ตอนที่ 86『ไลฟ์สด RTA５００ ชั้น：ชั้นต้น』５
เห็ดที่ผมเก็บมาถูกปฏิเสธหมดเลยล่ะ
ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
ก็จริงอยู่ว่าทุกสิ่งที่เติบโตในดันเจี้ยนนั้นมีพิษ แต่หากคุณไม่เคยกินมาก่อนก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องกลัวเลย
ผมคิดว่าควรจะเสิร์ฟให้กับทุกคนได้ลอง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเก็บไว้กินเองคนเดียวคราวหลัง
【แต่ว่าฮารุจัง……หรือว่าบางที、อาจมีเงินมากพอเพราะว่าควานหาส่วนผสมของกินในดันเจี้ยน……？】
【ไม่ล่ะ、ถึงจะสมกับเป็น……ไม่ใช่ใช่ไหม？】
【ถึงจะพูดอย่างงั้น】
【ได้โปรด】
「ฮารุจัง、ไม่ใช่หรอกเน๊？」
「อะไรงั้นเหรอครับ？」
「……คอมเมนต์ไง、ที่เปิดโชว์ไว้ตรงข้างหน้า……？」
「การอ่านค่อนข้างน่ารำคาญ ผมก็เลยปิดมันไว้ครับ」
「เอ๊ะ」
【คุสะ】
【ทำไมถึงทำแบบนั้นกันล๊า！！】
【ฮารุจังยังคงจัดการตามความสะดวกของตนเอง】
【ดูเหมือนว่ามีสตรีมเมอร์บางคนที่ปิดช่องคอมเมนต์และไม่อ่าน เพราะพวกเขาพบว่ามันน่ารำคาญแม้ว่าจะอยู่ในระหว่างไลฟ์สดก็ตามล่ะนะ】
【ทั้งที่เป็นสตีมเมอร์น่ะเหรอ……？】
【มะ、ม๊า、ถ้าพูดถึงสไตล์ของฮารุจังล่ะก็……】
【ก็ใช่ล่ะนะ、เดาว่าเป็นสไตล์ดั้งเดิมที่จะไม่ดูคอมเมนต์สินะ】
【นั่นไม่ถูกต้องเลย、เธอจะอ่านระหว่างทักทายครั้งแรกและครั้งสุดท้าย】
【เข้าใจผิดไปแล้วน๊า】
【ขอโทษด้วย】
【ปฐมกาลดูเหมือนเจ้ากี้เจ้าการโดยไม่จำเป็น คุสะ】
【ก็แบบยอดเยี่ยม】
【ปฐมกาลยอดเยี่ยม】
【ใช่เลย】
【โอ้、เทศกาลสินะ？】
【ยังไงดีเหมือนอยากเห็นความบ้าคลั่งล่ะ】
【แขนข้ามันส่งเสียงเลย】
【คุสะ】
【ใจเย็น ๆ ไว้ ปฐมกาล】
【แต่เกือบลืมไปแล้ว ปฐมกาลมีกัน１０คนเองสินะ】
【ทรงพลัง คุสะ】
【อ้าอืม、ปฐมกาลพยายามสร้างความประทับใจในช่วงเวลาสำคัญ……】
「อีกอย่าง、คอมเมนต์มันเลื่อนไม่หยุดเลยจริงไหมครับ」
「……อืม、ก็เป็นคอมเมนต์เน๊ะ」
「มันเร็วไปจริงไหมครับ、ซู๊ดยอดเลย」
「อืม、ก็น่าทึ่งมากเลยนะคะ โดยเฉพาะวันนี้เน๊ะ」
「อีกอย่างผมไม่ชินกับหน้าต่างที่ลอยไปลอยมาอยู๋ต่อหน้าแบบนี้ด้วยครับ」
พอลองกดONเพื่อทดลองดู……คอมเมนต์ก็มากมายสุดยอดเลย
「อย่างแรกเลย มันเร็วเกินไปครับ、ให้ไล่อ่านเหมือนปกติไม่ไหวหรอกครับ จริงอยู่ว่าผมสามารถอ่านทั้งหมดได้ถ้าพยายามใช้สมาธิทั้งหมด、แต่มันก็ทำให้เหนื่อยเอามาก ๆ เลยครับ」
「เอ๊ะ、แต่ว่า、พวกทีมงานเป็นคนตั้งค่าให้ฮารุจังไม่ใช่เหรอค๊า……」
「อะ、เรื่องนั้น、ผมบังเอิญเปลี่ยนฟังก์ชั่นนั้นกลับไปเป็นโหมดที่ใช้ปกติครับ ก็เป็นนี่ล่ะครับ、ฟุว๊ากก」
「เอ๋！？ แล้วทำไมเรื่องสำคัญขนาดนี้ถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะค๊า！？」
「กะ、ก็แบบมันน่ารำคาญไงครับ、ผมก็เลยคิดว่าปิดไปแบบนี้ต่อเลยก็ดีไหมน๊าー」
【คุสะ】
【ข่าวร้าย・ฮารุจัง、ไม่เหมาะที่จะเป็นสตรีมเมอร์】
【ป่านนี้แล้วเนี่ยน๊า……】
【อ้า……】
【ฮารุจังพูดว่า「น่ารำคาญ」ออกมาสองครั้งติด】
【ฮารุจังดีจังเน๊……กรุณาเข้ามาที่สำนักงานด้วย】
【เหนือสิ่งอื่นใดเอมิรุรุก็ต้องมาด้วย……】
【จริง ๆ เลย……เด็กคนนี้、เอาแต่บอกว่ารำคาญและไม่ฟังสิ่งที่คนอื่นพูดเลย……】
【ปัญหามากมายนี่、มันจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้าเธอเชี่ยวชาญมันเน๊ะ】
【นึกภาพสาวน้อยอันตรายที่กลายเป็นสาวสวยที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม】
【แต่？】
【ก็อยากเห็นฮารุจังที่เป็นแบบนั้นจัง】
【เข้าใจเลย】
【หยุดนะโว้ย、โลลิก็ควรต้องเป็นโลลิแบบนี้เท่าน๊านนนน、อย่าปล่อยให้เติบโต】
【นาย……】
【เห็นด้วย】
【ปฎิเสธ】
【ทำไม】
【ไม่ชัดเจน】
【ความสับสน】
【คุสะ】
【โนเนมจังโนเนมจัง、ใจเย็นหน่อยได้ไหม？】
【โนเนมจังตัวสั่นกับโลลิฮารุจังและสาวสวยฮารุจัง】
【ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง】
【โนเนมจัง……อย่างน้อยเมื่อพูดถึงความคิดและความรู้สึกเกี่ยวกับฮารุจังก็เหมือนมนุษย์ธรรมดาเลยไม่ใช่เหรอ……？】
【ก็เข้าใจอยู่หรอกว่ารู้สึกยังไง、แต่ว่าก็สนุกดีที่ได้เห็นพวกเธอเติบโตใช่ไหม？】
【เข้าใจเลย】
【แต่ระวังไว้นะ、ถ้าได้ยินว่ามีแฟนหรือกำลังจะแต่งงานหัวใจจะวาย】
【คุสะ】
【โอโต้ซัง！】
【เตรียมตัวให้พร้อมเพราะลูกชายจะดูเหมือนกับแม่】
【โอก้าซัง！】
【 】
【 】
【 】
【 】
【โนเนมจ๊างー！】
【คุสะ】
【ตายซะแล้ว……จะเร็วเกินไปแล้ว……】
【พิมพ์ช่องว่างตลอดไป คุสะ】
【โนเนมจัง、พักก่อนไหม？ ไม่เป็นไรหรอก、เพราะทุกคนกำลังดูอยู่ฮารุจัง เน๊ะ？】
【เอ๋……】
【นี่ม๊านอะไรก๊าน……】
【ไม่เป็นไรนะ？ การไลฟ์สดนี่ผู้ชมไม่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากเกินไปหน่อยเหรอ？？】
【บางทีตอนนี้อาจจะสายเกินไปแล้ว เพราะโนเนมจังอยู่ที่นี่เช่นกัน】
◇
「โกรธแล้ว」
【คุสะ】
【น่ารัก】
【น่ารักทั้งน้ำตานิดหน่อย】
【น่าดึงดูดดีเน๊】
【เปิดเผย】
【ก็บอกว่าให้หยุดง๊ายยยย】
หลังจากนั้นพวกเอมิซังก็ยืนกราน
คุชิมะซังดุผมที่เก็บเห็ดมากินด้วยท่าทีโกรธเคือง、เอมิซังก็เอาแต่ดุผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าเปลี่ยนการตั้งค่าโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่งั้นครั้งต่อไปจะโกรธมาก
แล้ว、เนื่องจากผมมีรูปร่างเหมือนเด็กสาว จึงเตี้ยมาก
ผมโดนเด็กที่สูงกว่าดุเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่รอบ ๆ และมันทำให้ผมรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
ก็แบบว่าผมน่ะ、แก่กว่าเด็กพวกนี้
【เป็นกำลังใจให้】
【อย่าเข้าไป】
「ฮารุซาม๊าー」
「……ลิลี่ซัง」
ลิลี่ซังที่พึ่งกลับมาเรียกหาผม
ยังไงก็ตาม รุรุซังกำลังจับมือฉันอยู่ข้าง ๆ
ปรากฏว่าเธอโดนดุเป็นเพื่อน ดูเหมือนพยายามอย่างดีที่สุดล่ะ
【ลิลี่จัง！】
【ลิลี่จังเข้ามาผสมโรงแล้ว】
【เสียงของลิลี่จังดีย์แหละเน๊】
【เสียงของฮารุจังเหมือนสาวน้อย、รุรุจังเป็นเด็กผู้หญิงที่มีชีวิตชีวา、เสียงของเอมิจังดูเหมือนแม่เหมือนพี่สาว、ลิลี่จัง】
【ความรู้สึกเจียมเนื้อเจียมตัว】
【ใช่เลย】
【ดีย์เน๊】
【คุณสมบัติที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว……】
「……………………………………」
「ฮารุซาม๊าぁ！？」
โมฟุ
อาー、กลิ่นของลิลี่ซัง
【●REC】
【โอะ、โนเนมจังกลับมาแล้ว】
【ฮารุจังกำลังกอดลิลี่จังช้า ๆ……】
【อย่างที่คาดไว้ ฮารุจังจะปิดตัวลงเมื่อโกรธเน๊ะ】
【เดาว่ายังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่เน๊ะ、ฮารุจัง……】
【ฉันคิดว่าแม้แต่นางฟ้าก็ยังร้องไห้】
【นั่นก็จริงเหมือนกัน】
「……อะ、หอมมากเลยสิเน๊ะ！ โฮร่า、ไปกันได้แล้ว ฮารุจัง！」
「……จริงด้วยเน๊ะ、ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วสินะครับ……งั้นก็ช่วยไม่ได้」
เพราะผมรู้สึกเศร้าด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมเลยซุกไซ้ลิลี่ซัง、แต่ทันใดนั้นผมก็ถูกดึงจากด้านหลัง
……และคงไม่มีใครอยากเห็นผู้ใหญ่ร้องไห้ ผมก็เลยพยายามทำตัวต่อไปตามปกติ
【อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา】
【ช่างเสียเปล่าอะไรเช่นนี้！】
【สูญเสีย】
【เศร้า】
【คุสะ】
【ไม่เป็นไรหรอก โนเนมจัง、เพราะการพิชิตพึ่งเริ่มต้น】
【ใช่ใช่、จากนี้ไปต่างหากล่ะ】
【ทุกคนเป็นกำลังใจให้โนเนมจัง คุสะ】
【แต่ว่ารุรุจัง、กำลังอิจฉาจริง ๆ สินะ】
【ก็นะ รุรุจังดึงฮารุจังที่กอดซุกไซ้ลิลี่จังขนาดนั้นให้หันไปกอดตัวเองซะขนาดนั้น】
「……ก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วไงครับ……」
「เอาเถอะน๊า！ กอดฉันให้แน่น ๆ เลยค๊า！」
「ไม่เอาครับ」
【ล้ำค่า】
【เข้าใจเลย】
【เข้าใจเลย】
【ว่าไปแล้วแบบนี้ก็ดี、พูดไปแล้วก็นะ】
【อ้า……！】
「ฮารุซามะ？」
อะ、อยู่ในสถานที่ที่เหมาะสม
รูรุซังพยายามจะกอดผมให้ได้ แต่ผมก็หนีออกมาได้ และมุ่งหน้าไปตามทิศทางของเสียงนั้น
ผมวิ่งหนีไปหาลิลี่ซังที่กวักมือเรียกอยู่
โดยมีรุรุซังไล่ตามมา
……แล้วก็มีกลิ่นหอม
เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมอง……ก็เห็นลิลี่ซังกำลังถือชามอยู่ในมือทั้งสองข้าง
บางทีเธอคงจะเอามาให้กับพวกเราたのかな。
「……ทั้งสองคนคะ、หันหน้ามาทางนี้สิคะ」
「？ ครับ」
「？ อืม」
【！！！！】
【นิ่ง】
【อ้าっอ้าっ】
【ฮารุจังรุรุจังลิลี่จัง ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กัน！！】
ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ 、แต่ดูเหมือนลิลี่ซังจะมีความสุข
อ้าー、เธอดีใจที่ได้อวดอาหารพกพาที่นำติดตัวมาด้วยหรือเปล่านะ？
「ช่วยเงียบไว้เพื่อเอมิซังหน่อยเน๊ะ」
「เอ๊ะ？ ……อะ」
「……เห็ด」
【เอ๊っ】
【ข่าวร้าย・ลิลี่จังก็แปลกพอเช่นกัน】
【อ้าอืม、เพราะเธอเกี่ยวข้องกับฮารุจังเน๊ะ……】
【หรือว่านั่นคือซุปเห็ดสุดโปรดของฮารุจัง】
【ดูน่าอร่อย】
【เดี๋ยวก่อน、มันเก็บเกี่ยวสด ๆ ในดันเจี้ยน】
【แค่คิดถึงก็อยากจะอ้วก】
【ทำให้สำลักเลยไม่ใช่เรอะー！】
【คุสะ】
「ฉันมีผู้……มีเพื่อนที่ช่วยชิมพิษให้แล้วค่ะ……ดังนั้นหมายความว่าน่าจะไม่มีปัญหาค่ะ」
「จ๊า ไปเรียกเอมิซังมาด้วย」
「ไม่ไหวหรอกค๊า、ออกจะเป็นเรื่องยากเกินไปที่จะรับไหวล่ะ」
「ถ้าอย่างงั้น、มากินกันแบบลับ ๆ กันเถอะครับ」
【รอเดี๋ยวก่อน！？ เมื่อกี้เด็กนั่นบอกว่ามีคนลองชิมพิษให้แล้วงั้นเรอะ！？】
【ลิลี่จัง……นั่น、ให้ใครทำกัน……？】
【เธอบังคับคนอย่างไร้ความผิดชอบด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า……】
【ไม่สิ、อาจจะเสนอให้โดยไม่บอกอะไรเลยก็ได้ ……】
【อะ、ข้า、มองจากมุมมองของลิลี่จังแล้ว เธอแค่กำลังเลี้ยงอาหารแก่ชาวต่างชาติที่แข็งแกร่งเหล่านั้น】
【แค่เลี้ยงอาหาร（บังคัง】
【ชาวต่างชาติผู้แข็งแกร่งร้องไห้ขณะที่พวกเขากิน】
【น่าสงสารจริง ๆ】
【แต่พอได้กินแล้วก็อิ่มใจ】
【หรือว่าบางที:เด็กคนนี้、ไม่สนใจใครนอกจากฮารุจัง】
【ฮี่ぇっ……】
【ข่าวร้าย・การกำเนิดของสาวสวยที่อาจอันตรายยิ่งกว่ารุรุจัง】
【นี่ม๊านอะไรก๊านนนนน……（ปกติ】
【อ้าอืม、ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยความสับสนเป็นเรื่องปกติเลยเน๊ぇ……】
หืม、รสชาติก็แตกต่างจากที่ผมกินปกติล่ะ
「อร่อยจังเลยเน๊」
「ค่ะ、เพราะวัตถุดิบเลยทำให้อร่อยได้เหมือนปกติล่ะเน๊」
「พึ่งเก็บสด ๆ เลยด้วยเน๊！」
【３สาวผู้เฒ่ากำลังกินเห็ดจากในดันเจี้ยน】
【อะ、หน้าจอนี้ถูกค้นพบโดยเอมิจังแล้ว】
【เอมิจังกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด】
【ทีมกู้ภัยก็กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดเช่นกัน】
【อ้า……】
【สิ้นหวังแล้ว……】
【ฮารุจังกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว】
【แต่ว่านั่นคือ？】
【ดีที่สุด】
【นั่นสิน๊า！】
【คุสะ】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 86
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/86/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณ คุณคิมหันต์ กสิกรไทย X-6887 มาก ๆ ครับ
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
