Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 14

โจชัวจัดเรียงสิ่งของที่เจ้าชายสามทิ้งไว้ข้างหลัง ผ่านไปครึ่งทางโจชัวสังเกตเห็นว่าเจ้าชายได้ประดิษฐ์สิ่งของที่คล้ายกับกระเป๋าสี่มิติบนแมวอ้วนสีน้ำเงินตัวน้อย

ในนั้นมีวัตถุโบราณมากมายเต็มไปหมดและโจชัวก็หาแหวนที่สามารถใช้งานได้สะดวก

แหวนนี้ถูกเรียกว่า“ แหวนเปลี่ยนรูป” หรือในชื่อที่ทันสมัยกว่าคือ“แหวนของโจชัว แอนเนอร์ลาวด์” วัตถุนั้นเต็มไปด้วยเวทมนตร์ที่สามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจของทุกคนในบริเวณใกล้เคียง ตราบใดที่เขาสวมแหวนเขาจะดูเหมือนคนละคนในสายตาของคนรอบข้าง

เมื่อซีนาร์ทกำลังเข่นฆ่าพวกโจร ชาวบ้านและสมาชิกกองคาราวานเห็นซีนาร์ทคุยกับโจชัว นั่นทำให้โจชัวแสร้งเป็นนักล่ากลมกลืนเข้ากับกลุ่มไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องหาทางเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขา

“ อืม…หืม…หืม ??!”

ในขณะที่โจชัวสงสัยว่าเขาควรจะทดสอบแหวนยังไง จู่ๆก็มีเสียงสะอื้นแปลก ๆ เมื่อโจชัวเงยหน้าขึ้นเขาก็รู้ว่าซิริคือต้นตอของเสียงนั่น

ข้ารับใช้ธาตุน้ำของเขาได้นำอาหารเย็นมา และวางทุกอย่างไว้บนโต๊ะอาหาร มันเป็นอาหารมื้อเย็นแสนโอชะและสำหรับโปรแกรมเมอร์อย่างโจชัวที่รอดชีวิตด้วยบะหมี่ถ้วย เนื้อย่างและอาหารอื่น ๆ บนโต๊ะนั้นถือว่าฟุ่มเฟือยมาก

สำหรับซิริอาหารบนโต๊ะเป็นสิ่งที่แม้แต่เดือนละครั้งก็ไม่สามารถกินได้

ด้วยความหิวโหย มารยาทบนโต๊ะอาหารของซิริก็ไม่มีเหลืออยู่ แม้แต่คราบจอมเวทย์ก็ยังถูกทำลายโดยแก้มป่องของนาง

แต่นางกลับดูน่ารักด้วยเหตุผลบางอย่าง? น่าเอ็นดู…

“ ข้าขอแนะนำว่าอย่ากินมากเกินไปซิริ เรามีงานที่ต้องทำอีกมาก” โจชัวกล่าวขณะที่เขาผลักแก้วน้ำไปตรงหน้าซิริ

จากการที่นางกินไม่หยุดทำให้นางสำลักอาหาร

“ งานอะไร? แล้วทำไมรูปลักษณ์ของเจ้าถึงเปลี่ยนไป”

ซิริหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม หลังจากที่นางกลืนเนื้อทั้งหมดลงไป นางก็หลีกเลี่ยงชะตากรรมของการเป็น“ ผู้วิเศษคนแรกที่สำลักอาหารจนตาย”

“ นี่เป็นเพียงเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ไม่ใช่ประเด็น เจ้าลืมแผนการฝ่าวงล้อมตอนเที่ยงคืนหรือไง?”

โจชัวดึงแหวนออก แม้แต่จอมเวทย์มือใหม่อย่างซิริก็สามารถเห็นความแตกต่างได้ เห็นได้ชัดว่าแหวนเปลี่ยนรูปสามารถหลอกลวงชาวบ้านทั่วไปที่ไม่มีความรู้เวทมนตร์ได้แค่นั้น แต่นั่นก็มากเกินพอแล้ว

“ ข้ายังไม่ลืมเรื่องนั้น แต่เจ้าไม่กลัวจะมีปัญหาใช่ไหม?”

ซิริเช็ดขอบปากของนางด้วยผ้าเช็ดปากบนโต๊ะ ก่อนหน้านี้ซิริได้ยินเพียงบางส่วนที่โจชัวพูดเนื่องจากความสนใจทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่กับอาหารที่น่าลิ้มลอง

แม้ว่านางจะได้ยินเพียงบางส่วน แต่ซิริก็มีความเข้าใจว่าโจชัวพยายามจะทำอะไร

“ สำหรับการสร้างภาพยนตร์ งานเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไม่ถือเป็นปัญหาอะไรเลย”

เมื่อเปรียบเทียบเงื่อนไขในการถ่ายทำ ตอนนี้โจชัว มนุษย์บนโลก ความอ่อนน้อมถ่อมตนถือเป็นเรื่องที่น่ายกย่องอยู่แล้ว

โดยทั่วไปภาพยนตร์ที่ดีบนโลกจะใช้เวลานาน ตั้งแต่การถ่ายทำจนถึงการผลิต ตัวอย่างเช่น“ คนหลุดโลก (Cast Away)” ใช้เวลาเกือบ 1 ปีครึ่งตั้งแต่การถ่ายทำจนถึงการเปิดตัว ส่วนหนึ่งของเวลานั้นใช้ไปกับการรอให้ผมและเคราของนักแสดงนำชายเติบโตจนได้ความยาวที่เหมาะสม

ข้อดีประการเดียวของโจชัวคือความจำและความสามารถของนักแสดงในโลกนี้

โจชัวจำทุกช็อตของภาพยนตร์ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับคำถามทางเทคนิคเช่นเขาควรใช้มุมกล้องแบบไหนเพื่อแสดงฉากนั้นๆให้เหมาะสม โจชัวต้องการถ่ายทำภาพยนตร์ทั้งเรื่องเพียงครั้งเดียว ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือนักแสดง

“ ในขณะที่ข้าไม่เข้าใจจริงๆว่าหนังเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร…ข้าอยากเห็นตอนจบของ โฉมงามกับเจ้าชายอสูร”

แน่นอนว่าซิริหลงใหลในเรื่องราว ซิริได้อ่านบทที่โจชัวทิ้งไว้บนโต๊ะแต่ไม่มีตอนจบ

ถ้าไม่ได้เป็นเพราะความจริงที่ว่าซิริกำลังหิวโหยจนตาลาย นางอาจจะหงุดหงิดกับเรื่องราวจนไม่ได้กิน

“ เจ้าจะรู้ว่ามันจะจบลงอย่างไรในอีกไม่กี่วัน ได้เวลาทำงานแล้ว”

โจชัวดูเวลา ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว สี่ชั่วโมงผ่านไปนับตั้งแต่อีนอร์ถูกส่งไปที่คุกใต้ดิน

ถ้าทักษะของอีนอร์สูงพอ สี่ชั่วโมงก็เพียงพอที่จะทำให้ชาวบ้านยอมรับเขาเข้ากลุ่มแล้ว

โจชัวสวมแหวนแปลงรูปอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมที่ดูดีและถือไม้เท้าที่ค่อนข้างไร้ประโยชน์ …

โจชัวใช้เวลาขัดไม้ถึงสี่ชั่วโมงกว่าจะได้ไม้เท้านี้ และนอกเหนือจากการเป็นไม้ค้ำยันแล้วก็ไม่มีประโยชน์อื่นใด

ตอนนี้โจชัวมีภาพลักษณ์ของจอมเวทย์มากความสามารถ

“ ช่วยบอกตอนจบหน่อยได้ไหม เอ่อ…ข้าเข้าใจ”

ซิริลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ หากก่อนหน้านี้นางฟังโจชัวด้วยความหวาดตอนนี้นางถูกผลักดันด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแทน

นางเคยสัญญากับชาวบ้านว่านางจะกลับไปช่วยพวกเขาก่อนที่นางจะหนีมา มันเป็นเรื่องโกหกธรรมดา ๆ แต่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะมีวันนี้ …

และบทบาทของนางคือผู้ช่วยของโจชัว …

เมื่อมันมาถึงชีวิตของนาง ผู้วิเศษยังคงมีความรับผิดชอบ ไม่ต้องพูดถึงโจชัวที่สัญญากับนางว่านางจะได้กินเนื้อตลอดชีวิต ถ้านางติดตามเขา

จริงๆแล้วโจชัวมีประสบการณ์ในการปล่อยคนออกจากคุก แม้จะเป็นในเกมก็ตาม แต่อย่างน้อยเขาก็เคยทำมาก่อน และนั่นก็ทำให้เขาจิตใจที่พร้อมเช่นกัน

คุกหลวงอยู่ใกล้กับปราสาทมาก

โจชัวกับซิริใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงและมองเห็นคุกในแสงสีเขียวสลัวใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ ซิริ ทำใจให้สบายหน่อย พลเมืองของอาณาจักรปีศาจเป็นพลเมืองธรรมดาที่มีจิตใจเป็นของตัวเอง พวกเขาจะไม่ทำร้ายเจ้า”

ซิริตึงเครียดและกระวนกระวายใจตลอดทาง นางเป็นมนุษย์! มนุษย์บนถนนในอาณาจักรปีศาจจะดึงดูดสายตาทุกคู่

นางได้ยินเสียงกระซิบจากหัวมุมถนนเกือบตลอดเวลา เสียงพึมพำฟังดูเหมือน“ น่าอร่อย” และ“ กลิ่นดีจริงๆ” ซึ่งทำให้กระดูกสันหลังของนางหนาวสั่น

อย่างไรก็ตามซิริไม่ใช่ประเภทที่จะสนใจ คำว่าขี้อายไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของซิริ ดังนั้นนางจึงเพียงแค่พับแขนเสื้อขึ้นมา หยิบไม้เท้าของนางและทำหน้าตาที่พร้อมจะสู้

นั่นคือกฎการอยู่รอดซึ่งนางได้เรียนรู้มาจากป่า นางเรียนรู้หลังจากที่เผชิญหน้ากับหมีครั้งหนึ่ง!

ช่วงเวลาที่นางถอยเมื่อพบกันนั่นหมายความว่านางแพ้แล้ว แม้จะเป็นปีศาจซิริก็สามารถกลืนพวกมันลงได้ด้วยไม้เท้าสั้น ๆ ของนาง

กระนั้นเมื่อโจชัวเตือนนาง และชี้ไปที่คอของนาง ความตั้งใจที่จะต่อสู้และแรงกระตุ้นนก็หายไปทันที

สัตว์ร้ายที่ยิ่งใหญ่จะไม่ชนะนักล่าที่มีฝีมือ ไม่! ไม่ต้องพูดถึงว่าซิริที่ไม่ใช่สัตว์ร้ายเพราะความแข็งแกร่งของนางนั้นเทียบเท่ากับแมวตัวเล็กๆเท่านั้น

“ เรามาถึงแล้ว”

โจชัวหยุดไม่กี่ก้าวก่อนถึงคุก ผู้คุมสองสามคนปรากฏตัวจากเงามืด ให้เขาไปข้างใน