Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 21

หนึ่งชั่วโมงต่อมา.

โจชัวมาที่ห้องอาหารในปราสาท นั่งที่โต๊ะยาวตัวหนึ่งซึ่งมีอาหารทุกชนิดจัดวางไว้บนนั้น

เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่าปราสาทของอันเดธจะมีวัตถุดิบสดใหม่มากมายอยู่ภายใน

โจชัวจิ้มเนื้อย่างตรงหน้าเขาสองสามครั้ง เพราะเขายังคงรู้สึกว่ามีหนอนสองตัวดิ้นอยู่ในเนื้อ ข้างหลังเขา ซอมบี้ที่อยู่ข้างๆเขามีเนื้อเน่าห้อยมาจากตัวเขา

ซิริที่นั่งข้างโจชัวไม่งอแง นางเพิ่งสูญเสียความร้อนในร่างกายไปมาก และนางต้องการการเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ดังนั้นนางจึงเริ่มฟัดอาหารบนโต๊ะโดยไม่สนใจใยดี

“ ฝ่าบาท ขอดื่มให้กับท่าน”

ดยุคแห่งกระดูกยกแก้วทรงสูงในมือ ของเหลวใสภายในหมุนวนเหมือนเลือด เห็นได้ชัดว่าเป็นไวน์แดง และในขณะที่ดยุคแห่งกระดูกดื่มมัน โจชัวก็เห็นไวน์รั่วออกมาจากกระดูกขากรรไกรและหยดลงบนโต๊ะอาหาร

โครงกระดูกที่ดื่มไวน์สามารถลิ้มรสอะไรได้ไหมนะ?

“ ท่านสามารถพูดความในใจของท่านได้”

“ ถ้าอย่างนั้นข้าจะพูดตรงๆนะท่านลอร์ด… ข้าอยากได้โน๊ตเพลงเพลงที่ท่านเพิ่งเล่น”

ดยุคแห่งกระดูกวางแก้วลง ขณะที่ไฟในดวงตาของเขาสาดส่อง น้ำเสียงของเขาไม่สงบเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

“ ได้ แต่…มีเงื่อนไข”

โจชัวมาที่นี่ด้วยความตั้งใจที่จะทำการแลกเปลี่ยนนี้ จากความทรงจำของเจ้าชาย ดยุคเองก็มีความหลงใหลในดนตรีอย่างมาก ตำนานกล่าวว่าเพื่อที่จะได้มาซึ่งแผ่นเพลงโบราณจากมนุษย์ เขาได้ช่วยมนุษย์เพื่อกวาดล้างประเทศเล็ก ๆ

ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตอย่างลิชจะมีความสามารถในการอ่านความทรงจำของใครบางคนโดยการมองเข้าไปในจิตวิญญาณของพวกเขา หรือด้วยวิธีการที่ชั่วร้าย ตำนานเหล่านี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าดยุคหลงใหลในดนตรีเพียงใด

จากการพบกันครั้งนี้ทำให้โจชัวรู้แล้วว่าทำไมดยุคแห่งกระดูกจึงหมกมุ่นอยู่กับดนตรีมาก ทั้งหมดเป็นเพราะเปียโนแปลก ๆ !

“ ถ้าข้าไม่เดาผิด ท่านไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลยเมื่อดื่มใช่มั้ย?”

โจชัวมองไวน์แดงที่หยดลงมาจากโต๊ะ การดื่มแบบนั้นหมายความว่าผู้ดื่มจะไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลย โครงกระดูกไม่มีรสสัมผัส หรือความรู้สึก

แสงไฟในสายตาของดยุคแห่งกระดูกคือประตูสู่การรับรู้โลกภายนอก มันเป็นตาและหูของเขาด้วย

“ อา ดูเหมือนว่าท่านจะสังเกตเห็น ท่านคิดถูกแล้ว หลังจากกลายเป็นลิชมาหลายศตวรรษ ข้าได้รับพลังที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าไวน์แดงที่ข้าชอบมีรสชาติเป็นยังไง”

ดยุคแห่งกระดูกเติมแก้วเปล่าของเขาด้วยไวน์อีกครั้ง ขณะที่เขามองของเหลวที่หมุนวนอยู่ในนั้น หากเขายังคงมีผิวหนังบนใบหน้า เขาคงยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

“ มีเพียงเปียโนตัวนั้น…เพื่อนเก่าที่รักของข้าเท่านั้นที่ทำให้ข้าจำได้ว่ามันเป็นยังไงเมื่อยังมีลมหายใจ แม้ว่ามันจะไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำแข็งที่เย็นยะเยือก แต่ก็ยังดีกว่าร่างโครงกระดูกที่ไร้ประสาทสัมผัสทั้งมวล!”

เมื่อเขาพูดอย่างนั้นดยุคแห่งกระดูกก็วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะและ ไฟวิญญาณของเขาก็จดจ่อมาที่โจชัวอีกครั้ง

“ โน้ตเพลงนั้นที่ท่านเล่น!มันทำให้ข้ารู้สึกถึงแสงแดดอีกครั้ง! สวรรค์…ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าการได้อาบแดดใต้แสงอาทิตย์เป็นยังไง มันช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมาก…”

ดยุคแห่งกระดูกเอนหลังบนเก้าอี้ ดูเหมือนจะหมดแรงหลังจากที่เขาพูดแบบนั้น

อำนาจเป็นสิ่งที่น่าหลงใหล เขายอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อแลกกับอำนาจสูงสุด…ในตอนแรกเขารู้สึกมึนเมากับอำนาจที่ไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ เขามัวเมากับความตื่นเต้นในการควบคุมชีวิตและความตาย

อย่างไรก็ตามหลังจากความแปลกใหม่ของอำนาจจางหายไป ดยุคแห่งกระดูกรู้สึกยังไง?

ร่างกายที่ทรงพลังของเขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถมีความสุขกับการนอนหลับได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาไม่ได้รับอันตรายจากไฟ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสัมผัสถึงความอบอุ่นของดวงอาทิตย์ได้อีกต่อไป

เขาที่หลงจนลืมไปว่าเนื้อย่างอร่อยแค่ไหน

หากเปียโนไม่ให้เขาค้นหาประสาทสัมผัสของมนุษย์ต่อไปผ่านไฟวิญญาณเขาคงเป็นบ้าไปนานแล้วเพราะร่างในปัจจุบันของเขา!

อาจกล่าวได้ว่าเมื่อดยุคแห่งกระดูกได้ทุกอย่าง เขาก็สูญเสียทุกอย่างไปในเวลาเดียวกัน

“บอกราคาของท่านมา…การควบคุมวิญญาณของข้าไม่มีประโยชน์กับปีศาจโกลาหล ดังนั้นข้าจะยอมรับข้อตกลงของท่าน ข้าต้องจ่ายอะไรบ้างเพื่อให้ได้โน๊ตเพลงนั่น”

ดยุคแห่งกระดูกหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เล่น“ Canon in D” ซึ่งโจชัวเพิ่งเล่นไป

เขาต้องการที่จะรู้สึกถึงความอบอุ่นของดวงอาทิตย์อีกครั้ง

“ ท่านไม่ต้องจ่ายอะไรให้ข้า”

โจชัวส่ายหัว ดยุคแห่งกระดูกมีหลายสิ่งหลายอย่างที่สามารถให้โจชัวได้: สมบัติ, ทองและผู้รับใช้ที่ทรงพลัง อย่างไรก็ตามทั้งหมดนั่นไม่จีรัง!

“ ข้าหวังว่าท่านจะยอมจำนนต่อข้า!”

ทุกคำพูดที่โจชัวพูดนั้นจริงจังและจริงใจ

ดยุคแห่งกระดูกเงียบไปชั่วขณะเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่โจชัวพูด หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เลิกคิด

“ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าชายสามยอมแพ้การต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์ และข้าคิดว่าท่านไม่สนใจอำนาจข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านแค่ปิดซ่อนเอาไว้”

ดยุคแห่งกระดูกตีความความคิดของโจชัวผิดไป หลังจากที่คิดแล้วแน่นอนว่ามันมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้เพื่อแย่งชิงบัลลังก์ที่จะเกิดขึ้นในอีกสองปี

“ ไม่ ข้าไม่สนใจบัลลังก์จริงๆ การปกครองอาณาจักรเป็นปัญหามากเกินไป ข้าไม่ได้จะให้ท่านเป็น “หนึ่งในสี่ดยุคผู้ยิ่งใหญ่” หรือ “เจ้าแห่งลิช” แต่เป็น “นักแสดง” และ “นักดนตรี” “โจชัวกล่าว

“ นักแสดง?”ดยุคแห่งกระดูกเป็นนักดนตรีเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนยังมีชีวิตอยู่จริงๆ

“ ใช่ ท่านพอใจที่จะเล่นคนเดียวในสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งนี้หรือ? การแสดงของท่านยอดเยี่ยมและไม่ควรถูกฝังไว้ที่นี่แบบนี้! ผู้คนจำนวนมากควรได้ยินการแสดงของท่าน ในโรงละครควรจะมีคนเป็นร้อย ไม่สิเป็นพัน” โจชัวกล่าวต่อ

“ นั่นเป็นเพียงโน๊ตส่วนหนึ่งที่ข้ารู้ เชื่อข้าสิข้ามีผลงานของศิลปิน นักดนตรีนับไม่ถ้วนจากประเทศต่างๆ งานทั้งหมดนี้ไม่ควรหายไป หลายคนควรได้ยิน! และข้าเชื่อว่าการปล่อยให้มันมาปรากฏตัวในโลกนี้ผ่านการแสดงของท่านเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

มีดนตรีคลาสสิกมากมายเพื่อที่จะเผยแพร่ไปทั่วโลกนี้ โจชัวต้องการนักดนตรีที่มีความเชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีต่างๆ ดยุคแห่งกระดูกตรงหน้าเขาเป็นคนๆนั้นที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่เหรอ?

“ ท่านหมายความว่า…มีมากกว่าหนึ่งโน๊ตนั้น” ถึงคราวที่ดยุคแห่งกระดูกจะต้องประหลาดใจในครั้งนี้

“ ยังมีอีกมากและเป็นผลงานเพลงชิ้นเอกจากสถานที่ที่ไกลมากๆ”

โจชัวอธิบายได้เพียงว่าโลกเป็นสถานที่ที่คลุมเครือ และห่างไกล

ไฟในดวงตาของดยุคแห่งกระดูกกระพริบอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ในขณะที่กล่องสีดำและสัญญาเก่า ๆ ที่ฉีกขาดลอยออกมา

กล่องดำมีพลังทำลายล้างที่รุนแรงอยู่ในนั้น และโจชัวไม่จำเป็นต้องถามเพื่อให้รู้ว่ามันคืออะไร แก่นชีวิตของลิช

“สัญญา ข้าจะให้หนึ่งในสี่ของวิญญาณข้า และท่านจะให้โน๊ตทั้งหมดกับข้า ข้าจะไม่ทำให้ผู้ประพันธ์เพลงของท่านต้องผิดหวัง”ดยุคแห่งกระดูกกล่าว

วิญญาณไม่ใช่สิ่งที่แยกออกจากกันได้ การมีวิญญาณของดยุคหนึ่งในสี่ส่วนนั้นมากพอแล้ว

นรกสีเลือด … ลิช คนนี้เป็นคนบ้าจริงๆ เขาเต็มใจที่จะละทิ้งชีวิตเพื่อฟื้นความรู้สึกอีกครั้ง

กระนั้นสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในห้องสีดำขนาดเล็กที่ปราศจากแสงอาหารหรือน้ำเป็นพันๆปี ชีวิตเช่นนี้ก็ไม่ดีไปกว่าความตายใช่ไหม?

นั่นอาจเป็นวิธีที่ดยุคแห่งกระดูกอาศัยอยู่

“ แน่นอน ข้ายอมรับ ”

ไม่มีปัญหากับสัญญา ตามที่เขียนในนามของปีศาจโกลาหล โจชัวมีความไวต่อเวทมนตร์มากกว่าในอดีตมาก!

หยดเลือดจากปลายนิ้วของโจชัวลอยไปตรงหน้าสัญญา ในขณะที่หมอกสีเข้มโปร่งใสไหลล้นออกมาจากกล่องดำและหลอมรวมเป็นหยดเลือด

จากนั้นเลือดจะกลายเป็นของสีเข้มคล้ายไข่มุก ก่อนจะละลายหายไปบนฝ่ามือของโจชัว กลายเป็นรอยสักประหลาด

ด้วยเครื่องหมายนี้ โจชัวรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับสิ่งมีชีวิตอันเดธทั้งหมดรอบตัว

“ สำหรับปรมาจารย์ด้านดนตรีในอนาคต ลอร์ดเซโลนิกา…เดี๋ยวก่อน”

ตอนนี้โจชัวรู้จักชื่อจริงของดยุคแห่งกระดูกแล้ว และเขาก็ตะลึงไปชั่วขณะ เซโลนิกา …ชื่อนั้นไม่ได้ฟังดูเป็นผู้ชายเลยใช่ไหม?

นางหัวเราะออกมาและยกแก้วที่เต็มไปด้วยไวน์ขึ้น

“ ดื่ม” ลิชสาวชื่อเซโลนิกากล่าว