Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 15

ตอนที่ 15: ออกไปคนเดียว

คำอธิบายของทักษะของลิลิธ เป็นประโยชน์อย่างมากต่อไป่เซหมิน  แม้ว่าเธออาจจะยังไม่ได้บอกเขาอย่างชัดเจนว่าทักษะของระดับ 3 นั้น ดีกว่าและทรงพลังกว่าทักษะระดับแรก แต่เขาก็สามารถสรุปได้อย่างง่ายดายโดยพิจารณาจากสิ่งที่เขารู้และสังเกตได้ในปัจจุบัน

เห็นได้ชัดว่าทักษะติดตัวของเขาที่เพิ่งได้รับนั้นเป็นทักษะที่ทรงพลังมากกว่าที่ปรากฏในแว๊บแรก

แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้สำหรับไป่เซหมินที่จะแน่ใจว่าสกิล หัวใจหิน แบบพาสซีฟนั้นทรงพลังเพียงใด แต่เมื่อพิจารณาว่ามันเป็นทักษะที่ระดับ3 และในระดับสูงสุด มันไม่ควรเป็นทักษะที่ไร้ประโยชน์

ปัญหาของทักษะแบบพาสซีฟคือ  เว้นแต่จะมีสถานการณ์ที่แน่นอน ซึ่งจำเป็นสำหรับทักษะพาสซีฟที่จะแสดงความสามารถ มันจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะรู้ว่ามันมีประโยชน์หรือไม่ เว้นแต่คำอธิบายของทักษะนั้นชัดเจนและเรียบง่ายอย่างยิ่ง เกี่ยวกับหน้าที่ของมัน

เนื่องจากทักษะหัวใจหินนี้ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ใด ๆ กับลิลิธ ไป่เซหมิน จึงเข้านอน โดยคิดว่ามันเป็นทักษะที่ไม่มีคุณค่ามากนักในการต่อสู้หรือความสามารถในด้านอื่น ๆ

* * *

หลังจากนอนหลับสบายหลายชั่วโมง ไป่ เซหมิน ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาเกือบจะเต็มก่อนที่เขาไปนอน แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจที่เขาสะสมตลอดทั้งวันก็ไม่มีอะไรให้มาห้ามมันได้ ท้ายที่สุดเขาก็มีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆอยู่เสมอในขณะที่ต่อสู้โดยไม่ได้หยุดพัก

“การนอนบนพื้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด” เขาบ่นด้วยรอยยิ้มขมขื่น ในขณะที่เขารู้สึกว่ากระดูกของเขาลั่นดังเอี๊ยด

“อรุณสวัสดิ์~”

เสียงน่ารักดังขึ้นข้างๆเขา ซึ่งมันทำให้เขาตกใจชั่วครู่

เมื่อมองไปทางขวา ไป่ เซหมิน ก็เห็นลิลิธสาวงามนั่งบนเก้าอี้ห่างออกไป 2-3 เมตร เธอมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ

“อรุณสวัสดิ์เช่นกัน…” เขาตอบด้วยความงุนงงเล็กน้อยและอดคิดไม่ได้ว่าการนอนบนพื้นไม่เลวนัก ถ้าสาวสวยคนนั้นทักทายเขาทันทีที่เขาลืมตา

เขากำลังจะถามว่าสิ่งมีชีวิตที่สูงกว่า ตามที่เธอเรียกตัวเองว่าแบบนั้น จำเป็นต้องนอนหรือไม่ เมื่อเสียงเคาะประตูเหล็กเบา ๆ ขัดจังหวะคำพูดของเขา

ตามด้วยเสียงเคาะ เสียงที่อ่อนโยนและห่วงใยยังคงดำเนินต่อไป “พี่ใหญ่ไป่ พี่ใหญ่ซ่างกวน และคนอื่นๆ ต้องการแจกจ่ายอาหารเช้า…”

ไป่เซหมินจำแหล่งที่มาของเสียงได้อย่างง่ายดาย เป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่คุยกับเขาเมื่อวานนี้

เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวว่าเขากำลังหลับอยู่และการที่เธอโทรมารบกวนเขาเพราะเสียงของเธอเบามาก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไป่เซหมินมีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลา เขาคงจะไม่ได้ยินเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย

ไป่เซหมินไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปเปิดประตูและพูดเบาๆ “ฉันเข้าใจแล้ว  คุณไปบอกคุณซ่างกวนว่าเธอพานักเรียนมาที่นี่ได้ทันที”

ไค จิงยี่พยักหน้าอย่างเร่งรีบและไปถ่ายทอดคำพูดของไป่เซหมินทันที

* * *

โรงอาหารมีขนาดใหญ่พอที่คนหลายร้อยคนจะเข้าไปรับประทานอาหารข้างในได้ หากพวกเขาบีบตัวเองเข้าไปเล็กน้อย

เนื่องจากมีโต๊ะและเก้าอี้ไม่เพียงพออันเป็นผลมาจากการทำลายล้างที่เกิดจากซอมบี้และไป่เซหมิน เมื่อวานนี้ นักเรียนจำนวนมากจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนั่งบนพื้น ขณะรับประทานอาหารเช้าด้วยความเร่งรีบ

คนส่วนใหญ่ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่ายวานนี้ และรู้สึกเหมือนกำลังจะอดตายทุกเมื่อ

บรรยากาศภายในห้องมืดมนมาก และหากไม่ใช่เพราะไฟยังคงเปิดอยู่ หลายคนคงอดไม่ได้ที่จะยืนกรานด้วยความกลัว สถานการณ์น่ากลัวนี้เพิ่มสิ่งที่เรียกว่าฝนให้ตกลงมาในที่ปกคลุมหน้าต่างและสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สัญจรไปมาข้างนอกนั่น ทำให้สถานที่นั้นยิ่งน่ากลัวมากขึ้น ซึ่งไม่มีใครกล้าพูดดังเกินไปเพราะกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจที่ไม่ต้องการ

เนื่องจากไป่เซหมินไม่ชอบอยู่ใกล้ผู้คนมากเกินไป เมื่อทุกคนไปที่โรงอาหาร เขาจึงย้ายไปที่สนามบาสเก็ตบอลและนั่งเงียบ ๆ ขณะกินเค้กชิ้นหนึ่ง

สถานการณ์ปัจจุบันไม่ดีมากนักที่จะพูดออกมา

ไม่เพียงแค่พวกเขาถูกตัดขาดจากภายนอกเท่านั้น แต่ยังอยู่ตรงกลางของวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยด้วย

มหาวิทยาลัยปักกิ่งมีนักศึกษาประมาณ 1 ถึง 2 ล้านคนในอดีต และแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้าเรียนพร้อมกันทั้งหมดเนื่องจากมีการหมุนเวียนถึง 2 ครั้ง นักศึกษาจำนวนมากเช่นนี้ก็พิสูจน์ได้ว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้นั้นใหญ่แค่ไหน

หากมีคนต้องการเดินทางจากใจกลางวิทยาเขตไปยังทางออก พวกเขาต้องใช้เวลาเดิน 30 ถึง 40 นาทีมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ด้วยเหตุนี้เองที่ 90% ของนักเรียนเดินทางด้วยจักรยานหรือพาหนะอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม การขี่จักรยานในโลกใหม่นี้ก็ไม่ต่างจากการติดพันกับความตาย แม้แต่รถยนต์ธรรมดาก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

ขณะที่เขากินอาหารพลางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ นับไม่ถ้วน เสียงฝีเท้าหลายก้าวไปในทิศทางของเขาทำให้เขาเสียสมาธิไปชั่วขณะ

เมื่อมองไปยังแหล่งที่มาของเสียง ไป่ เซหมิน ก็เห็นเฉินเหอที่หล่อเหลาและเก่งกาจ ซ่างกวนปิงเสว่ที่สวยงามและทรงพลัง รวมถึงเหลียงเผิงที่แข็งแกร่งและดูเหมือนคนเรียบง่าย เดินเข้าหาเขาด้วยท่าทางที่หลากหลาย

“อรุณสวัสดิ์” เฉินเหอเป็นคนแรกที่ทักทายเขา

ไป่เซหมินต้องยอมรับว่าเฉินเหอนั้นหล่อเหลาเพียงใด รวมไปถึงความคล่องแคล่ว มารยาทที่ดี และความมีน้ำใจของเขา การเป็นตัวดึงดูดสำหรับผู้หญิงนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติของเขา

“อรุณสวัสดิ์ทุกท่านเช่นกันครับ” ไป่เซหมินทักทายกลับ หลังจากกินเค้กคำสุดท้ายเสร็จในคำเดียว เขาถามว่า “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

จากการแสดงออกที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยของซ่างกวน ปิง เสว่ ไป่เซหมินรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นสำหรับผู้หญิงที่เย็นชาและไม่แยแสคนนี้จะแสดงใบหน้าที่เป็นกังวล

ซ่างกวน ปิง เสว่ มองมาที่เขาครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าและอธิบายว่า “จริงๆ แล้ว มีปัญหา… ในปัจจุบัน นักเรียน 15 คนเป็นไข้ และมีอีก 20 คนที่กำลังเป็นหวัด ถ้าเราไม่ได้รับยาในเร็ว ๆนี้สิ่งต่าง ๆ อาจมีปัญหาเกิดขึ้นได้มากขึ้น”

ไป่เซหมินก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เมื่อได้ยินเธอพูด

หลังจากใช้เวลาทั้งคืนกับเสื้อผ้าและร่างกายที่เปียกโชกจากน้ำฝนที่เย็นจัด การเจ็บป่วยก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเกิดขึ้นเพียงคืนเดียว คนมากกว่า 30 คนจะเกิดปัญหาได้ง่ายดายขนาดนี้

หากเป็นแบบนี้ต่อไปคงเป็นเรื่องยากสำหรับทุกอย่าง เมื่อทุกคนต้องการออกไปรับนักเรียนที่อ่อนแอกว่าที่เคยเป็นมา

แม้ว่าไป่เซหมินจะเฉยเมย แต่เขาไม่ใช่คนเลว แต่เป็นคนที่โหดร้ายน้อยกว่าที่คนนอกคิดกันมาก  ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้มนุษย์คนอื่นตายในปากของสุนัขกลายพันธุ์หรือยุงตัวใหญ่โดยไม่ตั้งใจ ถ้าเขาเป็นคนแบบนั้น เขาคงไม่สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้มากกว่าหนึ่งโหลระหว่างทางไปยิม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นและหยิบดาบที่วางอยู่ข้างๆ เขา

“คุณกำลังจะทำอะไร?” เฉินเหอถามอย่างตกตะลึง

“เมื่อวานฉันบอกแล้วว่าฉันจะไปเอง” ไป่เซหมินตอบในขณะที่เขาจัดของเล็กๆ น้อยๆ ของเขา “การไปหอพักชายแล้วเดินทางไปหอพักหญิงเพื่อช่วยคนเป็นงานที่กลุ่มใหญ่อย่างพวกคุณทั้ง 3 คนรวมกันทำได้ดีกว่าฉัน ในกรณีนี้ฉันจะไปร้านขายยาเพื่อไปหายามาเดี๋ยวนี้ “

แม้ว่ายิ่งได้รับยาเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดีสำหรับทุกคนเท่านั้น ซ่างกวน ปิง เสว่ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ตอนนี้นายจะไปคนเดียวจริง ๆ ใช่ไหม พายุยังคงโหมกระหน่ำและก็ยังคงมีอันตรายแฝงตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง ฉันยังคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าเราฟอร์มทีมหรือถ้าเราทุกคนจะก้าวไปด้วยกัน”

แม้ว่าซ่างกวน ปิง เสว่จะไม่ชอบ ไป่เซหมิน เป็นพิเศษ แต่เธอก็ยังไม่ต้องการให้เขาตายแบบนั้น เขาไม่เพียงแต่เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพวกเขาทั้งหมด แต่เขายังกล้าหาญพอที่จะต่อสู้และความแข็งแกร่งของเขาเป็นสิ่งที่ไม่สามารถละเลยได้เช่นกัน ด้วยเหตุผลเหล่านี้อย่างแม่นยำ เธอจึงยืนกรานว่าเขาไม่ควรเคลื่อนไหวตามลำพัง

จากมุมมองเชิงตรรกะ ซ่างกวน ปิง เสว่พูดถูก ท้ายที่สุด การเดินทางเพียงลำพังด้วยสภาพอากาศเลวร้าย โลกที่วุ่นวาย และอันตรายที่ไม่รู้จักนับไม่ถ้วนรวมถึงข้อมูลที่ผิด ไม่ต่างจากการเต้นอยู่บนมือของยมทูต

ไป่เซหมินก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน เขามองดูเธอครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัวและพูดช้าๆ ว่า “คุณซ่างกวน ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉัน… พูดตามตรง ฉันก็ไม่ได้ชอบคุณมากเหมือนกัน แต่ฉันรู้นะว่าคุณหมายถึงอะไร อืม ขอบใจนะ อย่างไรก็ตาม ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของฉันหรอก…”

ไป่เซหมินเดินไปที่ทางออกและจบประโยคด้วยเสียงต่ำ “อย่างน้อยก็จนกว่าฉันจะพบครอบครัวของฉัน ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะตายในปากของสุนัขหรือแมวตัวใดตัวหนึ่ง”

เมื่อได้ยินว่าแบบนั้นซ่างกวน ปิง เสว่ เฉินเหอ และเหลียนเผิงก็พูดอะไรบางอย่างที่ไป่เซหมินก็ไม่ทราบ เพราะเขาไม่สนใจคำพูดพวกนั้น

ลมปะทะเขาอย่างรุนแรง เมื่อเขาเปิดประตูเหล็กที่นำไปสู่ทางออก และฝนก็ตกใส่เขาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยวกราด เพียงไม่กี่วินาทีก็เพียงพอแล้วที่ศีรษะและด้านหน้าของร่างกายของเขาจะถูกปกคลุมด้วยน้ำอย่างสมบูรณ์

ปัง

เสียงดัง ไป่เซหมินปิดประตูข้างหลังเขาและหายเข้าไปในหมอกหนาทึบ

อย่างไรก็ตาม ด้วยเสียงที่ดังของฟ้าร้อง เสียงที่เขาเพิ่งทำนั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของสิ่งมีชีวิตใดโดยเฉพาะ