Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 389 - ชาวเงือก!!

มันทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจมากที่การโจมตีของเงือกไม่ได้ทําอะไรร้ายแรงนอกจากทําให้น้ํา ทะเลพุ่งขึ้นมา แต่ตัวของเงือกนั้นก็ไม่ได้โผล่ออกมาจากน้ําทะเลย

เจ่าไห่ก็มองด้วยความตื่นเต้น เพราะตัวเขาเองไม่ได้เจอกับอะไรแบบนี้มาก่อนเลย การโจมตี เวทย์ของเขาไม่ได้มีผลอะไรเลย เจ่าไห่มองไปที่จอในมิติและเขาก็เห็นเงือกตัวนั้นจะรู้ตัว มันมอง ไปที่ท่าเรือและเตรียมที่จะโจมตีอีกครั้ง

เจ่าไห่ตะโกน เขาโบกมือขณะที่หมอกสีขาวสัมผัสกับน้ํา ทันทีที่หมอกโดยน้ําทะเล น้ําทะเลก็ แข็งเป็ฯน้ําแข็งทันที และเงือกก็ถูกแช่แข็งไปด้วย

เจ่าไห่ไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูมิติทันทีและเอาเงือกเข้าไปในมิติ มิติก็มีเสียงดังขึ้นมาทันที โดยบอกว่าเงือกตัวนี้เป็นสัตว์เวทย์เลเวล 20 ซึ่งเทียบเท่ากับอันดับที่ 4 ของความแข็งแกร่ง มันสามารถใช้ในการโจมตีได้ สามารถเลี้ยงได้ในน้ําทะเลเท่านั้น ใช้เวลา 14 ชั่วโมงที่จะเติบโต สามารถมีลูกได้ 8 ตัวในแต่ละครั้ง

เจ๋าไฟไม่สนใจเรื่องนั้น เขารู้แล้วว่าเงือกไม่สามารถที่จะอัพเกรดมิติได้ ตอนนี้ที่ฟาร์มถึงเลเวล 20 แล้วมันก็ยากที่จะอัพเกรด

เข้ามองไปที่เงือก เจ่าไห่โบกมือแล้วน้ําแข็งที่ล้อมเงือกที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ชายแตกออก และก็ตกลงไปที่ดาดฟ้าของเรือ

แต่เงือกก็ไม่ได้ขยับตัว เจ่าไห่รู้ว่าเงือกแข็งไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรและยืนอยู่ตรงนั้น อีกไม่นานเงือกก็จะเริ่มเคลื่อนไหวเอง แม้ว่าจะหายใจไดเบาๆ แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะตายได้ตลอดเวลา

เจ่าไห่ทําลูกบอกที่ทําจากน้ําทะเลและเอามันไปคุมเงือกชายคนนั้น ดูเหมือนว่ามันจะทําให้เงื่อกรู้สึกดีมากขึ้น

เงือกมองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “เจ้าหนู เจ้าเป็นคนดีมากเลย แต่ปล่อยข้าก่อนเถอะ ไม่งั้นชนเผ่าของข้าจะไม่ยอมให้เจ่าไห่ไหนได้ง่ายๆแน่”

เจ่าไห่มองเงือก เขาไม่คิดว่าเงือกจะสามารถพูดภาษาของคนได้ แม้ว่าภาษานี้จะเป็นภาษาที่เจอได้ทั่วไปในโลกของคน แต่เงือกนั่นก็ดูมีมารยาทมาก

เจ่าไห่มองเงือกและถามด้วยความสงสัย “ทําไมเจ้าถึงพูดภาษาของข้าได้? เจ้าเป็นคนที่ใช่ไหม?”

เงือกมองเจ่าไห่และตอบเจ่าไห่ “ใช่ การพูดภาษาเดียวกันมันไม่ได้แปลกเลย พวกเราชาวเงือกพูดภาษานี้มานานกว่าพวกมนุษย์มากๆ

เจ่าไห่มองไปที่เงือกและพูดว่า “จริงๆเหรอ? แล้วทําไมเจ้าถึงโจมตีเรือของข้า?”

เงือกก็ตอบกับเจ่าไห่ทันที “ทะเลทั่วทั้งทะเลเป็นของพวกข้า และที่ตรงนี้ก็เป็นอาณาจักรของชนเผ่าของข้าแล้วทําไมพวกข้าจะไม่มีสิทธิ์โจมตีเรือของพวกเจ้า”

เจ่าไห่ขมวดคิ้วและพูดว่า “อาณาจักรของเงือกงั้นเหรอ? แล้วทําไมเจ้าถึงไม่โจมตีพวกข้าตั้ง แต่แรก ทําไมถึงโจมตีเรือในตอนที่เข้ามานานแล้ว?”

เงือกมองเจ่าไห่ “ไอ่เจ้าคนโง่เอ๋ย เจ้าไม่รู้หรือไงว่าพื้นที่แห่งนี้เป็นของพวกข้าทั้งหมด เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาทําอะไรที่นี่! ในอดีตมีเทพผู้มีพลังของมนุษย์แและเทพของชาวเงือกของข้าได้ทําข้อตกลงร่วมกันว่ามนุษย์จะไม่เข้ามาที่แห่งนี้ แต่ที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะว่าข้ารู้สึกว่ามันเกิดอะไร ขึ้นที่นี่และเมื่อข้ามาถึง ข้าก็เห็นเรือของเจ้า และตอนนี้เจ้าก็ได้จับข้ามา ข้าได้ส่งข่าวไปยังชนเผ่าของข้าแล้ว อีกไม่นานพักพวกของข้าก็ต้องมาช่วยข้าอย่างแน่นอน”

เจ่าไห่ขมวดคิ้ว เขาเชื่อว่าคนของเผ่าเงือก พวกเขาเคยตกลงกับมนุษย์ไว้แน่นอน ก็เหมือนกับที่เทพผู้มีพลังของมนุษย์กับเทพของบึงซากศพ แต่เมื่อที่เงือกตนนั้นบอกว่าเขาได้ส่งขอความช่วยเหลือไปยังเผ่าแล้ว แต่เจ่าไห่ก็ไม่แน่ใจว่าจะมามากแค่ไหน แต่เขาก็คิดได้ว่าเขาจะจับเงือกทุกตัวเลย และก็คงจะไม่มีเงือกตัวไหนที่จะมีโอกาสส่งข่าวไปอีกแล้ว

ในตอนนี้เจ่าไห่ก็รู้ว่ามีกลุ่มชาวเงือกกําลังมุ่งหน้ามาที่เรือของเขา เจ่าไห่ตกใจมากเขาไม่คิดว่าเงือกตนนี้จะพูดความจริง และตอนนี้ก็รู้แล้วว่าชนเผ่าเงือกกําลังมุ่งหน้ามาหาเจ่าไห่ เจ่าไห่เห็น เห็นว่าเงือกตนนั้นกําลังมองเจ่าไห่อยู่ โดยไม่ได้สนใจอะไรเลย เพราะตัวเงือกเองรู้ว่าชนเผ่าของ เขาก่าลังมาที่นี่

เจ่าไห่ไม่ได้สนใจเงือกตนนี้ เพราะตอนนี้เจ่าไห่ได้ให้ความสนใจของเขาไปยังจอของมิติพวกเขาเป็นเงือกจริงๆ

ดูเหมือนว่ากลุ่มเงือกนั้นจะมากัน 7 ตนและก็ใกล้เข้ามาแล้วด้วยความเร็วมากๆ

เมื่อเห็นพวกเขาเจ่าไห่ก็คิดว่าชนเผ่านี้มีอยู่จริงๆ เจ่าไห่ไม่คิดว่าเขาจะได้พบกับชาวเงือกแบบนี้ และต้องเป็นเหมือนศัตรูกัน

เจ่าไห่มองไปที่เงือกที่อยู่ในเรือ และพูดว่า “พวกเงือกกาลังมางั้นเหรอ? งั้นข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ทําให้ข้าเดือดร้ยน!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ่าไห่พูดเงือกนั่นก็ไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะพอใจ ขณะที่พูดว่า “เจ้าหนูน้อยไม่ต้องพูดอะไรเยอะ ข้าจะเอาเรือไปและเอาไปเป็นของเล่นของข้า ก็อย่าคิดว่าจะออกไปได้อีกเลย”

เมื่อได้ยินคําพูดของเงือกแล้ว สีหน้าของเจ่าไห่ก็เปลี่ยนไป เขาพูดด้วยความเย็นชาว่า “ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้ข้าไปที่ทะเลแล้วทําไมเจ้าถึงจะทําแบบนั้นกับข้า อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้าและเผ่าของเจ้า ดูนี่สิ”

จากนั้นเจ่าไห่ก็โบกมือของเขา เมื่อมีหมอกสีขาวปรากฏขึ้นอีกครั้งและน้ําก็ถูกแช่แข็งในบริเวณของเงือกทั้ง 7 ตนที่กําลังมา เมื่อจับพวกเขาแล้ว เจ่าไห่ก็เอาพวกเงือกขึ้นไปบนเรือ และเอาใส่ไว้ในลูกบอลน้ํา ดูเหมือนว่าเงือกพวกนี้จะหนาวเอามากๆ

เมื่อเห็นเจ่าไห่จับพักพวกของเขาได้อย่างง่ายดาย เงือกก็โวยวาย ในขณะที่เขาขู่เจ่าไห่ว่า “เจ้าหนู ถ้าเจ้ากล้าที่จะฆ่าพวกข้า พักพวกของข้าทั้งหมดจะทําสงครามกับเจ้า เจ้าจะตายไม่ดีแน่ๆ”

เจ่าไห่ตอบด้วนน้ําเสียงจริงจัง “ข้าไม่เชื่อว่ามันจะจริง แล้วข้าก็คิดว่าข้าจะไม่เจอเรื่องอะไรแบบนั้นด้วย แม้ว่าเจ้าจะส่งเทพผู้มีพลังระดับเก้ามา พวกเขาก็จะไม่อาจทําอะไรข้าได้”

เล่าไม่รู้ว่าจากที่พี่หนานพูดว่า ชาวเงือกไม่สามารถอยู่ได้นานเมื่อไม่ได้อยู่บนบก นี่ก็เป็นเรื่องที่ว่าทําไมพวกเขาถึงยังอยู่กันอย่างสงบ

ชาวเผ่าเงือกมองไปที่เจ่าไห่และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขารู้เทพผู้มีพลังของพวกเขาจะไม่หาเรื่องกับมนุษย์ แม้ว่าพวกเขาจะมีจํานวนมากกว่า แต่มนุษย์ก็ไม่อาจจะสังหารได้ง่ายๆ นอกจากนี้พวกเขายังมีข้อตกลงร่วมกันเกี่ยวกับกิจกรรมของมนุษย์ในเมืองของพวกเขา ในที่สุดเรื่องเล็กแบบนี้ไม่อาจจะทําให้เกิดสงครามได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เงือกก็ไม่สามารถทําอะไรได้ นอกจากยอมรับความพ่ายแพ้ มนุษย์ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่โจมตีเรือของเจ้า แต่เจ้าต้องให้ข้าและพวกของข้ากลับไป ไม่งั้นข้าจะต้องทําสงครามกับเจ้าให้ได้แน่นอน

เมื่อเห็นว่าเงือกยอมแพ้แล้ว เจ่าไห่ก็พยักหน้า เขาไม่ต้องการต่อสู้กับชาวเงือก “ข้าไม่ได้เป็นศัตรูของเจ้า ตราบใดที่เจ้าสัญญาว่าจะไม่โจมตีเรือของข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไปทันที ใช่..เจ้าอาจจะต้องการทําธุรกิจกับข้าด้วซ้ํา ชาวเงือกนั้นต้องการอะไรบ้าง ข้าสามารถซื้อได้จากเมืองของมนุษย์และขายให้กับเจ้า เจ้าสามารถแลกเปลี่ยนของจากพวกเจ้าได้”

เงือกมองเจ่าไห่ เขาไม่คิดว่าเจ่าไห่จะชวนพวกเขาทําธุรกิจด้วย ในตอนนี้เขาตอบเจ่าไห่ว่า “เจ้าหนู เจ้าแน่ใจแล้วงั้นเหรอกับสิ่งที่เจ้าพูด? เจ้าเต็มใจทําธุรกิจกับเราจริงๆไหม?”

เจ่าไห่หันไปมองเงือกและเห็นว่าพวกเขาได้สติแล้ว จากนั้นเจ่าไห่ก็มองเงือกและพูดว่า “แน่นอน

สีหน้าของเงือกก็ดูดีขึ้นและก็พูดด้วยความดีใจ “นั่นมันวิเศษมากเลย! เจ้าต้องการอะไร?” เจ่าไห่ถามกลับ “เจ้ามีอะไรบ้าง?”

เงือกตนนั้นก็บอกกับเจ่าไห่ว่า “ในท้องทะเลก็มีสัตว์เวทย์ ไข่มุก และก็ปะการังอะไรพวกนั้น”

เจ่าไห่พนักหน้า “แน่นอน ข้าต้องการสิ่งที่เจ้าพูดมา และเจ้าต้องการจะเอาอะไรจากข้า”

เงือกพูดทันทีว่า “เราต้องการสัตว์เวทย์บนบก เหล็ก และเซรามิก

เจ่าไห่พยักหน้ากับสิ่งที่เลือกพูด “มันไม่ใช่ปัญหาของข้าเลย ข้าหาของเหล่านั้นให้กับเจ้าได้ ข้ามีทั้งพืชและผลไม้ด้วย เจ้าก็แค่เตรียมสัตว์เวทย์ ไข่มุกและปะการังไว้

เงือกพยักหน้าและพูดต่อว่า “ดีเลย ชื่อของข้าคือแคส หากว่าเจ้ามีสิ่งของเหล่านั้นครบแล้ว เจ้าก็กลับมาที่นี่ได้เลย นี่คือเมืองของชนเผ่าเงือก ถ้าเจ้ามาถึงที่นี่พวกเราจะทําการค้ากับเจ้าทันที

เจ่าไห่เห็นด้วยกับสุขที่แคสพูก “ได้เลย ข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้งในอีกสองสามวัน เมื่อเวลานั้นมาถึงข้าและเจ้าจะมาทําการค้ากัน จากนั้นเจ่าไห่ก็โบกมือและส่งเงือกทั้งสามลงทะเลไป

เมื่อทั้งสามกลับไปยังทะเล แคสมองกลับไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “อย่าลืมที่จะนําเอาของเหล่านั้นมาด้วย พวกเราต้องการของเหล่านั้นเป็นจํานวนมาก”

เจ่าไห่ตอบด้วยรอยยิ้ม “ได้เลย ข้าขอลาก่อน!” พวกเงือกโบกมือให้กับเจ่าไห่จากนั้นไม่นานพวกเขาก็หายไปในทะเลทันที

ลอร่ากับคนอื่นๆ ตกใจมากในกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเมื่อพวกเงือกหายไปในทะเลลอร่าก็รู้สึกตัวขึ้น เธอมองไปที่เจ่าไห่เหมือนกับว่าเธอได้เห็นสัตว์ประหลาด เธอพูดกับเจ่าไห่ “พี่ไห่พี่จะเก่ง เกินไปแล้ว พี่ได้ทําข้อตกลงกับชาวเงือกงั้นเหรอ นี่มันเป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เจออะไรแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่เป็นประวัติศาสตร์จริงๆ!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลอร่าพูด เจ่าไห่ก็ไม่ได้ทําอะไร แต่หัวเราะและพูดว่า “พี่คิดว่าการพูดข้อตกลงกันมันสําคัญเสมอ บางครั้งที่ต้องเกิดสงครามกันอาจจะเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้พูดคุยกันให้ดีก่อน ดูสิว่าชาวเงือกนั้นต้องการสิ่งของจากมนุษย์จริงๆ ในขณะที่เราสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ ด้วยสิ่งที่เป็นประโยชน์แบบนี้แล้วทําไมเราจะไม่ทําแบนั้นกันหล่ะ?”

ลอร่ายิ้ม “จริงด้วยเราต้องทําแบบนั้น ด้วยสิ่งนี้ไม่เพียงแต่จะได้รับไข่มุกที่มีค่าและสิ่งพิเศษเท่านั้นเรายังสามารถรับสัตว์เวทย์มาเพื่อจะอัพเกดรมิตได้ด้วย บางที่วิธีการนี้มันอาจจะทําให้พวกเราอัพเกรดมิติได้เร็วขึ้นก็ได้”

เจ่าไห่ยิ้ม ขณะที่เขาตอบว่า “ยิ่งไปกว่านั้น มีสิ่งดีๆมากมายในทะเลน้ําลึก การร่วมมือกับชาวเงือกนั้นมันจะทําประโยชน์ให้กับเราและจะไม่มีอะไรผิดพลาด ฮิฮิ. ดูเหมือนว่าเราควรไปที่ป่าพายและป้อมปราการในอุโมงค์ด้วย ฉันสนใจที่จะทําธุรกิจกับเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันทั้งหมดในทวีปนี้”

ลอร่ากับคนอื่นๆ ยิ้มถ้าพวกเขาทําได้จริงๆ พวกเขาจะสามารถทําธุรกิจกับทุกเผ่าพันธุ์ในจักรวรรดิได้ และมันจะทําให้พวกเขาเป็นคนที่รวยที่สุดในอนาคต

เม็กยิ้มและพูดว่า “พี่ไห่วันนี้เป็นวันโชคดีของเราจริงๆ ไม่เพียงแต่มิติที่เพิ่งอัพเลเวลเท่านั้น เรายังได้ติดต่อกับชาวเงือกอีกด้วย ฉันคิดว่าเราควรหาที่ที่จะซื้อคําขอของพวกเขาทั้งหมด วันงานฉลองประจําปีของจักรวรรดิอาร์ซูใกล้เข้ามาแล้ว หากเราเอาของพิเศษเหล่านี้ไปยังจักรวรรดิได้ ของเหล่านี้จะได้รับความนิยมอย่างแน่นอน”

เจ่าไห่พยักหน้า เขารู้ว่าการเฉลิมฉลองประจําปีนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิอาร์ซู มันเทียบเท่ากับการเฉลิมฉลองปีใหม่ของโลก มันเป็นวันหยุดของทั้งจักรวรรดิ มันเป็นตัวแทนของการหมุนเวียนของปีเก่าเข้าสู่ปีใหม่

วันหยุดนี้มีความสําคัญอย่างยิ่งต่อมนุษย์ พวกเขาจะซื้อเสื้อผ้าใหม่และเตรียมอาหารอร่อยๆ เพื่อเฉลิมฉลองการส่งปีเก่าและต้อนรับปีใหม่

เมื่อเป็นเช่นนี้ เมื่อจีนเฉลิมฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ทุกตระกูลจะรู้ว่าวันนี้จะเป็นว่าที่พวกเขาจะต้องใช้จ่ายเงินมากที่สุด หากเจ่าไห่และคนอื่นๆ เอาของจากเงือกที่หายากเหล่านี้ในจักรวรรดิในเวลานั้น พวกเขาจะได้รับโชคลาภอย่างแน่นอน

ลอร่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เนื่องจากเราไม่สามารถกลับไปที่เมืองสกายได้ เราควรไปหาที่อื่น โชคดีที่เมืองสกายไม่ใช่เมืองเดียวในจักรวรรดิโรเซ่น ฉันเชื่อว่าตราบใดที่เราไม่ได้ไปยังท่าเรือของที่อื่นๆ เราก็จะไม่ตกเป็นเป้าหมายของกิลแห่งความสว่าง ในตอนนี้จักรวรรดิโรเซ่นอยู่ในจุดสูงสุดของขบวนการต่อต้านกล ฉันคิดว่ากิลแห่งความสว่างจะไม่มาในเวลานี้”

เจ่าไห่พยักหน้าแล้วพูดว่า “แล้วเธอว่าเมืองไหนจะดีกันหล่ะ? ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองของจักรวรรดิโรเซ่น”

ลอร่าส่ายหัวของเธอแล้วพูดว่า “แต่ฉันคิดว่าจหนานน่ารู้ หนานเจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับเมืองอื่นๆมั้ย?”

จี้หนานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตอบทันที “นอกจากเมืองสกายแล้วยังมีอีกสองเมืองที่มีชื่อเสียงบนชายฝั่งตะวันออกของจักรวรรดิ นั่นคือเมืองน้ําหยกและเมืองน้ํามรกต ทั้งสองเมืองเหล่านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของราชวงศ์โรเซ่น ทั้งสองเมืองมีความเจริญรุ่งเรืองมาก แต่ไม่ถึงกับมีขอบเขตเท่ากับเมืองสกาย ไม่มีสถานที่ไหนที่เหมือนเมืองสกายในจักรวรรดิแห่งนี้”

เจ่าไห่พยักหน้าและถามว่า “เมืองไหนใกล้กว่า?”

จี้หนานตอบว่า “เมืองน้ํามรกตจะใช้เวลา 13 วันจากที่ที่เราอยู่ตอนนี้ ถ้าเราไปที่ถ้าเราไปที่เมืองน้ําหยก เราจะใช้เวลาประมาณ 17 วัน”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ดีมาก งั้นไปที่เมืองน้ํามรกตกันเถอะ!”

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย…บาย