Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 20

ตอนที่ 20: ด้วงไฟมอนสเตอร์ลำดับ 1

ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย ไป่เซหมินจึงกลั้นหายใจทันที ขณะที่เลือดระเหย หลังจากสัมผัสกับความร้อนของเปลวไฟ เขาไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเลือดของสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้รับพิษบางชนิดหรือไม่หลังจากกินสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เพื่อพัฒนาไปสู่ลำดับขั้นที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

ไม่ว่าในกรณีใด ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาสามารถทนไม่หายใจได้หลายนาที โดยไม่ประสบปัญหาใดๆ

ท่ามกลางความเจ็บปวดอันท่วมท้นที่ห่อหุ้มร่างกายส่วนล่างของเขา และเริ่มส่งผลกระทบต่อส่วนอื่นๆ อย่างช้าๆ ไป่ เซหมิน ยกดาบของเขาขึ้นและฟันคอของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่อย่างดุเดือดอีกครั้ง!

เนื้อชิ้นใหญ่อีกชิ้นถูกผ่าครึ่งและคลื่นเลือดที่ใหญ่กว่าชิ้นก่อนก็ออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาด ความเจ็บปวดนั้นยิ่งใหญ่มากจนด้วงช้างยักษ์เริ่มวิ่ง ในขณะที่คำรามด้วยความเจ็บปวด

บูม!

ลำตัวแข็งแรงขนาดใหญ่ของด้วงช้างชนกับอาคาร ทำให้มันล้มลง

หินหลายก้อนทุกขนาดลอยไปทุกหนทุกแห่งและไป่เซหมินก็โดนหินหลายก้อน จนใบหน้าของเขาบีบรัดยิ่งขึ้นด้วยความเจ็บปวดและก้อนหินก้อนใหญ่กระทบศีรษะทำให้เขารู้สึกเวียนหัว

เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบของเขาหมุนไปและต้องกัดริมฝีปากอย่างสุดกำลังจนถึงจุดที่ความง่วงเริ่มทำลายเขา และเพื่อต่อสู้กับอาการง่วงนอนที่ครอบงำเขาในทันใด เลือดหนาไหลจากหน้าผากของเขาไปยังตาซ้ายอย่างเงียบ ๆ ปกปิดการมองเห็นของเขาบางส่วน เนื่องจากน้ำฝนไม่สามารถเอาชนะเปลวไฟของด้วงช้างได้ เลือดที่ตาซ้ายของเขาจึงสะสมจนทุกอย่างภายในระยะการมองเห็นด้านซ้ายของเขา ตอนนี้เลือดนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดนก

เขาใช้ความเจ็บปวดและความเกลียดชังที่เขารู้สึก หลังจากได้รับบาดเจ็บถึงระดับนี้ ไป่เซหมิน ไม่เพียง แต่ไม่หยุดการโจมตีของเขาเท่านั้น ตรงกันข้าม เขาเริ่มฟันอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ! ดาบซวนหยวนในมือของเขากลายเป็นลมหมุนของใบมีดที่ตัดเนื้อชิ้นใหญ่ๆเป็นเวลาวินาทีต่อวินาที!

ด้วงช้างยักษ์นั้นแข็งแกร่งมาก การป้องกันของมันนั้นทรงพลังและเขาของมันแข็งแกร่งพอที่จะทำให้อาคารเล็ก ๆ ล้มลงได้ อย่างไรก็ตาม ความคล่องตัวของมันคือจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เมื่อไป่เซหมินอยู่บนร่างกายท่อนบน ด้วงช้างยักษ์ไม่มีทางไปถึงบริเวณนั้นได้ ดังนั้นมันจึงทำได้ดีที่สุดเพียงเพื่อบังคับเขาลงจากพื้น

กร๊อววว!!!

เฉกเช่นสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่งไปหมดแล้ว ด้วงกลายพันธุ์เริ่มบิดตัวไปมาอย่างดุร้าย เมื่อมันกระแทกเข้ากับอาคารใกล้เคียงทุกหลังที่มองเห็น อาคารเหล่านี้บางส่วนพังทลายลงทันที ขณะที่บางหลังยังคงยึดแน่นแม้ถูกโจมตีหลายครั้ง

ไป่เซหหมิน รู้สึกว่าหัวของเขากำลังหมุน และความอ่อนแอของร่างกายและจิตใจที่รู้สึกได้ค่อยๆ ครอบงำเขาจนถึงจุดที่แม้แต่ตาขวาของเขาก็เริ่มมองเห็นสิ่งรอบข้างเบลอๆ ด้วยสายตาด้านซ้ายของเขาถูกปิดกั้นโดยเลือดที่หยดจากศีรษะของเขาและสายตาขวาของเขาเริ่มที่จะล้มเหลว เนื่องจากความอ่อนล้า ไป่เซหมิน ได้กลายเป็นสิ่งที่คล้ายกับเครื่องจักร ด้วยหนามที่ยื่นออกมาของถุงมือติดแน่นในเนื้อของสัตว์ประหลาดเพื่อป้องกันไม่ให้ล้ม เขาฟันด้วยดาบของเขาอย่างไม่ลดละ โดยรู้ว่าถ้าเขาหยุดนั่นหมายถึงจุดสิ้นสุดของเส้นทางชีวิตของเขา

ความคิดที่จะไม่ล้มตายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขามั่นคง!

สิ่งมีชีวิตทั้งสองต่อสู้กันเป็นเวลาหลายนาที เพื่อความอยู่รอดของตนเอง พยายามเอาชนะอีกฝ่ายหนึ่งเพื่อวิวัฒนาการที่สูงขึ้น

เสียงระเบิดอย่างต่อเนื่องที่เกิดจากอาคารมากกว่า 20 หลังที่พังทลายลงจากการจู่โจมของด้วงช้างยักษ์ได้เอาชนะเสียงฟ้าร้องดังก้อง บริเวณโดยรอบร้านขายยากลายเป็นเขตมรณะ

ซอมบี้ที่ถูกบดขยี้ด้วยรูปร่างที่ผิดรูปและบล็อกซีเมนต์จำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่ว พวกมันบางตัวที่มีสมองไม่เสียหายพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แม้ว่าขาจะถูกฉีกออกจากส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ขณะที่คลานเข้าหาแหล่งกำเนิดเสียง

เลือดของซอมบี้กว่า 200 ตัวร่วมกับเลือดจำนวนมหาศาลที่มอนสเตอร์ยักษ์สูญเสียไปนั้น สะสมจนถึงจุดที่แม้แต่พายุที่รุนแรงก็ไม่มีทางล้างมันออกไปได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อน

หลังจากที่มันยาวนานจนดูเหมือนชั่วนิรันดร์ การเคลื่อนไหวของด้วงช้างก็หยุดลงและหยุดนิ่ง หลังจากสูญเสียเลือดอย่างต่อเนื่อง หลังจากถูกโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าในพื้นที่ที่ละเอียดอ่อนและอันตรายโดยไป่เซหมิน ในที่สุดสัตว์ร้ายก็สูญเสียพลังงานทั้งหมดและทรุดตัวลงกับพื้น

บูม!

การระเบิดคล้ายกับของอาคารที่ถล่มลงมาทำให้พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือนและร่างกายของ ไป่เซหมิน เกือบจะลอยออกไปได้ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่ถูกส่งให้ลอยออกไป แต่ราคาที่เขาต้องจ่ายนั้นสูง

เสียงร้องเจ็บปวดจากความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา ขณะที่เขารู้สึกว่ากระดูกของมือซ้ายแตก

เพื่อให้ตัวเองมั่นคงอยู่นั้น ไป่เซหมิน ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพึ่งพามือซ้ายและถุงมือเจาะของเขา อย่างไรก็ตาม ด้วยแรงกระตุ้นที่ฉับพลัน ข้อมือของเขาที่ไม่ยืดหยุ่นนักจึงหักไปข้างหลัง

เปลวเพลิงบนร่างของด้วงช้างยักษ์หยุดลงแล้ว เนื่องจากสัตว์ร้ายไม่สามารถต้านทานการใช้พลังงานได้ และความเจ็บปวดครั้งใหม่ทำให้จิตใจของ ไป่เซหมิน ปลอดโปร่งอยู่ครู่หนึ่ง

ไป่เซหมินใช้ดาบของเขาและฟันด้วยความเร็วที่เร็วขึ้นกว่าเดิม หลังจากตัดมากกว่า 50 ครั้ง ตัวอักษรสีเขียวหลายตัวก็แวบวาบในสายตาของเขา

ตั้งแต่เกิดความโกลาหลทั้งหมด หลังจากการมาถึงของสถิติจิตวิญญาณ ไป่เซหมินไม่เคยรู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้ที่ได้เห็นข้อความแปลก ๆ เหล่านั้น ปากของเขาเปิดและเปิดหลายครั้งราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไร แต่ในที่สุดเขาก็หมดแรงจนไม่สามารถพูดอะไรได้

ก่อนที่โลกทั้งใบจะควบคุมไม่ได้ ไป่เซหมินเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาที่ใช้ชีวิตทุกวันเพื่ออนาคตที่ดีกว่า แม้ว่าเขายังคงมุ่งมั่นเพื่ออนาคตที่ดีกว่า แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

กระดูกของมือซ้ายหัก ตาซ้ายของเขาปิดลง เนื่องจากเลือดสะสมที่หน้าผากทั้งหมด ผมสีเข้มของเขาบางส่วนกลายเป็นสีแดงเข้ม เท้าของเขาเจ็บและไหม้อย่างน่ากลัว และตาที่เปิดอยู่เพียงข้างเดียวของเขาแทบจะรับข้อมูลใด ๆ จากโลกภายนอกไม่ไหว

เขาต้องทุกข์มากขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไป่เซหมินเคยได้ยินในอดีตว่า เมื่อความเจ็บปวดถึงจุดหนึ่ง สมองจะปิดตัวรับข้อมูลเหล่านั้น ซึ่งนั่นเป็นกลไกป้องกันอัตโนมัติ เพื่อไม่ให้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยแน่ใจในเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เขายืนยันมันได้แล้ว

แม้ว่าเขาจะอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ แต่จิตใจของเขาก็อ่อนล้าจนไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

เปลวไฟที่อยู่รอบๆ เปลือกของด้วงช้างนั้นดับลงหลังจากที่มันตาย และฝนก็เริ่มตกลงมาบนพื้นที่อีกครั้งหลังจากสูญเสียความร้อนที่แผดเผาที่กดมันเอาไว้

ไป่เซหมินยืนอยู่เหนือสิ่งมีชีวิตสูง 3 เมตรโดยช่วยไม่ได้ เขาได้แต่เเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้า ในขณะที่เขารู้สึกว่าเม็ดฝนตกลงมาที่เขา แม้ว่าการต่อสู้จะจบลงแล้ว แต่เขาก็ยังคงจับดาบซวนหยวนไว้แน่น เนื่องจากดาบเล่มนี้เป็นวิธีเดียวที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย ในขณะนั้น

ความเหนื่อยล้าของเท้าของเขา ทำให้ขณะเดินดูค่อนข้างโยกเยกและเขาไม่สามารถช่วยอะไรมันได้ นอกจากล้มลง อันที่จริงเขาเหนื่อยมากจนไม่ได้สังเกตว่าเขาล้มลงกับพื้นไปแล้ว ทั้งหมดที่เขารู้สึกคือลมที่อยู่รอบตัวเขาเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม โชคดีสำหรับเขา มีคนจับเขา ในขณะที่เขากำลังจะกระแทกพื้นและทำให้สภาพที่น่ากลัวของเขาแย่ลงไปอีก ร่างกายที่อ่อนนุ่มอย่างยิ่งจับเขาไว้อย่างนุ่มนวล

กลิ่นหอมหวานของดอกกุหลาบที่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่คุ้นเคยสำหรับเขาที่ห่อหุ้มร่างกายที่อ่อนล้าของเขา และราวกับว่ามันเป็นยาที่ดีที่สุดในการบรรเทาสถานการณ์ในตอนนี้ของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าไปอีกเล็กน้อยราวกับว่าเขาเมา

“ทำได้ดีมาก ไป่เซหมิน”

เสียงที่นุ่มนวลและไร้เดียงสาราวกับทารกที่ปราศจากสิ่งเจือปนมาถึงหูของเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นอะไร

“นั่นเป็นชัยชนะที่วิเศษมาก… พักผ่อนได้แล้ว…”

ราวกับว่าเป็นคำพูดของมารดาและสิ่งมีชีวิตอันเป็นที่รักที่สุดของเขา ไป่ เซหมินหลับตาอย่างเชื่อฟัง เมื่อความอ่อนล้าครอบงำเขา ในที่สุดเขาก็เอาชนะได้ และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

[คุณได้รับพลังวิญญาณของ ด้วงช้างยักษ์มอนสเตอร์ขั้นที่ 1 ระดับ 30, เวทย์มนต์ +50, มานา +70,  +40, ความแข็งแกร่ง +28, พละกำลัง +15]

[คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 16 แล้ว คุณได้รับคะแนนสถานะ +2 เพื่อแจกจ่ายอย่างอิสระ]

[คุณได้เลื่อนระดับและถึงระดับ 17…]

[คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 18…]

[ คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 19 แล้ว คุณจะได้รับ…]

[คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 20 แล้ว คุณได้รับคะแนนสถานะ +2 เพื่อแจกจ่ายอย่างอิสระ]