Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 384 - มาแล้ว

เจ่าไห่นั่งอยู่ภายในเรือเถาหยวน ขณะที่กําลังออกจากเมืองสกาย ตอนนี้พวกเขาอยู่นอกฝั่งแล้ว แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังอยู่ในทะเลที่เป็นพื้นที่ของจักรวรรดิโรเซ่นอยู่ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ ในขณะที่มองเห็นจักรวรรดิโรเซ่นก็ยังคงสงบมากๆ และยังไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

การป้องกันทางทะเลของจักรวรรดิโรเซ่นนั้นไม่ได้แข็งแกร่งมาก เรือรบของพวกเขามักจะถูกใช้เพื่อรักษาอาณาเขตทางทะเลตามล่าดับที่จําเป็น บรรดาผู้ที่จักรวรรดิส่งออกไปปล้นล้วนแต่เป็นคนของตัวเองเท่านั้น

มันอาจจะฟังดูไร้สาระสําหรับอาณาจักรที่จะส่งผู้คุมออกไปในทะเล แต่นี่ก็เป็นความจริงที่ว่าคนเหล่านั้นจะไม่แสดงตัวในน่านน้ําของจักรวรรดิโรเซ่น ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาจะไม่เปิดเผยตัวตนในจักรวรรดิโรเซ่น

ที่จริงแล้วเรื่องของจักรวรรดิที่ส่งคนออกไป เป็นความลับไม่อาจให้ผู้ใดรู้ได้ เกือบทุกจักรวรรดิมีเรือส่วนตัวของตัวเองที่เคลื่อนไหวไปทั่วทะเล พวกเขาเอาเรือไปทั่วจักรวรรดิ แต่พวกเขาก็ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐ

อย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วเรือส่วนตัวเหล่านี้จะไม่ได้ใช้ชีวติที่ดี หากพวกเขาทํางานได้ไม่ดี จักรวรรดิของพวกเขาจะจัดการกับพวกเขา หากพวกเขาสามารถทําผลงานได้ดี จักรวรรดิที่ถูกปล้นจะตามล่าตัวพวกเขา เนื่องจากยังมีความต้องการที่จะคงบคุมคนเหล่านี้เป็นคนของพวกเขาอย่างเป็นทางการ จักรวรรดิจะทําหน้าที่หลังที่แท้จริงของมันเพื่อคนเหล่านี้ จะได้เป็นทหารรับจ้าง

ยกตัวอย่างกองเรือส่วนตัวของจักรวรรดิโรเซ่น ผู้บัญชาการกองเรือของพวกเขาเป็นคนของจักรพรรดิโรเซ่น แต่คนอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นทหารรับจ้าง เมื่อพวกเขาทําอะไรด้วยตัวเอง ชื่อของพวกเขาจะกลายเป็นอาชญากรหรือโจรสลัด แต่ถ้าพวกเขามาถึงจักรวรรดิโรเซ่น พวกเขาจะได้รับอนุญาตให้ลี้ภัยจากกองทัพเรือจักรวรรดิโรเซ่น

เจ่าไห่และคนอื่นๆ ตอนนี้อยู่ในทะเลถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ได้ออกจากน่านน้ําของจักรวรรดิโรเซ่น แต่การควบคุมของจักรวรรดิโรเซ่นรอบๆ ส่วนเหล่านี้ไม่ค่อยจะดีนัก

ส่วนเหล่านี้เป็นสถานที่ที่น่าดึงดูดที่สุดของเหล่าพ่อค้า แม้ว่าพวกเขาจะสามารถเดินทางไปตามแนวชายฝั่งของจักรวรรดิโรเซ่นเพื่อความปลอดภัยแต่พวกเขาก็จําเป็นต้องจ่ายภาษี แต่ถ้าพวกเขาเดินทางไปตามน่านน้ําแห่งนี้ แม้ว่าพวกเขาจะได้เจอกับโจรสลัด แต่ก็เป็นไปได้ที่พวกเขาจะหนีไปได้

ในการเดินทางอย่างปลอดภัย ด้วยวิธีนี้พวกเขาไม่จําเป็นต้องจ่ายภาษี เนื่องจากภาษีของการขนส่งสินค้าทางทะเลนั้นสูงมากเลยทีเดียว

เจ๋าไฟไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ ตั้งแต่ที่เขาได้รับป้ายชื่อของตระกูลแคลซี่ ซึ่งตราสัญลักษณ์นี้ก็หมายความว่าเขาได้รับการยกเว้นจากการเก็บภาษีของจักรวรรดิโรเซ่น มันเป็นสิทธิพิเศษของตระกูล

ด้วยสิทธิพิเศษนี้ไม่มีทางที่เจ่าไห่จะไม่ใช่มัน เจ่าไห่ไม่ต้องการใช้เงินของเขาเพื่อจ่ายค่าภาษีให้กับจักรวรรดิโรเซ่น

ในตอนนี้เจ่าไห่ไม่ได้นั่งอยู่บนดาดฟ้าของเรือ ขณะที่กําลังชมวิวทะเลจากในห้อง หมู่เกาะเล็กๆหลายเกาะด้วยความสบายใจและเงียบสงบ

เจ่าไห่ชอบความสงบของทะเล เจ่าไห่คิดว่าทะเลเป็นเหมือนกับความรู้สึกของคน บางครั้งก็ดี บางครั้งก็ร้าย แม้ว่าทั้งสองด้านจะมีเสน่ห์ของตัวมันเอง เจ่าไห่เชื่อว่าเมื่อทะเลสงบนั่นคือตอนที่มันสวยที่สุด มันดูเหมือนและรู้สึกถึงเจ้าหญิงนิทรา

ในตอนนี้ก็มีกองทัพเรือที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล เจ่าไห่ไม่รู้ว่าพวกเขามาทําไม แต่มองไปที่กลุ่มเรือเหล่านั้น เนื่องจากเรือไม่ได้เป็นเรือปกติ พวกเขามีธงของจักรวรรดิโรเซ่น ดูเหมือนว่ากลุ่มเรือเหล่านั้นจะนําโดยเรือรบที่มีเสากระโดง 5 เสา ตามมาด้วยเรือที่มี 3 เสากระโดง รวมทั้งหมด 10 ลํากําลังมุ่งหน้ามายังเรือของเจ่าไห่

เจ่าไห่มองด้วยความสงสัยกับเรือพวกนั้น เหตุผลเดียวที่เรือเหล่านั้นมาที่นี่ก็น่าจะเป็นเพราะเจ่าไห่

เจ่าไห่ขมวดคิ้วจากนั้นเขาก็เปิดจอมิติ เรือนั่นไม่ได้ไกลจากพวกเขา เท่าไห่น่าจะเห็นผู้คนที่อยู่บนเรือนั่ง

เจ่าไห่รู้ว่าเรือล่าไหนมีผู้นําอยู่ เรือลํานั้นน่าจะเป็นเรือที่น่ากลัวที่สุด เจ้าจึงมุ่งความสนใจไปที่เรือ 3 เสาล่านั้นและต้องการจัดการกับคนที่ดูน่ากลัวคนนั้น

ลอร่ากับคนอื่นๆ ยืนอยู่ข้างหลังเจ่าไห่ เพื่อดูให้รู้ว่ามันกําลังเกิดอะไรขึ้น พวกเธอยังให้ความสนใจกับจอมิติและต้องการดูว่าใครอยู่ที่นั่น เพื่อที่จะจําพวกเขาไว้

เรือของพวกเขาที่มีธงของตระกูลแคลซีนั้น ไม่มีเรือปกติทั่วไปกล้าที่จะเข้ามาหาพวกเขา

เจ่าไห่เริ่มที่จะกลัวเล็กน้อย เพราะเขาเห็นคนหนึ่งที่มีอายุประมาณ 30 กว่าปีที่ใส่เสื้อของชนชั้นสูง เขาดูมีสง่ามากในขณะที่ถือไม้เท้าเวทย์

โดยปกติแล้ว เจ่าไห่จะไม่ได้สังเกตชายคนนั้น เพราะเขาดูดีเกินไป ในทางตรงกันข้ามเลย เขาไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ สําหรับเจ่าไห่พวกเขาดูเหมือนไข่ที่ได้รับการขัดเงาอย่างดี

เหตุผลที่ทําให้เจ่าไห่ประหลาดใจก็เพราะชายคนนั้นจะดูเหมือนน้องของพี่สมิท แต่เขาก็มีเสน่ห์มาก

เมื่อเห็นชายคนนั้นทําให้เจ่าไห่คิดว่าชายคนนี้น่าจะเป็นจุวันน้องชายคนที่ 5 ของสมิท

เจ่าไห่ไม่รู้ว่าจะต้องทําไง แต่ก็ยังขมวดคิ้ว เจ๋าไฟไม่เข้าใจว่าทําไมจูวันถึงปรากฏตัวในตอนนี้ นอกจากนี้ดูเหมือนว่าพวกเขากําลังวางแผนที่จะไม่ให้เรือของสมิทไปไหน สมิทไม่ได้บอกว่าชายคนนี้จะมาถึงในวันพรุ่งนี้ที่เมืองสกายใช่ไหม? และเขาจะมาถึงที่นี่ได้ยังไง? ทําไมเขาถึงมาที่นี่?

ขณะที่คิดถึงสิ่งเหล่านี้อยู่นั้น เรือทั้ง 10 ล่าได้ล้อมเรือของเจ่าไห่แล้ว เรือของจวันไปที่ด้านข้างของเรือเจ่าไห่ จากนั้นในขณะที่ใช้กระดานทั้งสองเชื่อมต่อกัน ตอนนี้เรือทั้งสองก็สามารถเดินไปหากันได้แล้ว

เจ่าไห่ไม่ห้ามเขา เขารู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะห้ามไม่ให้เขามาที่นี่ ดังนั้นไม่ว่าจะยังไงเจ่าไห่ก็ต้องเจอพวกเขา เขาต้องการที่จะรู้ว่าจูวันเป็นคนยังไง เขาต้องการอะไรและเขาจะทําอะไรกับเจ่าไหได้ยังไง?

จวันมาถึงเรือแล้ว ก็กวาดสายตาไปที่เจ่าไห่ ท่าทางของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาดูเหมือนจะเห็นขอทานบนถนน

แต่เมื่อเขาเห็นลอร่ากับเม็กและเนียร์ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น สิ่งนี้ทําให้สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไป เขาไม่ชอบชายคนนี้ทันที ไม่สําคัญว่าเขาจะเป็นน้องชายของสมิทและไม่ได้เป็นคนของตระกูลแคลซี่ เจ่าไห่ก็ไม่ได้สนใจแล้ว

เจ่าไห่ไม่ได้พูดอะไรเลย เขาแค่มองจูวัน และจูวันก็มองเขาด้วยเช่นกัน จูวันกําลังรอให้เจ่าไห่พูดอะไรก่อน แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้ทําแบบนั้น มันเป็นเหมือนการแข่งขันแห่งความเงียบ

เจ่าไห่มองไปที่ใบหน้าของวัน จากนั้นเขาก็ยิ้มและโบกมือและเตรียมเก้าอี้และโต๊ะพร้อมกับน้ําชา

เมื่อเจ่าไห่โบกมือ ลอร่ากับคนอื่นๆ ก็เข้าใจว่าเขาต้องการทําอะไร ดังนั้นพวกเธอจึงนั่งลงบนเก้าอี้ทันทีและเทชาลงไปในถ้วยโดยไม่ได้สนใจจูวัน

ในตอนแรกจวันรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น จากนั้นความโกรธที่ไร้ขอบเขตก็ออกมา เขาไม่คิดว่าเจ่าไห่จะเลือกที่จะไม่สนใจเขา ด้วยวิธีนี้เจ่าไห่ไม่ได้สนใจสีหน้าของเขาเลย

เมื่อเขาเห็นเจ่าไห่หยิบแอปเปิ้ลเพื่อให้ลิงตัวน้อยที่อยู่กับเขา จูวันไม่อาจจะทได้อีกต่อไป เขารีบพูดออกไปว่า “เจ่าไห่ แกกล้าไม่สนใจข้างั้นหรอ!! แกรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร แกกล้าทําแบบนี้กับข้าได้ไง?”

เจ่าไห่มองที่จูวัน ยิ้มออกมาบางๆ และพูดว่า “ทําไมเจ่าไห่ถามตัวเองว่าเป็นใคร มาถามข้าทําไม มันก็ไม่ได้มีอะไรที่ข้าจะต้องสนใจด้วย นี่เป็นเรือส่วนตัวของข้า พวกเจ้าเป็นคนที่มาบนเรือของข้า โดยที่ไม่ได้รับอนุญาต มันคืออะไรงั้นหรอ เจ้าต้องการให้ข้าเชิญเจ้ากินอาหารเย็นงั้นเหรอ?

จูวันชี้ไปที่เจ่าไห่และพูดอะไรไม่ออก ในตอนนี้คนที่อยู่ข้างจูวันตะโกนและรีบไปที่ตัวของเจ่าไห่ เจ่าไห่ได้ระวังคนเหล่านี้อยู่แล้ว จวันเอานักรบที่ดูแข็งแกร่งมา คนเหล่านี้ไม่ได้ดีนัก พวกเขามีมาตรฐานเหมือนกับหมา

นักรบคนนั้นทําให้เจ่าไห่ดูเป็นคนไม่ดี เพื่อที่เขาจะได้รับรางวัลจากจูวันในภายหลัง อย่างไรก็ตามเจ๋าไฟไม่ได้สนใจอะไรเขาเลย นักรบมีพลังระดับที่ 5 ในเรือนี้ซอมบี้สามารถจัดการกับเขาได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

เจ่าไห่ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หันไปหาซูกะที่อยู่ข้างๆเขา ซูกะปรากฏตัวทันที่ที่ด้านหลังของนักรบเอามัดไปอยู่ที่คอของนักรบ เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วเจ่าไห่ก็พูดด้วยความใจเย็นๆ “พอแล้ว ซกะปล่อยเขาไป วันนี้ข้าไม่อยากเห็นเลือด

ซูกะทําตามแม้ว่ามีดจะไม่ได้ไปอยู่ที่คอ แต่ซูกะก็ไม่ถอนไป เขามองนักรบด้วยสายตาที่เย็นชา ในทางกลับกันผู้ชายคนนั้นไม่กล้าแม้แต่นิ้วเดียว เขาเห็นจากสายตาของซูกะว่าถ้าเขาขยับแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายก็จะไม่ลังเลเลยที่จะแทงเข้าไปที่คอของเขา

คนอื่นๆ ที่ขึ้นมาบนเรือก็ตกใจ จวันไม่คิดว่าเจ่าไห่จะกล้าทําอะไรแบบนี้ นักรบคนอื่นๆ ของจูวันไปป้องกันเขาทันที

เจ่าไห่ยืนขึ้นแล้วเขาก็มองจุวันและพูดว่า “เจ้าชื่อจูวันใช่ไหม? ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก เพราะเห็นแกพี่สมิท จงบอกความต้องการของเจ้ามา”

จวันมองที่เจ่าไห่ จากนั้นก็โบกมือของเขา นักรบกลับมาที่ด้านข้างของเขาทันที ถึงแม้นักรบจะไม่ประสบความสําเร็จ แต่จูวันก็ทําให้แน่ใจว่าจะจําเขาได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผู้ชายคนนี้เป็นคนที่น่ากลัวมาก

จวันมองไปที่เจ่าไห่และสีหน้าของเขาก็สงบลง จากนั้นเขาก็พูดว่า “แกไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอว่าทําไมข้าถึงมาที่นี่?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “พูดตามตร ข้ารู้ว่าทําไมเจ้าถึงมาที่นี่ แต่ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทําอะไรถ้าข้าไม่ยอม เจ้าจะต่อสู้กับข้างั้นเหรอ?”

จูวันตะโกนว่า “มันก็อาจจะใช่ แต่ข้าขอให้แกคิดให้ดี หากแกไม่ยอมรับ แกคิดว่าตระกูลจะคิดว่าแกเป็นคนยังไง ข้าจะทําให้ตระกูลไม่ดูแลเจ้า”

เจ่าไห่มองจูวันและยิ่งเบาๆ พูดว่า “ข้าสบายดี แต่เจ้าก็ต้องคิดถึงเรื่องที่จะตามมาด้วย เจ้าทําสิ่งนั้นไปแล้วเหรอ?”

จวันมองเจ่าไห่และพูดว่า “ไม่มีประโยชน์ในหรอกที่จะทาให้ข้ากลัว เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับแกคนเดียว แกจะไม่สามารถทําอะไรได้ เพราะจะไม่มีใครฟังแก”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นั่นไม่จําเป็น ข้าไม่ได้เป็นลูกพลับที่เจ้าสามารถจีบได้ ข้าจะต่อต้านและจะดุร้าย ขากลัวว่าเจ้าจะไม่สามารถรับมือข้าได้”

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย..บาย