Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - ตอนที่ 231

บทที่ 231 ไม่ยอมแพ้

แม้ว่านกอินทรีย์ของเจ่าไห่จะไม่สามารถพูดออกมาได้ แต่พวกมันก็ยังสามารถเข้าใจคําพูดหรือคําสั่งของเจ่าไห่ได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เล่าให้ได้สอนนกพวกนั้นในการฟังคําสั่งของเขา ด้วยท่าทางหรือคําพูดในการบิน

ถ้าหากนกอินทรีย์เหล่านี้ได้เจอคนพวกมันจะหมุนตัว ถ้าหากหมุนหลายรอบนั้นก็หมายถึงจํานวนคนที่มีจํานวนมาก แต่ถ้าไม่มากนักพวกมันจะส่งเสียงออกมาตามจํานวนคน และที่พูดมาทั้งหมดนี้ก็จะบกได้เลยว่า นกเหล่านี้สามารถใช้เป็นหน่วยสํารวจได้เลย

เจ่าไห่มองไปที่นกอินทรีย์ของเขา ดูว่ามีอะไรเกิดขึ้น และหันไปลอร่า เจ่าไห่พูดว่า “พื้นที่ในทางทิศตะวันออกมีอะไรบ้างอย่างอยู่ที่นั่น มีทหารไม่น้อยกว่าหนึ่งพันคนกําลังเข้ามาหาเรา แต่ดูแล้วว่าพวกเขาไม่ใช่ทหารที่โหดร้ายอะไร”

ลอร่ารู้สึกงง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปและเธอก็พูดว่า “ฉันคิดว่าน่าจะเป็นทหารรักษาความปลอดภัยของเบนเนีย จะออกจากป้อมปราการเหล็กมา ทุกๆสองสัปดาห์เพื่อลาดตระเวนบริเวณนี้ ดูเหมือนว่าพวกเราโชคร้ายที่มาในวันนี้”

เจ่าไห่ถามว่า “แล้วเราควรทําอย่างไร? เราควรจะกลับเข้าไปในมิติและซ่อนตัวงั้นหรอ”

ลอร่าส่ายหัว “เราไม่ควรทําอย่างนั้น เราสามารถให้เงินแก่พวกเขาได้ หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าทุ่งหญ้าของสัตว์ซื้ออาหารที่นี่ นอกจากนี้เพอร์เซลล์ยังหวังว่าทุกคนจะสามารถไปขายอาหารที่ทุ่งหญ้าของสัตว์ได้ สําหรับคนเลี้ยงวัวตราบเท่าที่พวกเขามีอาหารและเครื่องดื่มพวกเขาจะไม่ออกไปไหน จุดประสงค์หลักของการลาดตระเวนทหารม้าคือการตรวจสอบว่าชนเผ่าบางชนเผ่าได้มาที่นี่หรือไม่”

เจ่าไห่พยักหน้า “เนื่องจากเธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ เธอคิดว่าเราควรจะต้องจ่ายเงินเพื่อที่จะข้ามพรมแดนได้อย่างไร?”

ลอร่ายิ้มเบาๆ “สําหรับเรื่องนี้ฉันกลัวว่าเราจะต้องมีเหรียญทองพันเหรียญ นอกจากนี้ฉันไม่สามารถเพียงแค่ไปที่นั่นและจ่ายเงินด้วยตัวเอง เป็นการดีสําหรับปูกรีนที่จะทํา เพราะเขาเป็นเทพผู้มีพลัง ดังนั้นอัศวินเหล่านั้นจะไม่ทําให้มันยากเกินไปสําหรับเขา ถ้าฉันไปและพวกเขาเห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงแล้ว พวกเขาก็จะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆแน่”

สีหน้าของเจ่าไห่เปลี่ยนไปและพูดว่า “ทําไมงั้นหรอ? พวกเขาคิดจะทําแบบนั้นจริงหรอ?”

ลอร่าไม่ได้ยิ้มออกมาและพูดว่า “อย่าลืมไปว่าถ้าพวกเขาอยากจะไม่ดีกับพวกเรา พวกเขาก็จะฆ่าพวกเราทั้งหมด เช่นนั้นพวกเขาสามารถอธิบายได้ว่าเราถูกฆ่าโดยสัตว์ร้าย สถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าของสัตว์ และไม่เป็นส่วนหนึ่งของป้อมปราการเหล็ก เหล่าทหารเบนเนียพวกนี้อาจจะจัดการกับพวกเราได้ง่ายๆ”

เจ่าไห่ถอนหายใจ “อีวานไม่สามารถควบคุมเรื่องนี้ได้หรือ?”

ลอร่ายิ้ม “ควบคุม? เขาสามารถควบคุมพวกเขาได้อย่างไร? ทหารที่นี่ในป้อมปราการเหล็กต้องรักษาความปาเถื่อนอยู่เนื่องจากตั้งอยู่บริเวณชายแดนติดกับทุ่งหญ้าของสัตว์ นี่เป็นสถานที่ที่ขาดแคลนสินค้า การเพิ่มความจริงที่ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายปี หัวใจของพวกเขาอาจไม่มีจิตสํานึกและจะต้องมีการระบายออก ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะเห็นเรื่องนี้ แต่ก็อาจกลายเป็นสิ่งที่ผู้มีอํานาจจะไม่สนใจ ขณะที่ฉันกําลังพูดอยู่ผู้ค้าที่ต้องการทําธุรกิจที่นี่ในทุ่งหญ้าของสัตว์ จะทําให้มันโผงผางลักลอบขณะที่พวกเขากําลังสนับสนุนศัตรู ดังนั้นหากทหารฆ่าพวกเขาก็จะไม่มีใครพูดอะไรเลย”

เจ่าไห่พยักหน้าและเขาก็ขยับเข้าไปในมิติ จากนั้นเขาก็เดินไปที่ภูเขาเหล็กและบอกกรีนและอธิบายเรื่องนี้กับเขา

จากนั้นเขาก็เอากระเป๋ามิติและวางเหรียญทองพันเหรียญไว้ในนั้นแล้วมอบให้กรีน จากนั้นเขาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกรีนบนรถ

เจ่าไห่ปล่อยตัวม้าและปล่อยให้กรีนนั่ง แต่กลุ่มของเจ่าไห่ไม่หยุดและเดินทางอย่างต่อเนื่อง เขารู้ว่าพวกเขาไม่สามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าที่เหล่าทหารเบนเนียได้ สถานที่แห่งนี้กว้างเกินไปและเหล่าทหารเบนเนียอยู่ไม่ไกลนัก เร็วๆ นี้พวกเขาจะเข้าใกล้กับกลุ่มของเจ่าไห่

ในเวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ได้ยินเสียงดังก้องจากทางทิศตะวันออก ทหารที่มีประสบการณ์จะรู้ได้ว่านี่คือกองพลทหารม้าในการปฏิบัติการ เจ่าไห่และคนอื่นๆ หันหน้าเพื่อดูและเห็นทหารทั้งพันคนซึ่งเป็นทหารม้าเข้ามาจากทางทิศตะวันออกที่ก้าวอย่างรวดเร็ว

กลุ่มของเจ่าไห่หยุดทันที อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้เดินต่อ

ลอร่าและอีกสองคนไม่ออกมา ทั้งสามคนเป็นคนสวย ถ้าพวกเขาออกมามันก็จะดึงดูดความสนใจของเหล่าทหารม้าและทําให้เกิดปัญหา

เจ่าไห่เคยได้ยินเรื่องนี้ไม่กี่เรื่องจากโลก เมื่อทหารในกองทัพกําลังทําหน้าที่เป็นเวลาสามปีและก็เห็นหญิงสาว พวกเขาจะแข่งขันเพื่อแย่งเธอ นักรบเหล่านั้นอาจถูกส่งไปประจําที่ที่นั่นเป็นเวลานานกว่าสามปี ถ้าพวกเขาเห็นลอร่าและผู้หญิงทั้งสองคน ในขณะที่พวกเขาอาจไม่สามารถเพิ่มเงินได้ไม่ว่ามันจะเพียงพอหรือไม่ที่จะขัดขวางการเดินทางไปยังทุ่งหญ้าของสัตว์ก็ยากที่จะพูด

เจ่าไห่ออกจากรถและเดินไปอย่างช้าๆ ไปที่ด้านหน้าของกลุ่มเดินทางและยืนเงียบอยู่ที่นั่น เขาสวมเสื้อคลุมสีดําและถือไม้เท้าภูติเพื่อที่จะทําร้ายคนขี่ม้า เมื่อเกิดอะไรขึ้น

กรีนยืนอยู่ที่ด้านข้างของรถ เขาไม่สวมเกราะเต็มตัวและสวมชุดนักรบง่ายๆ ไม่มีหน้ากากประดับใบหน้าของเขาและผมของเขาถูกหวีเรียบร้อย และมีดาบที่เอว เขาดูเหมือนนักรบผู้มีพลังทั่วไป

เจ่าไห่ต้องการวิธีการจัดเก็บภาษีแบบนี้ เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่ป้อปราการเหล็กจะรู้จักกรีน ท่าทางที่น่าประทับใจของเขาจะทําให้ผู้คนที่ไม่รู้ถึงจุดต่ำสุดของพวกเขาจะไม่ทําตัวเหี้ยมโหดเกินไปต่อพวกเขา ถ้าพวกเขาคิดที่จะสู้ เจ่าไห่ก็ไม่ได้กลัวทหารเหล่านี้ แต่เขาไม่ต้องการเข้ามาขัดแย้งกับพวกเขา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอีวานก็ยังดีกับพวกเขา

ไม่นานกองทหารม้าก็มาเดินทางมาถึง ที่เจ่าไห่และพวกเขาอยู่ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตรและไม่โจมตี แต่พวกเขาก็หยุดลงและกําลังดูพวกของเจ่าไห่

เจ่าไห่ยังดูคนเหล่านี้ พวกเขานั่งอยู่บนสัตว์ร้ายเวทย์ลําดับที่สาม, ม้าเผา ม้าเหล่านี้มีเกราะหนักและคนที่อยู่บนม้า เขาสวมเกราะหนัก หมวกบนหัว มีแตรสองตัวและหน้ากากเหล็กคลุมหมวก

ถึงแม้เหล่านักรบเหล่านั้นจะเดินทางมาเป็นเวลานานไม่ว่าจะเป็นคนหรือม้าก็ดูเหนื่อยล้า แม้ว่าชุดเกราะเต็มตัวของพวกเขาไม่ได้ดูเรียบร้อยและมีบางส่วนที่เสียหาย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการจัดเก็บภาษีของพวกเขา

ร่างของทหารเหล่านั้นให้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดัน เล่าให้รู้สึกถึงบรรยากาศการฆาตกรรมรอบตัวพวกเขาและรู้ว่านี่เป็นจุดประสงค์ในการฆ่าที่ปล่อยออกมาจากทหารที่เคยประสบกับการสู้รบในชีวิตและความตายมากมาย

คนที่นํากองทหารม้าเป็นชายที่เครากับร่างใหญ่ ใบหน้าของเขามีแผลเป็นที่ทําให้เขาน่าเกลียดที่จะมองและเขาก็จ้องมองอย่างเย็นชาที่เจ่าไห่และกลุ่มของเขา

เจ่าไห่ไม่ได้พูดอะไรและโบกมือให้กรีนแทน กรีนขี่ม้าของเขาไปยังกลุ่มของนักรบ เมื่ออยู่ห่างจากทหารม้าประมาณยี่สิบเมตรกรีนก็ยกย่องพวกเขาและพูดว่า “ทุกคนกรุณา ครอบครัวของฉันรู้ดีว่าทุกคนมีความรักชาติมาก เด็กน้อยคนนี้มอบของขวัญที่ขาดแคลนและเชิญชวนให้คุณหัวเราะ”

หลังจากที่เขากล่าวคําพูดเหล่านั้นเขาหยิบกระเป๋าที่เต็มไปด้วยเหรียญทองพันเหรียญและส่ายมัน

กรีนไม่ได้ทําเช่นนี้เพื่อดูถูกพวกเขา เนื่องจากกลุ่มลาดตระเวนมีประสบการณ์มากนี้เมื่อพวกเขาเห็นกระเป๋าถูกส่ายและได้ยินเสียง พวกเขารู้ว่ามันเต็มไปด้วยเหรียญทองหรือเงิน ตราบเท่าที่พวกเขาได้รับในกระเป๋าที่พวกเขาจะสามารถที่จะรู้ว่ามีอยู่ภายในของมัน เช่นนี้กรีน ส่ายกระเป๋าเบาๆ เพื่อให้พวกเขารู้ว่ามันมีเหรียญทอง

ผู้นํากองทหารม้าได้ยินเสียงและเห็นได้ชัดว่ากระเป๋ามีเหรียญทอง ดวงตาของเขากระตือรือร้นมากขึ้น เมื่อมองไปที่กรีนเขาพูดว่า “โอ้คุณเข้าใจกฎ การตรวจสอบเป็นประจํายังคงต้องทําอย่างไร”

สีหน้าของกรีนเปลี่ยนไป เขาได้ยินว่าลอร่าพูดอะไร ตราบเท่าที่พวกเขาจ่ายเงินให้พวกเขาแล้วทหารม้าจะไม่ตรวจสอบพวกเขา แต่ทําไมพวกเขากําลังตรวจสอบอยู่ พวกเขาพยายามหาข้อบกพร่องบางอย่างหรือไม่? ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้กรีนไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของเขาให้กลายเป็นคนที่เย็นได้

ยึดร่างของเขาและดวงตาที่สุกใสเขามองไปที่ผู้นํากองทหารม้าและพูดว่า “โอ้เหล่าทหารจะทําสิ่งนั้น นี่อาจผิดปกติใช่ไหม?”

เสียงของกรีนไม่ดัง แต่เหล่าทหารเหล่านั้นยังคงได้ยินอย่างชัดเจน ด้วยการเพิ่มพูนสไตล์การจัดเก็บภาษีของกรีนคําพูดและการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของเขาทําให้เขาหันมาจากคนธรรมดาไปสู่คนที่มีรัศมีของเทพผู้มีพลังระดับแปด ซึ่งเป็นแรงผลักดันที่มีประสิทธิภาพ ทําให้สีหน้าของทหารม้าเปลี่ยนไป

ผู้นําทหารม้ายังคงเป็นอัศวินลําดับที่หก เนื่องจากเขาไม่ได้รู้สึกถึงพลังของกรีนก่อนหน้านี้ เขาจึงพยายามที่จะพูดแบบนั้นและทดสอบพวกเขา ไม่คาดฝันพวกเขาก็พบว่ากรีนเป็นเทพผู้มีพลังระดับแปด นอกจากนี้เขาไม่ใช่คนธรรมดา กรีนมีกลิ่นอายของทหารที่ทําให้ผู้นําของทหารม้าเข้าใจว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เป็นมิตร นี่คือกลุ่มหนึ่งที่พวกเขาไม่สามารถรบกวน

เขารีบพูดว่า “ฮ่าๆ ฉันแค่แตกเป็นเรื่องตลกกับคุณครับ เนื่องจากคุณชายรู้กฏแล้วคุณชายสามารถผ่านได้”

เมื่อกรีนได้ยินผู้นําทหารม้าลักษณะท่าทางของเขาก็หายไปทันที เขายิ้มให้ผู้นําทหารม้าและพูดว่า “ฉันขอขอบคุณผู้นําทหาร”

หลังจากพูดคําพูดเหล่านั้นแล้วเขาก้มเอวไว้และวางกระเป๋าลงบนพื้น จากนั้นเขาก็หันไปรอบๆ และกลับไปที่รถของเจ่าไห่

เจ่าไห่รอให้กรีนมาถึงที่รถก่อนที่จะโบกมือ จากนั้นรถก็เริ่มค่อยๆเล็งไปที่ระดับความลึกของทุ่งหญ้าของสัตว์ ผู้นําทหารม้าไม่ได้เดินไปหยิบกระเป๋าทันทีและแทนที่จะมองไปที่รถอย่างระมัดระวัง

ทหารขี่ม้าที่อยู่ข้างผู้นําถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรอครับ?”

เมื่อเขาฟื้นตัวผู้นําของทหารม้ามองไปที่ทหารและพูดว่า “ไม่มีอะไรฉันจําได้แค่บางอย่าง บางเวลาที่ผ่านมาข่าวได้แพร่กระจายจากเมืองคาซ่า ในช่วงวิกฤติตระกูลเพอร์เซลล์ของเราได้รับความช่วยเหลือจากนักแห่งความมืด นักเวทย์แห่งความืดคนนั้นมีนักรบระดับแปดเหมือนเขา” 

ผู้นําของทหารม้ายังเป็นสมาชิกตระกูลของตระกูลเพอร์เซลล์ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่าตระกูลเพอร์เซลล์ของเรา หลังจากได้ยินว่าผู้นําของทหารรักษาการณ์บอกว่าทหารม้ากําลังรู้สึกงง ผู้นําคุณหมายถึงอะไร? เป็นนักเวทย์ที่อยู่ในกลุ่มคนหนึ่งซึ่งช่วยให้ตระกูลเพอร์เซลล์สามารถแก้ไขวิกฤติได้งั้นหรอ”

ทหารม้าพยักหน้า และพูดว่า “อันดับแปด…ดีที่เราไม่ได้ทําอะไรพวกเขา แต่แค่รับเงินมา”

ทหารม้าปฏิบัติตามทันทีและตัดด้านข้างของม้าเพื่อเดินหน้าต่อไป เขายหยิบกระเป๋าแล้วขึ้นมาเพื่อตรวจสอบ เมื่อถุงอยู่ในมือแล้วเขาก็กลับไปที่ด้านข้างของผู้นําของทหารและรายงานว่า “ผู้นําในนี้มีเหรียญทองอยู่หนึ่งพันเหรียญครับ”

เขาพยักหน้าและหันกลับแล้วตะโกนดังขึ้นว่า “พี่น้องการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ไร้ผล เมื่อเรากลับไปเราจะใช้เวลาในวันหยุดและทุกคนสามารถไปสนุกได้”

ทหารม้าตะโกนเสียงดังด้วยความยินดี กองกําลังทหารม้า ผู้นําของทหารม้าเดินหน้าและทุกคนตามหลัง