Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 22

อีกาตัวหนึ่งเกาะอยู่ริมหน้าต่างของปราสาท มันเอียงหัวมองเข้ามาในปราสาท ทันใดนั้นเสียงเบา ๆ ของเปียโนก็ดังขึ้นทั่วปราสาท

ภายใต้อิทธิพลของเสียงเปียโนที่ผ่อนคลาย แสงไฟแปลกประหลาดในปราสาทเริ่มอ่อนโยนและนุ่มนวลขึ้นมาก

ป่ารอบ ๆ ปราสาทดูเหมือนจะได้รับผลจากเสียงของเปียโนด้วย วิญญาณชั่วร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในป่ามืดหยุดกิจกรรมทั้งหมด ขณะที่พวกมันแหงนมองด้วยความสับสน ฟังเพลงที่พยายามบรรเทาความขุ่นเคืองในใจของพวกมัน  ท่วงทำนองที่นุ่มนวลเพียงพอที่จะทำให้ใครบางคนรู้สึกง่วงนอน

อีกากระโดดเกาะขอบหน้าต่างสองสามครั้ง เดิมทีมันวางแผนที่จะบินออกไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้รับแสงแดดอันอบอุ่นที่มาจากทำนองเพลง ขณะที่มันหลับตาและเลือกที่จะพักผ่อนบนขอบหน้าต่างสักครู่

“ เพลงกล่อมเด็กที่ดี”

โจชัวนั่งอยู่บนพื้นห้องที่เขาเพิ่งทานอาหาร ขณะที่เพลิดเพลินไปกับเพลง“ Canon in D” เวอร์ชั่นสโลว์ไลฟ์ที่ดยุคแห่งกระดูกกำลังเล่นอยู่

ความทุ่มเทให้กับดนตรีของดยุคแห่งกระดูกไม่น้อยไปกว่าความทุ่มเทของนางที่มีต่อเวทมนตร์ หลังจากให้โน๊ต “Canon in D” กับนางแล้ว นางสามารถสร้างอารมณ์ที่แตกต่างมากมาย

นางกำลังเล่นเวอร์ชั่นช้าลง เพื่อช่วยในการนอนหลับ

พรมขนนุ่มที่พื้นนุ่มพอจะใช้เป็นเตียงนอนได้

ตามความเป็นจริงแล้วนักเวทย์ตัวน้อย ซิริได้ใช้พรมเป็นเตียงแล้ว หลับข้างเตาผิงไฟบนหมอนไหมพรมสีทอง

การเผชิญหน้ากับโจชัวในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาทำให้นางหมดแรง ประสบการณ์ของนางในอาณาจักรปีศาจจนถึงตอนนี้จัดได้ว่าน่าตื่นเต้น แม้ว่าซิริจะรู้ว่านางไม่ควรเปิดเผยด้านที่อ่อนแอต่อหน้าปีศาจเหล่านี้ แต่ความเหนื่อยล้าของนางทำให้นางต้องนอนบนพรมในห้องโถง

น่าเสียใจที่ซิริไม่ยอมลดการป้องกันลง โจชัวเหลือบมองไปที่ไม้กายสิทธิ์ที่นางกำไว้แน่น และทันทีที่นางได้ยินเสียงใดๆ นางก็จะตื่นทันที

ผมสีเทายาวของผู้วิเศษสาวยาวตกลงมาตรงไหล่ แก้มของนางดูแดงเล็กน้อย

นางค่อนข้างดูดี เมื่อนางเงียบ

โจชัวรู้สึกเสมอว่าซิริมีนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์มาก แต่เขาไม่สามารถระบุรายละเอียดเฉพาะได้ ดุ? นั่นไม่เหมาะสมเล็กน้อย คำอธิบายที่รุนแรงน้อยกว่านี้จะเหมาะสมกว่า

ถ้าซิริอยู่บนโลกนางก็คงจะเป็นผู้หญิงประเภทที่ไม่เคยแต่งหน้า และไม่ทำตัวงุ่มง่าม แม้ว่าจะมีแฟนแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตามโจชัวคิดว่าผู้หญิงเหล่านี้เป็นคนที่ควรได้รับการยกย่องมากที่สุด

ซิริหลับแล้ว แต่โจชัวไม่รู้สึกง่วงนอน

สิ่งมีชีวิตอย่างโปรแกรมเมอร์ไม่ต้องการการนอนใด ๆ ตอนที่พวกเขาเขียนโปรแกรมการทำงานล่วงเวลาก็แทบจะเกิดขึ้นในทุกวัน

แม้งานของโจชัวจะไม่ยาก แต่เขามักจะลืมนอน เขามักยุ่งอยู่กับการเขียนโค้ด … โจชัวบอกได้แค่ว่าการเปลี่ยนรหัสไม่น่าสนใจเท่ากับการเขียนโค้ด!

“ซีนาร์ทเจ้าไม่จำเป็นต้องนอนหรือ?”

นิ้วของโจชัวตวัดไปในอากาศอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เขาพยายามแปลงรูนทั้งหมดให้เป็นภาษาโปรแกรมที่เขาคุ้นเคย

การที่โจชัวสามารถมองเห็นอักษรรูนไม่ได้หมายความว่าเขาจะใช้มันได้ ปัจจุบันเขาเข้าใจเพียงครึ่งหนึ่งของอักษรรูนและยังอยู่ระหว่างการศึกษาอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ

อย่างไรก็ตาม ครึ่งหนึ่งที่เขาเข้าใจก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะพัฒนาโปรแกรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จำเป็นต้องมีระบบในการทำงาน

โจชัวหยิบแก้วไวน์ด้วยมืออีกข้าง สถานะการทำงานในปัจจุบันของเขาทำให้เขาหวนระลึกถึงความรู้สึกบนโลกอีกครั้ง แต่แน่นอนว่าบนโลก เขาคงไม่มีปีศาจรูปร่างคล้ายมนุษย์สูง 2 เมตรที่มีหัวเป็นสิงโตยืนอยู่ข้างหลังเขา

“ ฝ่าบาท…” ขณะที่โจชัวนั่งอยู่บนพื้น ซีนาร์ทคุกเข่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะพูดหรือไม่

“ แค่พูดความในใจของเจ้า ข้าจะไม่ว่าอะไร”

โจชัวเห็นว่าปีศาจบาปมีบางอย่างในหัว และหัวใจของมันบอบบางเกินกว่าที่รูปลักษณ์ของมันจะบอกได้

“ ข้าไม่คัดค้านมิตรภาพของท่านกับมนุษย์ อย่างไรก็ตามหากท่านกำลังมองหาคู่ครอง องค์ราชาจะไม่เห็นด้วยกับการที่ท่านเลือกมนุษย์มาเป็นคู่” ซีนาร์ทกล่าว ขณะที่เขามองซิริที่หลับไปอย่างรวดเร็วข้างเตาผิง

“ อึก อึก…”

สิ่งที่ซีนาร์ทพูดทำให้โจชัวสำลักไวน์

สายเลือดของปีศาจโกลาหลนั้นหายากมากในอาณาจักรปีศาจ ควบคู่ไปกับอายุที่สั้นและอัตราการเกิดที่น่าหดหู่ของพวกเขา ปีศาจโกลาหลจึงถูกห้ามไม่ให้แต่งงานกับเผ่าพันธุ์อื่นในอาณาจักรปีศาจ

แม้แต่ชนชั้นสูงในอาณาจักรปีศาจก็ยังยาก มนุษย์ยิ่งกว่านั้น

“ ข้ามีพี่น้องอีกสามคน และพ่อของข้าจะไม่หวังอะไรจากข้า แม้ว่าเขาจะต้องการให้สายเลือดดำเนินต่อไปก็ตาม นอกจากนี้…ข้ามีคนที่ข้าชอบอยู่แล้ว”

โจชัววางแก้วไว้ในมือ ขณะที่เขาจิ้มนิ้วไปในอากาศ อักษรรูนที่โจชัวเขียนทั้งหมดถูกดึงไปที่มุมและในขณะที่เขาเคลื่อนไหว อักษรรูนทั้งหมดก็รวมกันเป็นรูปแบบที่สมบูรณ์ กลายเป็นรูปทรงเหมือนหน้าต่าง

นั่นทำให้โจชัวรู้สึกเหมือนโทนี่ที่ควบคุมจาวิสในไอรอนแมน

“ ลืมมันซะซีนาร์ท เจ้ามีความเชื่อบ้างไหม?”

โจชัวหยิบรูปสลักไม้ออกมา เป็นรูปแกะสลักเดียวกับที่ซิริเคยใช้เมื่อนางสอนโจชัวเกี่ยวกับเทพแห่งกฎ โจชัวจุ่มนิ้วของเขาลงในไวน์ ใช้คราบของเหลววาดอักษรรูนเวทมนตร์บนพื้น สร้างวงเวทย์

“ พวกเราปีศาจบาปเชื่อในเปลวไฟแห่งบาปซึ่งแสดงถึงไฟแห่งบาปและการลงโทษ ยิ่งเราทำบาปมากเท่าไหร่ความเจ็บปวดก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

ขี้เถ้าจาง ๆ โชยออกมาจากผิวหินลาวาของซีนาร์ท

เนื่องจากโจชัวตั้งใจจะเปลี่ยน ซีนาร์ทจึงไม่กล้าถามคำถาม“ ใครคือคนที่ท่านชอบ?” และมุ่งความสนใจไปยังวงเวทย์ขนาดเล็กที่โจชัววาดบนพื้นแทน

“ ในกรณีนี้เจ้าคงไม่รังเกียจที่จะเรียนรู้เวทมนตร์ประเภทอื่นใช่ไหมซีนาร์ท”

เวทมนตร์ที่ใช้โดยปีศาจไม่ได้ถูกควบคุมเหมือนกับที่มนุษย์ใช้ เพราะปีศาจเน้นพลังอำนาจที่ใหญ่กว่าและความอลังการมากกว่า หากพวกเขาสามารถฆ่าบางสิ่งด้วย RPG ได้ พวกเขาจะไม่มีวันใช้เบเร็ตต้า

นั่นยังนำไปสู่​เวทมนตีฺปีศาจ โดยไม่ต้องอาศัยอักษรรูนในการสร้างคาถา ด้วยระบบที่แตกต่างกัน แต่พวกมันกลับปลดปล่อยเวทมนตร์ออกมาได้ มันเรียบง่าย แต่โหดร้าย

“ ถ้านั่นเป็นคำสั่งของท่าน…”ซีนาร์ทกล่าว

“ วางมือของเจ้าบนรูปแกะสลักนี้”

หากปีศาจอย่างโจชัวสามารถเชื่อในพระเจ้าได้ แน่นอนว่ากับซีนาร์ทจะไม่มีผลใด ๆ ในขณะที่ประกายจางๆไหลเข้าไปในร่างกายของซีนาร์ท ปีศาจก็เปลี่ยนอาชีพของมันเป็นผู้วิเศษขาวได้สำเร็จ

“ มีอักษรรูนเหล่านี้ปรากฏตรงหน้าเจ้ากี่ตัว?”

โจชัวแสดงอักษรรูนที่เรียบง่ายที่สุดให้กับซีนาร์ทดู

“หนึ่ง”

ปรากฏว่าปีศาจบาปผู้กล้าหาญมีความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์เพียงเล็กน้อย ความแข็งแกร่งและพลังที่มันมีเพียงพอสำหรับมันที่จะละทิ้งสิ่งที่เรียกว่าความรู้

“ แล้วตอนนี้เจ้าเห็นสิ่งนี้ในมือข้าไหม?”

โจชัวกางนิ้วออก และดวงตาของซีนาร์ทก็มองก้อนสีขาวที่หมุนอยู่ในมือ

เขาพยักหน้าเพื่อบ่งบอกว่าเขามองเห็น

“รับ”

โจชัวโยนลูกบาศก์ไปทางซีนาร์ทด้วยมือของเขา และลูกบาศก์นั้นก็เข้าสู่ร่างกายของซีนาร์ทได้อย่างง่ายดาย

ผลลัพธ์ทำให้โจชัวประหลาดใจ ดูเหมือนแม้ว่ามันจะแทบไม่เข้าใจอักษรรูนใด ๆ แต่ก็ยังสามารถยอมรับโปรแกรมรูนที่เขาเขียนขึ้นได้

ท้ายที่สุดเมื่อลูกค้าใช้โปรแกรม พวกเขาไม่สามารถคาดหวังว่าจะได้เรียนรู้วิธีการเขียนโปรแกรมอยู่แล้ว ใช่ไหม?

ดูเหมือนว่าอักษรรูนที่เทพเจ้าของโลกนี้มอบให้ก็เหมือนกัน

ทันใดนั้นสี่เหลี่ยมสีขาวก็ปรากฏขึ้นในวิสัยทัศน์ของซีนาร์ท

“ ฝ่าบาท…นี่มันอะไรกัน…” ซีนาร์ทขยี้ตาเพียงเพื่อดูว่าวัตถุนั้นยังคงลอยอยู่ในมุมมองของเขา

“ โอ้ นั่นคือหน้าต่างสนทนา สำหรับหน้าที่ของมัน…”

โจชัวแตะนิ้วลงบนความว่างเปล่า

“ พรุ่งนี้เจ้าพร้อมสำหรับการแสดงหรือยัง?”

ทันใดนั้นคำแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหน้าต่างสนทนาต่อหน้าของซีนาร์ท เขาตกอยู่ในอาการมึนงงก่อนจะมองโจชัว

“ ฮึ…ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่สามารถตอบกลับด้วยอักษรรูนหนึ่งตัวนั่นได้ ดังนั้นข้าก็ต้องเขียนโปรแกรมป้อนข้อมูลสินะ “

โจชัวพบว่าเขายังมีหนทางอีกยาวไกล แม้ว่าเขาจะใช้เครือข่ายท้องถิ่นอยู่แล้วก็ตาม