Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - บทที่ 383 - เรียนรู้

ดูเหมือนว่าเจ่าไห่ก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน แม้ว่าเขาเองจะอยู่ที่ลานพลัมหวาน ในเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา โดยที่เจ่าไห่เองไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย แต่เจ่าไห่ก็รู้ดีว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างแน่นอน เลยว่าเจ่าไห่ก็รู้จากจอภาพจากมิติ

แม้ว่าเจ่าไห่จะไม่ใช่คนที่สําคัญมากนัก แต่เขาก็ได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในจักรวรรดิโรเซ่นมากมาย เจ่าไห่รู้ว่าสมิทไม่ได้รู้ทุกเรื่องของจักรวรรดิ แต่สิ่งที่สมิทรู้เขาก็จะบอกกับคนอื่นๆ และตราบใดที่สมิทพูดถึงมันในคฤหาสน์ของเขา เจ่าไห่ก็จะได้ยินและเห็นเรื่องที่พูดได้ตลอดเวลา

ตอนนี้เจ่าไห่รู้สึกพอใจมากกับสิ่งที่สมิททํา แต่มันก็ไม่ใช่กับตระกูลแคลซี่ที่เง่าไห่พอใจ เพราะเขาไม่คิดว่าตระกูลแคลซีจะต้องการวิธีการของเจ่าไห่ มันทําให้เจ่าไห่รู้สึกไม่ค่อยพอใจอย่างมาก

สิ่งที่เจ่าไห่ได้ยินจากการพูดคุยของสมิทและฟิล เขารู้ว่า

การตัดสินใจนั้นมาจากตระกูล แต่ทั้งสองก็ไม่ได้คิดที่จะทํามัน มันทําให้เจ่าไห่โล่งใจมากขึ้น

เจ่าไห่ก็ยังได้รู้กับการคัดเลือกภายในตระกูลที่ยิ่งใหญ่นี้ ตระกูลแคลซีก็คงต้องมีเหมือนกัน และก็เป็นไปไม่ได้ว่าตระกูลแคลซีจะไม่มีการแย่งชิงอํานาจกันแบบนี้

เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่น่ารําคาญมากสําหรับเจ่าไห่ เจ่าไห่ไม่อยากที่จะเข้าไปร่วมหรือเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้ แต่ยังไงก็ตาม เรื่องแบบนี้เข้ามาหาตัวเขาเองอยู่ในทุกที่จริงๆ

ตอนนี้ลอร่าและเมแกนอยู่ใกล้กับเจ่าไห่มาก ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเธอได้ออกไปเที่ยวรอบๆ เมืองสกายเพื่อเดินเล่น ตรงกันข้ามกับเจ่าไห่เลย เจ่าไห่รู้ว่าผู้คนมากมายที่กําลังตามหาเขาอยู่ เจ่าไห่เลยไม่คิดที่จะออกไปไหน เอาแต่อยู่ภายในคฤหาสน์ของสมิท

ลอร่าและคนอื่นๆ ที่ออกไปเดินเล่นรอบๆเมือง ไม่ได้แต่ออกไปเดินเล่นเฉยเท่านั้น พวกเธอยังคอยดูสถานการณ์ของเมือง รวมถึงมองหาสถานที่ที่ดีในการตั้งร้านค้าของเจ่าไห่

เจ่าไห่ต้องการหาสถานที่ที่ดีสําหรับร้านค้าในเมืองสกาย แม้ว่าสมิทจะเคยบอกกับเจ่าไห่ว่า เดี๋ยวเรื่องนี้เขาจะดูแลเอง แต่เจ่าไห่ก็ไม่ได้ให้ความหวังกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดเขาไม่อาจจะพึ่งพาสมิทได้ทุกเรื่องจริงๆ พวกเขาเป็นคนที่ร่วมการค้ากัน หากพวกเขาไม่สามารถอยู่ใยตําแหน่งเดียวกันได้ พวกเขาก็จะไม่ไว้ใจกัน

หลังสําคัญของการร่วมการค้าคือความเท่าเทียมกันของทั้งสอง หากทั้งสองอยู่อย่างไม่เท่ากัน มันอาจจะทําให้ทุกอย่างพังไปหมด ตอนนี้เจ่าไห่อยู่ในคฤหาสน์ของสมิท เขารู้สึกว่าเขาได้ว่าจ้างตัวเองให้กับตระกูลแคลซี่ ทําให้เจ่าไห่รู้สึกอึกอัดใจมาก

น่าจะพูดได้เลยว่าเจ่าไห่เป็นคนที่น่าภาคภูมิใจ ยิ่งคนเราภูมิใจในตัวเองมากแค่ไหน โอกาสที่พวกเขาจะต้องพึ่งพาคนอื่นก็น้อยลงเท่านั้น

มันยิ่งมากขึ้นเมื่อเจ่าไห่ได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ เขาต้องการหาบ้านข้างนอกเพื่ออยู่ เขาไม่ต้องการให้ตระกูลแคลซี่คิดว่าเขาติดหนี้บุญคุณพวกเขา ตั้งแต่ที่เขามาอยู่ในคฤหาสน์

ในขณะที่เจ่าไห่กําลังคิดอยู่นั้น ประตูของสมิทก็เปิดออก ซึ่งเจ่าไห่เห็นอยู่ในจอมิติ เมื่อสมิทเห็นฟิลเข้ามาในห้องสมิทก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “เป็นยังไงบ้าง ฟิล?”

ฟิลมองสมิทด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “น้อยท่านที่ 5 กําลังจะมาในอีกสองวัน ข้าคิดว่าเขาไม่ได้มีเจตนาที่ดีเลย มันเรื่องที่ดีที่สุดถ้าเราบอกเรื่องนี้กับนายน้อยเจ่าไห่เสียก่อน”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้จากฟิล สมิทก็ไม่รู้ว่าจะเอายังไงดี แต่เขาก็ขมวดคิ้ว สมิทไม่คิดว่าจูวันจะมาหาเจ่าไห่เป็นการส่วนตัวเอง แม้ว่าสมิทจะไม่ได้กลัวจูวัน แต่มันก็จะไม่ดีเลยถ้าจูวันทําอะไรให้เจ่าไห่ไม่พอใจ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สมิทยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ไปหาเจ่าไห่กัน จากนั้นสมิทและฟิลที่เดินตามหลังสมิทไปยังลานพลัมหวาน”

เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ เจ่าไห่ก็ปิดจอทันที เขาเริ่มที่จะชงชงและเอากหนังสือมาทําเป็นอ่านอยู่ตลอดเวลา

แม้ว่าเจ่าไห่จะแกล้งทําเป็นเหมือนกําลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับพลังการต่อสู้ฉี ตอนนี้ฟาร์มมีเลเวลถึง 25 แล้วและเจ่าไห่ก็ต้องการอีก 5 เลเวลเพียงที่จะถึงเลเวล 30 เท่านั้น เมื่อถึงเลตอนนั้น เขาก็จะสามารถฝึกพลังเวทย์การต่อสู้ได้ ตอนนี้เจ่าไห่ดูมีแนวโน้มที่จะได้ฝึกพลังการต่อสู้นั้นมากขึ้น เนื่องจากมิติมีระบบเวทย์ของตัวเองแล้ว มิติสามารถใช้เวทย์มนตร์ได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รู้เกี่ยวกับพลังฉีซึ่งเป็นพลังการต่อมิติจําเป็นต้องเรียนรู้ก่อน

และตราบใดที่เง่าไห่สามารถฝึกฝนพลังการต่อสู้ได้ เขาจะสามารถเป็นผู้ใช้พลังเวทย์ในการต่อสู้ได้เป็นอย่างดี นี่เป็นสิ่งที่สําคัญกับเจ่าไห่มาก เจ่าไห่จึงต้องการที่จะได้เรียนรู้ถึงพลังการต่อสู้อย่างจริงจัง

หลังจากที่เจ่าไห่อ่านหนังสืออยู่นั้น สมิทก็มาถึง สมิทก็ไม่ได้รอช้าและเดินเข้ามาโดยทันที เหมือนกับว่าไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขามาที่นี่ เมื่อเข้ามาและเห็นเจ่าไห่กําลังอ่านหนังสืออยู่ข้างในสมิทก็ไม่ได้ทําอะไร แต่กับหัวเราะและพูดว่า “เจ้าเป็นคนที่มีอิสระจริงๆอยู่ที่นี่และดื่มชาด้วยความสบายใจ

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “มันก็ดีจริงๆนั้นแหละ มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ? ทําไมพี่สมิทถึงมาที่นี่ในวันนี้?”

สมทก็พยักหน้าแล้วยิ้มพูดว่า “เมื่อพูดเสร็จแล้วพี่จะไม่รบกวนเจ้าอีก แต่มันมีบางอย่างที่ไม่ดีต่อเจ้า พี่มีบางอย่างที่จะบอกกับเจ้าโปรดอย่าโกรธพี่”

เจ่าไห่พยักหน้า แล้วสมิทก็พูดต่อ “ผู้เฒ่าบางคนในตระกูลถูกยุยงให้น้องชายของฉันให้มาเอาวิธีการเลี้ยงปลาไฟของเจ้า พี่ไม่ได้เห็นด้วยกับการตัดสนใจของพวกเขา แต่น้องชายคนนั้นของพี่ตอนนี้ก็เดินทางมาโดยที่เราไม่รู้แล้ว น้องชายของพี่เป็นคนที่ไม่ค่อยจะดีนักและบางครั้งพี่ก็ไม่สามารถควบคุมเขาได้ พี่ไม่ต้องการให้เขาบังคับเจ้าเลยเจ่าไห่ เจ้าสามารถออกไปข้างนอก และซ่อนตัวก่อนได้ไหม? พี่อยากจะหาทางที่ดีที่สุดให้กับเจ้า”

เจ่าไห่ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าสมิทจะพูดอะไรแบบนี้ เขาหันไปหาสมิทและพูดว่า “พี่สมิท พี่กําลังจะหมายถึงอะไร? เราจะไม่ร่วมการค้ากันและงั้นเหรอ? ถ้าเรายังร่วมมือกันอยู่ น้องชายของพี่ก็จะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้อีกอยู่ดี”

สมิทยิ้มแต่ดูไม่มีความสุขเลย ขณะที่ส่ายหัวและพูดว่า “พี่ก็ไม่ใจเลย พี่จะแก้ปัญหานี้ให้เร็วที่สุด แต่เจ้าต้องให้เวลาพี่ก่อน เจ้าคิดยังไง? น้องของพี่ ถือว่าพี่คนนี้ขอร้องก็แล้วกัน”

เจ่าไห่มองสมิท เมื่อเขาพยักหน้าและพูดว่า “ดีมาก ฉันจะออกไปจากเมืองสกายในวันพรุ่งนี้ แต่ฉันหวังว่าพี่สมิทจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้โดยเร็วที่สุด ฉันจะขอฝากยนกอินทรีย์ของฉันไว้กับพี่ เพื่อที่พี่จะได้ใช้มันเพื่อส่งจดหมายถึงฉัน ไม่ต้องกังวลตราบใดที่พี่ให้จดหมายมา พี่จะได้เจอฉันอยากแน่นอน”

สมทพยักหน้าจากนั้นก็ยิ้มให้เจ่าไห่และพูดว่า “น้องไห้ตอนนี้พี่ทําไม่ดีกับเจ้าเลย พี่หวังว่าเจ้าจะไม่โกรธพี่”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ทุกคนมีปัญหาที่ไม่อาจะแก้ไขได้ง่ายๆ”

สมิทพยักหน้าและพูดว่า “นั่นก็เป็นเรื่องที่ดี ในอีกสักพัก ฉันจะให้คนเตรียมเงินให้เจ้าเอาติดตัวไปด้วย เมื่อเจ้าออกไปจากเมือง ข้าจะบอกให้ตระกูลเซี่รู้เรื่องนี้ด้วย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน พี่สามารถบอกพวกเขาได้ หากพวกเขามีพืชและสัตว์ที่ต้องการ ฉันสามารถเอาสิ่งเหล่านั้นมาให้พวกเขาได้”

สมิทรู้จักเจ่าไห่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจและแค่พยักหนเและพูดว่า “ดีมาก ข้ารู้สึกโล่งใจ ขช้าจะดูแลมันเอง น้องไห่ พักผ่อนเถอะ พี่จะไม่รบกวนเจ้าแล้ว วันนี้มาดื่มกับพี่ในตอนเย็น เนื่องจากพี่ไม่อาจจะไปส่งเจ้าในวันพรุ่งนี้ได้

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “พี่ไม่จําเป็นต้องไปส่งเลย แต่ฉันต้องการซื้อทาส มันจะดีมากถ้าพวกเขามีทักษะงานฝีมือ ฉันไม่สนใจว่าราคามันจะแพงแค่ไหน หากพวกเขาไม่สามารถหาได้ในวันนี้ ฉันจะกลับมาเอาเมื่อกลับมา”

สมิทพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะไม่ต้องกังวล พวกเขาจะรอเจ้า เมื่อเจ้ากลับมา เจ้าต้องการมากน้อยแค่ไหน?”

เจ่าไห่ตอบว่า “มันจะดีมากถ้าพวกเขาสามารถอ่านหนังสือได้ด้วย ฉันไม่ต้องการทาสที่อ่านหนังสือไม่ได้

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทําไมเจ่าไห่ถึงเจาะจงอะไรกับทาสขนาดนั้น แต่สมิทก็ไม่ได้ถามอะไรและพยักหน้าพูดว่า “ได้เลย ครั้งต่อไปที่เจ้ากลับมา ฉันสัญญาว่าเจ้าจะได้รับทาสที่ต้องการ

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “มันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ แต่พี่สมิทก็ยังคงต้องคิดอีกหลายเรื่อง พี่ไม่ต้องรีบก็ได้ สมิทยืนขึ้นแล้วก็เดินออกไป

เมื่อเจ่าไห่มองขณะที่สมิทก่าลังเดินออกไป เจ่าไห่ก็ยิ้มกับตัวเองและพูดว่า “เราเพิ่งมาถึงเมื่อสองวันที่แล้ว ตอนนี้ก็ต้องออกไปอีกแล้ว ฉันได้ลองกินเบียร์ของลิง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ลองทําเบียร์ที่ลิงคิดขึ้นมาด้วย ถ้าฉันบอกเรื่องนี้กําลังใคร ก็คงจะมีแต่เสียงหัวเราะแน่ๆ”

หลังจากหัวเราะกับตัวเอง เจ่าไห่ก็ให้ความสนใจของเขาไปยังหนังสือพื้นฐานของพลังการต่อสู้ฉี เนื้อหาในหนังสือนั้นดูง่ายมาก มันสอนให้ออกกําลังกายและพัฒนาความแข็งแกร่งของร่างกายอย่างต่อเนื่อง เวลาจะมาถึงเมื่อรู้สึกเสียวซ่าและความรู้สึกนั้นก็คือพลังฉี มันเป็นพลังลึกลับที่มีอยู่ในร่างกายของมนุษย์

บทเรียนนี้ใหม่มากสําหรับเจ่าไห่ ซึ่งมีความอธิบายต่างๆของพลังฉีอยู่ในศิลปะการต่อสู้ของจีน เจ่าไห่เคยเป็นคนโง่มาก่อน ดังนั้นเขาจึงอ่านนวนิยายมากมายมันไม่แปลกสําหรับเขาเลย เขามีความฝันในการเป็นคนที่มีความสมารถในการต่อสู้ เขาพยายามเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากทีวี แต่เนื่องจากเขาไม่ได้รับคําแนะนําที่ถูกต้องจากอาจารย์ เขาจึงไม่ได้รับผลบวกจากการฝึก เขาจึงยอมแพ้มัน

แม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะมีบางแง่มุมที่ค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่เขารู้ แต่มีวิธีการทั่วไปที่จะช่วยให้บุคคลแข็งแกร่งขึ้น

ในศิลปะการต่อสู้ของจีนประเด็นสําคัญคือให้ความสําคัญกับสุขภาพของร่างกาย โดยให้ความสําคัญกับการหายใจมากขึ้น พลังฉีเป็นเหมือนศิลปะการต่อสู้ภายนอกในภาษาของจีน พวกเขาให้ความสําคัญกับความแข็งแกร่งของร่างกายเป็นหลักการไหลเวียนของภายนอกมากกว่าภายใน ไม่เพียงแต่จะเน้นถึงการมีร่างกายที่แข็งแรง แต่ยังเน้นถึงความแข็งแกร่งของการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง

แต่วิธีการฝึกแบบนี้อาจทําให้เกิดการบาดเจ็บได้ง่าย เมื่อมาถึงการเป็นนักรบ การบาดเจ็บ ภายในก็ยากมากที่จะรักษา หากไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้อย่างสมบูรณ์ อาจส่งผลต่อคุณเมื่อคุณอายุมากขึ้น นี่คือสิ่งที่นักรบส่วนใหญ่กลัว

สิ่งนี้ทําให้ความรู้สึกของเจ่าไห่ค่อนข้างสับสน เขาไม่รู้ว่าเขาควรฝึกพลังฉีหรือศิลปะการต่อสู้ที่เขาได้พยายามเรียนรู้มาก่อนไหม?

บ่ายวันนั้นลอร่ากับคนอื่นๆ ก็กลับมาพร้อมเมแกน เมื่อมาถึงที่ลานพลัมหวาน เมแกนพูดคุยกับลอร่าและคนอื่นๆ ก่อนที่จะออกไป หลังจากเห็นเมแกนออกไปลอร่ากับคนอื่นๆ ก็ไปที่ห้องของเจ่าไห่ทันที

เมื่อเห็นว่าทุกคนกลับมาแล้วเจ่าไห่ก็พยักหน้าแล้วยิ้ม “เป็นไงบ้าง? สนุกกันไหม?”

ลอร่านั่งลงและเทชาให้ตัวเองตัวเอง “สนุกมาก แต่ก็ไม่มีอะไรอีกแล้วที่เราจะได้สนุก แล้วพี่ไห่ล่ะ พี่ไม่รู้สึกเบื่อกับการอยู่ชบ้านตลอดเวลาใช่ไหม?”

เจ่าไห่ส่ายหัวและพดว่า “ตอนนี้ไม่มีคนอื่นที่นี้เลย เธอต้องไปเก็บของ เราจะมุ่งหน้ากลับไปที่เกาะเอพี่”

ลอร่ามองที่เง่าไห่และถามว่า “พี่ไม่มีปัญหาอะไรไหม?”

เจ่าไห่พยักหน้าจากนั้นเขาก็บอกลอร่าและคนอื่นๆ เกี่ยวกับเรื่องของตระกูลแคลซี ลอร่าฟังแล้วพูดอย่างใจเย็น “ในตอนนี้ขอลาไปสักพัก ด้วยวิธีนี้เราจะไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องภายในของตระกูลปคลอย่างน้อยที่สมิธก็ยังคงใส่ใจเราอยู่”

เจ่าไห่เห็นด้วย “แน่นอนเขาจะดูแลพวกเรา ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่จากเราไป หากเราอยู่เราจะเป็นไปตามแผนของจูวัน เราน่าจะยืนเคียงข้างสมิท แต่เขาไม่ยอมให้เราทําเช่นนั้น สิ่งนี้เป็นการแสดงออกถึงความจริงใจของเขาที่มีต่อเรา พี่คิดว่ามันดีเหมือนกัน เราจะได้มุ่งหน้าไปยังเกาะเอพี มันจะดีที่สุดถ้าเราเรียนรู้วิธีการชงเบียร์ที่ผลิตโดยลง สิ่งนี้อาจช่วยให้เราสามารถเพิ่มสิ่งนี้เป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ของเราเพิ่มรายได้ของเรา

ลิงน้อยในตอนนี้ถูกกอดโดยเม็ก เมื่อเขาได้ยินเสียงเจ่าไห่พูดถึงเขา จินน้อยก็ส่งเสียงร้องอย่างมีความสุข ในขณะที่เขาแสดงออกอย่างภาคภูมิ

ลอร่ายิ้มให้จนน้อย “เจ้าภูมิใจในสิ่งใด? สิ่งที่เจ้าชงมีรสเปรี้ยวมากมันจะแปลกถ้าคนชอบมัน ฉันชอบผลไม้ของขนมปัง พี่ไห่บอกว่าเจ่าไห่ได้ปลูกต้นไผ่ในครั้งนี้ลองปลูกต้นขนมปังกันบ้างไหม?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “จริงๆแล้ว ฉันมีความคิดเดียวกันดูเหมือนว่าต้นไม้ขนมปังมีผลผลิตมากขึ้น เมื่อเทียบกับข้าวไม้ไผ่ แต่ยังมีข้อได้เปรียบในการปลูกข้าวไม่ไผ่ เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปลูกต่อ ถ้าอย่างนั้นฉันจะปล่อยให้ไคย่าออกจากพื้นดินเพื่อไปเป็นต้นไม้ขนมปัง เธอคิดอย่างไร?

เม็กพยักหน้า “ตอนนี้มันดี ผลของต้นไม่สามารถรับประทานได้โดยตรงและยังมีรสชาติที่ดี นอกจากนี้ผลไม้ก็เพียงพอสําหรับชนเผ่าที่จะกิน หากเราเก็บผลไม้ที่เราเก็บเกี่ยวได้เราสามารถขายให้กับพี่เวลส์ได้ในฤดูใบไม้ผลิ มันจะเป็นที่นิยมอย่างมากใช่มั้ยจินน้อย?”

จินน้อยร้องอย่างตื่นเต้น เขาขยับแขนขาไปรอบๆ ขณะที่อยู่ในอ้อมแขนของเม็ก ซึ่งทําให้ผู้ หญิงยิ้ม ด้วยจินน้อยที่นําเสนอพวกเขาดูเหมือนจะหัวเราะมากขึ้น

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ความคิดของเม็กดีมาก นอกจากนี้ผลไม้ขนมปังสามารถเก็บรักษาไว้เป็นเวลานาน นอกจากนี้ดูเหมือนว่าเราประเมินสุราของจินน้อยต่ําเกินไป แม้ว่ามันจะดูเปรี้ยว แต่เป็นเพราะจินน้อยหมักมันนานเกินไป มิฉะนั้นรสชาติน่าจะดีมาก เธอไม่เคยสัมผัสกับกลิ่นหอมของเหล่าหรือไม่? เชื่อฉันเถอะเหล่านั้นจะเป็นผู้ขายที่ดีที่สุดของทวีปในอนาคตอย่างแน่นอน”

เหตุผลที่ทําให้ความเชื่อมั่นของเจ่าไห่เกิดจากยอดขายเบียร์กลับสู่โลก ไม่ว่าชายหรือหญิงเกือบทุกคนจะดื่มเบียร์ไม่กี่แก้ว จากการขายสุราทั้งหมดเบียร์ถือเป็นเบียร์ที่มีปริมาณการบริโภคมากที่สุด ถ้าเจ่าไห่สามารถผลิตเบียร์ได้แน่นอนมันจะขายได้ดีมากในทวีปนี้

เหตุผลที่เจ่าไห่ต้องการปลูกข้าวไม้ไผ่ต่อเนื่องก็เพราะเขาต้องการทําไวน์ข้าว เมื่อเขาทําไวน์ข้าวได้ก็จะได้รับความนิยมเช่นกัน ด้วยผลิตภัณฑ์เหล่านี้พวกเขาสามารถได้รับเงินจํานวนมาก

เพราะลอร่ากับคนอื่นๆ ไม่ชอบรสชาติของเบียร์พวกเขาไม่ดื่มมากนักเมื่อพวกเขายังอยู่ที่เกาะเอพี พวกเขาจิบเล็กน้อยและไม่กินมาก ดังนั้นเมื่อเจ่าไห่แสดงความคิดของเขา พวกเขาไม่เชื่อลอร่าขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “จริงเหรอ? พี่ไห่มีความมั่นใจจริงๆหรือ?”

เจ่าไห่พยักหน้าในขณะที่จินน้อยร้องอย่างภาคภูมิใจ นี่ทําให้เกิดเสียงหัวเราะอีกรอบจากทุกคน ร้านค้าเถาหยวนจะกลับมาแล้ว!

จบบทแล้วนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ บ้าย…บาย