ตอนที่ 90 『ไลฟ์สด RTA ５００ชั้น：ชั้นระดับกลาง』２
ในขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับเสียง กลิ่น และแสงจากกองไฟที่ดังเปรียะ ก็ได้ยินเสียงที่จริงจังของทุกคน
「……เหลืออีก３００ ชั้น กับเวลาอีกเพียง ７ วันเท่านั้น」
「ตามการคำนวณง่าย ๆ ก็ต้องลงไปให้ได้วันล่ะ ５０ชั้นเน๊ะ แม้ว่าความเร็วในการพิชิตในช่วง３วันแรก……จะเป็นไปตามที่วางแผนไว้เดิมก็ตาม」
「นั่นสิเน๊ะ、วันนี้พวกเราก้าวหน้าไปเพียงไม่กี่ชั้นเท่านั้นเอง……」
「ตามที่คาดไว้ ยิ่งดำดิ่งลึกเท่าไร มอนสเตอร์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น……ไม่เพียงแค่นั้น แต่ล่ะชั้นก็มีแต่จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วยเน๊ะ ……」
【ที่จริงมันเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้อีกค่ะ……ใช่、แม้แต่ในประเทศของฉัน ก็ยากที่จะเจออะไรแบบนี้……】
ว่าไปแล้วประเทศของลิลี่ซัง、ดูเหมือนจะถูกเรียกว่า ฮอตสปอต และเห็นได้ชัดว่ามีดันเจี้ยนที่มีเลเวลสูงผิดปกติเน๊ะ
นั่นเป็นสาเหตุที่ลิลี่ซังทะลุไปถึงเลเวล ２５ 、ซึ่งถ้าหากว่าเธออาศัยอยู่ในญี่ปุ่นแล้วมีเลเวลสูงขนาดนี้ เธอก็จะไม่มีปัญหาอะไรเลย
โลกใบนี้มันใหญ่มากเลยเน๊
ญี่ปุ่นไม่ใช่จุดฮอตสปอต ดังนั้นคุณภาพเลเวลของดันเจี้ยน……ดูเหมือนจะ「ปานกลาง」、หากผมแข็งแกร่งขึ้น ผมก็อยากจะพูดเกี่ยวกับเรื่องของต่างประเทศเช่นกัน
แต่การไปต่างประเทศมันลำบาก ดังนั้นยังไงก็ได้
「ค่ะ……２００ ชั้นจากทั้งหมด ５００ ชั้น ว่าไปแล้วก็อาจรู้สึกเหมือนดูตื้น、แต่การพิชิตของฮารุก่อนหน้านี้อยู่ระหว่างชั้นที่ ２５０ถึงชั้นที่２００、ตั้งแต่แรกเลย ต่อให้เป็นกลุ่มระดับสูงก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะไปให้ได้เกินชั้นที่ ２００ ค่ะ ……คงคิดว่าตัวเองจะเข้าใจแล้ว、แต่ในความรู้สึกแล้วกลับไม่เข้าใจอะไรเลยเน๊ะ」
เอมิซังเป็ฯคนจริงจังเสมอ
โดยพื้นฐานแล้ว กล้องของทุกคนจะไม่ปิดเว้นแต่ว่าช่วงที่พวกเธอเข้านอนในเต็นท์、ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เอมิซังจึงต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดียว และต้องซ่อนความเป็นเฮ็นไตของตัวเองเอาไว้
……เหมือนกำลังต้องฝืนตัวเองเอาไว้ แต่ในเมื่อเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ดังนั้นโปรดยกโทษให้ผมด้วย
ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นได้ดีเลย
ก็เป็นผู้ชายนิหน่า
อดีต
ม๊า ถึงช่วงนี้ผมจะกลายเป็นสาวน้อยและลืมไปเกือบหมดแล้ว แต่สักวันผมจะเอากลับมา จะสามารถนึกออกอีกครั้ง
【การไตร่ตรองของเอมิโอเน่จังนั้นชัดเจน】
【เป็นคนจริงจังจริง ๆ เน๊】
【สมเป็นลีดเดอร์จริง ๆ เน๊】
【ลีดเดอร์คือฮารุจัง……ไม่ใช่เหรอเน๊】
【อืม、เอมิจังต่างหากเน๊】
【ฮารุจังเป็นมาสคอตเน๊ะ ของพิชิตดันเจี้ยน】
【มาสคอต（นางฟ้ามือระเบิด】
【อย่าทำให้นึกถึงสิ……พยายามลืมอยู่แท้ ๆ……】
【เข้าใจเลย】
【คุณไม่สามารถเคลื่อนย้ายฮารุจังโดยไม่ได้รับอนุญาตล่ะ……】
【ฮารุจังพึมพำเงียบ ๆ……ได้โปรด……】
ผมเริ่มคิดเรื่องนี้ ขณะเพลิดเพลินกับการชิมเนื้อสัมผัสของเห็ดที่เรียกว่า โคริโคริ
ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่、แต่เหมือนว่าจริง ๆ แล้วดันเจี้ยนนี่ก็ดูเหมือนว่าจะเป็น「ดันเจี้ยนความยากต่ำ」เมื่อเปรียบเทียบกับมาตรฐานทั่วไปของญี่ปุ่น
อย่างน้อยก็สำหรับคนที่เลเวลต่ำกว่าทางนี้
เพราะอย่างงั้นผมเลยคิดว่าที่นี่คงเป็นเรื่องง่ายสำหรับกลุ่มชั้นนำของประเทศ、แต่ว่าประมาณตั้งแต่ชั้นที่ １００ ลงมา……ดูเหมือนว่าสิ่งต่าง ๆ จะรุนแรงขึ้นทันทีตั้งแต่วันที่ ３ เป็นต้นมา
ชั้นต้นมีความยากต่ำ、และหลายสิบชั้นคือ ความยากปานกลาง……จากนั้นก็กลายเป็นความยากระดับสูงขึ้น
แค่「เหมือนจะ」？
ก็แบบผม、ส่วนใหญ่มักจะหลับตลอดเลย
ผมเองก็ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ แต่ก็ง่วงอยู่ดีน๊า……ในสัปดาห์ที่ผ่านมา、ผมนอนหลับประมาณ １５ ถึง １８ ชั่วโมงต่อวัน
ร่างกายนี้、เป็นของสาวน้อย ดังนั้นหากผมอยากนอนก็สามารถนอนได้ตามปกติเน๊……ถึงจะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปนิดหน่อยน๊า
ผมยังไม่ได้พูดอะไรมากนักเกี่ยวกับอาการไม่สบายนี้、แต่ว่าถ้าอาการแย่ลง ผมจะคุยกับคุชิมะซังเอง
【ปกติจะยากสุด ๆ เลยจริงไหม、กับการมาให้ถึงที่นี่】
【อย่างแรกเลย ฉันยังไม่เคยไปถึงครึ่งทางของชั้น ２００ ด้วยซ้ำ】
【หลักฐานสำคัญคือ ถ้าเป็นดันเจี้ยนในประเทศขีดจำกัดคือชั้นที่ ２５０……】
【ถ้าลองค้นดูก็พบว่าดันเจี้ยนที่มีมากกว่า ３００ ชั้น ทั่วโลกก็มีไม่ถึง １００แห่งเน๊】
【แม้จะบอกว่ามีเลเวลระดับสูงอยู่ในต่างประเทศ แต่นั้นก็เพียงเพราะประเทศพวกนั้นมีพื้นที่ขนาดใหญ่กว่า、แต่ท้ายที่สุดแล้ว ถึงจะค่อนข้างแข็งแกร่งแต่ก็มีเพียงแค่ ２５０ ชั้น】
【ดูเหมือนว่าสถานที่ในประเทศล่าสุดที่ฮารุจังเคยพูดถึงว่าเคยดำดิ่งมา……นั้นมีมากกว่า３００ชั้น】
【อ้า、ดันเจี้ยนนั่นน๊า สมาคมเริ่มการสอบสวนแล้ว、แต่ดูเหมือนว่าจำนวนชั้นยังคงอยู่ที่ １００ ชั้น อาจเป็นเพราะการปรวนแปรเสร็จสิ้นแล้ว】
【เอ๋……】
【มะ、ม๊า、จากเอกสารสำคัญดูเหมือนว่าการพยายามพิชิตของฮารุจังนั้นเป็นเรื่องจริง……】
「เคปปุ」
มุ
ดูเหมือนว่าหนังท้องจะตึงซะแล้ว
พออิ่มแบบนี้ก็กินต่อไม่ได้แล้ว
รู้สึกหนักใจกับข้อจำกัดทางกายภาพของตัวเองจัง
【น่ารัก】
【ยังไงก็ตาม เธอกินตลอดเวลาในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันเลยน๊า ฮารุจัง】
【ชอบเธอที่กินเยอะ ๆ ล่ะ】
【กินอีกเยอะ ๆ เลย……】
【กินอีก……ไม่สิ เอาจริงนะ】
【ถ้าลมแรงพัดมารู้สึกเหมือนจะถูกพัดปลิวไปได้เลยเน๊、ฮารุจัง……】
【จริง ๆ แล้วตอนที่ไปช่วยรุรุจัง เธอบินไปจนถึงชั้นบนสุดน๊า】
【จำได้เลย คุสะ】
【ไม่ใช่คุสะสิ】
【อิย๊า ม๊า ว่าไปแล้วตอนนั้นก็ตื่นเต้นมาก……】
「ฟู๊ว」
รู้สึกว่ากินมากเกินไปนิดหน่อยน๊า
【ถึงจะรู้สึกหิว、แต่ว่าปริมาณที่กินก็น้อยมากเน๊ะ……】
【ใช้เวลาเป็นสองเท่าของคนอื่น ๆ แต่ก็กินแค่ครึ่งหนึ่งของทุกคนเน๊ะ……】
【อืม……รุรุจังที่กินในปริมาณเท่ากันก็กินเสร็จแล้ว、แต่ของฮารุจังยังมองไม่เห็นก้นชามเลยเน๊……】
【สมเป็นสาวน้อยจริง ๆ น๊า】
【หรือว่าบางที:ฮารุจัง、เพราะยากจนจึงต้องกินของในดันเจี้ยนให้อิ่มท้อง】
【เพราะท้องเล็ก เลยพอใจกับสิ่งแบบนั้น】
【ฟุว๊า】
【น่าเศร้าอะไรขนาดนั้น】
【ดีล่ะ、ให้เงินบริจาคจำนวนน้อยนิดในระดับฮารุจังไม่คิดส่งคืนดีกว่า】
【นี่คือแคมเปญระดมทุนล่ะ、ฮารุจัง……และเพื่อมื้ออร่อยกับคุณพ่อ……】
【แต่ระวังไว้ล่ะ、โนเนมจังจะโยนเงินคืนให้คุณแม้ว่าคุณจะโยนเงินไปโดยไม่คิดก็ตาม】
【โนเนมจังจะทำจามที่ฮารุจังบอกว่า「กรุณาคืนเงินให้ด้วยครับ」ล่ะ】
【น่ารัก】
【สุนัขผู้ภักดี】
【สุนัข？】
【ใช่ใช่】
【คุสะ】
【โนเนมจังมีคุณสมบัติของสุนัขเหรอ……？】
【ไม่สิ、ความหึงหวงนั้นต้องเป็นแมวแน่ ๆ】
【แมวคือ ฮารุจังจริงไหม？】
【ก็ใช่หรอก】
【ม๊า ไม่เห็นเป็นไร、จะแมวกับสุนัข หรือแมวด้วยกัน】
【นั่นสินะ……】
ซุปเห็ดยังลอยเหลืออยู่ในชาม
……ดีเกินกว่าจะเสียไป
แต่ยังไงก็ตาม、ท้องของผมตอนนี้แน่นแล้ว
「……ฮารุซามะ、อิ่มแล้วเหรอคะ？」
「ขอโทษเน๊ะ、ผมกินได้ไม่หมด」
「ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ！ เพียงแค่ได้อาหารให้ฮารุซามะได้ลิ้มรส ก็ย่อมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นเนื้อและเลือดของฮารุซามะแล้วค่ะ！」
【คุสะ】
【ความแอบชอบใครสักคนของลิลี่จังช่างสุดยอด】
【พุ่งเป็นเส้นตรงเข้าใส่ฮารุจังเลยน๊า、ตั้งแต่เข้าร่วมดันเจี้ยนแล้ว】
【ยังไงดี สีหน้าของลิลี่จังดูน่ากลัวนิดหน่อย……รอก่อน เป็นแค่ข้อเท็จจริงをををををををををををををををを】
【อ้าー】
【อีกหนึ่งชีวิตอันล้ำค่าแด่โนเนมจัง……】
「……………………………………」
【รุรุจังเฝ้าดูการแลกเปลี่ยนอย่างเงียบ ๆ】
【รุรุจังน่ากลัวー】
【แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่าตอนแรก】
【อ้า……ตอนนี้แค่กำลังจับตาดูอยู่น๊า……】
อืม
รุรุซัง、ถึงจะดูไม่เยอะเท่ากับเมื่อก่อน แต่ว่าเธอก็ยังมองมาเหมือนพูดว่า「ผมที่เหมือนน้องสาวถูกแย่งไปแล้ว！」ประมาณนั้นเน๊ะ
ถึงแม้ว่าหากพิจารณาจากอายุและเพศที่แท้จริงแล้ว ผมก็เป็นเหมือนพี่ชายคนโตเน๊
ลิลี่ซังพูดว่า「หากทานไม่หมด จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ดิฉันได้ไหมคะ」ผมเลยยกชกชามให้กับเธอ
ลองคิดดูแล้ว มันรู้สึกเหมือนเป็นการสิ้นเปลืองเพราะคงต้องทิ้งมันไป แต่เธอกลับบอกว่า「ไม่เสียเปล่าแน่นอนค่ะ」、ผมเลยยอมแพ้
เรื่องนั้นยังไงก็ได้แล้วกัน、แต่สุดท้ายแล้วการที่ความเร็วในการเดินช้าลงนั้นไม่ดีเลยเน๊
หืม――……ผมยังมีพลังเวทมนตร์ประมาณ １０หน่วย
จากประมาณ １０００หน่วยล่ะ
ยะ、ทว่าก็เป็นแค่การประมาณการแหละเน๊ะ……โฮร่า、ก็เครื่องมือที่สามารถใช้แสดงค่า HPเอย MP เอยนั้นหายากมาก
「……ฮารุซา……ง」
「ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปให้ผมเข้าร่วมด้วยไหมครับ、เอมิซัง」
เอมิซังรู้สึกตัวสั่นด้วยความประหม่า
เด็กคนนี้จริงจังจะจริงจังพอ ๆ กับคุชิมะซัง ตราบที่อีกฝ่ายไม่ใช่สาวน้อยล่ะน๊า
【เอ๊ะ】
【อ้า……】
【ข่าวร้าย・ความสงบสุขของพวกเรากำลังจะจบลงแล้ว】
【ก็พอเข้าใจอยู่หรอก……ยอมแพ้】
【นั่นสิเน๊……แปลว่าฮารุจังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเคลื่อนไหวแล้วเน๊……】
มาดูผู้คนตั้งแคมป์กันดีกว่า
ทุกคนเหมือนจะก้มหน้าหรือนอนราบกันหมดไม่เหมือนตอนแรกเลย
บางทีพวกเราอาจจะไม่ใช่ของแปลกแล้วล่ะมั้ง、แล้วก็พวกเขาเองก็คงจะเหนื่อยจากความยากลำบากในดันเจี้ยนเหมือนกัน……บางที ขวัญกำลังใจอาจกำลังตกต่ำกันทั้งสองฝ่าย
【ยังไงก็เถอะ ดันเจี้ยนนี่จริง ๆ แล้ว……คืออะไรกันแน่？】
【ฉันคิดเรื่องนี้ตั้งแต่แรก、แต่มันไม่ยากเกินไปเหรอ？】
【ก่อนอื่น แต่ละชั้นมีขนาดใหญ่มาก、และมีกับดักและมอนสเตอร์มากมาย】
【ยิ่งกว่านั้น มอนสเตอร์มีสีและรูปแบบพฤติกรรมที่แตกต่างกัน ดังนั้นประสบการณ์เก่า ๆ จึงไม่น่าเชื่อถือ】
【และมีเวลาจำกัด ก็เลยยิ่งสร้างความวิตกกังวลทางจิตใจ】
【ยิ่งกว่านั้นจำนวนคนยังน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับขนาดและความยากของดันเจี้ยน】
【ฮัลโหลฮัลโหล โนเนมจัง？】
【ไม่ได้】
【ชิส์ー】
【คุสะ】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 89
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/89/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
