Blood Warlock: Succubus Partner in the Apocalypse วอร์ล็อคแห่งเลือด - ตอนที่ 11

ตอนที่ 11: ผลที่ตามมาและความหวัง

เหตุผลที่ลิลิธรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเกี่ยวกับสถานการณ์ของไป่ เซหมิน  ก็เพราะเธอได้ตัดสินใจที่จะไว้วางใจและเชื่อในตัวเขา เนื่องจากตอนนี้เธอมีปัญหาของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถพูดได้ว่าลิลิธรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ พวกเขารู้จักกันเพียง 2 หรือ 3  ชั่วโมงเท่านั้น และจำนวนปฏิสัมพันธ์ที่พวกเขามีต่อกันก็ไม่มากเช่นกัน… นอกจากนี้  ลิลิธยังเห็นหลายสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าการสูญเสียครอบครัวในช่วงชีวิตของเธอ สำหรับเธอแล้ว แม้แต่การล่มสลายของทั้งเผ่าพันธุ์นั้น การที่จะมีน้ำตาไหลออกมาก็ไม่ใช่ภาพแปลก ๆ เช่นกัน

ตอนนี้ เธอทำได้เพียงแค่หวังว่าครอบครัวของเขาจะปลอดภัยและไม่ประสบอุบัติเหตุใดๆ มิฉะนั้น  ถ้าเขาล้มลงตรงนี้และไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย ความตายของเขาก็เป็นเรื่องของเวลา นี่คือสิ่งที่ลิลิธหวังว่าจะไม่เกิดขึ้น

โชคไม่ดีที่ชะตากรรมของผู้คน บางครั้งมันก็กลับกลายเป็นว่าเรื่องพวกนี้ดูโหดร้ายอย่างยิ่งสำหรับพวกเขา…

“หมายเลขที่คุณต้องการติดต่อไม่มีการให้บริการหรือแบตเตอรี่หมด โปรดลองอีกครั้ง-“

ปัง

ไป่เซหมินไม่ได้รอให้ข้อความจบลง เมื่อเขาทุบโทรศัพท์ของเขากับผนังด้านหน้าเขา  เขาได้ทำลายมันจนหมดโดยไม่มีทางกลับมาใช้ได้

โดยไม่ได้รอให้ทุกส่วนของโทรศัพท์ตกลงพื้น ไป่เซหมิน  คว้าเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่แล้วกระแทกมันลงกับพื้นอย่างสุดกำลัง จนไม้แตกเป็นชิ้น ๆ  นับไม่ถ้วนและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ราวกับว่าเขาบ้าไปแล้ว  ไป่เซหมินคว้าทุกสิ่งที่อยู่ใกล้เขาและทำลายมันโดยไม่สนใจเสียงที่เขาทำหรือแม้แต่ท่าทางของเขาในตอนนี้อาจทำให้ผู้คนนอกโรงอาหารหวาดกลัว

ตอนนี้เขาไม่สามารถติดต่อกับสมาชิกในครอบครัวทั้ง 3 คนได้ เขาจึงถือว่ามันเป็นกรณีที่แย่ที่สุด  เขาจะสนใจความกลัวของคนอื่นได้อย่างไร ณ จุดนี้?

หลังจากทำลายเก้าอี้มากกว่า 20 ตัวและโต๊ะหลายตัว ความแข็งแกร่งของไป่เซหมิน  เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการใช้กำลังในทางที่ผิด ทำให้เขาหมดแรงเร็วกว่าปกติ เขาทรุดตัวลงกับพื้น  เอนหลังพิงกำแพง แล้วเอามือข้างหนึ่งปิดหน้า

ลิลิธมองมาที่เขาอย่างเงียบๆ และรอให้เขาระบายความหงุดหงิด ความเศร้า ความโกรธ  และความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขารู้สึก

โรงอาหารเงียบลงและเสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงฟ้าร้องมาจากภายนอก ปนกับแสงจาง ๆ  ที่ห่างไกลมากๆ ซึ่งแสงนั้นทำหน้าที่เป็นแสงสว่างที่แทบจะไม่สามารถให้แหล่งความร้อนที่แทบจะไม่มีอยู่จริงท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่มืดมนเช่นนี้ได้

ไป่เซหมินไม่ร้องไห้ หลังจากระบายออกอย่างไร้เหตุผล แต่ความเป็นจริงนั้นเขาก็นิ่งเงียบจนน่ากลัว

เขาเคยถูกทรยศโดยคนที่เขาไว้ใจจากก้นบึ้งของหัวใจในอดีต  ในเวลานั้นเขารู้สึกราวกับว่าโลกของเขาพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเขาและเขาไม่อยากทำอะไรอีกต่อไป  แม้แต่การออกจากห้องก็เป็นเรื่องที่ท้าทายทุกวัน… ท่ามกลางความโศกเศร้า ความเจ็บปวด  และความรกร้างทั้งหมดนั้น ครอบครัวของเขาอยู่ที่นั่นเพื่อเขา อย่างที่เคยเป็นมาแต่เขาไม่สังเกตเห็น

นับจากนั้นเป็นต้นมา ไป่เซหมินก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาเลิกไปเที่ยวกับเพื่อน  ไม่ใช้เวลากังวลไปกับการมีความสัมพันธ์กับผู้หญิง  และอุทิศเวลาทั้งหมดไปกับการศึกษาและทำงานอย่างหนัก เพื่อให้ครอบครัวของเขามีชีวิตที่ดีขึ้น

อย่างไรก็ตาม ในเวลาประมาณ 3 ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต่อสู้มาหลายปีก็หายไป ครอบครัวของเขา  แหล่งความอบอุ่นเพียงแห่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ อาจตายไปแล้วในตอนนี้

ทุกครั้งที่เขาจินตนาการถึงพ่อ แม่  หรือน้องสาวบุญธรรมของเขา พวกเขาอาจจะทำได้แต่ร้องไห้และขอความช่วยเหลือก่อนที่พวกเขาจะตาย  เลือดของเขาในตอนนี้จึงเดือดพล่านราวกับภูเขาไฟกำลังจะระเบิด

20 นาทีต่อมา ลิลิธพูดออกมาในที่สุด “ไป่ เซหมิน ครอบครัวของคุณน่าจะยังมีชีวิตอยู่”

ร่างกายของเขาสั่นเบา ๆ แต่เขาไม่ตอบสนอง เขานิ่งเงียบ รอคอยที่จะได้ยินคำพูดต่อไปของเธอ  แม้ว่าไป่เซหมินจะไม่รู้ว่าลิลิธแข็งแกร่งแค่ไหน แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก  แต่เขารู้สึกว่าแค่เพียงการสะบัดนิ้วของเธอก็มากเกินพอที่จะลบการดำรงอยู่ของเขาหากเธอต้องการจริงๆ  ดังนั้นคำพูดของเธอในตอนนี้จึงมีความสำคัญมากสำหรับเขา

“เมื่อสถิติของวิญญาณมาถึงโลกแห่งนี้ มานาที่อยู่ในโลกนี้มาโดยตลอดแต่ไม่ได้ใช้งานมานานนั้น ในที่สุดก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว…  ลองนึกภาพว่านายใช้เวลา 20 ปีบนเตียงและทันใดนั้นนายก็สามารถลุกขึ้นและวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่ ได้ นายคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ไป่เซหมินเงยหน้าขึ้นอย่างนุ่มนวลและมองที่เธอ เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบเล็กน้อยว่า “ทุกอย่างจะพังทลาย…  กล้ามเนื้อรับน้ำหนักร่างกายไม่ได้ เอ็นรับแรงกดดันไม่ได้  และหัวใจก็สูบฉีดเลือดไม่เพียงพอ “

“ถูกต้อง มันจะพังทลายลงมา” ลิลิธพยักหน้าเบา ๆ และพูดต่อ “นั่นคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้  หลังจากความเงียบและความสงบผ่านมานานหลายปี ในที่สุดมานาของโลกแห่งนี้ก็เริ่มเคลื่อนไปทุกหนทุกแห่ง  ทำให้ระเบียบของโลกตกอยู่ในความโกลาหล”

ตามที่ลิลิธอธิบายไป่เซหมิน พยายามลุกขึ้นยืนและมองหาเก้าอี้ที่แข็งแรงที่จะนั่ง  เขาเก็บความรู้สึกจดจ่ออยู่กับเธอ ไม่กล้าพลาดแม้แต่คำเดียว

“มนุษย์มีร่างกายที่อ่อนแอโดยธรรมชาติ ดังนั้นส่วนใหญ่ไม่สามารถทนต่อแรงกระแทกของคลื่นมานาได้ กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์เหล่านั้น   มันเหมือนกับการมีความแข็งแกร่งไม่จำกัด ซึ่งขับเคลื่อนโดยมานาของโลก แต่คนพวกนั้นจะไม่มีสติปัญญา ในทางกลับกัน สัตว์ที่มีร่างกายที่ยืดหยุ่นกว่าและพืชที่มีอายุขัยยืนยาวนานมีแนวโน้มที่จะปรับตัวเข้ากับมานาได้   พวกมันพัฒนาและเติบโตจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวมากขึ้น”

ในที่สุดไป่เซหมินก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างหลังจากฟังคำอธิบายของลิลิธ  จากการทำงานเริ่มต้นของตัวตนที่แปลกประหลาดนี้ที่ชื่อว่าสถิติของจิตวิญญาณ ไปจนถึงสาเหตุที่มนุษย์จำนวนมากกลายเป็นซอมบี้  และทำไมแมลงและสัตว์ที่ไม่เป็นอันตรายก่อนหน้านี้จึงเปลี่ยนไปอย่างมากในทันใด

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ความที่เขาเคยไม่สนใจเรื่องทั้งหมดนั้นก็ลดน้อยลง

“แล้วครอบครัวฉันล่ะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

แม้ว่าเสียงของไป่เซหมินจะไม่นิ่งเฉย แต่ลิลิธผู้ซึ่งได้เห็นชีวิตนับไม่ถ้วนตลอดการเดินทางของเธอ  สามารถสังเกตเห็นความหวั่นไหวในสายตาของเขาเมื่อเขาถามคำถามนั้น  เห็นได้ชัดว่าแม้ว่าเขาจะพยายามสงบสติอารมณ์  แต่หัวใจของเขากลับสับสนวุ่นวาย ในขณะที่เขาพยายามจะยึดมั่นในความหวังใดๆ

“นอกจากสิ่งมีชีวิตแล้ว ยังมีความเป็นไปได้ที่วัตถุอิเล็กทรอนิกส์จะได้รับผลกระทบจากคลื่นมานา… จากนั้น  ก็เป็นไปได้ที่อุปกรณ์สื่อสารจะเสียหายหรือระยะทางที่สัญญาณไปถึงจะสั้นลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด”  ลิลิธชี้ให้เห็น

ดวงตาของไป่เซหมินเป็นประกาย เมื่อเขาฟังคำอธิบายของเธอ อันที่จริง  คำพูดของลิลิธนั้นค่อนข้างสมเหตุสมผล หากมีคนสังเกตโลกที่ไร้เหตุผลอย่างถี่ถ้วนนอกหน้าต่าง

เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปและดวงตาของเขามีสีสันขึ้นใหม่ ลิลิธก็เสริมอย่างรวดเร็วว่า “นอกจากนี้  อย่าลืมว่าในระหว่างที่โลกกำลังวุ่นวาย ครอบครัวของนายอาจจะทำโทรศัพท์มือถือหายหรือไม่มีเวลาหยิบมันขึ้นมา”

ในที่สุดไป่เซหมินก็อดไม่ได้ที่จะยืนขึ้น สายตาที่ดูหม่นหมองก่อนหน้านี้ของเขาฉายแสงขึ้นอีกครั้ง  และมันก็เผาไหม้ไปด้วยความหวัง

ก่อนหน้านี้ เขารู้สึกท่วมท้นเกินไป จนไม่สามารถคิดแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างที่ลิลิธเพิ่งพูดถึงได้ อันที่จริง  เป็นไปได้มากที่ครอบครัวของเขาไม่มีเวลาหยิบโทรศัพท์มือถือ หรือพวกเขาเพิ่งทำมันพังระหว่างหลบหนี

แม้ว่าจะเป็นความหวังเพียงชั่วครู่ ไป่ เซหมินก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้มันหลุดมือไป

เขาก้าวเท้าใหญ่ไปที่เก้าอี้ที่ลิลิธนั่งและกอดเธออย่างอ่อนโยน ขณะที่เขาพูดเบา ๆ “ขอบคุณนะ…”

เขาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับกลิ่นหอมอันวิจิตรงดงามของดอกกุหลาบที่ร่างของลิลิธพ่นออกมาโดยไม่รู้ตัว  ผมสีเข้มนุ่มของเธอลูบไล้ใบหน้าของเขาเบาๆ ราวกับว่ามันเป็นการกอดรัดจากคนรักของเขา

หลังจากประสบกับนรกแล้วขึ้นสู่สรวงสวรรค์  แม้แต่การควบคุมโลหิตขั้นแรกก็ไม่สามารถทำอะไรให้จิตใจของเขาสงบลงได้ ด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่  เขาไม่ได้คิดอย่างมีเหตุผล

ลิลิธรู้เรื่องนี้ดีอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจที่จะผลักเขาออกไป สำหรับเธอแล้ว ไป่เซหมินยังเป็นเด็ก  ตรงกันข้าม เธอพูดติดตลกว่า “ถ้านายอยากจะขอบคุณฉันจริงๆ ตอนนี้นายก็เข้าใกล้ฉันกว่านี้อีกหน่อยสิ~?”

ราวกับว่าเขาได้รับไฟฟ้าช็อต ไป่ เซหมิน รีบถอยห่างจากเธออย่างรวดเร็ว  และมองดูเธออย่างสงสัยในขณะที่เขาพูด “เธอลืมมันไปเถอะ”

ในความเป็นจริง ถ้าไม่ใช่เพราะความร้อน ในขณะนี้และอารมณ์ที่บดบังการตัดสินของเขา   ไป่เซหมินจะไม่กล้าเข้าใกล้ลิลิธอย่างแน่นอน ตัวตนของเธอช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน  และทุกการกระทำของเธอเต็มไปด้วยความเย้ายวน  แม้แต่เขา ซึ่งปกติแล้วค่อนข้างสงบก็ไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย ในการต่อต้านหากเธอต้องการจริงๆ

“โอ้ มาเลย~ อย่าทำตัวเป็นสำออยไปหน่อยเลย!” ลิลิธทำหน้าบึ้งอย่างน่ารัก  ซึ่งเป็นการตอบโต้ร่างกายที่เย้ายวนของเธอได้เป็นอย่างดี “อากาศหนาวแบบนี้  ฉันมั่นใจว่าถ้าเรากอดกันด้วยความรัก ร่างกายของเราจะมีความสุข!”

ไป่เซหมินกลอกตาและกำลังจะตอบสนอง เมื่อประตูเหล็กถูกเคาะเบา ๆ