Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 4

ตอนที่ 4: ดาบซวนหยวน

ลูกแก้วทรงกลมมีขนาดประมาณกำปั้นของทารกและมีสีส้ม เพียงแค่จับมัน ไป่เซหมิน ก็รู้ทันทีว่าจะใช้ลูกแก้วอย่างเป็นธรรมชาติได้อย่างไร ราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เขารู้จักมาตลอดชีวิตของเขา

เขาบีบฝ่ามือแน่น ลูกแก้วกระพริบเล็กน้อย และเมื่อความสว่างหรี่ลง วัตถุใหม่ก็ปรากฏขึ้นในมือของไป่ เซหมิน

[ ดาบซวนหยวน: พลังของมันเพียงพอที่จะเจาะทะลุการป้องกันของสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่า 40  เกือบทุกชนิดและขอบของมันสามารถเจาะทะลุการป้องกันของรถหุ้มเกราะได้ เมื่อสวมใส่ ความแข็งแกร่ง +20]

ดาบมีสีทองเข้มพร้อมการแกะสลักนับไม่ถ้วนตามใบมีดและด้าม ทำให้ดูลึกลับอย่างแท้จริง  เมื่อววัดความยาวนั้นมันยาวเพียง 1 เมตรและความกว้างประมาณ 4 นิ้วของมือผู้ใหญ่

ไป่เซหมินฟัน 2-3 ครั้งแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ  แม้ว่าเขาจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องดาบเลยเพราะเขาไม่เคยถือดาบมาก่อน แต่ด้วยดาบซวนหยวนนี้  เขาก็สามารถฆ่าศัตรูได้โดยไม่ต้องเข้าใกล้เกินไป เพื่อเสี่ยงชีวิตของเขาในกระบวนการนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เพียงแค่กวัดแกว่งดาบ ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นโดยตรง 20 แต้ม  เขารู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขาและรู้สึกว่าเขาสามารถทุบหินด้วยหมัดเดียวได้

ด้วยความสงสัยเกี่ยวกับคุณลักษณะปัจจุบันของเขา เขาจึงเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา  และในไม่ช้าตัวอักษรสีเขียวหลายตัวก็ปรากฏขึ้นที่จอประสาทตาของเขา

[ไป่ เซหมิน –

[คะแนนสถานะ: 16]

[ระดับ: 8]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[งาน: ไม่มี]

[ชื่อ: ไม่มี]

[ความแข็งแกร่ง: 20 (+20) / ความว่องไว: 13 / พลังชีวิต: 15 / ความอึด: 16 / มานา: 109 / เวทย์มนตร์: 109]

ด้วยคะแนน 40 คะแนนของความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบัน ไป่ เซหมิน แข็งแกร่งพอๆ กับคน 4 คนรวมกัน  ความรู้สึกของการเติบโตทีละขั้นและการเห็นความก้าวหน้าของเขา อาจทำให้เขามึนเมามาก จนแม้แต่ใน สภาพแวดล้อมเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ต้องขอบคุณความจริงที่ว่าไม่มีซอมบี้อยู่บนชั้นนี้แล้ว ไป่เซหมินอนุญาตให้ตัวเองพักผ่อนเป็นเวลา 5 นาทีได้  แม้ว่าเขาจะไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทางร่างกาย แต่ความอ่อนล้าของจิตใจก็อยู่ที่นั่น  5 นาทีอาจไม่มาก  แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

เพราะเขาใช้เลือดมากกว่าครึ่งหนึ่งที่เขาเก็บไว้กับ ซอมบี้แปลหน้า ก่อนหน้านี้ไป่ เซหมิน  เติมเลือดในขวดและเดินไปที่ทางออก

ในเวลานี้วิทยาเขตของมหาวิทยาลัยนี้ราวกับว่านรกได้ลงมายังโลก

นักเรียนต่างเร่งรีบอย่างไม่เป็นระเบียบ ในขณะที่ถูกซอมบี้ แมลงขนาดใหญ่ และสัตว์ขนาดน่ากลัวไล่ตาม

สัตว์ประหลาดเหล่านี้ก็ฆ่ากันเองด้วย ผู้แพ้ถูกผู้ชนะกลืนกิน กลายเป็นเพียงแหล่งพลังให้ผู้อื่นเพื่อแข็งแกร่งขึ้น

นักเรียนหลายคนยังมีเลือดออก ขณะกรีดร้องและร้องไห้ ขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ไป่เซหมินอดไม่ได้ที่จะจับดาบซวนหยวนไว้แน่น แม้ว่าปกติแล้วเขาจะเฉยเมย  แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนเข้าสังคมที่มีเพื่อนมากเกินไป การได้เห็นเผ่าพันธุ์ของตัวเองถูกกลืนกินก็ไม่น่าดูนัก

“มนุษย์ฆ่าหมู แกะ วัว แพะ และสายพันธุ์อื่นๆ อีกมากมายเพื่อกินพวกมันและมีชีวิตอยู่”  เสียงของลิลิธที่นิ่งเงียบมาตลอด ก้องอยู่ข้างๆ เขา “ตอนนี้โลกได้เปลี่ยนไปแล้ว  มนุษย์ไม่ใช่สิ่งเดียวที่จะล่าเพื่อเอาชีวิตรอดอีกต่อไป ยิ่งนายยอมรับความจริงข้อนี้เร็วเท่าไร  มันก็จะง่ายขึ้นสำหรับตัวนายเองเท่านั้น”

ไป่เซหมินยังคงเงียบต่อไป แม้ว่าเขาจะรู้ว่าคำพูดของลิลิธเป็นความจริง  แต่ก็ไม่ง่ายนักที่จะเปลี่ยนใจภายในเวลาไม่กี่นาที อย่างไรก็ตาม  เขายังรู้ด้วยว่าสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งของเขาคือการเอาตัวรอด

แม้ว่าเขาจะต้องคลานออกมาจากขุมนรก  เขาก็จะสามารถเอาชีวิตรอดและค้นหาครอบครัวของเขาได้อย่างแน่นอน

เด็กผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่งกำลังวิ่งอยู่  ขณะที่สุนัขสีน้ำตาล ซึ่งสูงเกือบ 5 ฟุตกำลังไล่ตามเธอด้วยความเร็วที่เกินคาด ในเวลาไม่กี่วินาที  สุนัขยักษ์ก็กระโจนใส่หญิงสาวและโยนเธอลงกับพื้น

ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายด้วยความหวาดกลัว เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวอ้าปากกว้าง  เมื่อคอของเธอกำลังจะขาดครึ่ง มีแสงวาบแหลมๆ แวบๆ แวบๆ ชั่วครู่

การเคลื่อนไหวของสุนัขยักษ์หยุดลงอย่างสมบูรณ์ และวินาทีต่อมาหัวของมันก็หลุดออกจากตัว  เลือดอุ่นตกลงมาบนร่างของหญิงสาว แต่หลังจากผ่านหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว  เธอไม่ได้กรีดร้องและมองไปยังคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้

บุคคลนี้ย่อมเป็นไป่เซหมิน

[คุณได้รับพลังวิญญาณสุนัขกลายพันธุ์ระดับ 9 ความว่องไว +4, ความอึด +4]

“ลุกขึ้นตามฉันมา ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตอยู่! เร็วเข้า!” เขากระตุ้น โดยไม่รอคำตอบ  เขารีบเดินไปหานักเรียนอีกคนที่ถูกผึ้งตัวใหญ่โจมตีและฟันมันออกเป็น 2 ส่วนด้วยดาบของเขา

หญิงสาวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว  เธอไม่กล้าที่จะอ้อยอิ่ง ขณะที่เธอเริ่มติดตามเขาโดยรู้ว่าเขาเป็นความหวังเดียวในการมีชีวิตอยู่ของเธอ

นักเรียนชายอีกคนหนึ่งเดินตามรอยเท้าของไป่เซหมินโดยไม่ชักช้าในขณะที่เขาขอบคุณเขา

ไป่เซหมินวิ่งข้ามวิทยาเขตของมหาวทิยาลัยไปยังโรงยิม  นั่นอาจเป็นที่เดียวที่ปลอดภัย ในขณะนี้เนื่องจากไม่มีหน้าต่างกระจกสำหรับมอนสเตอร์กลายพันธุ์ที่จะเข้าไป

แม้ว่าเขาจะต้องการไปหาครอบครัวของเขาอย่างเร่งด่วน แต่ก่อนอื่นเขาต้องเข้าใจสถานการณ์ที่เขาอยู่ก่อน ไป่ เซหมินรู้ดีว่าการเร่งรีบในสถานการณ์วิกฤติเช่นนี้จะทำให้เขาก้าวไปสู่ความตายได้

ระหว่างทาง ไป่ เซหมิน ได้ช่วยเหลือและช่วยชีวิตนักเรียนมากกว่า 15 คน  นักเรียนเหล่านี้ล้วนถูกสัตว์หรือแมลงไล่ตาม สำหรับผู้ที่ถูกจับโดยซอมบี้นั้นไม่มีความหวังสำหรับพวกเขา

ซอมบี้ไม่ได้เร็วเท่ากับสัตว์กลายพันธุ์และพวกมันไม่ได้โจมตีที่คาดเดาไม่ได้เหมือนแมลงยักษ์ ตรงกันข้าม  พวกมันช้ามากและการเคลื่อนไหวของพวกมันก็เงอะงะ อย่างไรก็ตาม รอยขีดข่วนเล็ก ๆ หมายถึงความตาย

กลุ่มนักเรียน 5 คนวิ่งหนี ขณะที่กลุ่มซอมบี้ 10 ตัวไล่ตาม  พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามองและมุ่งไปที่การวิ่งด้วยสุดกำลัง โชคร้ายสำหรับพวกเขา  ขณะที่พวกเขาเลี้ยวหัวมุม ฝูงซอมบี้อีก 5 กลุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นและเริ่มเดินโซเซไปทางพวกเขา

นักเรียนคนหนึ่งตื่นตระหนกและการเคลื่อนไหวของเขาหยุดนิ่ง ถูกซอมบี้ตัวหนึ่งขีดข่วน  ความเจ็บปวดดูเหมือนจะปลุกเขาให้ตื่น เมื่อเขาหันหลังหนีอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับที่สหายของเขา และเขาเห็นแค่ว่าพวกเขาถูกล้อมไว้แล้ว

ซอมบี้ 5 ตัวอยู่ข้างหน้าและอีก 10 ตัวขวางทางหนี

ขณะที่พวกเขากำลังคร่ำครวญและร้องไห้ มีดาบหลายเล่มวาบผ่านพวกเขาไป และในเวลาเพียง 10 วินาที  ซอมบี้ทั้ง 10 ตัวก็ถูกตัดหัว

“แข็งแกร่ง!” จางหมิง นักเรียนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาในขณะที่เขาเห็นไป่ เซหมิน  พุ่งเข้าหาซอมบี้ห้าตัวที่อยู่ด้านหน้าและฆ่าพวกมันราวกับว่าเขากำลังฆ่าไก่

“ในมหาวิทยาลัยของเรามีนักศึกษาที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ดูทุกคนที่เขาช่วยไว้สิ!”  นักเรียนอีกคนพึมพำด้วยความมึนงง ขณะที่เขามองดูคน 15 คนที่ไป่ เซหมินนำเข้ามา

แม้ว่าไป่เซหมินไม่รู้ทิศทางของดาบและเพียงแค่ตัดโดยใช้กำลังบริสุทธิ์  แต่ความคล่องตัวในปัจจุบันของเขาอยู่ที่ 17 คะแนน มันเป็นคะแนนมากกว่าเกือบ 2 เท่าของคนปกติ นอกจากนี้  ดาบซวนหยวนของเขายังคมอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งทำให้เขาสามารถฆ่าซอมบี้ได้ราวกับไม่มีอะไรเลย

หลังจากตัดหัวซอมบี้ 15 ตัวอย่างรวดเร็ว ไป่ เซหมินก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย  เขาได้ฆ่าซอมบี้ไปแล้วประมาณ 60 ตัวตั้งแต่ออกจากหอพักชาย และเสริมว่า  เขาได้ฆ่าแมลงยักษ์ประมาณ 10 ตัวและสุนัขกลายพันธุ์อีก 3 ตัว

การสังหารทั้งหมดทำให้เขาสามารถอัพเลเวลได้เพียงครั้งเดียว ปัจจุบันอยู่ที่ระดับ 9  แต่ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก ความแข็งแกร่งของเขาก็ค่อยๆ ลดลง และหากเขาไม่ระวัง  เขาอาจตายได้หากเขาถูกล้อมไว้

สุนัขกลายพันธุ์ทั้ง 3 ตัวทำให้เขามีความคล่องตัว 9 แต้มและความแข็งแกร่ง 8 แต้ม ทำให้เขามีพลังมากขึ้น

ไป่เซหมินเดินไปที่กลุ่มนักเรียนและก่อนที่พวกเขาจะกล่าวขอบคุณได้  เขาก็ชี้ไปที่นักเรียนที่เกาก่อนหน้านี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “พวกคุณอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ พวกคุณต้องออกไป”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา กลุ่มเพื่อน 5 คนก็เปลี่ยนการแสดงออกอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตาม  อีก 15 คนที่ได้รับการช่วยเหลือจากไป่ เซหมิน ไม่ได้พูดอะไรและยืนข้างหลังเขามองไปรอบ ๆ ด้วยความกลัว

“อะไรนะ!? ทำไมฉันต้องไป!” นักเรียนชี้ตะโกนอย่างขุ่นเคือง

“พวกคุณโดนซอมบี้ข่วนมาเร็ว ผมเคยเห็นมาก่อน” ไป่ เซหมินพูดอย่างเย็นชา  “พวกคุณก็ต้องรู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม”

ใบหน้าของนักเรียนกลายเป็นสีซีด อย่างไรก็ตาม เขาไม่เต็มใจที่จะตาย ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธความเป็นจริงโดยพูดว่า  “นายรู้ได้ไง!? นายรู้หรอว่าสิ่งมีชีวิตที่โดนสาปนั้นเป็นซอมบี้น่ะ!?”

นักเรียนมองเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจ

ไป่เซหมินมองเขาอย่างเย็นชาและไม่พูดอะไรอีก แต่หันกลับมาและเริ่มเดินไปที่โรงยิมด้วยก้าวที่มั่นคง

นักเรียนตามเขาไปอย่างรวดเร็ว รวมทั้งนักเรียนที่เคยถูกข่วนมาก่อน

ไป่ เซหมิน ที่ให้ความสนใจ หันกลับมา และในไม่กี่วินาทีเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้านักเรียนคนนั้น พลางโจมตีด้วยหมัดหนักที่ท้องของคนๆนั้นทันที  นักเรียนคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นในขณะที่เขาหายใจไม่ออก

“ฉันบอกแล้วไง ว่าคุณตามฉันมาไม่ได้” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป

นักเรียนไม่กล้าพูดอะไร ไม่มีใครกล้าพูดออกมา แม้แต่เพื่อนร่วมชั้น 4 คนของนักเรียนคนนั้น

ในตอนนี้ อารมณ์ของไป่ เซหมิน แย่มาก และหลังจากฆ่าซอมบี้ไปมากกว่าร้อยตัวแล้ว กลิ่นเลือดรอบๆ  ตัวเขาก็เข้มข้น ทำให้เขามีออร่าที่ดุร้ายที่ไม่มีใครอยากยั่วยุ

“ฉันชอบผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกนาที ฮิฮิ…”

ลิลิธมองดูแผ่นหลังของเขาด้วยดวงตาวาววับ  ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มอันเย้ายวนอันสวยงามที่สามารถสะกดหัวใจของชายใดคนหนึ่งได้ อย่างไรก็ตาม  ดูเหมือนไม่มีใครสนใจเธอ