Bringing Culture to a Different World - ตอนที่ 1

“ฝ่าบาท พวกมันคือมนุษย์กลุ่มสุดท้ายที่รอดจากหมู่บ้านนี้”

โจชัวมึนงงเล็กน้อยขณะได้ยินเสียงคนข้างๆเขาเรียก มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ฝ่าบาท?”
ความคิดของโจชัวค่อนข้างปลอดโปร่งขณะที่สัตว์ประหลาดน่ากลัวยืนข้างเขา เสียงกังวลมาจาปากของสัตว์ประหลาดตนนั้น

มันคือปีศาจแห่งบาป ซีนาร์ท

ชื่อของสัตว์ประหลาดพุ่งเข้ามาในความทรงจำของโจชัว และน่าแปลก เขาไม่พบว่าตัวเองกลัวสภาพน่ากลัวของมันเลย

“มนุษย์ที่รอดชีวิต…”

โจชัวมองทางนั้นที่สัตว์ประหลาดชี้ มันเป็นทะเลเพลิงที่มีศพกองอยู่บนพื้น กลิ่นเหม็นของเลือดและถ่ายคละคลุ้งในอากาศ

หมู่บ้านนี้เพิ่งถูกฆ่าล้าง ขณะที่ชาวบ้านที่รอดถูกมัดด้วยไม้หนามบางชนิด เสื้อผ้าพวกเขาไม่ได้เห็นแบบสมัยใหม่ที่โจชั่วคุ้นเคย แต่ดูเหมือนยุคกลางของยุโรป

“ฝ่าบาท!ตามที่ท่านบัญชา เราได้สังหารโจรทั้งหมดที่ปล้นหมู่บ้านนี้ เราควรฆ่าชาวบ้านด้วยหรือไม่ขอรับ?”

ซีนาร์มพูดอีกครั้ง เขาสูงเกือบสองเมตร ดูเหมือนอสูรร้ายที่ผสมระหว่างสิงโตกับกิ้งก่า เปลวไฟสีมรกตลุกโชนในปากเวลาพูด

ในมือที่เป็นเกล็ด มีหอกสองคมขนาดใหญ่พร้อมด้วยของเหลวคล้ายลาวาไหลบนผิวใบมีด

ชาวบ้านทั้งหมดที่ถูกจับเห็นปีศาจเข้ามาใกล้และมองเขาด้วยความกลัว

“ไม่จำเป็น แค่พาออกไป”

โจชัวยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่กี่วินาทีก่อน เขายังอยู่ในห้องทำงาน ทำงานล่วงเวลาในฐานะนักออกแบบเกม วินาทีต่อมา เขาก็มาถึงโลกลึกลับนี้ และข้างเขา…ปีศาจกำลังเรียกเขาว่าฝ่าบาท

การข้ามโลกเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป

โชคดี ความสามารถปรับตัวของโจชัวไม่ต่างจากทาก แถม จิตวิญญาณเดิมของร่างเขายังอยู่ ดังนั้นโจชัวจึงไม่แสดงความแปลกประหลาดและเล่นไปตามกระแส

“ตามท่านบัญชา ฝ่าบาท”

ปีศาจบาท ซีนาร์ทเชื่อฟังคำสั่งของโจชัว ด้วยการโบกมือเกล็ด แสงสีขาวพลันปรากฏตรงหน้าโจชัว และอิมพ์ตัวน้อยนับสิบก็กระโดดออกมา พวกมันลากชาวบ้านที่ถูกมัดเข้าประตูมิติไปท่ามกลางเสียงร้อง

โจชัวค้นความทรงจำเขา ปีศาจเป็นกลุ่มที่ประกอบด้วยเผ่าพันธุ์ปีศาจจำนวนมาก และอิมพ์เหล่านี้ก็คือหนึ่งในปีศาจระดับต่ำสุด ด้วยสติปัญญาและความแข็งแกร่งร่างกายที่ไม่ได้ดีไปกว่ามนุษย์ธรรมดา จุดแข็งเดียวของพวกมันคือวงจรการผสมพันธุ์ที่ค่อนข้างเร็ว

ทางกลับกัน ซีนาร์ทปีศาจชั้นสูง ปีศาจแห่งบาปทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขา พลังของมันแสดงได้ชัดจากรูปร่าง

ปีศาจส่วนใหญ่ต่างกับมนุษย์ สิ่งที่ทำให้โจชัวดีใจคือความจริงที่ว่าประเภทของเขาเป็นจุดสูงสุดของเผ่าปีศาจ หน้าตาเขาจึงไม่ต่างกับมนุษย์นัก ยกเว้นเขาสองอันบนหน้าผาก

โจชัวสามารถยอมรับความจริงที่เขาถูกโยนเข้าต่างโลกได้ แต่สิ่งที่เขารับไม่ได้คือเขากลายเป็นปีศาจ

ปีศาจชั้นสูง?นั่นก็ไม่แย่นัก

“กลับกันเถอะ ซีนาร์ท”โจชัวกล่าว

“ฝ่าบาท ท่านไม่ได้ตั้งใจจะบุกเมืองใกล้ๆหรือขอรับ?”
“บุกเมือง?”

โจชัวมองรอบๆ และค้นผ่านความทรงจำอีกครั้ง พบเหตุผลที่เขามา

เจ้าชายปีศาจไร้เดียงสาได้มาเยือนอาณาจักรมนุษย์ด้วยความอยากรู้ หลังเดินทางผ่อนประตูมิติ คาราวานพ่อค้ามนุษย์ได้พบกับเขา ขณะที่เขาพักผ่อนในหมู่บ้าน กลุ่มโจรก็บุกมา

หมู่บ้านถูกรื้อค้น คนถูกสังหาร สุดท้าย เจ้าชายปีศาจก็หมดความอดทน เรียกผู้ช่วยออกมาสังหารกองโจรทั้งหมด

แม้เขาจะช่วยหมู่บ้านจากการถูกปล้น ในสายตาพวกเขา การถูกจับโดยปีศาจก็เลวร้ายยิ่งกว่าการถูกโจรฆ่าซะอีก

“เห้อ ข้าไม่ได้สนใจ”
แน่นอนโจชัวไม่สนใจความอยากรู้เด็กๆของเจ้าชาย และเขาก็ไม่คิดโจมตีมนุษย์

“ใช่ ซีนาร์ท ยังมีคนรอดอยู่ตรงนั้น’

โจชัวสามารถเห็นร่างที่พยายามหลบหนีจากกองศพตรงหน้าก่อนเข้าประตูมิติ

โจรคนนั้นฉลาดและสามารถหลอกทุกคนได้ด้วยการแกล้งตาย

“ตามท่านบัญชา”

โจชัวไม่จำเป็นต้องบอกความหมายในสิ่งที่เขาพูดให้ซีนาร์ทฟัง

โจชัวเดินเข้าประตูมิติไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องน่าขนลุก

…

อาณาจักรปีศาจไม่แย่อย่างที่โจชัวคิด อย่างน้อยท้องฟ้าก็ยังเป็นสีฟ้า และอุณหภูมิรอบๆก็น่าภิรมย์

ภาพวาดสมัยใหม่โดยทั่วไปของอาณาจักรปีศาจคือภูเขาไฟปะทุ ลาวาไหล ท้องฟ้ามืดมิดด้วยหมอกควันภูเขาไฟหนา

แต่ประตูที่นำพวกเขามาคือสวน ดอกไม้ที่ไม่รู้จักเบ่งบานอยู่บนพื้น ปล่อยอนุภาคสีฟ้าออกมา

ถ้าไม่ใช่เพราะปีศาจน่ากลัวข้างๆโจชัว เขาคงไม่เชื่อว่าเขามาอยู่อาณาจักรปีศาจ

“ฝ่าบาท ข้าควรส่งมนุษย์ไปคุกใต้ดินหรือไม่?”ซีนาร์ทถาม

“ใช่ ขังพวกมันก่อน  ให้อาหารพวกมันด้วย อย่าปล่อยให้พวกมันหิวตาย พวกมันยังมีประโยชน์”

หลังออกคำสั่ง โจชัวก็เดินเข้าปราสาท

ตามความทรงจำเขา สถานที่นี้คือเมืองหลวงของอาณาจักรปีศาจ แอนเนอลาวด์ ชื่อเมืองในภาษาปีศาจหมายถึง’ห้วงอเวจี’ ตอนนี้เขายืนอยู่ใจกลางเมืองหลวง

เขาอยู่ในวังที่ผู้ปกครองอาณาจักรปีศาจและญาติเขาอาศัย

โจชัวสำรวจตรอกซอกซอยซับว้อนของเมืองตามความทรงจำ กลับไปที่ที่เจ้าชายปีศาจอาศัย

“สถานที่นี้เต็มไปด้วยเลือด”

โจชัวเข้าปราสาทและพบว่าเจ้าชายเป็นคนที่…เงองะกว่าที่เขาคิด

ห้องที่คิดว่าหรูหราเต็มไปด้วยวัตถุทุกชนิดบนพื้น มันเละเทะจนคนอย่างโจชัวที่ขี้เกียจยังขมวดคิ้ว

โจชัวสามารถจำหนังสือและผลึกบางส่วนได้ ซึ่งกระจัดกระจายทั่วพื้น ส่วนที่เหลือเป็นของรูปทรงแปลกๆ

ไม่มีข้ารับใช้ในห้อง?โจชัวค้นผ่านความทรงำจอีกครั้ง

จากนั้นเขาถึงตระหนักว่าของทั้งหมดบนพื้นคือผลงาน’วิจัย’ของเจ้าชาย

โจชัว แอนเนอลาวด์ ลูกชายคนที่สามของราชาปีศาจ นอร์ดลีน เทียบกับพี่ชายและพี่สาวคนโตที่มีพรสวรรค์สูง โจชัวเหมือนลูกเก็บมาเลี้ยง

ตอนอายุ 17 เขาลงทุนของแปลกๆ และทุกๆช่วงเวลา เขาจะก่อความวุ่นวายไปทั่วเมืงอ โดยทั่วไป ปีศาจในเมืองมักใช้คำดูถูกเพื่ออธิบายเจ้าชาย

“มนุษย์ชั้นต่ำ!’พวกเขาพูดอย่างนั้น

แต่ทว่า ในทางตรงกันข้ามกับมนุษย์ โจชัวเป็นเหมือนคนแคระ นอกจากนี้ ความสามารถและพรสวรรค์ของเจ้าชายลำดับสามในด้านวิศวกรรมเครื่องกล รวมถึงวิศวกรรมเวทย์ยังงอกง่อย

สิ่งของทั้งหมดในห้องเขาเป็นผลงานวิจัยที่ไม่สมบูรณ์

“ลูกแก้วรักษาภาพเงาและหินจินตนาการเงา”

โจชัวค้นผ่านความทรงจำของวัตถุสองชิ้นในหัว เขาอยากเรียกพวกมันว่า’กล้อง’กับ’การ์ดหน่วยความจำ’กว่า

“น่าสนใจ”

โจชัวยังไม่คิดถึงสิ่งที่เขาควรทำหลังข้ามโลก ไม่ใช่ทุกคนที่สนใจการต่อสู้หรือเป็นผู้แข็งแกร่งสุด โจชัวไม่แยแสต่ออำนาจ

วัตถุที่เจ้าชายสามทิ้งไว้ทำให้เขามีความคิด

บางทีเขาอาจถ่ายทำภาพยนตร์ในอีกโลกหรือถ้าเป็นไปไม่ได้ บางทีเขาอาจสร้างเกมการ์ดได้ จากนั้นก็เขียนนิยายกับมังงะสักสองสามเรื่อง?

ในฐานะคนที่ทำงานในด้านศิลปะ โจชัวรู้สึกว่ามันสำคัญมากที่จะกระจายวิฒนธรรมของโลกEarth มายังโลกนี้…ไม่สิ …เรียกว่าการรุกรานทางวัฒนธรรมจะตรงกว่า