Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 3

หลังจากออกจากห้องผู้พิทักษ์ โจชัวก็กลับไปที่ห้องที่รกราวกับนรกของเขา

การทำความสะอาดสามารถรอได้ โจชัวเดินไปที่ชั้นวางหนังสือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยและดึงหนังสือชื่อ“ ประวัติศาสตร์โลก” ออกมา

หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นโดยมนุษย์ เนื่องจากมีการบันทึกความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์ในโลกนี้ ดูเหมือนเจ้าชายปีศาจจะสนใจอารยธรรมของมนุษย์มาก

สิ่งที่ทำให้โจชัวประหลาดใจคือหนังสือเล่มนี้เขียนเป็นภาษาอังกฤษ …

โจชัวหันไปที่กระจกข้างโต๊ะ ภาพสะท้อนของปีศาจโกลาหลที่อยู่ในนั้นคือหน้าตาเขา นั่นทำให้เขานึกถึงทฤษฎีจักรวาลคู่ขนาน บางทีเจ้าชายปีศาจอาจเป็นเขาในโลกอื่น … เพราะพวกเขามีชื่อเหมือนกัน

ความจริงที่ว่า“ ประวัติศาสตร์โลก” เขียนเป็นภาษาอังกฤษช่วยโจชัวได้มาก เขาอยากรู้ว่าอารยธรรมของมนุษย์ในโลกนี้ก้าวหน้าไปยังไง และสถานการณ์ทางการเมืองของพวกเขาเป็นยังไง

หากโลกนี้สร้างขึ้นจากระบอบกษัตริย์ในสมัยโบราณ การผลิตภาพยนตร์ให้กับกลุ่มชาวนาที่ไม่รู้หนังสือก็จะไร้จุดหมาย

“ สภาทั้งเจ็ด? แสงแห่งเวทมนตร์ที่เจิดจ้าอาจส่องแสงไปทั่วทั้งนอร์แลนด์หรือไม่?”

โจชัวพูดถึงประวัติล่าสุดที่เขียนไว้ในหนังสือและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สังคมมนุษย์ในโลกนี้มีความเป็นประชาธิปไตยมากกว่าที่โจชัวคาดการณ์ไว้ แม้ว่าจะไม่ใช่สาธารณรัฐประชาธิปไตยสมัยใหม่ แต่ก็มีการเลือกตั้งคล้ายกับสาธารณรัฐแบบรัฐสภา

พูดง่ายๆก็คือมนุษย์ในโลกนี้ได้ตระหนักถึงแนวคิดที่ว่า“ ทุกคนเท่าเทียมกัน” ความเท่าเทียมกันดังกล่าวไม่ได้รับรู้ผ่านกฎหมายหรือการปฏิวัติ แต่เป็นเพราะธรรมชาติอันมหัศจรรย์ของโลกเอง

องค์ประกอบเวทมนตร์ของอาณาจักรมนุษย์นั้นมีอยู่มากมาย แม้แต่ชาวนาที่อยู่ด้านล่างของลำดับชั้นทางสังคมก็รู้วิธีร่ายคาถาลูกไฟ มันเป็นโลกของผู้วิเศษจริงๆ

ดังนั้นสถานะในสังคมมนุษย์นี้จึงถูกกำหนดโดยความรู้และยิ่งมีความรู้วิเศษมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีสถานะทางสังคมสูงขึ้นเท่านั้น ในสังคมเช่นนี้ผู้ไม่รู้หนังสือจะมีน้อยมาก

อย่างไรก็ตาม นั่นมีอยู่ในประเทศหลักไม่กี่ประเทศภายในอาณาจักรมนุษย์ ยังมีระบอบขุนนางหรือราชาธิปไตยอีกมากมาย

เช่นเดียวกับโลก โลกใบนี้กว้างใหญ่และจำนวนประเทศในโลกนี้ก็มากเกินตัวเลขหลักเดียว ประเทศที่อยู่ใกล้ที่สุดกับอาณาจักรปีศาจคือหนึ่งในประเทศที่มีเวทมนตร์เจริญรุ่งเรืองสุดในดินแดนนอร์แลนด์

ดังนั้นโจชัวจึงตัดสินใจว่าการฉายภาพยนตร์ของเขาจะเน้นไปที่ประเทศเวทมนตร์เหล่านี้

ต่อไปจะเป็นสคริปต์ ตอนนี้โจชัวรับภาระในการยุติความเกลียดชังที่มนุษย์มีต่อปีศาจและเปลี่ยนการรับรู้ว่าปีศาจเป็นสิ่งชั่วร้าย การทำเช่นนั้นให้สำเร็จไม่ใช่เรื่องยากในความคิดของเขา และเขาเพียงแค่ต้องการให้มนุษย์มานมัสการปีศาจ

การนมัสการที่เขานึกถึงนั้นไม่ได้หมายถึงพิธีกรรมอันมืดมิดของการอัญเชิญปีศาจหรือการปลูกฝังลัทธินอกรีต แต่ … โจชัวต้องการเปลี่ยนปีศาจให้เป็นสิ่งที่น่าเคารพ

เพื่อช่วยเผ่าพันธุ์ของเขาไม่ให้เผชิญกับการสูญพันธุ์ ปีศาจจึงเลือกที่จะใช้เส้นทางไอดอลหรืออะไรทำนองนั้น …

เพื่อสร้างภาพปีศาจที่ดีโจชัวมีสองสคริปต์ที่เขาคิดได้ หนึ่งคือโฉมงามกับเจ้าชายอสูรและอีกอันคือลีออง เพชฌฆาต
มหากาฬ

โฉมงามกับเจ้าชายอสูรในความคิดของโจชัวไม่ต้องคิดอะไรเพิ่มเติม มันเป็นเทพนิยายที่รู้จักกันดีและในขณะที่บางคนอาจรู้สึกว่ามันเป็นนิทานสำหรับเด็ก แต่เกือบทุกคนเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน นั่นพิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่านิทานมหัศจรรย์นี้ไม่ต่างอะไรจากฮันส์คริสเตียนแอนเดอร์สันหรือเรื่องราวของพี่น้องกริมม์

สำหรับลีออง: เพชฌฆาตมหากาฬ เป็นหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องโปรดของโจชัว เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักฆ่ามืออาชีพและเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เรื่องราวของชายคนหนึ่งที่รับเด็กสาวมาอยู่ด้วย ภาพยนตร์เรื่องนั้นยกทั้งนาตาลีพอร์ตแมนและ
ฌองเรโนให้เป็นไอดอลในวัยเด็กของโจชัวอย่างไม่ต้องสงสัย

จุดโฟกัสของผลงานทั้งสองเรื่องนี้คือการทำให้ผู้ชมหลงรัก“ อสูร” และ“ นักฆ่า” การแทนที่ตัวละครด้วยปีศาจบวกกับการตัดต่อบางส่วนจะทำให้พล็อตดูไม่แปลกตา

โจชัวยังไม่รู้ว่าเขาจะเลือกใครเป็นนักแสดงบทลีออง แต่เขามีใครบางคนที่สนใจบทบาทของทั้งเบลและเจ้าชายอสูร

บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเสียใจเล็กน้อย แต่ภาพยนตร์ที่หล่อหลอมการรับรู้ถึงความงามในช่วงแรกของโจชัวนั้นจำเป็นต้องใช้เวลา เขาจึงตัดสินใจที่จะไปต่อกับโฉมงามกับเจ้าชายอสูรก่อน

“ เจ้า เรียกซีนาร์ทมาให้ช้า” โจชัวพูดกับข้ารับใช้ธาตุน้ำที่ยืนอยู่ข้างประตู

ข้ารับใช้ธาตุน้ำไม่ได้มีความคิดเป็นของตัวเอง และเป็นเพียงคนส่งสารเหมือนกับนกพิราบ หลังจากที่นางโค้งคำนับให้โจชัว นางก็ออกไปทำตามคำสั่งของนางในขณะที่โจชัวเริ่มเขียนบท

นับตั้งแต่ที่เขามาถึงโลกนี้ โจชัวสังเกตเห็นว่าความทรงจำของเขาชัดเจนขึ้นอย่างน่ากลัว ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำในช่วงเวลาที่เขาอยู่บนโลกหรือเจ้าชายปีศาจ ทุกอย่างก็พร้อมที่จะ “ออก” มาจากสมองของเขา

โจชัวได้อ่านโฉมงามกับเจ้าชายอสูรฉบับภาษาอังกฤษ ตามด้วยภาพยนตร์การ์ตูนดิสนีย์ ซึ่งเป็นเวอร์ชันที่ได้รับความนิยมสูงสุด ดังนั้นเขาจึงสามารถจดจำทุกรายละเอียดของมันได้

ตอนนี้เขาต้องเพิ่มรายละเอียดโดยใช้บรรทัดฐานนั้น

โจชัวหยิบกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น เจ้าชายปีศาจใช้กระดาษในการร่างพิมพ์เขียวแปลก ๆ ของเขาและเครื่องมือเขียนที่เขาใช้คือดินสอถ่านที่คุ้นเคย

ขณะที่เขาเขียนชื่อบทลงบนกระดาษ พื้นห้องของเขาก็สั่นเล็กน้อย

“ ฝ่าบาท มีอะไรให้รับใช้ขอรับ”

ซีนาร์ทมาเร็วกว่าที่โจชัวคาดการณ์ไว้มาก เขายืนอยู่ข้างประตูไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้อง ด้วยกระดาษที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง เปลวไฟที่พันรอบตัวของซีนาร์ทสามารถเผาทั้งห้องได้

“ ซีนาร์ททักษะการแสดงของเจ้าเป็นยังไงบ้าง?” โจชัวมองไปที่ปีศาจบาป และถาม

“ การแสดง?” ซีนาร์ทดูเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งที่โจชัวพูด

“ พูดง่ายๆเจ้ารู้วิธีหลอกมนุษย์หรือไม่?”

โจชัวเปลี่ยนคำพูดในแบบที่ปีศาจสามารถเข้าใจได้

“ แน่นอนฝ่าบาท…นั่นเป็นทักษะบังคับของปีศาจ แม้ว่าข้าอาจจะไม่ดีเท่าซัคคิวบัสหรือเทพารักษ์ แต่การหลอกมนุษย์โง่ ๆ เหล่านั้นก็เป็นสิ่งที่ข้าทำได้ขอรับ “

อย่างไรก็ตาม กลอุบายของซีนาร์ทดูเหมือนจะไม่เข้ากับรูปลักษณ์การต่อสู้ของเขา

การหลอกลวงเป็นทักษะบังคับสำหรับปีศาจทุกตัว? นั่นหมายความว่าปีศาจทุกตัวคือนักแสดง? สำหรับเผ่าที่มีการหลอกลวงเป็นพรสวรรค์ตามธรรมชาติของพวกเขา การไม่เอามาใช้ถือเป็นการสูญเปล่า

“ ดีมาก ยืนอยู่ตรงนั้นก่อน”

โจชัววัดรูปร่างและความสูงของซีนาร์ท ในขณะที่เขาเริ่มคิดคอนเซ็ปต์อาร์ตสำหรับบทภาพยนตร์

ในฐานะ ปีศาจแห่งบาป หัวของซีนาร์ทเหมือนลีโอมอนจากดิจิมอน ตราบใดที่เขาไม่เปิดเผยสีหน้าคุกคามและเช็ดเปลวไฟในปากออกไป เขาก็มีหน้าตาเหมือนแมวตัวใหญ่ที่อ่อนโยน

อย่างไรก็ตาม นั่นยังไม่ได้คำนึงถึงเกล็ดที่น่ากลัวของซีนาร์ทและลาวาที่ไหลระหว่างช่องว่างในเกล็ดของมัน แม้แต่เปลวไฟบนร่างกายเพียงอย่างเดียวก็สามารถป้องกันไม่ให้ใครสัมผัสแมวตัวใหญ่นี้ได้

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาและโจชัวซึ่งเดิมเป็นนักออกแบบเกมก็ร่างภาพอย่างรวดเร็ว เขาวาดภาพของซีนาร์ทในชุดที่สง่างาม

“ ซีนาร์ทเสื้อผ้าของเจ้าไม่ไหม้เหรอ?” เมื่อเขานึกถึงเขาตระหนักได้ว่าเสื้อผ้าของเขานั้นดูเหมือนหนังสัตว์ดึกดำบรรพ์ซึ่งปกปิดเฉพาะส่วนสำคัญของร่างกาย

เพื่อให้ซีนาร์ทสวมชุดที่เขาออกแบบ เขาต้องให้มันซ่อนเปลวไฟไว้

“ ไม่ไหม้ขอรับฝ่าบาท ข้าควบคุมอุณหภูมิของเปลวไฟได้”

ตอนนี้สะดวกแล้ว โดยไม่ต้องกังวลว่าเสื้อผ้าจะลุกเป็นไฟ โจชัวก็สามารถออกแบบได้ สิ่งสำคัญต่อไปคือการคัดเลือกนักแสดงนำหญิง เบลล์

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้มนุษย์ผู้หญิงและเด็กผู้หญิงที่ขี้อายก็อาจจะเป็นลมเพราะกลัวขณะที่นางแสดงกับซีนาร์ท ในขณะเดียวกัน ใครก็ตามที่กล้าหาญคงจะถูกเขายิงลูกไฟใส่

โจชัวต้องการความปลอดภัยของนักแสดง เขาจึงตัดสินใจเลือกจากปีศาจผู้หญิงแทน

“ ซีนาร์ท ข้ามีภารกิจสำหรับเจ้า”

โจชัวดึงกระดาษออกทันทีและเขียนประกาศ ขณะที่เขาวางตราประทับส่วนตัวไว้

“ฝ่าบาท!ตามที่ท่านบัญชา?” ซีนาร์ทโค้งคำนับเล็กน้อย ขณะที่เขารอคำสั่งของโจชัว

“ หาผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองให้ข้า” โจชัวกล่าว