Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 36

พนักงานเดินนำโจชัวเดินผ่านทางเดินที่มีภาพวาดสีน้ำมันเรียงรายอยู่ทั้งสองข้างผนัง …

รูปแบบของภาพวาดล้อมรอบไปด้วยภาพของสงคราม มีดาบกระทบกันข้างศพที่โชกเลือด และกระดูกแห้งที่พบเห็นได้ทั่วไปในภาพวาดส่วนใหญ่

ภาพวาดทำให้โจชัวรู้สึกเหมือนอยู่ในอนุสรณ์สถานสงครามแทนที่เป็นโรงละคร

ทางเดินไม่ยาวมาก พนักงานหยุดอยู่ที่ประตูบานหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันกลับมาด้วยท่าทางเชิญชวน

หากห้องทำงานของผู้จัดการโรงละครอยู่หลังประตู พนักงานควรไปข้างหน้าและเคาะประตูเพื่อแจ้งผู้จัดการ กระนั้นพนักงานไม่ทำเช่นนั้น

เป็นเพราะมีเสียงดังมาจากด้านหลังประตู แม้ว่าพนักงานจะเคาะเขาก็คิดว่าคงไม่มีใครได้ยิน

“ เจ้าจะมอบข้อเสนออะไรกับข้าก็ได้ แต่ข้าจะไม่ขายโรงละครนี้ให้เจ้าเด็ดขาด !! เจ้าเป็นคนขี้โกง! ไปให้พ้นสายตาของข้า!”

“ เซอร์ไวเซนาสเช่ ละครของเจ้าล้าสมัย ไม่มีใครยินดีที่จะมาแสดงที่นี่อีกต่อไปแล้ว ทำไมเจ้าไม่สร้างรายได้ก้อนโตและเกษียณครั้งสุดท้ายล่ะ”

“ คลาสสิกจะไม่ล้าสมัย! โรงละครแห่งนี้จะเปิดต่อไปแม้ว่าจะมีผู้ชมเหลืออยู่สักคนเดียวก็ตาม! ถ้าเจ้าไม่ออกไปตอนนี้ข้าจะใช้กำลัง!”

เสียงตะโกนหลังประตูทำให้พนักงานรู้สึกอึดอัด และหลังจากนั้นไม่นานชายสองคนในชุดสูทสีดำก็ออกมาจากห้อง พวกเขามองโจชัวจากนั้นมองไปที่ซิริ และไฮร์แลนก่อนที่พวกเขาจะมีท่าทีฮึดฮัดออกไป

โจชัวจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เนื่องจากเขาจะเข้าคุยธุรกิจ และคนที่เขาจะคุยธุรกิจด้วยดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี

“ รอข้าที่นี่” โจชัวพูดกับซิริและไฮร์แลนก่อนที่เขาจะเปิดประตู และเดินเข้าไปในห้อง

“ มาโลน ข้าไม่ได้บอกหรอว่า…เดี๋ยวก่อน…เจ้าเป็นใคร”

มีเพียงคนเดียวในห้อง และเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตรงกลางห้อง เขามีรูปร่างที่ดูโอ่อ่าเล็กน้อย สวมชุดที่ดูฉูดฉาด … ส่วนที่โดดเด่นที่สุดของเขาคือแก้มกับปากของเขานั้นเป็นสีแดงก่ำ

ดูเหมือนว่าชายร่างอ้วนที่ค่อนข้างอ่อนแอคือเจ้าของโรงละครเซอร์ไวเซนาสเช่

“ ผู้ร่วมงานที่จะสามารถกอบกู้โรงละครขอเจ้าได้”

โจชัวครุ่นคิดเล็กน้อย เลือกที่จะบรรยายตัวเองในฐานะผู้ร่วมงาน ท้ายที่สุดโจชัวไม่มีอะไรเลย เขามีเพียงทีมงานเบื้องหลังที่ประกอบไปด้วยปีศาจและอมนุษย์

“ ผู้ร่วมงาน? เมื่อกี้เจ้าได้ยินข้าตะโกนมั้ย? นักธุรกิจขี้โกงจะไม่มีทางได้อะไรจากโรงละครนี้!”

เขายังคงอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย และไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่รับแขก เขากดกริ่งบนโต๊ะแล้ว…จอมเวทย์ตัวใหญ่สองคนก็เดินออกมาจากประตูอีกบานในสำนักงาน

เซอร์ไวเซนาสเช่เดือดด้วยความโกรธและพร้อมที่จะไล่เขาออกไป

เขากำลังติดต่อกับคนที่มีแต่ความโกรธ และโจชัวรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะให้เซอร์ไวเซนาสเช่สงบสติอารมณ์เพื่อคุยธุรกิจ ดังนั้นโจชัวจึงทำได้เพียงนำตราที่ดยุคแห่งกระดูกมอบให้เขาออกมาเท่านั้น

โจชัวถือตราที่ไม่รู้จักไว้ในมือ เซอร์ไวเซนาสเช่สายตาดีและเขาก็เห็นมันอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนพนักงานก่อนหน้านี้ ความกลัวเข้ามาแทนที่ความโกรธทันที แต่เขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

จอมเวทย์สองคนที่เซอร์ไวเซนาสเช่เรียกเข้ามากำลังจะไล่โจชัวออกไป แต่พวกเขาก็หยุดทันที

“ เจ้าสองคนทำอะไร! เขาเป็นแขก! หาคนมาทำชาดำสักกาเดี๋ยวนี้!”

ชื่อเสียงของดยุคแห่งกระดูกเป็นเรื่องที่แน่นอน

โจชัวเฝ้าดูขณะที่จอมเวทย์ทั้งสองรีบเข้าไปในห้องอื่น พนักงานหญิงคนหนึ่งรีบเข็นรถเข็นอาหารออกมา พร้อมกาน้ำชาและถ้วยหลายใบ

โจชัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะของเซอร์ไวเซนาสเช่

สิ่งที่ดยุคแห่งกระดูกมอบให้โจชัวไม่ใช่แค่ศักดิ์ศรีของนางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชีวิตของเซอร์ไวเซนาสเช่ด้วย โจชัวสังเกตเห็นว่าเครื่องหมายบนมือซ้ายของเขาได้ผล

เซอร์ไวเซนาสเช่ดูเหมือนจะมีเวทมนตร์ของดยุคหลงเหลืออยู่ในตัวเขา… แต่เขาไม่ได้ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตอันเดธ

“ ท่าน…คน ๆ นั้นส่งท่านมาที่นี่หรือ?” เซอร์ไวเซนาสเช่ถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวหลังจากที่พนักงานต้อนรับหญิงเสิร์ฟชาดำหนึ่งถ้วยให้โจชัว และออกจากห้องทำงาน

“ ไม่ ข้าเป็นเพื่อนของนาง”

ถึงแม้โจชัวจะเรียกดยุคแห่งกระดูกว่า“ ท่านหญิง” และดยุคแห่งกระดูกเรียกเขาว่า“ ฝ่าบาท”แต่โจชัวและดยุคมีตำแหน่งเท่าเทียมกัน หลังจากที่ดยุคกลายเป็นแฟนของ“ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร” โจชัวและกับดยุคก็เป็นเหมือนเพื่อนกันมากขึ้น

“ เพื่…อน…”

ดูเหมือนว่าเขาจะตระหนักได้ว่าตัวตนที่แท้จริงของโจชัวนั้นน่ากลัวเพียงใด และอยากจะยืนขึ้นเพื่อโค้งคำนับ แต่โจชัวหยุดเขา

“ ข้าได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าข้ามาที่นี่วันนี้ในฐานะผู้ร่วมงาน เซอร์ไวเซนาสเช่ ท่านไม่จำเป็นต้องไว้ตัวขนาดนั้น”

“ ผู้ร่วมงาน…ท่านกรุณาช่วยเราด้วย โรงละครแห่งนี้เคยเป็นสถาบันที่โดดเด่นในนอร์แลน ท่านต้องเคยได้ยินละครสองเรื่องนี้ ‘เด็กสาวแห่งไซออนเกิล’ และ ‘การปฏิวัติครั้วงใหญ่’ ข้าเขียนและถ่ายทำทั้งสองเรื่อง”

เขาใช้น้ำเสียงอ้อนวอนเพื่อพูดกับโจชัว และดูเหมือนว่าโจชัวเป็นนักธุรกิจที่มาซื้อโรงละครของเขา

“ ท่านไวเซนาสเช่ท่านพูดว่า ‘เคย’ ใช่ไหม?”

โจชัวเน้นย้ำโดยเจตนาว่า“เคย” และในเวลาเดียวกันเขาก็เหลือบมองไปที่ภาพวาดด้านหลังของเซอร์ไวเซนาสเช่เป็นเด็กสาวในชุดเกราะที่ถือธง องค์ประกอบทั้งหมดของภาพวาดชวนให้นึกถึงจิตรกรชาวฝรั่งเศสชื่อ“ เสรีภาพนำประชาชน” ของยูจีนเดอลาครัว

“ ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม” เซอร์ไวเซนาสเช่พยายามอธิบาย

“เหมือน? โรงละครที่ว่างเปล่านี้นะเหรอ? ความเข้าใจของข้าเกี่ยวกับคำว่ารุ่งโรจน์แตกต่างจากของท่านหรือเปล่า?”

ด้วยข้ออ้างที่ไร้มูลดังกล่าว โจชัวมีวิธีนับไม่ถ้วนในการเจาะตรรกะของเขา และทำให้เขาพูดไม่ออก

“ ไม่ต้องห่วง เซอร์ไวเซนาสเช่ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อโรงละครของท่าน ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยโรงละครของท่าน”

โจชัวมองคอของเซอร์ไวเซนาสเช่แดงขึ้น และในที่สุดใบหน้าที่ซีดของเขาก็แดงก่ำ ดูเหมือนกลัวว่าตัวเองจะหัวใจวายหรืออะไรสักอย่างกะทันหัน

“ ช่วย?”เซอร์ไวเซนาสเช่หยุดแก้ตัว และรอให้โจชัวพูดต่อ

“ถูกต้อง ข้ามีงานแสดงที่สามารถนำโรงละครของเจ้ากลับไปสู่ความรุ่งโรจน์ได้ หรืออาจจะไกลกว่านั้น”

โจชัวมีความเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ในเรื่อง“ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร” ภาพยนตร์ที่สามารถกระตุ้นใครบางคนได้นั้นเป็นภาพยนตร์ที่ดีอย่างแน่นอน เป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ดยุคแห่งกระดูกหลั่งน้ำตาด้วยความเดือดดาล และโจชัวไม่เชื่อว่ามนุษย์ที่มีต่อมน้ำตาจะไม่ได้รับผลกระทบจากมัน

“งานแสดง? ข้าขอโทษท่าน…ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นผู้จัดละคร ช่วยบอกชื่อคณะของท่านหน่อยได้ไหม?”

คำตอบของโจชัวทำให้เซอร์ไวเซนาสเช่พอใจ เดิมทีเขามีสองคนอยู่ใต้โรงละครของเขา แต่พวกเขาทั้งหมดหักหลังเพราะโรงละครแห่งชาตินอร์แลนด์ที่ถูกสาป ดังนั้นเขาจึงเตรียมรวบรวมกำลังคนที่จำเป็นในการสร้างขึ้นมาใหม่ แต่ถ้าโจชัวเป็นผู้จัดละคร เซอร์ไวเซนาสเช่ก็ไม่รังเกียจ

“ ข้าไม่ใช่ผู้จัดละคร และข้าก็ไม่มีคณะด้วย” โจชัวส่ายหัวบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนประเภทนั้น

“ ถ้าอย่างนั้น…” เซอร์ไวเซนาสเช่รู้สึกสับสน

“ งานแสดงของข้าอยู่ที่นี่”

โจชัวเคาะนิ้วของเขากับกระเป๋าเดินทาง

“ เป็นงานแสดง…ที่สามารถเริ่มต้นยุคใหม่ได้”