Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 18

ตอนที่ 18: เส้นทางวิวัฒนาการที่โหดร้าย

เนื่องจากไป่เซหมินได้พบกับลิลิธ แม้ว่าจะไม่นานนัก แต่จิตใจของเขาได้ก่อตัวขึ้นแล้วในความคิดเล็กๆ ว่าเธอมักจะเป็นคนแบบไหน

ขี้เล่น ใจดี ไป่ เซหมิน ยับยั้งตัวเองจากการคิดถึงความเป็นไปได้นั้น เนื่องจากเขาไม่เชื่อว่าลิลิธกำลังช่วยเขาด้วยความเมตตาอย่างแท้จริง

ถึงกระนั้น ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอได้ช่วยเขาไว้หลายครั้งโดยให้ข้อมูลแก่เขาว่า แม้ว่าเขาอาจค้นพบด้วยตัวเอง หลังจากการค้นคว้ามาบ้าง แต่ก็เป็นความจริงเช่นกันว่าเวลามีค่าในยุคของความสับสนวุ่นวายเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่ไป่ เซหมิน ได้เห็นการแสดงสีหน้าจริงจังเช่นนี้บนใบหน้าของเธอ และแม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจนักก็ตาม ตอนนี้เขาดูเหมือนว่าจะมีความรู้สึกวิตกกังวลอยู่ในน้ำเสียงของเธออยู่เล็กน้อย

“ฉันจะไม่ตาย… อย่างน้อยฉันก็ยังไม่มีความประสงค์ที่จะตาย” ไป่เซหมินตอบ ในขณะที่เขาส่ายหัว

ลิลิธประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเขารู้ถึงสิ่งที่กำลังมาหาเขาและเขานิ่งเฉยเพียงใด เธอมองดูเขา ขณะที่เขาถอดกระเป๋าเป้สะพายหลังทิ้งและทิ้งถุงพลาสติกที่มียาซ่อนอยู่ที่มุมห้อง และดวงตาของเธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองด้วยคำชมเชยและแม้แต่แววตาเล็กน้อยของความพึงพอใจที่ไม่คุ้นเคย

“รู้ไหม นายเป็นคนแปลกจริงๆ” ลิลิธชี้ ขณะที่เธอเดินเคียงข้างเขาไปยังทางออก

“เธอคิดอย่างนั้นเหรอ ฉันถูกบอกแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว” ไป่เซหมินยักไหล่และจับดาบของเขาไว้แน่น ขณะที่ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความตั้งใจแน่วแน่

“นายไม่กลัวตายจริงเหรอ คราวนี้นายอาจจะตายจริงๆนะ!” เธอเลิกคิ้วและเตือนเขา

“ฉันกลัวตาย แน่นอน ฉันกลัว” ไป่เซหมินพยักหน้าอย่างไม่อดทนและพูดต่อ “แต่สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่ความตาย สิ่งที่ฉันกลัวคือการไม่สามารถเห็นเมิ่งฉีและพ่อแม่ของฉันได้อีก… ฉันสามารถช่วยพวกเขาได้ เมื่อพวกเขาต้องการฉัน… แต่ฉันไม่กลัวความตาย สำหรับฉัน ความตายไม่ต่างจากการนอนหลับชั่วนิรันดร์ รู้อะไรไหม ฉันชอบนอน!”

“นาย…” เมื่อได้ยินว่าเขากล้าพูดเล่น ในสถานการณ์เช่นนี้ ลิลิธไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี และแววตาที่ไร้หนทางก็ส่องประกายในดวงตาที่สวยงามของเธอ

“พระเจ้า…”

ขณะที่ฝนตกหนักลงบนร่างกายของเขาและฟ้าผ่าทำให้ท้องฟ้าสว่างขึ้นบ่อยครั้ง ไป่เซหมินมองที่ฉากข้างหน้าเขาและหัวใจของเขาบีบเล็กน้อย

หมอกหนาทึบรอบๆ หายไป และตอนนี้มองเห็นวงแหวนรอบอย่างน้อย 100 เมตร อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ไป่เซหมินประหลาดใจก็คือตรงกลางของอาคาร มีสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เท่าช้าง

สัตว์ประหลาดตัวนี้มีส่วนต่าง ๆ ของร่างกายล้อมรอบด้วยเปลวไฟสีเหลืองที่เต้นอยู่ในอุณหภูมิสูง ซึ่งลบหมอกโดยรอบ ลำตัวของมันยาวประมาณ 3 เมตรครึ่ง และล้อมรอบด้วยเกราะหนาที่เรืองแสงราวกับเป็นโลหะ ขาทั้ง 6 ข้างของมันหนาราวกับประตู และมีเขาอันทรงพลังยื่นออกมาจากปากของมันยาวเกือบ 2 เมตร

“ด้วงช้างตัวโตมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…?” ไป่เซหมินรู้สึกว่าผมของเขายืนอยู่ตรงปลาย ขณะที่เขาเห็นแมลงยักษ์ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาเขา ในขณะที่มองมาที่เขาด้วยดวงตาทั้ง 2 ข้างที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“หยุด เล่นตลกได้แล้ว!” ลิลิธตีเขาอย่างแผ่วเบาและเตือนว่า “นั่นเป็นสัตว์ประหลาดที่ผ่านวิวัฒนาการครั้งแรกไปแล้ว นั่นคือสัตว์ประหลาดอันดับ 1 เลยนะ นอกจากนี้ อย่างที่นายทราบ แมลงตัวนั้นสังเกตเห็นนายแล้ว ดังนั้นมันจะไล่ตามนายไม่ว่านายจะวิ่งไปมากแค่ไหนก็ตาม”

ไป่เซหมินพยักหน้าเงียบ ๆ ขณะที่เขารีบไปที่อาคารอื่นในบริเวณใกล้เคียง ด้วยการกระทืบเท้าอย่างหนัก พื้นใต้ฝ่าเท้าของเขาสั่นเล็กน้อย และใช้คะแนนพละกำลัง 70 แต้มที่เขามี กระโดดลอยไป 3 เมตรได้อย่างสบายๆ ความสำเร็จดังกล่าวจะเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่การมาถึงของสถิติจิตวิญญาณ และหากปราศจากความช่วยเหลือจาก พลังของมานา แต่ด้วยพลังแห่งการวิวัฒนาการที่มีให้ทุกคน กฎของอดีตจึงไม่ได้เขียนด้วยหินอีกต่อไป

เมื่อขึ้นไปถึงยอดไป่เซหมิน สังเกตเห็นแมลงขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟที่กำลังเข้ามาใกล้ แรงกดดันที่เขารู้สึกจากการถูกมองด้วยดวงตาสีแดงคู่นั้นนั้นยิ่งใหญ่มากจนเขาต้องต้านทานการกระตุ้นให้หันหลังกลับและจากไป

ลิลิธพยายามช่วยเขาทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสามารถอยู่รอดและผ่านการทดสอบนี้ เธอจึงอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “เมื่อถึงระดับ 25 สิ่งมีชีวิตทั้งหมดจะได้รับความสามารถในการเลือกงานหรือการใช้งานเพิ่มเติมได้ เมื่อนายก้าวหน้าถึงขั้นนั้นแล้ว พลังอำนาจ ของสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดจะสูงขึ้นอย่างมากและความแตกต่างนั้นไม่ง่ายเหมือนการเพิ่มเลข 1+1… ความแตกต่างระหว่างระดับ 24 และระดับ 25 นั้นใหญ่พอ ๆ กับความแตกต่างระหว่างระดับ 1 และระดับ 24!”

ความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่งั้นเหรอ? ไป่เซหมินอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาเข้าใจเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างปัจจุบันของเขากับคนระดับ 1 ว่ามันห่างกันมากเพียงใด มันเหมือนกับการเปรียบเทียบมดตัวเล็กกับฉลาม

“แล้วตั๊กแตนตำข้าวเมื่อวานล่ะ?” ไป่เซหมินรีบถาม

ในการต่อสู้กับตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ไป่เซหมิน ตกอยู่ในอันตรายหลายครั้งและความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้เขาเสียชีวิต อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยรู้สึกกดดันอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้เลย ในขณะที่เขากำลังเผชิญหน้ากับด้วงช้างยักษ์ตัวต่อตัว

ตามที่ลิลิธเพิ่งพูดไป ตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ระดับ 25 ก็ควรเป็นสัตว์ในลำดับที่ 1 ด้วยเช่นกัน แต่เขาอยากรู้ว่าทำไมความแตกต่างจึงมากขนาดนั้น

“เพื่อให้ได้คลาสดังกล่าวแล้วพัฒนาให้กลายเป็นมอนสเตอร์ลำดับที่ 1  ทุกสิ่งมีชีวิตจำเป็นต้องเอาชนะการทดสอบและเติมเต็มความท้าทาย จนกว่าความท้าทายดังกล่าวจะเอาชนะไม่ได้ พลังวิญญาณทั้งหมดที่ได้รับจะถูกเก็บสะสมไว้ และจะไม่สามารถเพิ่มระดับได้ ตั๊กแตนตำข้าวที่นายฆ่าเมื่อวานนี้ ยังคงเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการ แต่มันยังไม่ได้ก้าวแรกที่แท้จริงบนเส้นทางแห่งวิวัฒนาการเลยซักนิด” ลิลิธคลายความสงสัยของเขาอย่างรวดเร็ว “อย่างไรก็ตาม ด้วงยักษ์นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตอันดับ 1 อย่างแน่นอน เปลวไฟรอบๆ ตัวมันต้องเป็นทักษะพิเศษที่ได้รับหลังจากที่ได้ทำงานสำเร็จ!”

ในที่สุดไป่เซหมินก็เข้าใจทุกอย่าง เขาพยักหน้าและขอบคุณเธอ ก่อนที่จะหลับตาลงครึ่งหนึ่งไปทางสิ่งมีชีวิตที่เข้ามา

ขณะนี้ด้วงช้างยักษ์อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 20 เมตร และเสียงคำรามแปลกๆ ก็ออกมาจากปากของมัน ขณะที่มันจ้องมาที่เขาอย่างตั้งใจ จิตสังหารที่เปล่งออกมาจากร่างของมันนั้นยิ่งใหญ่มากจน แม้แต่เปลวเพลิงของมันเองก็ยังดูแข็งแกร่งขึ้น

เห็นได้ชัดว่าสิ่งมีชีวิตนี้สามารถสัมผัสถึงพลังวิญญาณภายในร่างกายของไป่เซหมิน และกระตือรือร้นที่จะกินเขา

แม้ว่าไป่เซหมินจะมีเลเวล 15 เพียงเล็กน้อย เพราะเขาต่อสู้และเอาชนะศัตรูที่มีระดับที่สูงกว่าเขาตั้งแต่เริ่มต้น โดยขโมยพลังวิญญาณบางส่วนในกระบวนการนี้ พลังวิญญาณของเขาเองนั้นมั่งคั่งอย่างมาก ในขณะนี้

หากด้วงช้างยักษ์สามารถดูดซับมันได้ มันก็จะพัฒนาต่อไปได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ด้วงช้างยักษ์ไม่ใช่ตัวเดียวที่คิดแบบนี้

ไป่เซหมินเลียริมฝีปากของเขาและแววตาดุร้ายแวบเข้ามาในดวงตาของเขาชั่วครู่ ก่อนที่จะหายตัวไปและซ่อนตัวภายใต้การจ้องมองที่เย็นชานั้น

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเอาชนะผึ้งยักษ์นั้นได้ ไป่เซหมินรู้สึกเมาด้วยความรู้สึกสบาย ๆ ที่รู้สึกว่าร่างกายและจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้น

ความรู้สึกของกล้ามเนื้อของเขาแข็งขึ้น เอ็นของเขาแข็งแรงขึ้น เนื้อของเขาแข็งแกร่งขึ้น และสมองของเขาก็สูงขึ้น… ไป่เซหมินรู้สึกได้ทั้งหมด!

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แสวงหาอำนาจโดยสัญชาตญาณ ประวัติศาสตร์ที่เขียนในหนังสือเป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องนี้

ไป่เซหมินก็ต้องการพลังเช่นกัน… เพื่อเอาตัวรอด มีชีวิตที่ดีขึ้น ปกป้องคนที่เขารัก ไม่ต้องก้มหัวให้ใคร และเพื่อแก้แค้นผู้ที่กล้าทำร้ายคนที่เขารัก

ลิลิธคิดว่าเขานิ่งอยู่เพราะเขาประหม่าหรือคิดเกี่ยวกับการกระทำต่อไปของเขา ดังนั้นเธอจึงยืนอยู่ที่นั่น อย่างน้อยก็พยายามสนับสนุนความรู้ต่างๆทั้งหมดที่เธอมี

“ฉันสงสัยว่า…”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา เธอจึงหันหน้ามาทางเขาและรู้สึกประหลาดใจมากที่ตัวตนที่สูงกว่าไม่สามารถช่วยให้ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยได้

ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มกว้าง ซึ่งถึงแม้คนอย่างลิลิธจะไม่ได้มีเสน่ห์เป็นพิเศษ แต่ในขณะนั้นก็น่าประทับใจมาก

“ฉันสงสัยว่าฉันจะเติบโตได้มากแค่ไหน หลังจากฆ่าด้วงตัวนี้!”

เขาอุทาน

มานาที่อยู่รอบๆ เคลื่อนไหวตามความประสงค์ของเขา และพลังเวทย์มนตร์ภายในร่างกายของเขาระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์โดยไม่ลังเล ในขณะที่เขาจดจ่อกับศัตรูที่อยู่ห่างออกไปเพียง 10 เมตร