Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 16

ตอนที่ 16: การต่อสู้เพื่อชีวิตหรือความตายครั้งแรก (ตอนที่ 1)

“หนาวจัง…” ไป่เซหมินตัวสั่นอย่างรุนแรงเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิที่หนาวเย็นของโลกภายนอก

แม้ว่าภายในศูนย์กีฬาจะไม่อบอุ่นเป็นพิเศษ แต่อาคารก็ป้องกันลมกระโชกแรงที่เกือบจะเย็นยะเยือก และปกป้องร่างกายจากน้ำที่ตกลงมาจากเมฆอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าร่างกายของ ไป่เซหมิน จะได้รับการปรับปรุงหลายอย่างตั้งแต่วันก่อน  นั่นคือวันที่โลกยุ่งเหยิง ความแข็งแกร่งและสุขภาพของเขาเป็นค่าสถานะที่ต่ำที่สุด มันเป็น 2 สิ่งที่เขาเพิ่มค่าของมันให้น้อยที่สุด มันจึงทำให้เขารู้สึกหนาวเป็นพิเศษ  เขาไม่ต่างจากคนปกติมากนัก แต่อาจสูงกว่าคนปกติเพียงเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบ

“ในขณะที่ความแข็งแกร่งของนายเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ ความแข็งแกร่งนั้นก็จะส่งเสริมพลังของกล้ามเนื้อร่างกายของนายไปด้วย  หากนายต้องการต้านทานสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันมากขึ้น รวมทั้งเพื่อป้องกันโรคที่อาจเกิดขึ้นจากปัญหาอื่นๆ สถิติความแข็งแกร่งและสุขภาพของนายก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุด” ลิลิธอธิบายขณะที่เธอเดินเคียงข้างเขา

ต่างจากไป่เซหมินที่เปียกโชกจนเกินที่จะรอดได้ เธอมีบาเรียเล็กๆ ปกคลุมร่างกายของเธออย่างสมบูรณ์แบบ  ดังนั้นเธอจึงสวยงามและเย้ายวนเช่นเคย ไม่มีฝนแม้แต่หยดเดียวสัมผัสร่างกายของเธอได้

“ลิลิธ เธอช่วยกางบาเรียให้ฉันด้วยไม่ได้เหรอ?” เขาถามด้วยความอิจฉาเล็กน้อย น้ำและลมนั้นแรงเกินไปจริงๆ! อุณหภูมิร่างกายของเขาลดลงหลังจากผ่านไปหลายนาทีและความแข็งแกร่งของเขาก็ลดลงเร็วกว่าปกติอันเป็นผลมาจากลมที่โหมกระหน่ำ

“ฉันขอโทษ แต่ฉันทำไม่ได้” ลิลิธส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นและอธิบายว่า “พูดตามตรงนะ ยกเว้นการให้ข้อมูลบางอย่างแก่นาย มันจะดีกว่าสำหรับนาย  ถ้านายคิดว่าฉันไม่มีตัวตนอยู่ที่นี่… เว้นแต่จะมีใครโจมตีฉันโดยตรง ฉัน ไม่สามารถใช้พลังของฉันในทางใดทางหนึ่งเพื่อช่วยใครก็ตามหรือทำร้ายใครก็ตามในโลกนี้หรือ สถิติของจิตวิญญาณ จะเพิกถอนพลังวิญญาณของฉันในทันทีเพื่อลงโทษเมื่อฉันทำแบบนั้น “

มุมปากของ ไป่เซหมิน กระตุกหลายครั้งเมื่อได้ยิน แม้ว่าตั้งแต่แรก เขาจะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากลิลิธ แต่เมื่อได้ยินเธอพูดตรงๆ ว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากทำหน้าที่เป็นแหล่งข้อมูลที่ทำให้เขาประหลาดใจ

“โดยพื้นฐานแล้ว เธอก็ไร้ประโยชน์ใช่ไหม” หลังจากถูกล้อเลียนและล่อลวงโดยเธอมานาน ไป่เซหมิน ก็อดไม่ได้ที่จะโจมตีสวนกลับโดยฉวยโอกาสจากช่วงเวลานั้น

อย่างไรก็ตาม ใครคือลิลิธ? การดำรงอยู่ด้วยประสบการณ์นับไม่ถ้วนนั่นน่ะ!

เธอพยักหน้าและทำหน้าเศร้า ขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ “ถูกต้อง… ฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้ประโยชน์ที่น่าสงสาร ที่ไม่มีอะไรทำ นอกจากให้ข้อมูลที่นายนั้นไม่ช้าก็เร็วก็จะถูกค้นพบได้เองโดยนาย… เข้าใจแล้ว! ฉันจะใช้ร่างกายเพื่อไถ่ตัวเองได้อย่างไรบ้างล่ะ?”

ใบหน้าของ ไป่เซหมิน เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเมื่อได้ยินคำพูดของลิลิธ

โดยไม่ได้ตั้งใจจะตอบเธอ และรู้ว่ามันจะจบลงด้วยการสูญเสียสติของเขา เขาจึงเดินหน้าและตัดหัวซอมบี้ 2 ตัวที่เดินเตร่อยู่ใต้พายุโดยไม่ตั้งใจ ซอมบี้ทั้ง 2 ตัวถูกตัดหัวอย่างง่ายดายและเขาก็เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับว่าไป่เซหมินกำลังระบายความไร้อำนาจของเขากับพวกมัน

เมื่อเห็นสีหน้ามืดมนและเห็นว่าเขากัดฟัน ขณะฆ่าซอมบี้อย่างไร ลิลิธก็อดไม่ได้ที่จะชี้ให้เห็นว่า “โอ้ เป็นไปได้ไหมที่นายจะลืมตาดูความรุนแรงนั้นด้วยหน่ะ?”

ด้วยการเคลื่อนไหวที่คล่องตัวและราวกับว่าเขาได้ทำเช่นนี้มานับไม่ถ้วนตลอดชีวิตของเขา ไป่เซหมิน อ้างสิทธิ์กระชากชีวิตของซอมบี้อีก 5 ตัวที่ออกมาจากอาคารใกล้เคียง ในขณะที่เขาตอบว่า “ถูกต้อง! ความรุนแรงเป็นเรื่องสนุก!…วันหนึ่งฉันก็จะไปเตะตูดเธอด้วยคอยดู”

“คย๊า!” ลิลิธตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีวิต เธอมองไปที่ไป่เซหมินด้วยขนตายาวและกระซิบว่า “แทนที่จะเตะฉัน ฉันอยากให้นายตีฉันด้วยมือใหญ่ๆ ของนาย มันก็น่าจะดีกว่าน้า~”

ไป่เซหมินเงียบ “…”

เขาที่ฆ่าซอมบี้แบบนั้นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเกือบจะเสียการทรงตัวและเกือบจะล้มลงกับพื้นเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวผู้เย้ายวนที่อยู่ข้างๆ เขา ในความคิดของเขา ฉากที่เลวร้ายได้แว๊บขึ้นมา และเขาต้องส่ายหัวอย่างดุเดือดเพื่อนำตัวเองกลับมาสู่ความเป็นจริง

ไป่เซหมินตัดสินใจอย่างชาญฉลาด เขาตัดสินใจที่จะหยุดล้อเลียนเธอและเดินหน้าต่อไป

เมื่อเห็นเขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างเงียบๆ ลิลิธก็หัวเราะคิกคัก ทำให้ทรัพย์สินชิ้นใหญ่ของเธออวดความงามและเสน่ห์ให้โลกได้เห็น

* * *

ร้านขายยาของมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกจากที่ตั้งโรงยิม

โดยปกติการเดินเพียงใช้เวลา 10 นาทีก็เพียงพอแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ร้านขายยาที่บรรจุยาและมาตรการรักษาส่วนใหญ่เป็นที่ต้องการมากที่สุดสำหรับผู้ที่เล่นกีฬาและได้รับบาดเจ็บระหว่างการฝึก

แต่ถ้าคนธรรมดาต้องการไปร้านขายยาภายใต้สภาวะแวดล้อมเช่นนี้และมีอันตรายมากมาย เขาหรือเธอจะต้องตายอย่างอนาถโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเธอ

แม้แต่ไป่เซหมินก็ไม่กล้าแสดงท่าทีอาละวาด

หมอกหนาทึบมากจนยากสำหรับเขาที่จะมองเห็นได้ไกลกว่า 5 เมตรจากสายตาของเขา และมันก็น่าทึ่งด้วยตัวของมันเอง คนธรรมดาที่ไม่ได้มีการอัพเกรดพลังมากเท่ากับ ไป่เซหมิน อาจมองไม่เห็นจมูกของตัวเองในขณะนี้

ในขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แต่มั่นคงและเฉียบขาด ไป่เซหมิน ก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวแปลก ๆ จากด้านซ้ายของเขา เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากความปลอดภัยของเขาเอง เขาเตะโดยตรงด้วยกำลังที่มีของเขาไปในทิศทางนั้น

ขาซ้ายของเขากลายเป็นอาวุธคล้ายแส้ แต้ความคล่องตัว 69 แต้มของเขาตัดหมอกรอบๆ ออกเป็นสองส่วน และค่าความแข็งแกร่ง 55 แต้ม ของเขาก็ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่เขารู้สึกว่าขาของเขาโดนบางอย่างที่แข็งเข้า

คำราม!

ศัตรูคำรามด้วยความเจ็บปวดและถูกส่งออกไปหลายเมตร

แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่หมอกรอบๆ ถูกบังคับกลับโดยการเคลื่อนไหวที่แข็งแกร่งและรวดเร็วของเขา ไป่เซหมิน ก็สามารถเห็นเงาของศัตรูของเขาก่อนที่จะส่งมันออกไป ทำให้มันหายไปในหมอกอีกครั้ง

ศัตรูกลายเป็นแมวขนาดเท่าเสือดาว

“เสียงร้องเจ็บปวดนั้นฟังเหมือนเสียงคำรามของเสือมากกว่าเสียงแมว” ไป่เซหมินตกตะลึง การเคลื่อนไหวของเขาหยุดลงอย่างสมบูรณ์และเขาจดจ่อกับการเคลื่อนไหวของหมอกโดยรอบเนื่องจากดวงตาของเขาไม่มีประโยชน์มากเกินไปภายใต้สภาวะเช่นนี้

หากเป็นก่อนที่เขาจะได้เรียนรู้ทักษะติดตัวของทหารราบหน่วยรบพิเศษ ไป่เซหมินก็ คงถูกฆ่าตายโดยการโจมตีก่อนหน้านี้ของแมวขนาดเท่าเสือดาว ท้ายที่สุดแล้ว ประสบการณ์การต่อสู้ของเขายังน้อยอยู่ และการสูญเสียการมองเห็นส่วนใหญ่ของเขาจะทำให้มันยากอย่างไม่น่าเชื่อสำหรับเขาที่จะสัมผัสและหลบการโจมตีที่ไม่คาดคิด

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่เพียงแต่เขาสัมผัสได้ถึงการโจมตีเท่านั้น แต่แทนที่จะหลบเลี่ยง เขายังสามารถตีโต้ในวินาทีสุดท้ายได้อีกด้วย

แมวตัวใหญ่ที่แปลกประหลาดนั้นเร็วและว่องไวยิ่งกว่าตั๊กแตนตำข้าวที่ ไป่เซหมิน ฆ่าเมื่อวานนี้ นอกจากหมอกที่อยู่รายรอบแล้ว เขาก็ไม่มีทางใช้ทักษะการควบคุมโลหิตได้ เนื่องจากเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูอยู่ที่ไหน

ต่างจากสัตว์ทั่วไป  มนุษย์นั้นไม่มีประสาทสัมผัสด้านกลิ่นที่รุนแรงนัก เมื่อเปรียบเทียบ และตอนนี้สัตว์กลายเป็นสัตว์ที่มีพลังหลังจากวิวัฒนาการ ประสาทสัมผัสของพวกมันก็เพิ่มขึ้นมากกว่าในอดีตนับครั้งไม่ถ้วน

วู้ววว!

เกือบ 5 นาทีหลังจากที่ยืนอยู่ในที่เดิมโดยไม่เคลื่อนไหว เสียงของพายุก็ดังขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็น อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณการต่อสู้ของไป่เซหมินได้ก้าวกระโดดอย่างควอนตัมหลังจากเรียนรู้ทักษะทหารกองกำลังพิเศษ ดังนั้นเสียงดังกล่าวจึงไม่ จัดการเพื่อหนีเขา

ในเสี้ยววินาที ดวงตาสีแดงเลือดสองดวงปรากฏขึ้นต่อหน้า ไป่เซหมิน และกรงเล็บอันเยือกเย็นคู่หนึ่งชี้ไปที่ศีรษะของเขาด้วยความตั้งใจที่จะฟันคอของเขา

วู้วว!

บูม!

แสงวาบที่คมชัด ตามด้วยเสียงฟ้าร้องอันทรงพลังที่ส่องสว่างไปรอบๆ และเขย่าพื้นเล็กน้อยก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่สภาวะปกติ

[คุณได้รับพลังวิญญาณของ แมวยักษ์กลายพันธุ์ ระดับ 23 ความว่องไว +17, ความแข็งแกร่ง +12, เวทย์ +10, มานา +10]

[คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 14 แล้ว คุณได้รับคะแนนสถานะ +2 เพื่อแจกจ่ายอย่างอิสระ]

[คุณเลื่อนระดับและถึงระดับ 15 แล้ว คุณได้รับคะแนนสถานะ +2 เพื่อแจกจ่ายอย่างอิสระ]

ไป่เซหมินมองอย่างเย็นชาไปยังร่างของแมวกลายพันธุ์ระดับ 23 ที่ถูกตัดออกเป็น 2 ส่วนด้วยการแกว่งดาบซวนหยวนของเขา และรู้สึกประหลาดใจกับความรู้สึกของพลัง

จากมุมมองหนึ่ง แมวกลายพันธุ์ขนาดเท่าเสือดาวตัวนี้น่ากลัวกว่าตั๊กแตนตำข้าวตัวใหญ่ เนื่องจากความว่องไวของมันเหนือกว่าและสภาพแวดล้อมก็เอื้ออำนวย อย่างไรก็ตาม ไป่เซหมิน ต้องการการแกว่งดาบเพียงครั้งเดียวเพื่อจบชีวิตมันให้ได้ในทันที