Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 9

ตอนที่ 9: เร็วและน่ากลัว

“ทหารหน่วยรบพิเศษงั้นเหรอ?” ดวงตาของไป่เซหมินเป็นประกาย เมื่อเขาเห็นชื่อของทักษะ หลังจากเห็นข้อมูลที่คลุมเครือแต่กระชับที่มีอยู่ในม้วนทักษะ สายตาของเขาก็สว่างขึ้น

ปัจจุบันไป่เซหมินมีพลังมากกว่ามนุษย์นับไม่ถ้วน ก่อนที่โลกจะเปลี่ยนไป ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นถึง 55  แต้มด้วยดาบซวนหยวน และ ฟูลโค้ท ที่เขาเพิ่งได้รับ ความว่องไวของเขาในตอนนี้มีแต้มถึง 69 แต้ม  และสถานะที่เหลือของเขาก็มีอย่างน้อย 2 เท่าของคนทั่วไป

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตอนนี้เขาจะสามารถฆ่าศัตรูได้ด้วยการเอาชนะพวกมัน เนื่องจากค่าสถานะ สมบัติที่ได้มา  และทักษะการควบคุมเลือดของเขา  แต่หากเขาเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยเงื่อนไขที่เท่าเทียมกับเขา  แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริงนั้น ผู้ที่จะโชคร้ายและพบกับชะตากรรมที่ร้ายแรงน่าจะเป็นเขามากกว่า ศัตรูพวกนั้น

สิ่งที่ไป่เซหมินยังขาดมากที่สุดในขณะนี้ คือประสบการณ์การต่อสู้ การควบคุมศิลปะการต่อสู้แบบต่างๆ ฯลฯ  แต่ด้วยทักษะที่อยู่ในมือของเขา ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ทันที  เขาต้องการเพียงแค่ความปรารถนานั้นและเขาก็จะกลายเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ทันที  ในฐานะทหารชั้นยอดที่มีประสบการณ์การฝึกฝนและการต่อสู้หลายปี

อย่างไรก็ตาม ไป่เซหมินลังเลเล็กน้อย

“ทักษะที่ไม่จำแนกประเภทงั้นเหรอ…?” เขาพึมพำภายใต้ลมหายใจของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าระดับของทักษะและอันดับของพวกมันทำงานอย่างไร ไป่ เซหมิน  ผู้ได้รับทักษะที่ได้รับการจัดอันดับเป็น ‘ทักษะอันดับหนึ่ง’ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าทักษะนี้ ทหารกองกำลังพิเศษ  ไม่ค่อยดีนักในระยะยาว.

ก่อนที่เขาจะคิดอะไรได้มากกว่านี้ ลิลิธคนสวยและมีเสน่ห์ก็เข้ามาขัดจังหวะเขาด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ  “นายไม่ต้องกังวล แม้ว่าในความเป็นจริง ในระยะยาวทักษะนั้นอาจไม่ดีนัก แต่เป็นทักษะแบบพาสซิฟน่ะ”

เมื่อได้ฟังเธอ ดวงตาของไป่เซหมินก็เป็นประกาย เมื่อเขาตระหนักว่าคำว่า ‘พาสซิฟ’ เป็นกุญแจสำคัญในเรื่องนี้

แม้หลังจากเผชิญกับอันตรายมากมาย ไป่ เซหมิน  ก็ไม่ลืมเกี่ยวกับคำเตือนที่ได้รับ เมื่อเขาตัดสินใจเรียนรู้ทักษะการควบคุมโลหิต  คำเตือนนั้นเตือนเขาว่าเขาสามารถเรียนรู้ทักษะภายนอกได้อีก 4 อย่างเท่านั้น

“ทักษะการใช้งานภายนอกคือทักษะที่ต้องใช้การเคลื่อนไหวของมานาในการทำงาน  และนายก็ยังไม่ได้เรียนรู้ด้วยตนเองตลอดชีวิต” ลิลิธอธิบายให้เขาฟัง “ก่อนหน้านี้  นายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีการฝึกฝน แต่ถึงกระนั้น  นายสามารถเรียนรู้ทักษะที่น่าสะพรึงกลัวได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที”

ไป่เซหมินไม่กล้าพลาดคำพูดใด ๆ และมุ่งความสนใจไปที่เธอทั้งหมด

ลิลิธกล่าวต่อ “แม้ว่าตอนนี้อาจจะดี ถ้านายเรียนรู้ทักษะภายนอกมากๆไว้ แต่ในระยะยาว  สมองของนายจะถูกสะสมมากเกินไป โดยข้อมูลที่สะสมทั้งหมด  และร่างกายของนายจะไม่สามารถรองรับความเครียดดังกล่าวได้… นั่นคือเหตุผลที่นายจะทำได้ ดังนั้นนายจึงสามารถเรียนรู้ได้แค่ 5  ตัวและสามารถที่ใช้งานในตอนแรกได้แค่นั้น ฉันจะอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อเรามีเวลา เพราะฉันไม่ต้องการเร่งรีบ  อย่างไรก็ตามนายไม่จำเป็นต้องกังวลเลย ทักษะแบบพาสซิฟที่นายสามารถเรียนรู้ได้จากการเลื่อนขั้นของสกิลมันจะ ไม่มีวันสิ้นสุด!”

นั่นคือทั้งหมดที่เขาต้องการจะได้ยิน

ไป่เซหมินมองลิลิธด้วยรอยยิ้มที่หายากและพูดช้าๆ “เธอเป็นปีศาจที่นำพาโชคดีมาให้ฉันจริงๆ ลิลิธ”

โดยไม่รอคำตอบและไม่เห็นปฏิกิริยาของเธอ  เขาหลับตาลงและต้องการเรียนรู้เนื้อหาของม้วนหนังสือในมือของเขา

ม้วนหนังสือในมือของเขากลายเป็นอนุภาคแสงจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา  ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา อักษรรูนสีบรอนซ์ปรากฏขึ้นพร้อมกับการแกะสลักนับไม่ถ้วน

ไป่เซหมินรู้สึกขมขื่นเล็กน้อยในใจทันที เพราะแทนที่จะเจ็บปวด เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ

ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว  ทักษะการต่อสู้เพื่อฆ่าคู่ต่อสู้ในระยะเวลาอันสั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์  การควบคุมอาวุธมีด  ความรู้เกี่ยวกับอาวุธปืนตลอดจนวิธีการทำงานของอาวุธที่ถูกต้องและวิธีการใช้ที่เหมาะสมที่สุด

ข้อมูลมากมายท่วมท้นในสมองของไป่เซหมิน  มันเป็นข้อมูลมากมายที่สมองของเขาว่างเปล่าเป็นเวลาหลายวินาทีโดยไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร

เขามองที่มือของเขาอย่างไม่เชื่อและอดไม่ได้ที่จะพึมพำ  “นั่นเป็นวิธีที่ทหารชั้นยอดจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้มากขนาดนั้นก่อนที่โลกจะเปลี่ยนไปงั้นเหรอ…?”

ในขณะนี้ มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ว่าความแข็งแกร่งของเขาน่ากลัวเพียงใด สถิติของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย  แต่ไป่เซหมินมั่นใจว่าหากเขาได้พบกับตั๊กแตนตำข้าวอีกครั้ง  เขาสามารถจบมันได้ภายในเวลาไม่ถึง 3 วินาที แม้จะไม่ได้ใช้ทักษะการควบคุมโลหิตก็ตาม

อันที่จริง ไป่เซหมินไม่รู้ว่าแม้แต่การจ้องมองของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาคมขึ้นและเฉียบขาดมากขึ้น  ราวกับใบมีดที่รอเวลาที่จะแสดงความอันตรายต่อโลก

“อืม นายได้รับประสบการณ์การต่อสู้ของทหารชั้นยอดที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์โลกของนายแล้ว  ดังนั้นจึงเข้าใจได้ว่าความแข็งแกร่งของนายนั้นได้ก้าวไปข้างหน้าอย่างมาก” ลิลิธยิ้มออกมา เสียงของเธอน่าฟังมาก  “แม้ว่าก่อนหน้านี้นายจะแข็งแกร่งตามมาตรฐานของมนุษย์ แต่ประสบการณ์การต่อสู้ของนายนั้นก็ขาดเกินไป  ตอนนี้นายแทบจะไม่ใช่ผู้ฝึกหัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”

ไป่เซหมินมองเธออย่างสงสัย ผู้ฝึกหัดงั้นเหรอ? เขาไม่ได้คิดอย่างนั้น

ลิลิธมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรและพูดช้าๆ ว่า “ในโลกของนาย นายอาจถือว่าตัวเองเป็นยอดมนุษย์…  แต่นั่นจำกัดอยู่ที่โลกของนายเท่านั้น มีโลกอื่นอีกนับไม่ถ้วน ที่มีนักสู้และวัฒนธรรมต่าง ๆ  ในสายตาของฉัน นายเปรียบเสมือนเด็กทารกที่เพิ่งหัดเดิน”

ในท้ายที่สุด ไป่ เซหมิน ยกมือทั้งสองข้างยอมแพ้ และอารมณ์ของเขาก็เย็นลง  แม้ว่าความเย่อหยิ่งและหยิ่งทะนงนั้นดี แต่ลิลิธก็พูดถูก ปัจจุบันเขาเพิ่งเริ่มก้าวแรก  ความเย่อหยิ่งหรือความมั่นใจมากเกินไป อาจจบลงด้วยการที่เขานั้นโดนฆ่า และแน่นอนว่าเขาไม่มีเจตนาที่จะตาย

ลิลิธยังสังเกตเห็นว่า ไป่ เซหมิน ยอมแพ้ต่อเธอและเธอก็อดยิ้มไม่ได้ ถ้าเขาหยิ่งผยองเกินไปเพียงเพราะสิ่งเล็กๆ น้อยๆ  มันคงน่าผิดหวังเกินไปสำหรับเธอ โชคดีที่มันไม่กลายเป็นแบบนั้น

ไป่เซหมินมองไปที่ประตูเหล็กที่อยู่ข้างหน้าเขา เขายังคงได้ยินการกระแทกอย่างบ้าคลั่งของสิ่งมีชีวิตภายใน  พยายามพังประตูอย่างแรง

“ถ้าพื้นเปื้อนมากไป จะมาทำความสะอาดทีหลังก็ปวดหัวแฮะ” ไป่เซหมินพูดอย่างสบายๆ  และเปิดประตูโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทันทีที่ปล่อยซอมบี้ออกจากที่คุมขัง ซอมบี้ก็เดินโซเซออกมาจากภายในโรงอาหารทันที  มือของพวกมันพยายามจับเป้าหมายให้เร็วที่สุด และใบหน้าที่เปื้อนเลือดทำให้พวกมันก็ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

ไป่เซหมินไม่ได้แกะฝักดาบของเขาออกแม้แต่น้อย เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่และยกเท้าขวาขึ้น  กระแทกซอมบี้ตัวแรกในลำคอโดยตรง

เสียงกระดูกแตกเป็นชิ้นๆ นับไม่ถ้วนนั้นช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง  และใครก็ตามที่ได้ยินมันจะต้องตกใจอย่างไม่ต้องสงสัยเกินคำบรรยายใดๆ

ซอมบี้ที่โดนโจมตีนั้นบินออกไปหลายเมตร โจมตีซอมบี้ที่อยู่ข้างหลังในกระบวนการ พอมันตกถึงพื้นมันก็ไม่ขยับอีกเลย

ซอมบี้ยังมีชีวิตอยู่แต่สมองไม่ได้เสียหาย อย่างไรก็ตาม การเตะของไป่เซหมิน  ได้ทำลายกรามและกระดูกส่วนบนของกระดูกสันหลัง ดังนั้นแม้ว่าสมองของมันจะยังคงทำงานอยู่  แต่ก็ไม่สามารถใช้ปากกัดได้อีกต่อไป และไม่สามารถขยับมือหรือเท้าได้ ซอมบี้ตัวนนั้นก็ไม่ต่างจากซอมบี้ตัวอื่นๆ ที่  ไป่เซหมินฆ่ามาก่อนหน้า

ไม่ หากแต่ว่าตอนนี้มีความแตกต่าง เพราะไม่มีเลือดไหลออกมาเหมือนน้ำจากน้ำพุแล้ว

โดยรวมแล้วมีซอมบี้มากกว่า 15 ตัวภายในโรงอาหาร

ด้วยค่าความคล่องแคล่วเกือบ 70 แต้ม ร่างกายของไป่เซหมินเหมือนภาพที่กระพริบตลอดเวลา  ปรากฏขึ้นและหายไปท่ามกลางกลุ่มซอมบี้

เสียงของกระดูกที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับเสียงของซอมบี้ที่ตกลงมาที่พื้นหลังจากถูกโจมตีนั้นชัดเจนมากในที่นั้น

บางครั้งเขาใช้หมัด บางครั้งใช้ฝ่ามือหรือฝ่ามือ เท้า เข่า และบางครั้งใช้ศอก ร่างกายทั้งหมดของไป่เซหมิน  กลายเป็นอาวุธที่แข็งแกร่ง เฉียบคม และน่าเกรงขามอย่างยิ่ง ซึ่งสามารถคร่าชีวิตศัตรูได้

ไม่ถึง 10 วินาทีต่อมา ซอมบี้ทั้ง 15 ตัวนอนอยู่บนพื้น มีชีวิตแต่ก็ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้วจริงๆ

บ้างก็โดนหักแขนขาทั้ง 4 ข้าง บ้างก็กรามหักและกระดูกสันหลังของพวกมันแยกออกเป็นชิ้นๆ นับไม่ถ้วน  และศีรษะของตัวอื่นๆ ถูกหมุนไปในมุมที่เป็นไปไม่ได้ ทำให้สมองหลุดจากส่วนอื่นๆ ของร่างกาย

การแสดงออกของไป่เซหมินนั้นนิ่งเฉยต่อภาพที่น่าสยดสยอง  ด้วยทักษะการควบคุมโลหิตของเขาควบคู่ไปกับประสบการณ์ของชนชั้นสูงที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ  หัวใจของเขาจะไม่สั่นคลอนด้วยสิ่งนี้อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม เสียงกระดูกหัก เสียงร่างกายกระทบผนังและโต๊ะ ดึงดูดความสนใจของคนอื่นโดยธรรมชาติ

ซ่างกวน ปิงเสว่, เฉินเหอ และ เหลียงเผิง ปรากฏตัวหน้าโรงอาหาร  เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากได้ยินความวุ่นวาย

เฉินเหอที่ถือคันธนูและลูกธนูพร้อมที่จะยิงทุกเมื่อ  อดไม่ได้ที่จะสูดอากาศบริสุทธิ์ เมื่อเขาเห็นสภาพที่น่าสังเวชของศพบนพื้น

แม้แต่เหลียงเผิงมักจะดุร้ายและแข็งแกร่งก็มีการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกที่ชัดเจน  เขามองไปที่ไป่เซหมินที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพและพึมพำอย่างอดไม่ได้ว่า “เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?”

ในทางกลับกัน ใบหน้าที่สวยงามแต่เย็นชาของซ่างกวน ปิงเสวี่ย ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย  สายตาที่เย็นชาของเธอสลับไปมาระหว่างไป่เซหมินกับซอมบี้บนพื้น เธอสังเกตว่า  นอกจากสภาพร่างกายที่น่าสังเวชแล้ว ไม่มีบาดแผลเลือดออก ณ สถานที่นั้น แม้แต่หัวของสิ่งมีชีวิตก็แทบไม่เสียหาย