Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 7

ตอนที่ 7: การเคลียร์เส้นทาง

ขณะที่ไป่เซหมินมองดูการเคลื่อนไหวของกลุ่มซอมบี้ที่อยู่ข้างหน้าหลายเมตร  เขาสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าพวกมันบางตัวกำลังเคาะประตูเพื่อพยายามจะทำลายพวกมัน อย่างไรก็ตาม  ประตูเหล่านี้เป็นโลหะทั้งหมด  ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลย ที่ซอมบี้เหล่านี้จะเจาะทะลุ ไม่ว่าพวกมันจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม

เสียงกระแทกจากประตูเหล็กได้ดึงดูดซอมบี้ตัวอื่น ๆ  ทำให้พวกมันอยู่เป็นกลุ่มที่มีมากกว่า 50 ตัวขึ้นไปถึง 80 ตัวได้ในไม่ช้า  ประกอบกับบรรยากาศที่เลวร้ายของบริเวณโดยรอบ ทำให้อารมณ์ของนักเรียนและครูที่ไป่เซหมินได้ช่วยไว้ก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

เป็นไปได้ไหมว่ามีคนอยู่ในนั้น? ความคิดดังกล่าวแวบเข้ามาในหัวของ ไป่ เซหมิน  และยิ่งเขาคิดถึงมันมากเท่าไหร่ ความคิดนั้นก็จะยิ่งกระชับขึ้น

เพื่อความอยู่รอดในอีกวันหนึ่ง ไป่ เซหมิน ไม่เพียงแต่เหวี่ยงดาบของเขาไปมาเพื่อสังหารศัตรูเท่านั้น  เขายังให้ความสนใจกับพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ให้มากที่สุด เนื่องจากซอมบี้มีปริมาณมากที่สุดมาสักพักแล้ว  พวกมันจึงเป็นศัตรูประเภทที่เขารู้จักมากที่สุด

จากสิ่งที่เขาสังเกตเห็นจากซอมบี้  สิ่งมีชีวิตนี้เชื่องช้าแต่อันตรายถึงตาย สามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตใดๆ ได้  เช่นเดียวกับกลิ่นของเลือดจากระยะไกลราวๆ 20 เมตรหรือประมาณนั้น และถึงแม้จะไม่ใช่ ขีดจำกัด  พวกมันก็แม่นยำมากพออย่างแน่นอน

“มีคนอยู่ในนั้นแน่นอน” ในที่สุดไป่เซหมินก็สรุปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น  เขาก็นึกอะไรไม่ออกแล้วว่าทำไมซอมบี้ถึงตั้งใจที่จะไม่ย้ายไปที่อื่น

เขามองย้อนกลับไปและเห็นผู้คนที่เขาช่วยชีวิตมองมาที่เขา ซึ่งทำให้เขาปวดหัว…  ถ้าไม่ใช่เพราะคนเหล่านี้อยู่ที่นี่ ไป่เซหมินคงจะเอาสมบัติที่เขาได้รับมาหลังจากเอาชนะตั๊กแตนตำข้าวความเร็วสูง และ  ในบรรดาสมบัติเหล่านั้น อาจมีบางสิ่งที่สามารถช่วยเขาให้พ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบากที่เขาประสบอยู่

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ไว้วางใจคนเหล่านี้มากพอ ที่จะนำสมบัติดังกล่าวออกมาต่อหน้าพวกเขา  เป็นเพราะว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยความแข็งแกร่งของเขาทั้งหมด  เขาเพียงแค่ใช้การควบคุมโลหิตชั่วครู่เพื่อเอาชนะตั๊กแตนตำข้าวก่อนที่จะหยุดใช้มันให้เร็วที่สุด

ราวกับว่าเธอรู้ความคิดของเขา ลิลิธที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ยิ้มและพูดอย่างสบายๆ ว่า “แล้วนายล่ะ ทิ้งพวกเขาไปเถอะ  ทุกอย่างจะง่ายขึ้นสำหรับนายนะ ถ้านายทิ้งภาระเหล่านี้ไว้ข้างหลัง ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง”

ไป่เซหมินมองเธอด้วยการขมวดคิ้วโดยไม่พูดอะไร

“อย่ามองฉันแบบนั้นนะ~ ฉันแค่พูด” ลิลิธยักไหล่และไม่พูดอะไรอีก

เธอรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ไป่เซหมินจะทำอะไรแบบนั้น  หลังจากที่ทุกอย่างผ่านไปเพียง 1 ชั่วโมงเท่านั้น ตั้งแต่เขาถูกบังคับให้ต่อสู้เพื่อชีวิตของเขาด้วยดาบ  ไม่มีทางที่เขาจะเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนั้น โดยไม่ได้สัมผัสกับความโหดร้ายของโลก

อย่างไรก็ตาม ลิลิธมั่นใจว่าเขาจะปรับตัวได้ในไม่ช้า  ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องตายเว้นแต่เขาจะมีพลังสนับสนุนความคิดเช่นนั้น

เมื่อไป่เซหมินไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร กลุ่มซอมบี้มากกว่า 80 ตัวก็กลายเป็นคนวุ่นวายในทันใด

ลูกธนูหนึ่งลูกพุ่งจากระยะไกล กระทบหน้าผากซอมบี้อย่างแม่นยำ ก่อนที่ซอมบี้จะตอบสนอง  ลูกศรอีกอันก็พุ่งออกมาจากทิศทางเดียวกันและซอมบี้อีกตัวก็ทรุดตัวลง

“แข็งแกร่ง!” ไป่เซหมินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าใครเป็นผู้โจมตี  เนื่องจากมีอาคารหลายหลังที่ขวางทางเขา อย่างไรก็ตาม ทักษะการยิงธนูของบุคคลนั้นยอดเยี่ยมมาก

น่าเสียดาย หลังจากลูกศร 5 ลูกนั้น การจู่โจมก็หยุดลงชั่วคราว  เห็นได้ชัดว่าผู้โจมตีอยู่ใกล้มากและมีซอมบี้รายล้อมบุคคลนั้นอยู่

“พวกเจ้าทุกคนรออยู่ที่นี่!” ไป่เซหมินทิ้งคำพูดเหล่านั้นไว้ข้างหลัง  ไป่เซหมินก็กระโดดออกมาจากที่ซ่อนของเขาราวกับเสือและพุ่งเข้าหาซอมบี้

ภายในเวลาไม่กี่วินาที ในระยะ 50 เมตรที่จากเขา ซอมบี้ได้ถูกไป่เซหมินฟันดาบของเขา 2 ครั้งด้วยความเร็วสูงและหัวของซอมบี้ 2 ตัวก็ลอยขึ้นไปในอากาศ

[คุณได้รับพลังวิญญาณซอมบี้ธรรมดาเลเวล 4]

[คุณได้รับพลังวิญญาณซอมบี้ธรรมดาเลเวล 4]

…

ภายใน 5 วินาที ซอมบี้ 7 ตัวถูกไป่เซหมินฆ่าตาย

เหลียงเผิง ผู้ซึ่งถือค้อนขนาดใหญ่ 2 เมตร เหวี่ยงมันใส่ซอมบี้ ส่งผลให้มันลอยได้ 10 เมตร  ซอมบี้ล้มลงกับพื้นโดยส่วนบนของร่างกายบิดเบี้ยวและศีรษะของมันถูกทุบจนหมด อย่างไรก็ตาม  ในไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นชายคนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปีกำลังฆ่าซอมบี้เหมือนมันเป็นมด  และดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

“F*ck, d*mn it! เกิดอะไรขึ้นกับความเร็วที่บ้าคลั่งนั่นกัน!” เหลียงเผิงสาปแช่ง

ความว่องไวในปัจจุบันของไป่เซหมินได้ไปถึง 54 แต้มแล้ว  นี่หมายความว่าเขาเร็วกว่าคนทั่วไปก่อนวันสิ้นโลกมากกว่า 5 เท่า การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก ดังนั้นเมื่อไป่เซหมิน ฆ่าซอมบี้ 5 หรือ 6 ตัว เหลียงเผิงได้ฆ่าซอมบี้ไปเพียงตัวเดียวเท่านั้นนั่นคือตัวที่อยู่ใกล้เขา

ในทางกลับกัน ไป่เซหมินยังสังเกตเห็นเหลียงเผิงด้วยค้อนขนาดใหญ่ของเขาและรู้สึกประหลาดใจ นั่น รปภ.  ของมหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ? เมื่อไหร่กันที่เขาแข็งแกร่งถึงขนาดถือค้อนนั้นได้? อย่างไรก็ตาม  ในขณะที่จิตใจของเขาเริ่มสงสัย การเปลี่ยนแปลงอีกครั้งก็กวาดสนามรบ

“กระสุนน้ำแข็ง”

เสียงที่เย็นชาแต่น่าฟังดังก้อง ทันทีหลังจากนั้น น้ำแข็งก้อนเล็กๆ  10 ลูกก็ลอยขึ้นไปในอากาศและพุ่งเข้าหาซอมบี้ 10 ตัว โจมตีเข้าที่ศีรษะอย่างแม่นยำและคร่าชีวิตพวกมัน

“โอ้? การควบคุมมานาของผู้หญิงคนนั้นยิ่งใหญ่กว่าของนาย… ราวกับว่ายังการควบคุมของนายยังไม่เพียงพอ   พลังเวทย์มนตร์ในปัจจุบันของเธอน้อยกว่าที่นายมีเพียงเล็กน้อย เมื่อสถิติวิญญาณมาถึงโลกเบื้องล่างนี้…  ช่างแปลกเหลือเกิน.. ” เสียงของลิลิธแปลกใจและค่อนข้างสับสนดังขึ้นข้างๆ ไป่ เซหมิน

ตั้งแต่เวลาที่เขาช่วยเหลือคนอื่นและคนเหล่านี้ไม่ได้มองดูลิลิธเลย ไป่ เซหมิน ก็ได้ข้อสรุปเงียบๆ  ว่าคนพวกนั้นมองไม่เห็นเธอ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นเธอ ดังนั้น  เขาไม่แปลกใจเลยที่เห็นเธอเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วสถานที่

ไป่เซหมินมองไปที่ผู้หญิงที่เข้าร่วมการต่อสู้และดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่ผู้หญิงแสนสวยคนนั้น เธอช่างสวยอะไรอย่างนี้!  ผมสีเงินและดวงตาสีฟ้าของเธอทำให้เธอดูเหมือนบัวหิมะ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เหมือนนางฟ้าน้ำแข็ง…  อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะชื่นชมความงามของเธอ แต่นั่นก็เป็นเพียงการชื่นนชมเท่านั้น ท้ายที่สุด ไป่เซหมินได้เห็นลิลิธที่สวยงามมีเสน่ห์และไร้เดียงสาอย่างไม่น่าเชื่อ

การเคลื่อนไหวของไป่เซหมิน  ไม่ได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย ในขณะที่เขายังคงฆ่าซอมบี้และทุกวินาทีที่ผ่านไปไม่ 1 หรือ 2 ตัวก็ได้ล้มลงที่เท้าของเขา

ราวกับว่าการมาถึงของหญิงสาวผมสีเงินเป็นการเริ่มต้นใหม่ คนที่ใช้ลูกธนูก็กลับมาสังหารซอมบี้อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม  ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความเร็วของผู้ที่ยิงศรนั้นก็เพิ่มขึ้นโดยไม่สูญเสียความแม่นยำเลยแม้แต่น้อย

กลุ่มซอมบี้มากกว่า 80 ตัวน่ากลัวมาก  ทุกคนจะถูกครอบงำโดยพวกมันและแม้แต่ผู้วิวัฒนาการก็ตายได้ ถ้าถูกล้อมรอบ  อันตรายจากสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากโรงยิมถูกปิดล้อมด้วยอาคาร  ทำให้เป็นสถานที่ที่ไม่ดีในการโจมตี แต่เป็นสถานที่ที่ดีในการป้องกัน ในกรณีนี้ เนื่องจากมนุษย์เป็นผู้โจมตี  พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทนทุกข์

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นไป่ เซหมิน หญิงผมสีเงิน เหลียงเผิง หรือนักธนูที่ซ่อนอยู่ในอาคาร  พวกเขาทั้งหมดมีคุณสมบัติของตนเองที่น่าภาคภูมิใจและถือได้ว่าเป็นความหวังแห่งพืชผลในหมู่นักศึกษาและอาจารย์ของมหาวิทยาลัย… ดังนั้น ไม่ถึง 2 นาทีต่อมา ซอมบี้ทั้งหมด รวมทั้งสัตว์กลายพันธุ์ถูกทำลายล้าง

เลือดก่อตัวเป็นแอ่งน้ำหลายตัวและเนื้อก็กระจัดกระจายไปทั่วทุกที่  กลิ่นที่น่ารังเกียจอย่างยิ่งและสายตาของพวกมันอาจทำให้ทุกคนตกใจ อย่างไรก็ตาม  คนที่ต่อสู้ในครั้งนี้ต้องต่อสู้กับความตายและเดินมาจากจากซากศพนับสิบหรือหลายร้อยศพเพื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว จึงไม่มีใครมีปฏิกิริยามากเกินไป เพราะพวกเขาชินกับเหตุการณ์ตรงหน้าไปแล้ว

นักสู้ทั้ง 3 คนมองหน้ากันด้วยสายตาที่ระมัดระวัง เมื่อโลกได้เปลี่ยนไปแล้ว  ก็ยากที่จะบอกได้ว่าใจของผู้คนไม่เป็นเช่นนั้น  ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครใน 3 คนที่ไว้วางใจซึ่งกันและกันมากเกินไป

หญิงผมสีเงินที่สามารถควบคุมน้ำแข็งได้มองดูพวกเขาอย่างเย็นชา ในสายตาของเธอ  แม้แต่ความรังเกียจที่ยากจะสังเกตได้

บรรยากาศค่อนข้างแปลก ดูเหมือนทั้งคู่ไม่เต็มใจจะพูด

ในขณะนั้นเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบมาจากระยะไกลทำให้การจ้องมองของไป่เซหมินต้องหันไปทางนั้น