Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 12

คุกหลวง

เมื่อสร้าง คุกได้รับการออกแบบโดยยึดตามการจำแนกระดับความอันตรายของนักโทษ โดยทั่วไปแล้วนักโทษที่อันตรายที่สุดจะถูกกักขังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของคุกใต้ดิน ในขณะที่มนุษย์ซึ่งถือว่าเป็น“ สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เป็นอันตราย” จะถูกขังอยู่ในชั้นนอกสุด

มนุษย์ที่ถูกคุมขังโชคดีกว่านักโทษปีศาจมาก อย่างน้อยพวกเขาก็สามารถมองเห็นดวงจันทร์สว่างทั้งสองดวงบนท้องฟ้าของอาณาจักรปีศาจผ่านหน้าต่าง

น่าเศร้าที่ไม่มีชาวบ้านที่ถูกคุมขังคนใดอยู่ในอารมณ์จะเพลิดเพลินกับทิวทัศน์นั่น คงไม่มีใครอยากเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ในเมื่อพวกเขากำลังจะตาย

ชาวบ้านทั้งหมดถูกขังในห้องรวม พื้นที่นั้นมีขนาดใหญ่พอที่จะรองรับได้หลายร้อยคน แต่สภาพแวดล้อมก็ไม่ใช่สิ่งที่“ สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่ไม่เป็นอันตราย” จะทนได้

กลิ่นเหม็นหืนคละคลุ้งไปทั่วคุกใต้ดิน ขณะที่เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักดังกึกก้องเป็นระยะ ๆ ทำให้ชาวบ้านที่ทำงานหนักต้องทนทุกข์ทรมานด้วยความกลัว

“ เมลิน่าเจ้าคิดว่าผู้วิเศษจะสามารถหลบหนีอาณาจักรปีศาจได้หรือไม่?”

คนที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินไม่เพียงแต่เป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านเดียวกันเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพ่อค้าและคนรับใช้ที่รอดชีวิตจากกองคาราวานด้วย

“ ข้าไม่รู้ แต่นางอาจเป็นความหวังเดียวของเรา”

เจ้าของคาราวานคือเมลิน่า แจนท์ หญิงชราที่มีอายุประมาณเจ็ดสิบเก้าปี เวลาผ่านไป กาลเวลาได้ทิ้งร่องรอยไว้มากมายให้แก่นาง ไม่ใช่แค่ริ้วรอยและผมขาวของนาง แต่ยังรวมถึงความคิดที่ไม่แยแสโลกของนางด้วย

เมลิน่าน่าจะเป็นคนที่สงบสุดในคุกใต้ดิน ขณะที่คนรับใช้ของนางตกอยู่ในความหวาดกลัวเหมือนเชลย องครักษ์ของนาง บางคนถึงกับเริ่มคิดว่าพวกเขาจะไม่ได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ และเริ่มเปิดเผยด้านมืดใจของตัวเอง

โชคดีที่ผู้คุมในคุกนั้นเลือดเย็นพอที่จะจัดการกับคนพวกนั้นด้วยความโหดร้าย

เนื่องจากการก่อการร้ายโดยองครักษ์ของนาง ทีมคาราวานของเมลิน่าจึงลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วจากสมาชิกยี่สิบคนเหลือเพียงนางและคนรับใช้อีกคน สินค้าทั้งหมดของนางก็หายไปเช่นกัน

ภัยพิบัติดังกล่าวเพียงพอที่จะทำให้พ่อค้าทุกคนตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง แต่เมลิน่าก็สงบ นางใช้เวลาครึ่งหลังของชีวิตในการรับมือกับภัยพิบัติ จากการที่สามีของนางเสียชีวิตอย่างกะทันหันอย่างไม่ทราบสาเหตุ การเสียชีวิตของลูกคนเดียวเนื่องจากอาการป่วย เมลิน่าได้อำลาวิถีชีวิตแบบชนชั้นสูงในอดีตที่เคยฟุ่มเฟือยแล้ว

เพื่อที่จะสานต่อธุรกิจของสามี เมลิน่าพยายามทำธุรกิจทุกที่ เช่นเดียวกับที่นางซื้อทรัพย์สินชิ้นหนึ่งในเมืองเวทมนตร์นอร์แลนด์เพื่อเตรียมตั้งร้านค้า – เพื่อผันตัวเองจากการเป็นแม่ค้าเร่ร่อน

หากเมลิน่าสามารถฝ่าฟันโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของนางได้ ภัยคุกคามจากความตายก็ไม่มีทางทำอะไรนางได้เช่นกัน

อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้หมายความว่านางยอมแพ้กับการมีชีวิตรอด …

“ แม้ว่านางจะหลบหนีไปจากอาณาจักรปีศาจได้ แต่นางก็อาจจะไม่กลับมา” คนรับใช้ของนางพูด

ความเข้าใจเกี่ยวกับเวทมนตร์ของชาวบ้านที่ถูกจับที่นี่ส่วนใหญ่อยู่ในระดับตื้นที่สุด พวกเขาตั้งแง่กับเวทย์มนตร์

ในแง่ของความผิด การเสกลูกไฟเป็นสิ่งที่เข้าใจได้อยู่แล้ว เมลิน่าก็ไม่ต่างกัน ดังนั้นเวทมนตร์ระดับสูงอย่างการเทเลพอร์ตจึงเป็นที่น่าสงสัย

ความหวังเดียวของพวกเขาตอนนี้คือผู้วิเศษตัวน้อย นางเป็นคนเดียวที่หลบหนีออกจากคุกใต้ดินได้ และก่อนที่นางจะจากไปนางได้สัญญากับชาวบ้านตามคำขอของพวกเขาว่า“ ข้าจะหาคนมาช่วยพวกเจ้าทุกคน!”

หลายคนเกาะติดกับด้ายแห่งความหวัง แต่เมลิน่ารู้ดีว่าด้ายเส้นเล็กนี้บางมาก การดึงเบาๆอาจจะทำให้ขาดได้

ความแข็งแกร่งที่แสดงโดยผู้คุมปีศาจก่อนหน้านี้เป็นข้อพิสูจน์  องครักษ์ทั้งหมดของนางเป็นทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์ในการล่าปีศาจ แต่พวกเขาไม่สามารถยืดหยัดต่อสู้กับผู้คุมได้เลย

ราวกับว่าผู้คุมกำลังหั่นผัก

ผู้วิเศษคนนั้นมีโอกาสน้อยมากที่จะหลบหนีจากอาณาจักรปีศาจ

ดังนั้นเมลิน่าจึงเริ่มคิดที่จะเขียนพินัยกรรมแล้ว

ในขณะนั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นในคุกใต้ดิน ขณะที่เสียงร้องและเสียงสะอื้นแห่งความสิ้นหวังเงียบหายไปด้วยความกลัว

ชาวบ้านราว ๆ สามสิบคนหันไปมองทางเดินมืด ขณะผู้คุมสวมหน้ากากโยนมนุษย์ที่พวกเขาลากเข้าไปในห้องขัง

ช่วงเวลาที่ชาวบ้านเห็นบุคคลนั้น เสียงร้องด้วยความกลัวของพวกเขากลายเป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบา

เป็นเพราะ … นาง … น่าดึงดูดเกินไป รูปลักษณ์ที่สวยงามของนางเกินกว่าที่ชาวบ้านจะสามารถบรรยายได้ คำว่าน่าดึงดูดเป็นคำที่เหมาะสมที่สุด

อีนอร์รู้สึกได้ถึงการจ้องมองของมนุษย์ที่อยู่ในคุก แต่เขาใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การจ้องมองเช่นนี้มาตลอดเขาเคยชินกับมันแล้ว

“ เจ้าชื่อเบลล์เป็นมนุษย์ผู้หญิงที่กล้าหาญ น่าหลงใหล และอยากรู้อยากเห็น”

“ เจ้าชื่อเบลล์เป็นมนุษย์ผู้หญิงที่กล้าหาญ น่าหลงใหล และอยากรู้อยากเห็น”

คำพูดของโจชัวยังคงก้องอยู่ในหูของอีนอร์ อีนอร์ไม่เข้าใจว่าทำไมโจชัวถึงอยากให้เขารับบทเป็นมนุษย์ แต่เขาก็ยังคงพยายามอย่างเต็มที่

อีนอร์ก้มมองหน้าต่างในห้องขัง

“ แม่หนู…ทำไมถึงมาที่นี่?”

เมลิน่านั่งอยู่ข้างหน้าต่างและเมื่อนางเห็นเด็กสาวที่น่ารัก นางก็สงสารเล็กน้อยเพราะนางอาจถูกปีศาจฆ่าได้ในไม่ช้า

“ ข้าไม่รู้…หมู่บ้านของข้าถูกโจรบุกเข้าไป พ่อแม่ของข้าบอกให้ข้าหนีมา…ข้าถูกกลุ่มปีศาจจับได้ไม่นานหลังจากที่ข้าเดินเข้าไปในป่าโอ๊ก”

ภูมิหลังของอีนอร์เขียนโดยโจชัว ดังนั้นเมื่อชาวบ้านได้ยินว่า “หมู่บ้านของนางถูกโจรบุก และพ่อแม่ของนางบอกให้นางหนี”ชาวบ้านหลายคนก็สงสารอีนอร์

การแสดงของเขาไร้ที่ติ เขารับบทเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่หลงทาง แต่ยังคงหวังว่าจะได้กลับไปที่หมู่บ้านของนางอย่างสมบูรณ์แบบ

“ ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสาร โจรเหล่านั้นสมควรถูกแขวนคอบนตะแลงแกงจริงๆ!”

“ การแขวนคอตายง่ายเกินไปสำหรับพวกมัน”

ประสบการณ์คล้าย ๆ กันทำให้อีนอร์ได้รับความไว้วางใจจากชาวบ้านอย่างรวด แม้แต่เมลิน่าก็แสดงความเห็นใจ

“ ข้าแน่ใจว่าพ่อแม่ของเจ้าจะสบายดี”

เมลิน่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่นางจะปลอบอีนอร์

“ พวกเขาจะสบายดี…ข้า…ข้าเห็นโจร…พ่อแม่…ก่อน….”

อีนอร์ไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น เสียงของเขาสั่นและใคร ๆ ก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ เด็กน้อย ร้องไห้ออกมาเถอะถ้าเจ้าต้องการ เจ้าจะรู้สึกดีขึ้น”

ในสายตาของเมลิน่า อีนอร์แค่พยายามที่จะเข้มแข็ง ในขณะเดียวกันอีนอร์ก็เช็ดตาของเขา แสดงบทบาทของผู้หญิงที่แข็งแกร่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เด็กอะไรช่างแข็งแกร่ง เมลิน่ามองไปที่อีนอร์ ขณะที่ความรักของแม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ถ้าลูกของนางยังอยู่ใกล้ ๆ นางก็น่าจะอายุเท่านี้?

“ ถ้าเจ้าไม่ว่าอะไร ข้าขอทราบชื่อของเจ้าได้ไหม?” เมลิน่าถาม

“ เบลล์”อีนอร์ตอบตามบทที่โจชัวให้เขามา