Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 19

ตอนที่ 19: การต่อสู้ที่ยากลำบาก

ร่างกายของ ไป่เซหมิน ปัจจุบันมีมานาสำรอง 134 แต้มและคะแนนเวทย์มนตร์ของเขาเท่ากัน ก่อนที่สถิติของจิตวิญญาณจะปรากฎบนดาวโลก การเปิดใช้งานมานาของโลกและแสดงหน้าต่างสถานะของแต่ละคน ค่าสถานะเวทย์มนตร์ของเขานั้นแม่นยำมากจึงดึงดูดความสนใจของซัคคิวบัสลิลิธที่แสนงามและมีเสน่ห์

จนถึงตอนนี้ ไป่เซหมินไม่เคยใช้พลังเวทย์มนตร์ทั้งหมดของเขาอย่างเต็มที่เลย เนื่องจากเขาไม่เคยพบว่าตัวเองต้องการมัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับด้วงช้างยักษ์ที่ใกล้เข้ามา เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมสละสิ่งที่เขามีทั้งหมด หากเขาต้องการมีชีวิตอยู่

ด้วยความคิดเดียว ไป่เซหมิน ใช้คะแนนมานา 134 แต้มทันทีและผลักมานาทั้งหมดด้วยคะแนนเวทย์มนตร์ 134 แต้มไปยังด้วงยักษ์ เมื่อมานาที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาไหลเข้าสู่ร่างกายของสิ่งมีชีวิต ไป่ เซหมินก็เปิดใช้งานทักษะการจัดการเลือดลำดับที่ 1 ทันที

ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับแผ่นผ้า และร่างกายของเขาก็รู้สึกอ่อนแอ หลังจากสูญเสียมานาสำรองไปอย่างกะทันหัน อย่างไรก็ตาม เขาอดทนและเริ่มทำให้เลือดเผาไหม้ภายในสัตว์ประหลาดตัวนั้น ในขณะที่เขาใช้พลังเวทย์มนตร์ทั้งหมดของเขา

ผลลัพธ์ก็ชัดเจนทันที

กร๊อวววว!!!

เสียงคำรามคล้ายกับเสียงสัตว์ที่บาดเจ็บคำรามมาจากปากด้วงช้าง 10 ฟุต เมื่ออยู่ห่างจากความสามารถในการโจมตีด้วยเขายักษ์เพียง 5 เมตร การเคลื่อนไหวของมันก็หยุดและยกศีรษะขึ้นสู่ท้องฟ้า ในขณะที่มันบิดไปมาอย่างไม่สบายใจ ราวกับว่ามันได้รับความเจ็บปวดที่น่าสยดสยองที่สุดจากการทรมานทั้งหมด

ทักษะการจัดการเลือดของ ไป่เซหมิน นั้นทรงพลังอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับที่ลิลิธได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ จนถึงขณะนี้ ไป่เซหมินนต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้ว ส่วนใหญ่ ซึ่งไม่รู้สึกเจ็บปวดและไม่รู้ความหมายของคำว่ากลัว

ด้วยการควบคุมมานาของเขาเพื่อเข้าไปในร่างของศัตรู ไป่เซหมิน สามารถใช้เวทมนตร์ทั้งหมดของเขาเพื่อเปิดใช้งานการควบคุมเลือด ปัญหาคือค่าใช้จ่ายนั้นช่างหนักหนาเกินไป หนักกว่าที่ ไป่เซหมิน คิดไว้มาก

ด้วงช้างบิดตัวด้วยความเจ็บปวด และร่างยักษ์ของมันกระแทกอาคารใกล้เคียง รากฐานของอาคารที่ดูแข็งแกร่งนั้นสามารถยืนหยัดได้เป็นเวลา 5 วินาที ก่อนที่จะพังทลายลงด้วยการระเบิดอันดังและทำให้เกิดก้อนฝุ่นขึ้น

ก่อนวันสิ้นโลก มนุษย์ไม่มีมานาอยู่ภายในร่างกาย อย่างไรก็ตาม ด้วยการแทรกแซงของสถิติจิตวิญญาณ คะแนนมานาของไป่เซหมินนั้นก็สูงเป็นพิเศษ ตอนนี้เขาได้ใช้มานาทั้งหมดเพื่อโจมตีอย่างทรงพลังแล้ว เขารู้สึกราวกับว่าเขาสูญเสียน้ำตาลทั้งหมดในเลือดของเขาและร่างกายของเขาก็รู้สึกอ่อนแออย่างมาก

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกัดฟันและยืนหยัดไว้

ใบหน้าซีดขาวไร้ร่องรอยของเลือดมองไปที่ศัตรูและรอยยิ้มอันขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เมื่อเขาเห็นด้วงช้าง 3 เมตรยืนขึ้นอีกครั้ง

กร๊อววว!!!

สัตว์ประหลาดจ้องมาที่เขาด้วยเจตนาฆ่า และดวงตาทั้งสองของมันดูเหมือนจะพ่นไฟแห่งความโกรธ ขณะที่มันมุ่งตรงมาที่เขาด้วยก้าวที่ค่อนข้างไม่มั่นคง ร่างกายของมันถูกย้อมไปด้วยเลือด และเปลือกที่เหมือนเกราะของมันมีรอยแตกเล็กๆ ซึ่งทำให้เลือดเดือดไหลซึมออกมา

เมื่อเลือดสัมผัสกับเปลวไฟสีเหลืองบนตัวของมัน ของเหลวก็เริ่มระเหยด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งเพิ่มขึ้นในจนเป็นก๊าซและเมฆซึ่งลอยสู่ท้องฟ้า

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป่เซหมินก็รู้สึกมีความสุขภายในใจที่ไม่ใช้การโจมตีด้วยเลือดจากภายนอก ไม่เช่นนั้นเขาจะเสียมานาเพียงอย่างเดียว ท้ายที่สุด เปลวเพลิงก็ถือได้ว่าเป็นการตอบโต้ด้วยทักษะการควบคุมดลือดของเขาที่สมบูรณ์แบบ

ด้วงช้างที่ได้รับบาดเจ็บมาถึงอาคารที่ ไป่เซหมิน ยืนอยู่และกระแทกเขาของมันไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง

ใบหน้าของ ไป่เซหมิน เปลี่ยนไป เมื่อเขาเห็นความตั้งใจของสิ่งมีชีวิตนั้นและเขาก็รีบกระโดดลงจากอาคารไปที่พื้นแล้วกลิ้งไปด้านข้าง

บูม!

ราวกับว่าเครื่องรื้อถอนได้ชนมันอย่างไร้ความปราณี อาคารสูง 3 เมตรนั้นพังทลายลงในทันที และในไม่ช้าก็พังตามอาคารที่ด้วงช้างพังไปก่อนหน้านี้

หินทุกขนาดลอยไปทุกหนทุกแห่งและแม้ว่าไป่เซหมินจะกลิ้งไปด้านข้างในครั้งแรกที่เป็นไปได้ แต่เขาก็ยังถูกก้อนหินขนาดใหญ่มากลอยมาโดนเขาอยู่ดี

“ฮึ…”

ร่างของเขาลอยไป 2 หรือ 3 เมตรในขณะที่เขาแสยะยิ้มด้วยความเจ็บปวดและมีร่องรอยเล็ก ๆ เลื่อนออกจากมุมปากของเขาอย่างเงียบ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะว่ากล้ามเนื้อของเขาแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนมาก ซีเมนต์บล็อกนั้นคงทำให้เขาตายได้ หรือไม่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

โดยไม่ให้เวลาเขาพักผ่อน ด้วงช้างหันและรีบวิ่งไปในทิศทางของเขา ขณะที่ความโกรธในสายตาของมันดูเหมือนจะต้องการกัดกินเขาทั้งเป็น แม้ว่าการป้องกันและพลังโจมตีจะค่อนข้างสูง แต่ร่างกายภายในของมันก็ยังอ่อนแอเหมือนสิ่งมีชีวิตอื่นๆ การโจมตีครั้งก่อนของไป่เซหมิน ทำให้อวัยวะของมันเสียหาย เนื้อของมัน และเลือดของมันส่วนใหญ่หายไป เนื่องจากเปลวไฟที่มีอุณหภูมิสูง

ในฐานะที่เป็นสัตว์ประหลาดที่ผ่านวิวัฒนาการครั้งแรกไปแล้ว และประสบความสำเร็จในการเป็นมอนสเตอร์ลำดับที่ 1  ด้วงช้างถือได้ว่าเป็นเจ้าเหนือหัวเล็กๆ ในบริเวณนี้ และเมื่ออยู่ๆก็มีสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่ามันได้ทำร้ายมันถึงขนาดนี้ มันจึงโกรธจัด

หลังจากที่ได้เห็นสิ่งที่ด้วงช้างทำกับอาคารด้วยเขาของมันแล้ว ไป่เซหมินก็ไม่กล้าที่จะต่อสู้กับมันแบบตัวต่อตัว โดยใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าความเร็วของเขานั้นเหนือกว่าสัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บ ไป่เซหมิน อดทนต่อความรู้สึกอ่อนแอที่เขารู้สึกหลังจากสูญเสียมานาอย่างกะทันหันและกัดฟันต่อสู้กับความเจ็บปวดในขณะที่เขาวิ่งไปหาอาคารอื่นที่เขาทำได้  เขาปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

คนหนึ่งวิ่งและเลี้ยวไปตามถนนที่ต่างกัน ขณะที่อีกคนไล่ตามและบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างไม่ลดละ ไป่เซหมินและด้วงช้างพยายามยุติชีวิตของกันและกันด้วยวิธีที่ต่างกัน

เห็นได้ชัดว่าไป่เซหมินไม่สามารถเอาชนะในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับด้วงช้างได้ สถานะร่างกายของเขาทั้งหมดต่ำกว่าสิ่งมีชีวิตทั่วไปแล้ว ยกเว้นความว่องไวของเขา ดังนั้นเพื่อเอาชีวิตรอดและชนะ เขาต้องใช้สติปัญญาของเขา

หลังจากวิ่งหนีศัตรูที่เกลียดชังอย่างไร้ความปราณีมาเกือบ 10 นาที ด้วงช้างได้รื้อถอนอาคารมากกว่า 7 หลังที่มีขนาดต่างกัน อย่างไรก็ตาม ผลที่ตามมา แววตาของความอ่อนล้าก็ปรากฎขึ้น

การสูญเสียเลือดอย่างต่อเนื่องเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตไม่สามารถทนได้และแม้ว่าเปลวไฟของมันจะเป็นทักษะการป้องกันที่ทรงพลัง แต่ด้วงช้างก็ไม่สามารถใช้มันโจมตีได้ ดังนั้นจึงทำหน้าที่เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูออกจากร่างกาย อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ทักษะของมันใช้งานได้ตลอดเวลา ด้วงช้างก็ได้ใช้มานามากเกินไป และหลังจากการโจมตีที่ทรงพลังหลายครั้ง ความแข็งแกร่งของมันก็หมดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ไป่เซหมินยังสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตและรีบกระโดดไปที่อาคารใกล้เคียงโดยหวังว่าจะยุติการต่อสู้นี้โดยเร็วที่สุด ค่าความแข็งแกร่งของเขาลดลงมากกว่าครึ่ง และเขาฟื้นมานาได้เพียง 20 แต้มเท่านั้น

หลังจากขึ้นไปถึงยอดอาคารแล้ว ไป่ เซหมิน ก็มองขึ้นไปเห็นด้วงช้างเตรียมที่จะโจมตีด้วยเขาอันทรงพลังอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม แทนที่จะกระโดดไปด้านข้าง ไป่เซหมินกลับกระโดดอย่างสุดกำลังไปยังด้วงยักษ์

บูม!

อาคารอื่นล้มลง อย่างไรก็ตาม การโจมตีครั้งก่อนได้สร้างช่องเปิดขนาดใหญ่ในการป้องกัน และด้วงช้างก็ไม่สามารถป้องกันไม่ให้ศัตรูที่เกลียดชังลงยืนบนเปลือกของมันได้

ไป่เซหมินเพิ่งตกลงบนร่างกายท่อนบนของแมลงกลายพันธุ์ เมื่อคลื่นไฟเข้าจู่โจมร่างกายส่วนล่างของเขาทันที

“มันเจ็บ! มันเจ็บนะไอ้บ้าเอ้ย!” เขาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ใบหน้าของเขาหดตัวอย่างน่ากลัว เมื่อรู้สึกว่าเหมือนถูกไฟไหม้ทั้งเป็น เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายส่วนล่างของเขาจมอยู่ในแอ่งลาวาที่กำลังลุกไหม้อย่างกะทันหันและความเจ็บปวดดังกล่าวทำให้เขาแทบบ้า

แม้ว่าเสื้อคลุมป้องกันของเขาจะปกป้องร่างกายของเขา ตั้งแต่คุกเข่าลงไป เขาไม่มีอะไรสามารถต่อสู้กับไฟของด้วงช้างได้ ไป่เซหมินรู้สึกได้ว่าขาของเขาเริ่มไหม้ทีละน้อย และเหตุผลเดียวที่พวกเขายังไม่ถูกไฟไหม้ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณรองเท้าบู๊ทที่เขาเพิ่งได้รับมาที่เขาติดตั้งไว้ อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ารองเท้าบู๊ทละลายอย่างรวดเร็วโดยไม่สามารถทนต่อความร้อนได้

ไป่เซหมิน กัดฟันและต่อสู้กับแรงกระตุ้นจนน้ำลายไหลโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งมันเกิดจากความเจ็บปวดอย่างท่วมท้น ไป่เซหมินวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่จนกระทั่งเขาไปถึงคอของสิ่งมีชีวิตนั้น

ตัวด้วงช้างยักษ์ทั้งตัวถูกหุ้มด้วยเปลือกที่แข็งมาก หากไป่เซหมินต้องการทำลายแนวป้องกันของมัน เขาจะต้องใช้เวลามาก และนั่นคือสิ่งที่เขาขาดอยู่ในขณะนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องสำรองไว้

อย่างไรก็ตาม รอยต่อระหว่างส่วนหัวกับส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ซึ่งก็คือคอของสิ่งมีชีวิตนั้น ไม่ได้ล้อมรอบด้วยเปลือกหอยนั้น ท้ายที่สุด สิ่งนี้จะจำกัดการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของมัน

ไป่เซหมินยกดาบของเขาขึ้นและฟันลงอย่างแรง ฉีกเนื้อของมันออกเป็นชิ้นใหญ่ๆ เมื่อเขาทำแบบนั้น เลือดก็ได้กระเซ็นไปทั่วทุกหนทุกแห่งและไอร้อนที่เกิดจากการต่อสู้ระหว่างของเหลวกับเปลวไฟที่ล้อมรอบตัวเขา

ด้วงช้างสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงตาย และร่างกายของมันเริ่มสั่นอย่างรุนแรง เมื่อความเจ็บปวดคำรามออกมาจากปากของมัน