ตอนที่ 95 การประชุมปฐมกาล V
「――ไม่มีข้อแก้ตัว、ข้าหยุดไว้ไม่ได้」
「คุณทำได้ดีแล้วล่ะ ไม่จำเป็นต้องแก้ตัวเน๊ะ、ถ้าอิฉันอายุน้อยกว่านี้สักหน่อยคงจะสามารถเข้าไปหยุดมันได้เอง」
「ความแก่ช่างเจ็บปวด」
「ช่วยไม่ได้เน๊ะ、ทางอิฉันเองก็เกษียณแล้วเหมือนกัน」
「เร็วเข้าทีวี！ ข่าวเน๊ต！ เกิดอะไรขึ้นกันแน่！？」
โต๊ะกลมเช่นทุกครั้ง
มีผู้สูงอายุ２คน「มาเธอร์」และ「ประธาน」ที่ดูเหนื่อยล้า
และคนแรกที่รุดมาถึงก็คือ「ลูกพี่หญิง」
「คณะมนตรีความมั่นคง……มันเป็นข่าวปลอมใช่ไหม！？ อย่างงั้นใช่ไหมเน๊！？」
「น่าเสียดาย มันเป็นเรื่องจริงเน๊ะ」
「ห๊า！？ แค่ดันเจี้ยนเดียวก็ทำ UN เคลื่อนไหวได้แล้วเหรอ！？ เรื่องพรรค์นั้น」
「ลูกพี่หญิง、เธอยังเป็นนักเรียน――ตอนที่เกิดภัยพิบัติดันเจี้ยนใช่ไหม？」
「อะ、ผู้เฒ่า」
「……บางทีข้าอาจจะขอคือโค้ดเนมของเธอ……」
「อ้าーขอโทษ、ก็แบบพอผู้เฒ่าถูกเรียกว่าผู้เฒ่าปกติจะดูมีแค่ความสุขสุด ๆ หรือหดหู่สุด ๆ เท่านั้นเองเน๊ะ」
ชายวัยกลางคนชื่อ 「ประธานบริษัท」 ซึ่งส่งกลิ่นแอลกอฮอล์เข้ามาในห้องขณะหายใจมีเสียงหวีด
「ภัยพิบัติดันเจี้ยน สถานการณ์ตอนนั้น……ช่างยากลำบากจริง ๆ」
「เหมือนว่า ฉันในตอนนั้นอยู่มัธยมปลาย……แล้วก็、แล้ว、น่าจะได้หยุดเรียนไปประมาณ１เดือนล่ะมั้ง、แต่ฉันก็เลยออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ」
「ภัยพิบัติดันเจี้ยน」
เป็นคำที่หมายถึง「ภัยพิบัติ」ดันเจี้ยนที่「ทะลัก」เข้ามาในโลกที่เกิดขึ้นเมื่อ１０ปีก่อน
「ในตอนนั้นหลายประเทศ――ต้องสูญสิ้นไป กองทัพจากทั่วทุกมุมโลก、แม้กระทั่งกองหนุน ก็ถูกระดมกำลังเพื่ออพยพผู้คนออกจากพื้นที่」
「ประเทศที่ไม่สามารถเอาชนะได้ก็หายไป、คุณจะพูดแบบนั้นก็ได้เน๊ะ」
「อะ、ลุงแว่น」
「……หัวหน้า」
「ลุง、ไม่พอใจ？」
「……ที่นี่เราได้กำหนดมาตรฐานด้วยโค้ดเนมกัน」
เขาดันแว่นตาขึ้นขณะที่เดินเข้ามา และโบกมือ、ข้อมูลจำนวนมากแสดงบนจอภาพทรงกระบอกตรงกลางโต๊ะกลม
「อะ、ข่าวที่ฉันดูก่อนหน้านี้」
「และนี่คือของแต่ละประเทศ」
「เอ๊ะโตะ……JAPAN、DUNGEON……EMERGENCY UN FORCE……」
「『การลงมติดันเจี้ยน』 พูดอีกอย่างก็คือ กองทหารที่ถูกระบุว่าเป็นกองกำลังของสหประชาชาติสามารถโจมตีดันเจี้ยนใดก็ได้ที่คณะมนตรีความมั่นคงเห็นว่าเป็นอันตราย」
「อะ、โชตะคิ้วกับเด็กเวร」
「……โชตะนี่หยุดที、ทางนี้เป็นนักเรียนม.ปลายแล้วน่ะ」
「ฉันเองก็เป็นนักเรียนม.ต้นแล้วเหมือนกัน……」
「อะ、ขอโทษ เพราะฉันปากไม่ดีเอง」
ก่อนที่จะรู้ตัว ก็มีชายหญิงเข้ามา――「หัวหน้าที่ปรึกษา」กับ「สาวน้อยอัจฉริยะ」
「จะว่าไปแล้ว、อาเร๊ะ？ นี่ไม่ใช่ว่าพวกเธอไปโผล่ในไลฟ์สดของฮารุคิ๊วมาหรอกเหรอ？」
「ลูกพี่หญิง、ดูตลอดเลยสินะ……？ พวกเรายอมแพ้และกลับมาเมื่อวานนี้ ยังไงก็ไม่ใช่สายต่อสู้อยู่แล้วล่ะนะ」
「ฉันด้วย ม๊าー、จุดประสงค์คือเพื่อให้ฮารุจังใช้『เครเดิล』และรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ ล่ะน๊า、ดังนั้นจึงถึงเวลาถอนตัวแล้วเน๊ー」
「เหรอ งั้น、ก็เหลือแค่เครสเซินท์จังกับพรินเซสจังที่ยังอยู่ใน ไลฟ์สดASMR……เท่านี้ก็ครบแล้ว？」
「มากันแล้วสิเน๊ะ」
「ประธาน」「หัวหน้า」「มาเธอร์」「ประธานบริษัท」「หัวหน้าที่ปรึกษา」「สาวน้อยอัจฉริยะ」、และ「ลูกพี่หญิง」
７คนที่มารวมตัวกันในเวลาตี３、วันที่８ของ「RTAพิชิตชั้นที่５００」
◇
「จะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน สหรัฐอเมริกาและอดีตสหพันธ์สมรู้ร่วมคิดกัน、บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงเรียกโนเนมจังว่าเป็น『ตัวตนแกนกลางของดันเดี้ยนที่ทำให้เกิดสแตมปีด ――และ、รูปแบบชีวิตที่ไม่ปรากฏชื่อที่มีเจตจำนง』ซึ่งได้รับการรับรองเรียบร้อยแล้ว」
「สแตมปีด？」
「ประเด็นก็คือ มันไม่ใช่ดันเจี้ยนที่สามารถจัดการได้เหมือนที่เป็นอยู่ในตอนนี้、แต่ถูกเรียกว่าเป็นตัวตนระดับเดียวกันกับที่สร้างความเสียหายโดยไม่เลือกหน้าเหมือนเมื่อ １０ ปีที่แล้ว」
「โอ้、อย่างที่คาดหวังไว้ สาวน้อยอัจฉริยะ、ออกมาได้อย่างราบรื่นเลยเน๊」
「……ยังไงดีรู้สึกโมโหนิดหน่อย」
「เอ๊ะ？ อะ、ขอโทษจริง ๆ、ฉันแค่ชมคุณถึงแม้ว่าฉันจะปากเสียไปหน่อยจริง ๆ」
หน้าจอหลายสิบจอแสดงอยู่ตรงกลางโต๊ะกลม
บางส่วนแสดงภาพเรือรบ เฮลิคอปเตอร์ และเครื่องบินรบ
「หรือก็คือ……โนเนมจัง、วิกฤษ？」
「ก็คงไม่มีปัญหาหรอกถ้ามีแค่โนเนมจังเน๊ะ」
「ก็ไม่สนใจหรอกนะ แต่ที่นี่เองก็เรียน『โนเนมจัง』ด้วยงั้นเหรอ？」
「ก็แบบน่ารักออกจริงไหม？」
「ก็น่ารักไม่ใช่เหรอ？」
「น่ารักใช่ไหมล่ะ？」
「น่ารักออก」
「ไม่น่ารักเหรอ？」
「น่ารักออกจริงไหม？」
「อะ、อืม ฉันรู้สึกโล่งใจที่ยังอารมณ์ปกติเหมือนเดิมกัน」
เป็นปฏิกิริยาที่ตอบกลับมาแทบจะพร้อมกัน……และในระหว่างที่กำลังรับฟังเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ระหว่างการรายงานสด、ลูกพี่หญิงก็ตระหนักได้ว่าได้ข้ามเรื่องที่สำคัญที่สุดไปเนื่องจากการขาดสติ
「พวกเขา――ตั้งให้ฮารุจังกลายเป็นเป้าหมายที่สำคัญที่สุดสินะ」
「――――――――อะ？」
「ลูกพี่หญิงลูกพี่หญิง、หน้าหน้า」
「ลูกพี่หญิง、เสียงน่ากลัว」
หากเป็น「คำสาปซามะ」ที่เรียกว่า「โนเนมจัง」ก็ยังพอเข้าใจได้
――แต่ทำไมถึงเป็นฮารุคิ๊ว？
「ลูกพี่หญิง ฮารุจัง、จำได้ไหมว่าทำไมถึงเกิดเรื่องที่ทำให้ต้องดำดิ่งลงไปในดันเจี้ยนแบบนี้？」
「เอ๊ะ？ เรื่องนั้นก็เพราะโนเนมจัง……อะ」
「ใช่แล้ว ฮารุจังกำลังถูกตามติดโดยโนเนมจังที่หมกมุ่นอยู่กับเธอไงล่ะ」
「ไม่สิคำพูดนั้นไม่ผิดแปลกใช่ไหม？」
「ดามารัชชัย(เงียบซะ)」
「นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับดามารัชชัยในชีวิตจริง」
「……ฮารุจังและผู้ชม、สามารถสื่อสารกับโนเนมจังได้หลายครั้ง」
「อ้าー、จริงด้วย」
「ฝั่งผู้ชมจะยังไงก็ช่าง、แต่คนที่โนเนมจังรับฟังและให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือ ฮารุจังล่ะ」
「แน่นอน」
「――ก็อย่างที่ว่าไป、『โนเนมจังกับฮารุจังจึงมีส่วนเกี่ยวข้องกัน』 ดังนั้นแล้วเรื่องไร้สาระแบบนั้นก็สมเหตุสมผลเช่นกัน」
「ห๊า！？ มันแปลกเกินไปแล้ว！ ใคร ๆ ก็ดูไลฟ์สดนี่ไม่ใช่รึไง」
「แน่นอน ทว่าในทางกลับกัน 『ไลฟ์สดนี่』『９９％เป็นคอมเมนต์และกระดานข่าว、และ SNS ที่เขียนโดยภาษาญี่ป่น』นั่นคือทั้งหมด」
「……อะ」
ปัจจุบัน、หัวข้อในญี่ปุ่นเป็นเรื่องเกี่ยวกับ「RTAพิชิตชั้นที่５００」มากที่สุด
อย่างไรก็ตาม、นี่เป็นปรากฏการณ์ในเฉพาะที่เท่านั้น……กล่าวคือ、แม้แต่ในต่างประเทศ นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ทราบเฉพาะผู้ใช้ที่ให้ความสนใจการจัดไลฟ์สดดันเจี้ยน และประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น
「กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ในญี่ปุ่น……อย่างดีที่สุด ก็แค่ 20% ถึง 30% ฮารุจังกับโนเนมจัง、ฉันแน่ใจว่าคุณเข้าใจวัตถุประสงค์ของไลฟ์สดนี่เน๊ะ」
「ยะ、ก็ใช่หรอก แต่……」
「แล้ว、ใช่ ประเทศสมาชิกถาวร、ต่างคิดว่าร่างของโนเนมจังอยู่ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้」
「ม๊า ก็แน่นอนล่ะนะ、จู่ ๆ ก็ปรากฎตัวขึ้นมาพร้อมกับชั้นที่ ５００、มอนสเตอร์ที่อยู่ข้างในจากชั้นประมาณชั้นที่１００นั้นเป็นชนิดใหม่ที่หมายถึงทรัพยากรมหาศาล และยังมีเรื่องแปลก ๆ อีกมากมาย」
「――หรือก็คือ」
「เนื่องจากแต่ละประเทศต้องการดันเจี้ยนระดับสูง」
「มันจะเป็นสิ่งที่คุณต้องการครอบครองให้ได้ แม้ว่าจะหมายถึงการร่วมมือกับศัตรูก็ตาม」
「และผูกขาดจากศัตรู」
「แทนที่จะปล่อยให้ไม่ได้รับการยืนยัน、แบบนี้ดีกว่าเยอะ」
「นั่นคือสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว」
ชี่、ห้องใต้ดินเงียบไป
『……อุนิ๊ว……』
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
ทุกคนต่างตอบสนองต่อเสียงที่สะท้อนจากจอแสดงผลส่วนกลางที่มีภาพของ、ฮารุกับรุรุ、เอมิกับลิลี่、ร่วมทั้งคุชิมะ จิโฮะ
「……ฟู๊ว……」
「……สถานทูตและกองกำลังทหารที่ประจำการในประเทศแทบไม่มีการควบคุม」
「แต่เพราะว่าใช้ใบหน้าของอิฉัน……ก็เลยสามารถหยุดไว้ได้สักสองสามวันเน๊ะ」
「เอ๊ะ、เอาจริงเรอะคะ？」
「อืม เพราะมาเธอร์ค่อนข้างมีหน้ามีตาในวงการเมือง、เธอจึงปลุกปั่นกลุ่มต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา、อดีตสหพันธ์ และสาธารณรัฐได้พอสมควร」
「หากไม่เป็นเช่นนั้น、ท้องฟ้าเบื้องบนตอนนี้คงจะเต็มไปด้วยเฮลิคอปเตอร์ที่โบกสะบัดธงชาติสหรัฐฯ ไปแล้ว？」
――ท้องฟ้าเหนือเขตมหานคร
ไม่ว่าลูกพี่หญิงจะเพิกเฉยต่อข่าวสารและกิจการระหว่างประเทศมากแค่ไหนก็ตาม、แต่แค่จินตนาการก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำให้หน้าซีดลง
「กำหนดเวลาคือ、７วัน」
「พวกเขาบอกว่าพวกเขาวางแผนที่จะบุกหลังจากที่กองทัพของประเทศแห่งอาหารเลิศรสและประเทศแห่งอาหารห่วยมาถึง และรวมตัวกัน」
「ประเทศนั้น、เริ่มดีขึ้นทุกวัน……แต่การทำอาหารก็ยังเป็นอาวุธทำลายล้างอยู่……」
「ม๊า แม้แต่ฝั่งตรงข้ามก็ยังหยิ่งสูงตระหง่านอยู่ดี」
「อะแฮ่ม ยังไงก่อนอื่น、ตามกำหนดเวลาคือ７วัน――１สัปดาห์」
「อาโนー、หากเป็นเรื่องจริง」
「อุมุ กำหนดเส้นตายการพิชิตของฮารุจัง、ไงน้อ」
「เอาจริงดิ」
ภารกิจพิชิตดันเจี้ยนที่ยากที่สุดในโลกกว่า 500 ชั้น ไม่ต้องพูดถึงญี่ปุ่นเลย――ในเวลาเพียง２สัปดาห์、มันเป็นเพียงงานของคนบ้าเท่านั้น
เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ที่เส้นตายคือวันเดียวกับที่อำนาจอธิปไตยของประเทศเจ้าของดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกคุกคาม
「――โชคดีที่ต้องขอบคุณความพยายามของสหภาพยุโรป、จึงมีความเป็นไปได้ที่จะยืดเวลาออกไปอีก」
「จริงจังใช่ไหม」
「จริงจังจริงจจังสุด ๆ เลย ลูกพี่หญิงเองก็คงเข้าใจใช่ไหม？」
「คนที่ผูกพันกับฮารุจังมาก――『พรินเซส』」
พรินเซส
ประเทศเล็ก ๆ ในยุโรปที่เป็นอิสระ、หลังจากภัยพิบัติดันเจี้ยน
「……จริงจังมากเรอะ」
「จริงจริง」
「ทุกคนที่อยู่ที่นี่、กำลังวางแผนที่จะพยายามใช้คอนเน็กชั่นที่มีอยู่ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้……ตั้งใจทำงานจนนาทีสุดท้าย จนกว่าฮารุจังจะไปถึง『น้ำพุ』อย่างปลอดภั……และบอกความปรารถนาของฮารุจัง、แล้วกลับมา」
「อะไรจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นก็ต้องปล่อยให้เกิด แม้ว่าจะหมายถึงการยอมแพ้ที่จะไม่มี『สาวน้อยฮารุจัง』อีกต่อไป」
「อ้าー、น่าเสียดายที่เธอจะไม่ใช่สาวน้อยอีกต่อไปแล้ว แต่นั่นก็ควรเป็นเช่นนั้นเน๊」
「อืม、ทว่าพวกเขาคงไม่คาดคิดหรือเชื่อว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะ『กลับ』ไปเป็นผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่」
「สำหรับตัวตนที่แท้จริงของฮารุจังนั้น、จำกัดอยู่เพียงปฐมกาล และไม่กี่คนที่คุณสามารถไว้วางใจได้อย่างแน่นอนเน๊ะ」
「……………………………………งั้นสินะ」
「ม๊า ลูกพี่หญิงช่วยดื่มไวน์ที่เรียงกันหน่อยสิ อะ、แต่ทำงานออนไลน์น่ะ」
「ฟู๊ว」ลูกพี่หญิงถอนหายใจ、และตบแก้มทั้งสองข้าง――ก่อนที่เธอหยิบจะสมาร์ทโฟนออกมา
「……ฉันเองก็ต้องลงมือเหมือนกัน」
「เอ๊ะ？ ไม่สิ、แต่ว่าเธอเป็นคนธรรมดา」
บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอ、มีโลโก้ของบริการแชทบางอย่าง
ก่อนที่เธอจะถือขึ้นมาให้ทุกคนดู
「พวกคุณทั้งหลาย、ตัดสินสิ่งที่ฉันพูดไปแล้วสินั？」
「เอ๊ะ？ เอ๋、ม๊า」
「……เซิร์ฟเวอร์『ฮารุคิ๊วโชตะโกะ โมเอะโมเอะคิ๊ว』ของฉัน」
「อุว๊าก……」
「อุว๊าก……」
「เซ้นทางภาษานั้น……」
「ต่อให้เป็นโนเนมจัง……」
「จงฟังฉัน」
ลูกพี่หญิงแตะจออย่างบ้าคลั่ง
「――เน๊ รู้รึเปล่า？ เซิร์ฟเวอร์แห่งรักโชตะโกะของฉัน ――มีอยู่ล่ะเน๊……เหล่าสุภาพสตรี、และหญิงสาวที่ไม่สามารถเปิดเผยชื่อต่อสาธารณะได้ เช่นเดียวกับในต่างประเทศด้วย」
ใช่、และสิ่งที่ทุกคนคิดเมื่อเห็น OL (สาวออฟฟิศ)ด้วยรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว
――――――โชตะคอนโคตรอันตราย
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 95
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/95/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ไร้สาระ
วันนี้เข้าช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนแล้วแท้ๆ แต่กลับฝนตก แถมยังตกแบบกวนบาทาม๊าก เพราะตกแต่ฝั่งขายของ ข้ามไปหน่อยก็แทบไม่ตกแล้ว
แล้วเพราะมันไม่น่าจะตก เลยไม่ได้เตรียมร่มไว้ ต้องวิ่งวุ่นเอามากาง ดีที่ใส่ติดรถไว้ตลอด ไม่งั้นได้ตากฝนแน่ๆหนาวๆแน่ ฮา
