A Stay-at-home Dad’s Restaurant In An Alternate World - ตอนที่ 201

Chapter 201 : พวกเรากำลังบิน!

แม็กซ์หมุนป้ายจาก ‘เปิด’ เป็น ‘ปิด’ หลังจากหมดเวลาอาหารกลางวันและยิ้มในขณะที่เขามองดูเอมี่จั๊กจี้ลูกเป็ดขี้เหร่

“หนูต้องกลับไปโรงเรียนเมื่อไหร่เหรอคะพ่อ?” เอมี่ถาม ฉันคิดว่าพ่อดูแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย

“ก่อนบ่าย 2 โมงน่ะ” แม็กซ์ตอบด้วยรอยยิ้มในขณะที่เขาเดินเข้าไปลูบหัวเอมี่ “ไปงีบสักหน่อยนะ”

เอมี่พยักหน้าพร้อมกับถูไถหัวของเธอกับมือของแม็กซ์เหมือนกับที่ลูกแมวกำลังทำกับมือของเธอ “โอเคค่ะ”

ยาเบะมิยะที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่พูดขึ้น “ฉันคิดว่าตอนเช้าฉันช่วยพาเอมี่ไปโรงเรียนได้นะคะ” เธอพูดพร้อมกับมองไปที่แม็กซ์

“อืม…” แม็กซ์ใช้ความคิด มันจะช่วยบางเบางานให้ฉัน แต่ …

“แต่พี่สาวมิยะ คุณรู้วิธีขี่จักรยานมั้ย?” เอมี่ถาม

มิยะรู้สึกแปลกใจ เธอมองไปที่พาหนะสองล้อ คงมีแค่อัจฉริยะอย่างเจ้านายเท่านั้นที่สามารถขี่พาหนะอันชาญฉลาดนี้ได้

เธอส่ายหัว “ไม่ ฉันขี่ไม่ได้”

“ถ้าเราเดิน หนูจะต้องตื่นเร็วขึ้นเพราะมันจะต้องใช้เวลานานกว่าจะถึงที่นั่น หนูจะมีเวลานอนน้อยลงกว่าเดิม” เอมี่พูด

“ฉัน…ฉันจะฝึก ฉันจะฝึกขี่มัน” ยาเบะมิยะหันไปหาแม็กซ์ “คุณช่วยสอนฉันขี่มันได้มั้ยคะหัวหน้า?”

เอมี่ปรบมือ “เป็นความคิดที่ดีมาก พ่อคะ! พ่อสอนพี่สาวมิยะได้มั้ยคะ? เธอจะได้ขี่มันไปส่งหนูที่โรงเรียน!”

เห็นได้ชัดว่ายาเบะมิยะอยากแบ่งเบาภาระงานของเขา แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะเรียนรู้วิธีขี่จักรยาน แม็กซ์พยักหน้า “ได้เลย แต่มันอาจจะใช้เวลาหลายวันหน่อยนะและเธออาจจะล้มหลายครั้งก่อนที่เธอจะขี่ได้คล่อง”

“ฉันไม่กลัวเจ็บค่ะ” พนักงานเสิร์ฟสาวดูมีความมุ่งมั่นมาก

“นะคะพ่อ สอนพี่สาวมิยะนะคะ” เอมี่พูดพร้อมกับเขย่าแขนของเขา

แม็กซ์ยอมแพ้ เขาลูบหัวเอมี่ด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ๆ พ่อจะสอนเธอ” เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พ่อจะไปที่บริการจัดหางานหลังจากที่พ่อขี่จักรยานไปส่งหนูที่โรงเรียนตอนบ่ายนี้ เราต้องการพนักงานเสิร์ฟคนอื่นเพิ่ม”

“หนูจะมีพี่สาวเพิ่มอีกคน!” เอมี่ร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ

“หัวหน้าคะ ฉัน…” ยาเบะมิยะพูดและก้มหน้าลงราวกับว่าเธอกำลังโทษตัวเองว่าเธอทำให้แม็กซ์เดือดร้อน

“ฉันไม่สามารถหาพนักงานเสิร์ฟที่ดีไปกว่าเธอได้แล้วล่ะมิยะ อย่าโทษตัวเองเลย เธอทำงานได้ดีมาก แต่ปริมาณงานเพิ่มขึ้นมากและเธอจะไม่มีเวลายิ้มอีกต่อไป พวกเขาชอบเห็นเธอยิ้มและเธอต้องทำแบบนั้นด้วย”

ยาเบะมิยะพยักหน้า “ขอบคุณค่ะหัวหน้า”

“เธอจะสวยเหมือนพี่สาวมิยะมั้ยคะ?” เอมี่ถามอย่างสงสัย

“ใช่แล้วล่ะ และเธอจะทำงานหนักเหมือนมิยะด้วย” แม็กซ์พูดด้วยรอยยิ้ม

“เหมียว!” ลูกเป็ดขี้เหร่ร้องขึ้นและพยายามเรียกร้องความสนใจจากเอมี่ มันกลัวที่จะเสียตำแหน่งในบ้านนี้

เอมี่ฟุบหลับไปบนเคาน์เตอร์ ไม่นานหลังจากนั้นเมื่อถึงเวลาเรียนแม็กซ์ก็ปลุกเธอขึ้นมาและเข็นจักรยานออกไปนอกร้าน เธอปีนเข้าไปบนที่นั่งของเธอและหันไปมองลูกเป็ดขี้เหร่ที่กำลังนั่งอยู่ที่ประตู “มาได้แล้วลูกเป็ดขี้เหร่!”

มันมองดูตะกร้าแล้วส่ายหัว “เหมียว เหมียว”

“ปล่อยให้มันอยู่ที่บ้านเถอะ มันไม่ค่อยชอบนั่งจักรยาน” แม็กซ์ขึ้นคร่อมจักรยาน “จับดี ๆ นะ”

เอมี่พยักหน้าอย่างมีความสุข “ค่ะพ่อ!”

แม็กซ์ยิ้มและออกแรงถีบจักรยาน จักรยานออกตัวไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้เขาสามารถขี่จักรยานได้เร็วขึ้นมากเพราะว่าเขาแข็งแกร่งขึ้น

แน่นอนว่ามันดึงดูดสายตาของหลาย ๆ คนอีกครั้ง

“นี่เป็นเวทมนตร์เหรอ?” เสียงหนึ่งถามขึ้น

“อาจจะ ล้อสองล้อนั้นเจ๋งมาก” เสียงที่สองตอบ

“พวกเราแซงรถม้าแล้ว!” เอมี่พูดอย่างคึกคัก

“คันที่สองคัน!

“คันที่สาม! เราแซงรถม้ามาสามคันแล้ว!

“พ่อคะ พวกเรากำลังบิน!”

เอมี่โบกแขนของเธออย่างมีความสุข เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแต่เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า เธออยากให้แม็กซ์ปั่นให้เร็วขึ้นอีก

พวกเขาหยุดที่หน้าประตูโรงเรียน เอมี่ปีนลงจากจักรยานอย่างรวดเร็ว “หนูเดินไปที่ห้องเรียนเองได้ค่ะพ่อ”

แม็กซ์พยักหน้า เธอรู้จักโรงเรียนนี้ดีกว่าฉัน “โอเค เป็นเด็กดีที่โรงเรียนนะ”

“ค่ะพ่อ หนูไปแล้วนะ” เอมี่โบกมือลาเขาแล้วเดินเข้าโรงเรียนไป “สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณหัวผักกาดและคุณกระดองเต่า” เธอพูดกับยามทั้งสองที่อยู่ที่ประตู

พวกเขายิ้มตอบแหย ๆ “สวัสดีตอนบ่าย”

แม็กซ์รู้สึกอายเล็กน้อย เธอชอบที่จะตั้งฉายาให้กับคนอื่นจริง ๆ

ชื่อเล่นพวกนี้จะค่อนข้างแม่นยำ ชายชราไม่มีผมยกเว้นที่ส่วนบนของศีรษะ ออร์คผมแดงเองก็ถือโล่สีดำที่ดูเหมือนกับกระดองเต่า

ยามทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตากันอย่างจนปัญญา