Bringing The Farm To Live In Another World (ไปสร้างฟาร์มอีกโลกกันเถอะ) - ตอนที่ 222

บทที่ 222 เป็นทาสของฉัน

อาหารมื้อนี้ทำให้มารุมีความสุขมาก นอกจากนี้เขายังรู้สึกแปลกใจอีกว่าอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์นั้นทำมาจากสัตว์เวทยืมนตร์ที่อยู่กับเจ่าไห่ และเขาก็ประหลาดใจมากเพราะเนื้อสัตว์พวกนี้มีธาตุของพลังเวทย์ที่ให้พลังงานแก่เขา

ในฐานะที่มารุเป็นนักเวทย์ ความรู้สึกองเขาก็ไว้ต่อพลังเวทย์ยิ่งนัก นอกจากนี้เจ่าไห่ยังให้ใช่ส่วยผสมที่มาจากมิติอีกด้วย

วัวที่ดุร้ายเป็นสัตว์เวทย์มนตร์ ร่างกายของพวกมันไม่ได้มีขนเหมือนสัตว์ตัวอื่นๆ และแทนที่จะมีผิวหนาและเนื้อจำนวนมาก ความแกร่งของมันยังสูงมาก สัตว์ชนิดนี้สามารถใช้เนื้อสามารถใช้เป็นอาหารได้ ลอร่าเลี้ยงวัวที่ดุร้ายหลายตัว แต่ไม่ได้เลื้ยงในฟาร์ม แต่วัวพวกนี้ถูกเลื้ยงไว้ที่อื่น

ก่อนหน้านี้ลอร่าได้เลื้ยงนกเหยี่ยวเป็นจำนวนมาก และพวกมันก็กินเนื้อสัตว์อื่นเป็นจำนวนมากอีกด้วย แต่ตอนนี้เธอก็ได้เลื้ยงนกอินทรีย์ด้วย การจัดหาอาหารให้กับนกทั้งสองชนิดนี้จำเป็นต้องเลื้ยงวัวเป็นจำนวนมาก หลังจากนั้น เจ่าไห่ได้รับพวกเขาเข้าไปในมิติ

การประเมินวัวของวัวที่ดุร้ายไม่สูงมากนัก และเป็นสัตว์เวทย์เพียงระดับ 4 เท่านั้น

นี่เป็นเพียงแค่ระดับภายในมิติเท่านั้น ด้านนอกการจัดอันดับของวัวที่ดุร้ายมีเพียงระดับ 1 เท่านั้นสัตว์ที่มีระดับสูงสุดในพื้นที่มีระดับ 50 แต่ในทวีปอาร์ค มีสูงสุดเพียงระดับ 9 เท่านั้น การเข้าถึงระดับ 10 จะเหมือนกับการเข้าถึงความเป็นพระเจ้าและที่มีอยู่ในตำนานเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่การประเมินระดับสัตว์ในและนอกมิติแตกต่างกัน

เหตุผลที่ทำให้เจ่าไห่ต้องเลี้ยงวัวที่ดุร้ายนี้ ก็เป็นเพราะเนื้อของพวกมัน พวกนกทั้งหมดเคยชินกับการกินเนื้อ นี่คือเหตุผลที่พวกนกกำลังกินผลิตภัณฑ์ที่นำมาจากภายในมิติ

ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากภายในมิติมีคุณภาพสูง และสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนผสมที่ดีซึ่งจะช่วยเพิ่มรสชาติของอาหารได้อย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับการใช้วิธีการปรุงอาหารจากโลก ความอยากอาหารของมารุเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลังจากอาหารเย็นพวกเขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่เนียร์และเม็กเทชาไว้

เจ่าไห่ดื่มน้ำชาหนึ่งถ้วยแล้วมองไปที่มารุ เจ่าไห่ยิ้มขณะที่เขาถามว่า “มารุนายคิดยังไงกับอาหารมื้อนี้? อร่อยไหม?”

มารุตอบด้วยรอยยิ้มว่า “อร่อยมัน นี่คือผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงของเถาหยวนงั้นหรอ? พวกมันเป็นอาหารที่พิเศษมาก ฉันไม่คิดว่านายจะมีพวกมัน เพราะเจ่าไห่มีของแบบนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกที่โบเรดจะไม่คิดจะเอาพวกมัน เจ่าไห่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร”

เพียงแค่ความรู้สึกของเจ่าไห่เปลี่ยนไป เขาหันมาหามารุและพูดว่า “ฉันไม่คิดว่าบทละครจะเริ่มขึ้นหลังจากที่เรากินเสร็จแล้วมันน่าสนใจจริงๆ”

ทันทีที่มารุได้ยินเจ่าไห่พูด เขารู้ว่าละครกำลังจัดฉาก เขายิ้มและพูดว่า “ใช่แล้ว เมื่อกินอิ่มแล้วเราก็สามารถที่จะเล่นได้แล้ว ฮ่าฮ่า ฉันหวังว่ามันจะเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม”

เจ่าไห่ยิ้ม เขาหันไปหาลอร่าและพูดว่า “จงเปิดประตูและปล่อยให้คนที่เล่นละครเวทีขึ้นมาบนเวที ให้เราได้มีเวลาที่จะดูละครนี้เถอะ และไม่มีอะไรที่เราต้องทำ”

ลอร่ายิ้ม และพยักหน้าเนียร์และเม็กวิ่งไปเพื่อเปิดประตูและหน้าต่างของห้องนั่งเล่น

มารุไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลานทั้งหมดเริ่มเต็มไปด้วยซอมบี้ บางส่วนสวมเกราะของนักรบในขณะที่คนอื่นๆ ดูเหมือนจะเป็นนักเวทย์ พวกเขาปรากฏตัวในลาน และยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น

นอกจากนี้ทั้งลานเต็มไปด้วยหมอกสีดำ และไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายนอกได้ แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนไม่น้อย

มารุมองไปที่เจ่าไห่ด้วยความประหลาดใจ ซอมบี้เหล่านี้ถูกเรียกโดยเจ่าไห่แต่เขาไม่ได้เห็นเมื่อเจ่าไห่เรียกพวกเขา ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ และไม่ทำให้เสียงใดๆ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีความผันผวนอย่างมหัศจรรย์ ทำให้เขาประหลาดใจ

นักเวทย์แห่งความมึดหลายคนจะเรียนรู้วิธีการซ่อนความผันผวนของพลังเวทย์ หลังจากเรียนรู้แล้วพวกเขาก็สามารถใช้มันเพื่อใช้เวทมนตร์ระดับต่ำเท่านั้น สิ่งนี้ทำให้คนอื่นสามารถตรวจจับความผันผวนของพลังได้และสามารถใช้โจมตีแอบได้

อย่างไรก็ตามวิธีนี้จำเป็นต้องมีการเตรียมตัวมาก ถ้านักเวทย์ฝ่ายสังเกตพวกเขา การที่จะใช้พลังคงจะเป็นเรื่องที่ยากมาก

การซ่อนความผันผวนของพลังเวทย์โดยใช้วิธีการต่างๆ จะไม่สามารถลบการปรากฏตัวของความผันผวนเวทมนตร์ได้อย่างสมบูรณ์ แต่จะลดลงเท่านั้น เมื่อมีคนไม่ให้ความสนใจพอๆ กับความผันผวนของเวทย์จะไม่รู้สึก ถ้าสังเกตอย่างใดอย่างหนึ่งอย่างระมัดระวัง แต่ก็สามารถพบได้

มารุไม่รู้สึกอะไรเมื่อเจ่าไห่เรียกเขาว่า “ซอมบี้” ไม่มีความผันผวนของพลังเวทย์ใดๆ ซึ่งเป็นที่น่าแปลกใจมาก

ตามปกติแล้วมันเป็นไปไม่ได้สำหรับมารุที่จะรู้ว่าเจ่าไห่ไม่ได้ใช้เทคนิคเวทมนตร์ที่เรียกกันทั่วไปว่าความมืด ถ้าเขารู้เรื่องนี้เขาก็จะไม่แปลกใจเลย

เจ่าไห่ไม่ได้ใส่ใจกับมารุ เขามองไปที่หน้าคฤหาสน์ศรัทธาและอยากจะดูว่าผู้บุกรุกใช้วิธีใดในการเจาะกำแพงและเข้าสู่คฤหาสน์ศรัทธา

ทันใดนั้นเสียงเคาะก็ดังขึ้นที่ประตู เจ่าไห่และลอร่าประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง มีใครบางคนเคาะที่ประตูในเวลานี้? เจ่าไห่ไม่สามารถทำอะไรได้แต่พูดว่า “คนในบ้านกำลังพักผ่อนอยู่ กลับมาพรุ่งนี้เถอะ.”

เมื่อเขาพูดอย่างนี้ เจ่าไห่และลอร่าก็หัวเราะ พวกเขาไม่จำเป็นต้องขอข้อมูลประจำตัวของผู้ที่กำลังเคาะในขณะที่พวกเขาเป็นคนที่ถูกส่งโดยโบเรด การกระทำของฝ่ายตรงข้ามที่เคาะประตูก็ควรจะทำให้พวกเขารู้สึกเครียดราวกับว่าพวกเขาเกลียดชังพวกเขา

แต่น่าเสียดายที่เจ่าไห่ตอบด้วยเรื่องตลกซึ่งทำลายแผนการของพวกเขาอย่างสมบูรณ์ พวกเขาต้องการที่จะกดดันเจ่าไห่แต่ถูกเยาะเย้ยแทน

หลังจากที่เจ่าไห่ตอบไปด้วยความตลก และได้ยินเสียงจากภายนอก “จูเนียร์คุณมีลูกบ้างไหม”

หลังจากที่ได้ยินคำเหล่านั้น ก็เสียงดังออกมาจากประตูหน้า ประตูไม้หนาสองประตูตกลงไปด้านใน

เจ่าไห่และคนอื่นๆ ไม่ให้ความสำคัญกับประตูที่ถูกล้ม อย่างไรก็ตามพวกเขามองไปที่ประตูเพื่อดูว่ามีใครมา

ห้าคนยืนอยู่ข้างนอก ทั้งห้าคนสวมชุดเวทมนตร์สีขาวและถือไม้เท้าเวทมนตร์สีขาวอยู่ในมือ เจ่าไห่เข้าใจว่าทั้งห้าเป็นนักเวทย์แห่งแสงทั้งหมด นอกจากนี้อันดับของพวกเขาคงไม่น้อยแน่ๆ นักเวทย์แห่งแสงห้าคนยืนอยู่ข้างรถที่กำลังมองหารถสีขาวที่ส่องแสงในเวลากลางคืน ไม่มีสัตว์ใดๆ ที่เป็นรูปวัวธรรมดาที่ลากรถ แต่มีรูปสิงโต สัตว์เวทย์ที่เหมือนสิงโตเหล่านี้เป็นสีขาวและไม่เพียง แต่ได้หลอมเหลวออกจากรัศมีการสู้รบที่รุนแรงเท่านั้น แต่ยังมีกลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์

ลอร่ากระซิบกับเจ่าไห่ “รถที่ทำจากไม้แสงศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนว่านี่คือคนของกิลแห่งความสว่าง และความแข็งแกร่งน่าจะมีระดับที่สูงมากแน่ๆ ดูจากการปรากฏตัวที่ไม่ธรรมดานี้ และรถที่พวกเขาใช้ถูกลากโดยสิงโต ความแข็งแกร่งในการต่อสู้พวกเขาน่าจะสูงมากแล้วพวกเขายังใช้พลังของแสง”

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังทั้งห้าคนยังมีอัศวินด้วย การปรากฏตัวของอัศวินเหล่านั้นค่อนข้างชัดเจน พวกเขาแต่ละคนมีไม้กางเขนแบบของพวกเขาและขี่ม้าสีขาว ม้าพวกนี้เป็นของนักรบที่มีเขาสีขาวสวมเกราะเงินสีเงินสดใส อัศวินแต่ละคนสวมเกราะเงินสีเงินและถือหอกอัศวินยาวสี่เมตรไว้ในมือขวา มีโล่หอคอยขนาดใหญ่ไว้ในมือซ้ายและมีขนสีขาวที่ติดอยู่กับเกราะของตัวเอง

ใต้หอกอัศวินเป็นรูปสามเหลี่ยม หอกชี้ไปบนฟ้าและมีธงสามเหลี่ยมโผล่ขึ้นมาในอากาศ

เจ่าไห่มองดูลักษณะของอัศวินเหล่านั้นและพึมพำ “ฉันต้องบอกว่ารูปลักษณ์ของคนเหล่านี้ดีมาก เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ใต้เกราะ จะเป็นมนุษย์หรือผี?”

ขณะที่เสียงของเจ่าไห่จางหายไปคนที่สวมชุดขาวก็พูดว่า “เจ่าไห่? นักเวทย์แห่งความมืด วันนี้เพื่อความยิ่งใหญ่ของกิลเรา เราจะทำให้แกหายไปตลอดกาล”

เจ่าไห่มองไปที่ทั้งห้าคนด้วยรอยยิ้ม “กี่ครั้งและที่คุณพูดแบบนี้? คุณพูดเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขขึ้น? วันนี้คุณสัญญาว่าจะให้ตระกูลเพอร์เซลล์ คุณจะไม่ทำให้เกิดความปวดหัวขนาดใหญ่เช่นนี้หรือ? ฟังฉัน. เราควรพูดจากใจและไม่ใช้การกระทำใดๆ ฉันอาจโจมตีคุณ”

เมื่อเธอได้ยินเจ่าไห่ ลอร่าไม่สามารถยิ้มได้ เธอไม่ได้คาดหวังว่าเจ่าไห่จะเป็นคนเลวในเวลานี้และคาดไม่ถึงว่าเจ่าไห่จะพูดคำเหล่านี้

เจ่าไห่ค่อนข้างร่าเริง แต่เขาเป็นคนที่อยู่บ้านนานเกินไปเขาจึงดูน่าเบื่อ นอกจากนี้เขาเพิ่งย้ายไปที่ทวีปอาร์ค เพราะความกดดันเขาไม่สามารถเล่นตลกได้มากนัก อย่างไรก็ตามวันนี้เขาเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตร และกำลังจะออกจากเพอร์เซลล์ เช่นนี้เขาคลายหัวใจของเขานิดหน่อย เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่พูดเรื่องตลกสองเรื่องกับคนใส่ชุดสีขาว

คนที่สวมชุดสีขาวไม่ได้คาดหวังว่าเจ่าไห่ จะรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้เห็นพวกเขา พวกเขาอยู่ตรงกลางไม่สามารถช่วยได้ แต่พูดอย่างโกรธ “จูเนียร์คุณกล้าพูดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ มนุษย์ที่สกปรกอย่างคุณต้องการจะบริสุทธิ์ภายใต้ความฉลาดของพระเจ้า นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะออกมา”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นี่เป็นทางเลือกที่ดี คุณมาในเวลาที่ผิดอย่างไรก็ตาม ความสามารถของพระเจ้าสามารถชำระให้บริสุทธิ์ในเวลากลางวัน แต่ในเวลากลางคืนความฉลาดของพระเจ้าจะถูกแทนที่ ฉันเห็นรถของคุณแฟนซีและแมวใหญ่ดึงมัน ฉันยังเห็นอัศวินที่อยู่ข้างหลังคุณดูดีมาก ฉันค่อนข้างไม่เต็มใจที่จะทำให้คุณเป็นทาสของฉัน”

มารุนั่งข้างๆ เจ่าไห่และจริงๆ แล้วเขารู้สึกกังวลมาก เราต้องรู้ว่าภายในกิลแห่งความสว่าง เหล่าผู้บงการที่สวมเสื้อผ้าสีขาวเหล่านี้คือสิ่งที่มีชีวิตอยู่ภายใต้หัวหน้ากิล แต่ละคนจะมีความสามารถอย่างน้อยหนึ่งในเจ็ดนักเวทย์ นอกเหนือจากพนักงานเวทมนตร์ที่พวกเขาจับไว้แล้วการขี่ม้าและสัตว์เวทย์ที่ดึงมันขึ้นมาสามารถซ้อนทับด้วยกำลังของพวกมันและเพิ่มขึ้น อาจกล่าวได้ว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่ได้ต่ำกว่าระดับเทพผู้มีพลังคนอื่นๆ ห้าสิบแปดนักเวทย์แห่งแสง ด้วยเหตุนี้ความแข็งแกร่งของการต่อสู้ของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นเรื่องง่ายๆ

เวทมนตร์ธาตุแสงเป็นความซวยของเวทมนตร์แห่งความมืด ประโยคนี้ไม่ใช่เท็จ นักเวทย์แห่งความมือเผชิญหน้ากับนักเวทย์ที่อ่อนแอ ยิ่งไปกว่านั้นฝ่ายตรงข้ามได้ส่งนักเวทย์ที่มีพลังสูงเพื่อที่จะจัดการกับเจ่าไห่ การได้เห็นเจ่าไห่ไม่แยแสเมื่อจัดการกับพวกเขาทำให้มารุรู้สึกชื่นชมเจ่าไห่