Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - ตอนที่ 236

บทที่ 236 – จาโก

แน่นอนว่าเจ่าไห่ไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่ลอร่าและอีกสองคนคิดเลย ในบรรยาการแบบนั้น มันจะไม่เป็นไปไม่ได้เลย ที่เจ่าไห่คิดที่จะทําอะไรลอร่า

หลังจากที่เขาออกจากเต็นท์ เจ่าไห่ได้ออกมาสูดอากาศที่บริสุทธิ์และเขาก็มองไปรอบๆ เจ่าไห่สังเกตเห็นว่าผู้หญิงของเผ่าหมูป่าตื่นมาทํางานแต่เช้า ซึ่งพวกเขาได้ดูแลรอบค่ายของพวกเขา บางคนก็เลี้ยงแกะเลี้ยงหมู บางคนก็ทําความสะอาดจากงานเมื่อคืน เมื่อพวกเขาเห็นเจ่าไห่เดิน ออกมาจากเต็นท์ พวกเขาก็ได้ทักทายเจ่าไห่ด้วยรอยยิ้ม และเจ่าไห่ก็ทักทายพวกเขากลับทันที

จะต้องบอกไว้ก่อนเลยว่าเผ่าหมูปานั้นไม่ได้ดําเนินชีวิตของพวกเขาไปได้อย่างง่ายๆ ชนเผ่านี้ไม่มีทาสรับใช้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทําทุกอย่างด้วยตัวเอง นอกจากนี้แหล่งที่มาหลักของรายได้มาจากการขายหมูและขนสัตว์

ผลิตภัณฑ์ผ้าขนสัตว์จากเผ่ามีชื่อเสียงในทวีป และไม่เพียงแต่รักษาความอบอุ่นได้เท่านั้น แต่ยังแข็งแรงและทนทาน ที่สําคัญรุปแบบของมันมีความสวยงามและไม่ได้เหมือนที่อื่นเลย และนี่ก็ทําให้สินค้าของเผ่าหมูเป็นที่นิยมมากเป็นอย่างยิ่ง

ผลิตภัณฑ์ผ้าขนสัตว์ไม่มีสายการผลิตแบบครบวงจรมาก แต่พวกมันทั้งหมดถูกสร้างขึ้นด้วยมือโดยใช้เทคนิคที่สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ พวกเขาผลิตพวกมันทีละนิดผลิตภัณฑ์เหล่านี้ ไม่ใช่แหล่งรายได้หลักของพวกเขา แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของพวกเขา

เจ่าไห่ไม่ได้ดูกลุ่มผู้หญิงของเผ่าที่กําลังทํางานอยู่ ตาของเจ่าไห่ได้มองไปที่หมาของเผ่าหมุปา

หมาพวกนี้มีความเหมือนกับหมาทั่วไปบนโลกที่เจ่าไห่เคยอยู่ ซึ่งหมาตัวผู้นั้นจะโหดร้ายกว่าหมาตัวเมียซึ่งมันก็เหมือนกับสัตว์เวทย์ที่มีความแข็งแกร่ง

หมาของฮือกทําให้เจ่าไห่สนใจพวกมันมาก พวกมันดูเป็นมิตรกับหมูป่า และพวกมันตัวใหญ่มาก จากมุมมองของเจ่าไห่นั้น พวกมันดูเหมือนกับลูกของช้างที่ยังตัวเล็กอยู่ และสิ่งที่เจ่าไห่ไม่เคยเห็นเลยก็เพราะพวกมันมีความรวดเร็ว และแข็งแกร่งเหมือนกับม้า

อาจจะเป็นเพราะเขาและฮอกดื่มไปเมื่อคืน แต่ไม่ว่าจะเป็นหมาหรือหมูพวกมันก็ไม่ได้แสดงความเป็นปฏิปักษ์ใดๆต่อเจ่าไห่ หมาทั้งหมดถูกมัดไว้

และในเวลานี้ก็มีเสียงของฮอกพูดว่า “เจ่าไห่ทําไมนายตื่นขึ้นมากเร็วจัง นายพอใจกับงานเมื่อวานนี้หรือไม่?”

เจ่าไห่หันไปหาอ๊อก เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ยิ้มแล้วก็พูดว่า “พี่ฮือก พี่น่าจะนอนพักไปก่อน เมื่อคืนนี้ฉันรู้สึกมีความสุขมาก ตั้งแต่แรกเกิดฉันไม่เคยพออะไรแบบนี้ ฉันขอขอบคุณพี่ฮือก จริงๆสําหรับการเลี้ยงต้อนรับในครั้งนี้ของพี่”

ฮือกเอามือจับไหล่ของเจ่าไห่และพูดว่า “เจ่าไห่ ทําไมนายถึงเป็นคนดีแบบนี้! การที่เราทําเช่นนั้นก็เหมือนกับเราได้สร้างพันธมิตรไว้”

เจ่าไห่เข้าใจว่าคนของที่นี่เป็นคนที่ตรงไปตรงมา แต่เมื่อพูดถึงความกระตือรือร้นของฮือก เมื่อเขาตบไหล่เขาก็ไม่สนุกกับมัน

เพราะเจ่าไห่ไม่ได้ชอบที่จะมีความมาตบที่ไหล่ของเขา แต่เขาก็ยิ้มให้แก่ฮ็อก “แล้วพี่ฮ็อก ฉันสามารถให้อาหาร 25 ตัน แต่สิ่งที่ฉันอยากจะแลกด้วยก็คือหมูกับหมาของที่นี่ และนอกจากนี้ มันก็ดีกว่าที่จะได้รับอย่างอื่น?”

ชื่อกยิ้มและพูดว่า “ไม่มีปัญหา ฉันสามารถให้หมาได้ หมูเป็นหนึ่งในเผ่าหมูของเรา ที่เฉพาะเจาะจงและเป็นสัตว์สงครามที่ไม่ซ้ํากันดังนั้นฉันจึงไม่สามารถให้คุณได้โดยตรง ไม่กี่วันก่อนหน้านี้หมูของเราเพิ่งคลอดลูกออกมา ดังนั้นฉันจะให้หมูนาย 30 ตัว นายคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อซื้อกพูดเสร็จแล้วเขาก็เฝ้าดูและรอการตัดสินใจของเจ่าไห่ เขากลัวว่าเจ่าไห่อาจไม่เห็นด้วยเพราะเขาคิดว่าการทําธุรกรรมนี้จะหมายถึงการสูญเสียในส่วนของเจ่าไห่

เจ่าไห่ส่ายหัว ” พี่ฮอกพี่ใจดีเกินไปแล้ว แค่ให้หมาและหมูอย่างละสองตัว ผ้าขนสัตว์ 10 อัน และอาหาร 25 ตันเป็นจะของพี่”

สําหรับเจ่าไห่แล้วแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว มิติก็จะได้รับสัตว์เวทยีและนอกจากนี้เขายังจะได้รับหมู 2 ตัวและผ้าห่มขนสัตว์ 10 อัน นอกจากนี้เขายังจะต้องให้อาหาร 25 ตันแทน สิ่งที่เขาได้รับจากการนี้จะได้เหรียญทองหลายร้อยเหรียญหากขายในทวีปนี้ มัจะเป็นกําไรสําหรับพวกเขา

ฮอกไม่ได้คิดแบบเดียวกันและคิดว่าเจ่าไห่จะต้องสูญเสีย เขาส่ายหัวและรีบพูดว่า “เจ่าไห่ นายจะเสียกําไรไปถ้าเราทําเช่นนี้ สัตว์ป่าไม่ต้องการให้เพื่อนของพวกเขาประสบความสูญเสีย ดังนั้น นายต้องยอมรับผ้าห่มขนสัตว์ 30 อันหรือมากกว่า สิ่งที่เราทําฉันสามารถมอบให้กับนายได้”

เจ่าไห่หัวเราะแล้วจับแขนของฮือก ขณะที่เขาสั้นเขาไม่สามารถเข้าถึงไหล่ของฮอกและพูดว่า ” พี่ฮือก พี่ไม่จําเป็นต้องเกรงใจฉัน เมื่อวานนี้ลอร่าบอกกับพี่ไม่ได้ว่าอาหารถูกผลิตขึ้นในดินแดนของฉันหรือไม่? มันถูกปลูกโดยฉัน ดังนั้นฉันไม่ได้ซื้อพวกมัน การลงทุนมีขนาดเล็ก เพียงหมู 10 ตัวก็เพียงพอแล้ว ฉันไม่อยากทําห้พี่ลําบาก? ”

ฮือกมองไปที่เจ่าไห่ด้วยสายตาที่สงสัย เขาตบไปที่ไหล่ของเจ่าไห่เบาๆและพูดว่า “เจ่าไห่ตั้ง แต่นี้ต่อไปนายคือน้องชายของฉันแล้วนะ นายมีความซื่อสัตย์มาเจ่าไห่ ฉันเคยพบกับคนมากมายไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าหรือไม่ก็ไม่ได้มีใครเหมือนนายเลย นายเป็นคนดีจริงๆ ฉันยินดีที่จะให้ธงของเผ่าเรา แต่นั้นไม่ใช่ธงสงคราม นั้นคือธงที่หมายความว่าเราเป็นพี่น้องกัน”

เจ่าไห่มองด้วยความงง แล้วเขาก็ถามออกมาว่า “อะไรคือความแตกต่าง? ฉันได้ยินมาว่ากลุ่ม เดินทางขนาดใหญ่หลายกลุ่มได้รับธงสงครามจากเผ่าสงคราม ไม่ใช่ธงสงครามที่ชาวเผ่าสงครามใช้เท่านั้น”

อกหัวเราะและพูดว่า “เจ่าไห่ความเข้าใจของนายเกี่ยวกับเผ่าสัตว์ป่าของเราน้อยเกินไป เผ่าของเรามีธงสงครามหลายชนิด มีสงครามที่ใช้ในสงครามและเราไม่ให้ผู้ที่อยู่ห่างไกล หลังจากทั้งหมดมันแสดงถึงเกียรติของเรา อย่างไรก็ตามประเภทอื่นๆ จะได้รับให้กับกลุ่มเดินทางเหล่านั้น แม้ว่าธงสงครามจะมีลักษณะเหมือนกันตราบเท่าที่มีคนเป็นสัตว์ป่า พวกเขาก็สามารถมองเห็นความแตกต่างได้

“ธงประเภทที่สามของสงครามเป็นธงสงครามมิตรภาพ ธงสงครามนี้ไม่ได้ใช้ในช่วงสงคราม แต่แทนที่จะแสดงให้เห็นว่าได้รับมิตรภาพของเราแล้ว คนที่มีธงสงครามชนิดนี้สามารถกล่าวได้ว่า ได้รับมิตรภาพของสัตว์ป่า ตราบเท่าที่นักรบดังกล่าวเห็นธงสงครามแบบนี้ พวกเขาจะรู้ว่าบุคคลนั้นเป็นเพื่อนแท้ของเรา ไม่ว่าเขาจะได้รับความเคารพเท่าไหร่

แม้ว่าเผ่าหมูของเราจะเป็นเผ่าธรรมดา แต่ไม่ใช่ชนเผ่าสงครามตราบเท่าที่คุณได้รับธงสงครามมิตรภาพของเราจะปลอดภัยกว่าเมื่อคุณใช้ธงสงครามของพ่อค้า นี่เป็นเพราะคนเลี้ยงวัวจะไม่ทําร้ายเพื่อนของพวกเขา”

ตอนนี้เจ่าไห่ก็เข้าใจเรื่องธงของชนเผ่ามากขึ้น เขาไม่ได้เกรงใจขณะที่เขายิ้มและพูดว่า “ดีแล้วพี่ชาย ขอบคุณมาก”

ฮอกหัวเราะและพูดว่า “เจ่าไห่นายไม่ต้องเกรงใจเรา เผ่าสัตว์ป่าไม่จําเป็นต้องมีเรื่องแบบนี้ นอกจากนี้นายยังต้องให้ความสนใจ เมื่อไม่นานมานี้พี่เคยได้ยินเกี่ยวกับชนเผ่าจาโกที่อยู่ใกล้ๆ ที่ปรากฏตัวและหายตัวไป กลุ่มคนนั้นเต็มไปด้วยโจรและไม่ควรแม้แต่จะเรียกว่าเผ่าสัตว์ นายต้องระมัดระวังคนเหล่านั้นด้วยนะ”

เจ่าไห่พยักหน้าของเขา เกี่ยวกับเรื่องของเผ่าจาโก, เจ่าไห่รู้เรื่องนี้อยู่บ้างเนื่องจากหนังบันทึกที่เขียนไว้ ที่กล่าวถึงชนเผ่านี้เป็นชนเผ่าที่น่ากลัวกว่าเชื้อชาติเผ่าและมีไหวพริบกว่าเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ของสุนัขจิ้งจอก พวกเขายังโหดร้ายกว่าเผ่าพันธุ์เชื้อชาติหมาป่าอีกด้วย หมาป่าไม่เพียงแต่ไม่ชอบพ่อค้า แต่ยังมาจากสัตว์ตัวอื่นๆ

ชนเผ่าจาโกเป็นเผ่าพันธุ์ที่พิเศษมาก พวกมันไม่ได้แข็งแกร่งพอๆ กับเผ่าพันธุ์ของสิงโตและเร็วที่สุดเท่าที่การแข่งขันของหมาป่า พูดตรงไปตรงมาพวกเขายังไม่ได้เป็นไหวพริบเป็นเชื้อชาติสุนัขจิ้งจอก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความสามารถในการแข่งขันในสามเผ่าพันธุ์นี้ แต่ความสามารถในการอยู่รอดของพวกเขาก็คือความแข็งแกร่ง

ชนเผ่าพื้นเมืองโดยทั่วไปอาศัยอยู่ในบริเวณทุ่งหญ้า ด้วยสภาพที่เลวร้ายที่สุด เพื่อความอยู่รอดพวกเขาสามารถต่อสู้ ล่าปล้นและฆ่าได้เท่านั้น ถ้าพวกเขาไม่ทําเช่นนั้นพวกเขาก็จะอดตาย

ไม่ว่าพวกเขาจะเผชิญหน้ากับเผ่าใด ตราบเท่าที่พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถปล้น พวกเขาได้พวกเขาจะปล้น นอกจากนี้ชนเผ่าจาโก มีนักล่าที่โดดเด่นที่สุด พวกเขามีความเป็นปึกแผ่นอดทนและมีไหวพริบที่แตกต่างกันซึ่งไม่มีสัตว์เวทย์ตัวอื่น ทั้งหมดนี้ทําให้พวกเขาเป็นนักล่าที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของทุ่งหญ้าของสัตว์และยังเป็นที่นิยมมากที่สุด

เผ่าสัตว์ปาไม่ชอบพวกเขาเพราะพวกเขาปล้นอย่างไม่ลดละ พ่อค้าไม่ชอบพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ได้ทิ้งทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในขณะที่สัตว์ป่าอื่นๆ อาจปล้นพวกเขาอย่างน้อยที่สุดพวก เขาจะไม่ฆ่าคุณตราบใดที่คุณไม่รุกรานมัน เนื่องจากพวกเขาต้องการให้พ่อค้าดําเนินการให้ธัญพืช และอาหารไปยังทุ่งหญ้า

ชนเผ่าจาโกไม่ทําแบบนั้น พวกเขาไม่เพียงปล้นสินค้า แต่ยังปล้นชีวิตของพวกพ่อค้า พวกเขาจะลักพาตัวพ่อค้า ทาสจํานวนมากในทุ่งหญ้า พ่อค้าหลายรายถูกลักพาตัวและถูกจับโดยชนเผ่าจาโกจากนั้นก็ขาย อาจกล่าวได้ว่านี่คือทางของพวกเขาที่จะอยู่รอด เผ่านี้ไร้ยางอาย

เหตุผลที่ว่าทําไมชนเผ่าจอมปลอมไม่ได้รับการต้อนรับจากคนอื่นๆ เนื่องจากความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้มีธงสงครามของตัวเอง!

ธงสงครามเพื่อสัตว์ป่า เกียรติและเป็นตัวแทนของพวกเขา ในทางกลับกันชนเผ่าจาโกไม่ มีธงสงครามของตัวเอง นี่ไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่ได้มีธงสงคราม ในความเป็นจริงพวกเขามีธงสงครามมากมาย แต่ไม่ใช่ของพวกเขา แต่เอามาจาเผ่าอื่นๆ

พวกเขาจะใช้ธงสงครามเหล่านี้เป็นเหยื่อ ธงกลุ่มชนเผ่าพื้นเมืองที่อ่อนแอกว่าจะถูกนํามาใช้เพื่อล่อให้พ่อค้า ที่มาหาที่พักพิงในค่ายของพวกเขาในตอนกลางคืน พวกเขาจะตีในเวลานั้น ท่ามกลางความสมบูรณ์ของสัตว์ป่า เฉพาะเผ่จาโกจะทําสิ่งนั้น เผ่าอื่นๆ แม้แต่เผ่าหมาปาที่ก้าวร้าวที่สุด พวกเขายังไม่อบกับการกระทําแบบนี้

ชนเผ่าจาโกชอบยุทธวิธีดังกล่าว เนื่องจากกิจกรรมดังกล่าวทําให้เกิดรายได้ พ่อค้าจํานวนมากจะตกเป็นเหยื่อของเผ่าจาโก และในท้ายที่สุดชนเผ่าจาโกจะกลืนกินสินค้าของตน