ตอนที่ 92 『ไลฟ์สด RTA ５００ชั้น：ชั้นระดับกลาง』４
「ฮารุจัง」
「……วันนี้……คือ……」
ก่อนที่ผมจะทันรู้ตัว……รุรุซังก็เข้ามายืนอยู่ข้างผมแล้ว
นอกจากนี้、ลิลี่ซังก็ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและเฝ้าดูอยู่
อืม、เหมือนปกติล่ะ
「จะเข้าไปแค่คนเดียวครับ วันนี้ก็ด้วย」
「แต่」
「แต่ว่า」
「ย้า、ก็อย่างที่เห็นกันอยู่แล้ว นี่เป็นห้องอาบน้ำสำเร็จรูปนะครับ ค่อนข้างเล็กเกินไปสำหรับการเข้าพร้อมกัน２คนหรือ３คนพร้อมกัน」
นอกจากนี้、พวกคุณยังเป็นเด็กผู้หญิงด้วยเน๊？
ยังจำได้ใช่ไหม、ว่าผมเป็นผู้ชายเน๊ะ？
คงไม่ได้โดนเปลี่ยนแปลงการรับรู้โดยคำสาปซามะหรือโนเนมซังใช่ไหมเน๊ะ？
เน๊ะ？
【อาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา！！】
【วันนี้เองก็ยังสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว！！】
【ไม่มีทั้งการบรรยายสด ไม่มีแม้แต่เสียง！！】
【１สัปดาห์ที่ผ่านมานี้、ฉันรอมาตลอดแล้วแท้ ๆ……！】
【แม้ว่ารุรุลิลี่จะรุกอยากเข้าไปด้วยทุกวัน、แต่ฮารุจังก็ยังมั่นคงกับการบอกNO】
【รุรุลิลี่ชอบฮารุจังที่ไม่ระวังตัวมาก、จนไม่สามารถเพิกเฉยต่อความตั้งใจของฮารุจังได้】
【ทุกวันในเวลานี้、การสนับสนุนของผู้ชมจะมุ่งเน้นไปที่ทั้ง２คนนี้】
【ก็แบบว่า……เน๊ะ？】
【อ้า……！】
【นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นเปิดรูทรุรุลิลี่ฮารุเปิดออกน๊า】
【ไทรฟอร์ซในฝัน……】
【ยูริ……】
【โอเน่โชตะ……】
【ในที่สุดฮารุจังก็ได้ปฏิเวธอย่างดื้อรั้นครบเป็นเวลา１สัปดาห์แล้ว】
【ม๊าเน๊……ก็มันต่างจากห้องอาบน้ำของที่บ้านเน๊……】
【ข้าอยากเห็นนนนน……พวกเฮารุจังอาบน้ำ……】
【ไม่สำคัญว่าจะมีแสงขาวลึกลับหรือไอน้ำก็ช่าง ……ข้าแค่อยากจะเห็นบรรยากาศสด ……】
【อู๊วววว……】
【ฮารุจัง……】
【ยอมแพ้】
【โนเนมจัง……】
【ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้นที……】
【แค่เสียงพูด！ แค่เสียง！！】
【ต่อให้มีแสงลึกลับหรือไอน้ำก็ไม่เป็นไร！！】
【non】
【ก็นั่นสิน๊า……】
【คุสะ】
【โนเนมจังหมุนตัวไปมาอย่างมีความสุข คุสะ】
【โนเนมจัง、พูดด้วยคำศัพท์ที่มีจำกัด 「ต่อให้พวกฮารุจังเข้าไปด้วยกันก็ตาม ฉันก็จะไม่แสดงเนื้อหาเสน่ห์ทางเพศแน่นอน」ล่ะมั้ง】
【ขอแค่นิดหน่อยก็ดี！！！】
【nicht】(ไม่ ภาษาเยอรมัน)
【อาร๊าย！！！】
【ไม่ได้รับอนุญาต】
【เน๊ โนเนมจัง、อย่างน้อยก็อย่าเปลี่ยนภาษาไปมาสิ】
【คุสะ】
【นี่คือเทมเพลตสำหรับตลอด１สัปดาห์นี้】
【การเล่นสนุกของโนเนมจังกับเหล่าคนดู】
【ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นน๊า……】
【อ้า……】
【อืม……ในหลาย ๆ ด้านเน๊ะ……】
◇
「……………………………………」
「อือ――……ฮารุจัง……」
「กู๊ว……」
「ซู่ー……ซู่ー……」
「………………………………」
ภายในเต็นท์
เสียงลมหายใจที่หลับใหลที่ได้ยินมีอยู่４คน
รุรุซัง、เฮนไตซัง、คุชิมะซัง、ลิลี่ซัง。
มืดสนิท……ถึงอย่างงั้นก็ต้องขอบคุณสกิลค้นหาศัตรู、ภายนอกเต็นท์เองผมก็ยังสามารถมองเห็นได้
สิ่งเดียวที่ได้ยินคือลมหายใจที่กำลังหลับใหล……แต่ว่า、ด้วยสกิลค้นหาศัตรู ผมจึงสามารถได้ยินเสียงจากภายนอกได้
……หากว่าผมอยู่ที่บ้าน ผมจะปิดสกิลเอาไว้และนอนหลับไป แต่ที่นี่คือดันเจี้ยน
ไม่สามารถทำแบบนั้นได้หรอกเน๊ะ
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม、ผมถึงได้ง่วงนอนในระหว่างวันขนาดนั้น
เป็นเพราะผมตื่นตัวอยู่เสมอแม้ในขณะเวลานอนหลับล่ะมั้ง？
ย้า、แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าแปลก เพราะเริ่มเป็นต้นตั้งแต่วันแรกเลย……อืมー
แต่ถึงผมจะนอนมากขนาดนั้นแล้วก็ตาม ผมก็ยังคงจะง่วงในไม่ช้า……ผมเดาว่า ผมจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้าโดยอยู่ในอ้อมแขนของรุรุซังเหมือนทุกทีน๊า
ทำไมกัน
ความเครียดทางจิต？
ก็อาจจะเน๊ะ
ก็เพราะว่า
――รางวัลคือ「น้ำพุ」ไงล่ะ
แม้ว่าจะมีคนมากมายที่ช่วยเหลือผม、แต่สิ่งนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการมากกว่าสิ่งอื่นใด
น้ำพุแห่งความปรารถนา
ความปรารถนา
เพื่อรุรุซังให้ได้ใช้ชีวิตเหมือน「เด็กผู้หญิงธรรมดา」
ผม、ได้ใช้ชีวิตในฐานะเด็กธรรมดา สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยและได้งานในบริษัท……ถึงสุดท้ายจะถูกไล่ออกก็ตามเน๊ะ
แต่ว่า、จนกระทั่งถึงตอนนั้น ผมก็เหมือนได้ทำอะไรตามใจชอบในชีวิต、แม้ว่าจะมี……เรื่องน่าเสียใจมากมายด้วยก็ตาม、แต่สามารถโน้มน้าวตัวเองได้ว่า「นี่คือชีวิตที่ผมได้เลือกเอง」
มีเรื่องไม่ดีและเรื่องน่าเศร้าอยู่บ้าง
แต่、เรื่องนั้นผมก็ยังได้ใช้เวลาอย่างสงบสุขได้เสียใจอย่างสงบสุข
แตกต่างจากรุรุซังที่ถูกมุ่งเป้าโดย、คำสาปซามะ……โนเนมซัง
……พรุ่งนี้。
เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้、ผมจะขึ้นไปที่แนวหน้า และเข้าร่วมกลุ่มโจมตี
……พวกรุรุซังเอง、ก็จะเข้าร่วมด้วย
จ๊า、ผมจะขอตอบแทนคุณสำหรับการปกป้องที่มอบให้ตอลด １สัปดาห์นี้เน๊ะ
「……อืออออ……」
「……อื」
ความรู้สึกของการถูกกอด
……รุรุซัง、เพราะว่ามีปัญหาในการนอนน๊า……
ในความมืด、ผมสามารถมองเห็นใบหน้ายามหลับของรุรุซังได้อย่างชัดเจนด้วยการใช้สกิลค้นหาศัตรูที่สลับไปยังโหมดอินฟราเรด
……เด็กผู้หญิงคนนี้、จนถึงตอนนี้……ต้องมีมีชีวิตที่พังทลายมาตลอด １０ปี
ทุกคนในคอมเม้นท์มักจะเรียกหา「โนเนมจัง」และเล่นด้วย、แต่หัวใจของผมไม่สามารถให้อภัยได้
เพราะท้ายที่สุดแล้ว、เขาคือคนที่รังแกเด็กน้อยเช่นนี้
ไม่สามารถยกโทษให้ได้จริงไหม？
「อืมมมมม―……อุเฮะๆๆๆ……」
รุรุซังเป็นคนประเภทที่ต้องการใกล้ชิดกับผู้คนแม้ในขณะที่เธอหลับ และแก้มของเธอก็แนบชิดกับผม
……ไม่ใช่เสียงจากฝันร้ายสินะ、เท่านั้นก็โล่งใจแล้ว
「……………………………………」
ผมมองขึ้นไปยังด้านบนของเต็นท์ที่เรียบง่าย
――โนเนมซัง
ผม……จะทำให้เด็กคนนี้มีความสุขอย่างแน่นอนเน๊ะ
หืม？
ผมคิดว่าสำนวนนี้ดูแปลก ๆ นิดหน่อยล่ะมั้ง……ม๊า ช่างเถอะ、ก็น่าจะเป็นสำนวนจากนิยายที่ผมอ่านมาสักพักแล้วแหละ
◇
【 】
【 】
【 】
【 】
【RTA５００ชั้น ――ชั้นล่าง、เปิดม่าน】
【ก็บอกว่าหยุดทีเถอะー】
【โนเนมจัง……ช่วยหยุดประกาศอะไรกะทันหันกลางดึกหน่อยได้ไหม？】
【ตอนนี้เวลาตี２……พึ่งผ่านเที่ยงคืน】
【กรุณาอย่าผลักพวกเราที่กำลังเพลิดเพลินกับการนอนหลับของพวกฮารุจังอย่างเงียบๆ ลงนรกแบบนี้เซ้……】
【หัวใจของมนุษย์เน๊ะ、แกนกลางจะเสียหาย……เนื่องจากความเครียดทางจิตล่ะเน๊ะ เข้าใจไหม？】
【เข้าใจ】
【ยอดเยี่ยม】
【น่ารัก】
【จับคู่กับฮารุจัง！】
【ส่องแสง】
【ระดับความยาก １％↓】
【โนเนมจังน่าร๊ากー！】
【เพราะอย่างงั้นขอแค่เสียง！】
【ไม่】
【คุสะ】
【ยังไงดี รู้สึกเหมือนจะได้มีปฏิสัมพันธ์แบบนี้กับโนเนมจังทุกคืนเลยน๊า】
【ด้วยเหตุผลบางอย่างจึงลดลงในระดับ％น๊า】
【โนเนมจังดูใจดีแต่เคร่งครัด】
【ต้องการความห่วงใยจริงไหม】
【เรื่องนั้นพวกเราจะช่วยห่วงใยอย่างสุดกำลังเอง】
【มีความสุข】
【จริงไหม】
【เอ๋……】
【คุสะ】
【โนเนมจัง……ถ้าไม่หมกมุ่นอยู่กับฮารุจังขนาดนั้น ก็คงจะสนุกและน่ารักได้ตามปกติ……】
【ช่วยไม่ได้ล่ะ、เป็นการแสดงโลกนี้เลิฟฮารุจังแน่นอน】
【ฉันแน่ใจอย่างนั้น】
【อะ、พอว่าแบบนั้น、ก็มีคนโชคร้ายเป็นตัวอย่างแล้วไง】
【ใครกันล่ะนั่น】
【รุรุจัง？】
【ตอนนี้ความสนใจของโนเนมจังลงไปอยู่ที่ฮารุจังหมดแล้ว ถ้างั้นก็ปลอดภัยแล้วจริงไหม？】
【อะ、ก็แค่มีไอ้บ้าดำดิ่งลงไปในดันเจี้ยนตามแบบฮารุจัง】
【หลังจากนั้นพวกนิสัยเสียก็ฝึกฝนโดยการปิดไลฟ์สดและการติดต่อตามแบบฮารุจัง】
【แปลกนิดหน่อยที่ฉันถูกไล่ออกจากปาร์ตี้ด้วยตัวเอง】
【ดูเหมือนว่าในที่สุดพวกบ้านั้นก็รู้ตัวว่า……「ตัวเองกำลังติดถูกขัง」】
【อ้าอืม……ดันเจี้ยนทั่วประเทศตอนนี้、ถูกล็อคทางเข้าทั้งหมดไว้แล้วเน๊……】
【คุสะ】
【เรื่องนั้นจะไม่เป็นไรเหรอ？】
【อ้า】
【นั่นสิน๊า、ดูเหมือนว่าสมาคมเองก็จะมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง】
【ว่าไป、เพราะเข้าไปในดันเจี้ยนในชนบทล่ะนะ……】
【ยิ่งไปกว่านั้น จากการเลียบแบบตัดการติดต่อตามแบบฮารุจังอย่างสมบูรณ์、ทำให้ไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์นี้ และตอนนี้รู้แล้ว】
【ฉันไม่สามารถออกจากสถานที่ดันเจี้ยนได้ แม้ว่าฉันจะหนีไปพร้อมกับสายรัดข้อมือก็ตาม】
【คุณเป็นคนงี่เง่ารึไง？】
【คุสะ】
【โอ๊ย、ถ้าแบบนั้นฮารุจังก็จะกลายเป็นคนงี่เง่าเหมือนกันนะเซ้ พูดแล้วไม่แปลกไปหน่อยรึไง】
【ช๊ายー】
【แปลกนิดหน่อย（อุปมา】
【ข่าวร้าย・ถ้าคุณเลียนแบบฮารุจัง คุณจะถูกขังอยู่ในดันเจี้ยน】
【น่าสงสารชะมัด คุสะ】
【คนที่ปลดล็อคได้、ได้ยินมาว่าจะมาถึงพรุ่งนี้ล่ะ】
【น่าสงสารจริง คุสะ】
【ตอนนี้มีเพียงหญ้าเท่านั้นที่เติบโต】
【แล้ว、เพราะเรื่องนั้นช่วยไม่ได้แล้ว ฉันเลยฉายไลฟ์สดของฮารุจังกลางแจ้งมันไปซะเลยเน๊ะ】
【คุสะ】
【ตั้งแต่แรกแล้วทำไมการไลฟ์สดถึงยังONได้อยู่กันทั้งที่ไม่ได้ดำดิ่งลงในดันเจี้ยนนี่】
【ซ้า？】
【สไตล์ของโนเนมจังล่ะมั้ง？】
【โนเนมจัง……ยังไงซะเธอก็เป็นเด็กที่น่ากลัว……！】
【ตอนนี้มันสายไปแล้ว】
【ฮารุจังก็แปลกๆ นิดหน่อย แม้จะเป็นสาวน้อยก็ตามน๊า……】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 92
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/92/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ไร้สาระ
เวลาที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดคือเวลาที่อันตรายที่สุด เป็นอะไรที่จริงแท้ วันนี้เกือบหัวฟาดพิ้น เพราะที่กันรถไหล ทั้งที่เห็นว่าต้องเดินพ้นแน่นอน
แต่นิ้วก้อยเท้าก็ยังไปเกี่ยวจนหน้าทิ่ม ดีที่เกาะประตูรถทัน ไม่งั้นหัวคงลงไม่พื้นก็รถคันข้างๆ ฮา
