ตอนที่ 85『ไลฟ์สด RTA５００ ชั้น：ชั้นต้น』４
ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกง่วงนอนมาก แต่ก็ยังรู้สึกหนักทุกครั้งที่โดนรุรุซังกอด
ขณะที่ผมพยายามตื่นไว้ ผมก็เริ่มง่วงอีกครั้ง
「แต่โล่องอกไปทีเน๊ー、ที่วันนี้เป็นไปตามแผนที่วางไว้」
「ค่ะ、เพราะไม่มีพฤติกรรมที่คาดเดาไม่ได้เกิดขึ้น ด้วยเหตุนี้ เราจึงสามารถรักษากำลังกายเอาไว้ได้อย่างเต็มที่、ยกเว้น１คนที่มีอาการเล็กน้อย”」
「เห้ー」
ว่าไปแล้ว ก็มีข้อความที่เขียนว่า「ทีมกู้ภัย」อยู่บนปลอกแขนของคุชิมะซังเน๊ะ
คงไม่ได้สำคัญเป็นพิเศษหรอกมั้ง
【แต่ไม่น่าเบื่อไปหน่อยเหรอ？ อย๊ากให้ดีกว่านี้นนนนนนนนนนนนนนน】
【ก็บอกว่าอย่าー】
【ก็บอกว่าอย่าทำให้โนเนมจังที่กำลังโพดิวยกย่องอย่างสูงฮารุจังโกรธไง】
【มะ、ม๊า、บทบาทของฮารุจังจะได้เห็นในครึ่งหลัง】
【ใช่ใช่、เพราะพระเอกจะมาช้า】
【แต่เมื่อฮารุจังเริ่มเคลื่อนไหว……】
【อ้า……】
【นอกสนามก็มีเรื่องน่าสนใจเน๊ะ……】
【มะ、ม๊า、ในที่สุดมันก็จะเกิดขึ้น……】
【อ้าอืม、นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อฮารุจังตื่นขึ้นเน๊ะ……】
ผมโผล่หัวออกมาจากเต็นท์ที่วางเอียงตั้งไว้ประมาณกลางบันได
「？」
แล้วเสียงที่ดังจนถึงเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนก็หายไป ทุกคนเงียบจนหมด
ทำไม？
【คุสะ】
【ทันใดนั้นทุกคนก็หันกลับมา คุสะ】
【ก็แบบทุกคน、มาก็เพราะหวังที่อยากจะเจอฮารุจังสักครั้งหนึ่งนินะ】
【นอกจากผู้หญิงที่เข้ามาช่วยดูแลสถานที่แล้ว ฉันก็ไม่คิดว่ากลุ่มวางกลยุทธ์และกลุ่มถือกระเป๋าเดินทางจะอยู่ใกล้พอที่จะได้เห็นฮารุจังหรอกน๊า】
「……นั่นเหรอ……！」
「เห็นไหม……น่ารักสุด ๆ……！」
「ผมบลอนด์สวยมากจริง ๆ……」
「อะ、ที่บนหัว……」
「เธอดูเหมือนเจ้าหญิงจริง ๆ เลย……」
「แต่ข้างในนั่น」
「อ้า……」
「บางทีต่อให้พวกเราทั้งหมดเข้าไปพร้อมกัน……」
「ไม่、เรื่องนั้นกะแล้ว」
「เข้าใจเลย เป็นสกิลระยะไกลที่มั่นใจได้เลยว่าต้องแพ้ให้แม้ว่าเราจะอยู่ห่างออกไปประมาณ１００เมตรก็ตาม……」
「นั่นระดับมาสเตอร์อย่างแท้จริง……」
【ระดับความสนใจมันบ้าไปแล้ว】
【ก็แบบฮารุจังไงล่ะ？】
【สมเป็นฮารุจังน๊า】
【ฮารุจังไง】
【ทุกคนมาที่นี่เพื่อฮารุจัง、ดังนั้นนั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นแหละน๊า】
「……อือ……ฉันสงสัยนะทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นฮารุจังที่กำลังมองฉันอยู่……」
「ถึงตอนนี้การไลฟ์เป็นเรื่องเดียวที่ผู้คนให้ความสนใจล่ะน๊า……เพราะงั้นแหละเน๊ะ……」
「เอมิซัง、โปรดระวังอย่าประมาทเน๊……」
【รุรุจังอยู่ไม่สุข】
【อาเร๊ะ？ ยังไงดี ตอนนี้วิธีการพูดของเอมิจัง】
【ความประมาทคืออะไร？】
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไม่มีใครมาหยุด นั่นหมายความว่าสามารถออกไปเดินเล่นได้เน๊
「หืมーっ」
ยืนขึ้นและยืดตัวー
ตื่นแล้วรู้สึกดีจังเน๊
「ฟุฮ้าっ」
ว่าแล้วเชียวบรรยากาศภายในดันเจี้ยนดีจริง ๆ เน๊ー
ทั้งชื้นและให้รู้สึกเหมือนอยู่ในถ้ำ
「อาっ……」
「ฮ๊าっ……」
「●REC」
【●REC●REC●REC●REC●REC●REC●REC●REC●REC●REC】
【โนเนมจังใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม？】
【โฮร่า、ถ่ายจากระยะใกล้ด้วยโดรนถ่ายภาพไม่ใช่เรอะ】
【ตอนนี้โนเนมจังถูกฝึกจนเชื่องแล้ว คุสะ】
【แต่ระวังไว้、ถ้าพูดอะไรแปลก ๆ คุณจะไม่สามารถกลับมาได้อีก】
【ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น！！】
【หยุดพูดอะไรที่น่ากลัวได้แล้ว】
【โหดร้าย】
【คุสะ】
「ฟู๊」
หืม、มีกลิ่นหอม
พอผมสืบหาต้นตอของกลิ่น ก็ดูเหมือนอยู่ด้านบนสุดของบันไดกว้าง ๆ……เอ๊ะえ？
「พาสต้า？」
「ค๊า、ฮารุซามะ」
「ลิลี่ซัง」
ลิลี่ซังอยู่ใกล้เตาแก๊สและหม้อ และรวมถึงผู้คนจากประเทศเดียวกับลิลี่ซัง
「หรืออาหารแห้งขาดความหลากหลายเน๊ะ ดังนั้น ประเทศของฉัน……ขออภัย……บริษัทของคุณพ่อได้สร้างผลิตภัณฑ์ที่สามารถต้มโดยตอบสนองต่อพลังเวทมนตร์ของดันเจี้ยนได้ค่ะ」
「เฮ้ー」
มีกลิ่นหอมจากหม้อต้มที่กำลังเดือด
……ผม、ดูเหมือนว่าจะนอนไปหลายชั่วโมงจริง ๆ
「หากคุณสอบถาม เราจัดให้ทุกอย่างฟรี『เพราะเป็นโฆษณา』ค่ะ！ เป็นปาร์ตี้ชวนชิม！」
「ว้าวー」
【ลิลี่จัง、หน้าดูภูมิใจจริง ๆ】
【ก็แบบภูมิใจในตัวฮารุจังเน๊ะ】
【ความชอบของลิลี่จังต่อฮารุจังคือ MAX ตั้งแต่ต้น】
【รุรุจังล่ะ？】
【ละไว้ฐานที่เข้าใจ】
【โนเนมจังล่ะ？】
【ไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนั้น……】
【คุสะ】
「จะพร้อมทานในอีกประมาณ１０นาทีค่ะ」
「จะดีเหรอครับ？」
「ค่ะ เพราะทุกคนจะทานอาหารแยกกันแต่ละกลุ่มค่ะ」
ข้างในหม้อ……มีพาสต้าอยู่
พาสต้า
……มันทำให้ผมนึกถึงตำนานเมืองเรื่องหนึ่ง แต่ผมเริ่มรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริงในระดับหนึ่ง
「ต้องเริ่มทานจากสลัดและผักอื่น ๆ ก่อนนะคะเน๊ะ」
「อาเร๊ะ？ ผมแน่ใจว่าในถุงสกปรกของผมก็」
「เนื่องจากส่วนของทางนั้นสามารถจัดเก็บได้ดีกว่าและน้ำหนักเบากว่ามาก ดังนั้นก่อนอื่นเราเลยอยากจะเริ่มกันในส่วนที่พวกเราจำเป็นต้องแบกกันก่อนค่ะ」
「อาー、อย่างงั้นเหรอครับ」
【ใช่เลยน๊า แต่ถึงขั้นทำอาหารมากขนาดนี้ในดันเจี้ยน】
【มันไม่ปกติเลยน๊า……】
【หรูหราเกินไปแล้ว】
【โดยปกติแล้ว、ในระหว่างไลฟ์สดพิชิตดันข้ามคืน คนดูจะตื่นเต้นกับหัวข้อต่าง ๆ เช่น กล่องเบนโตะและร้านสะดวกซื้อ】
【ฉันไม่เคยคาดหวังเลยว่าจะได้เห็นการปรุงแบบปกติ……】
【ฉันหมายถึง มันน่าทึ่งใช่ไหมกับการนำทั้งหมดนี้มาด้วยอย่างอื่นที่ไม่ใช่กระเป๋าสกปรกของฮารุจัง？】
【พวกคนในกลุ่มลิลี่จังกับSPซังก็มีถุงเก็บของราคาแพงเหมือนกันน๊ษ】
【ลิลี่จังเป็นใครกันแน่】
【หลังเอาชีวิตรอดจากการทิ้งระเบิดของโนเนมจังมาได้ ข้าก็เข้าใจดีเลย ข้าไม่อยากเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของลิลี่จัง】
【อะ、ผู้รอดชีวิต】
【ยังไม่ตายง่าย ๆ หรอกโว้ย！？ ทว่า เดี๋ยว……เข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว！ ข้าจะเงียบ ข้าจะเงี๊ยบบบบ โปรดให้ข้าได้พักเป็นครั้งที่ ２ที！】
【คุสะ】
【ผู้รอดชีวิตไม่พูด】
【อ้า……เดาว่าที่รอดมาได้เพราะเขาเป็นคนประเภทที่ไม่พูดถึงสิ่งต่างๆแหละน๊า……】
◇
「……เน๊、เน๊ぇฮารุจัง……」
「ทะ、ทำอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วกันคะ……？」
【คุสะ】
【รุรุจังและลิลี่จังตกใจกลัวทันที】
【ฮารุจังกำลังทำอะไรบางอย่างทันทีที่เธอตื่นขึ้นมา】
【แถมน่าจะไม่ใช่แค่การเดินไปรอบ ๆ ในดันเจี้ยนเหมือนสาวน้อยเน๊ะ】
【เราทุกคนได้แต่มองดูเธอออกมาจากเต็นท์ด้วยรอยยิ้ม、เดินไปรอบ ๆ และเดินไปที่กำแพง……】
【ท้ายที่สุดแล้วฮารุจังก็ยังน่าตื่นตระหนก】
【ก็แบบฮารุจังไงล่ะ……】
【ถึงชั้นบอสของชั้นเหนือบันได、จะถูกปราบไปแล้ว……ถึงจะมีหลายคนบอกว่ามันไม่ป๊อปอีกแล้วก็ตาม……】
【ทุกสายตาจับจ้องไปที่ฮารุจัง】
【ทั้งที่คุยกันมาจนถึงเมื่อกี้ แต่ตอนนี้เงียบกันหมดแล้ว】
【เมื่อฮารุจังออกมา ทุกอย่างก็เงียบลง、และพอเริ่มชินแล้วก็กลับมามีชีวิตชีวากันอีกครั้ง มีความเป็นกันเอง】
【คุสะ】
【ก็แบบฮารุจังไง？】
【ใช่แล้วเน๊、ก็ฮารุจังนี่หน่า เน๊ะ】
【แม้ว่าจะมีคนนั่งลดการระวังลง、แต่ก็มีบางคนลุกขึ้นมาเตรียมอุปกรณ์ใหม่ คุสะ】
【ยอดเยี่ยม】
【ปราดเปรื่อง】
【ก็แบบฮารุจังไง……】
【สาวน้อย ที่ได้รับความสนใจจากทุกคนเพียงแค่เริ่มเคลื่อนไหว……นั่นคือฮารุจัง】
【ก็แบบฮารุจังไงจริงไหม？】
【ฮารุจังwithโนเนมจัง！】
「……………………………………」
น่าจะมีอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้น๊า……เจอแล้ว
มุ、มีค่อนข้างน้อยเน๊ะ
「ก็บอกว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ฮารุจัง」
「อะ、ใช่เลยค่ะ」
「ฮารุซัง、โปรดมุ่งความสนใจไปที่การสนทนากับผู้อื่นให้มากขึ้นเน๊ะ……」
【ถูกชี้ให้เห็นโดยทีมกู้ภัยจัง คุสะ】
【อืม、ฮารุจังไม่ค่อยให้ความร่วมมือเน๊ะ……】
【ไปตามทางของตัวเองโดยสมบูรณ์】
【แต่ถึงงั้นก็น่ารักเน๊ะ……】
บันไดเป็นโซนปลอดภัย
ดังนั้นจึงไม่มีอะไรสามารถเติบโตที่นั่นได้เช่นกัน
เพราะอย่างงั้นผมถึงได้ขึ้นมาที่ชั้นบน
「จะว่าไปแล้ว」
「ฮารุจัง？」
「อะ、ไม่ได้คุยด้วยครับ？」
「อือออ……」
【คุสะ】
【อะ、เข้าใจล่ะ ฮารุจัง、เป็นคนประเภทที่คิดแต่เรื่องในหัวสินะ】
【เข้าใจเลย】
【เหมือนกับตูข้าเลย】
【ไม่เคยคิดว่ามันจะอยู่ในหัวโดยตรง……！？】
【ถ้าทำแบบนั้นได้ ก็คงไม่มีปัญหาใช่ไหม？】
【ในวันที่มีการใช้กระแสจิต เสียงต่างๆ ของฮารุจังก็จะก้องอยู่ในหัวของคุณ？】
【อะไรน่ะ เจ้าASMR ２４ชั่วโมงนั่น】
【ดีย์……】
【ต้องการ】
【แต่ดูเหมือนว่าคงจะมีแต่เรื่องยุ่งอยู่ในหัว】
【อืม……แต่สงสัยจังว่าจะรู้สึกดีก่อนหรือสมองจะถูกทำลายก่อนเน๊……】
【หวัง？】
【หยุดเลย】
【โนเนมจัง、นี่เป็นแค่เรื่องตลก โปรดอย่าจริงจังกับเรื่องนี้ หากสิ่งนี้เกิดขึ้น มนุษยชาติจะต้องพินาศ】
【คุสะ】
【ไม่ได้นะ、เราไม่สามารถล้อเล่นกันได้ตราบใดที่โนเนมจังยังอยู่ที่นี่】
อะ、ดูเหมือนเพราะว่าผมจะนั่งยอง ๆ เยอะมาก ขาก็เลยเริ่มเมื่อยนิดหน่อย
นั่นคือทั้งหมดที่รวบรวมได้ล่ะ……เสพย์ติดเลยล่ะเน๊
「กำลังเก็บเห็ดอยู่ครับ」
「เอ๊ะっ」
「เห็ด……？」
【คุสะ】
【เห็ด】
【ฮารุจังเก็บเห็ด】
【ทำไมถึงทำอะไรแบบนั้นตอนนี้ก๊าน……？】
【ไม่รู้สิ】
【ไม่มีทางเข้าใจมั้ง】
【ถ้าคุณเข้าใจ คุณจะจบการศึกษาการเป็นมนุษย์】
【คุสะ】
「โฮร่า นี่ครับ」
ผมรีบอวดเห็ดในมือ
「ฮารุ、ต้นไม้ในดันเจี้ยนมีพิษร้ายแรงนะคะ」
เอมิซังที่ถอยออกไปด้วยความตกใจนั้นหาได้ยาก
「ไม่ครับ、มีหลายชนิดที่ไม่มีปัญหาครับ ตัวอย่างเช่นอันนี้เหมือนไมตาเกะ นี่เป็นเห็ดไมตาเกะธรรมดา」
「ยะ、ยังไงก็ดูน่ากลัวนิดหน่อยอยู่ดี……」
「ถึงหน้าตาจะดูน่ากลัวแบบนี้、แต่พอเอาไปย่าง ต้ม หรือทอด ก็มีรสชาติเหมือนเห็ดไมตาเกะทั่วไปเลยนะครับ？」
「……อร่อยเหรอ？」
โอ้、รุรุซังยื่นมือเข้าหาอะไรสักอย่างที่เหมือนเห็ดไมตาเกะ
「รุรุ、รอเดี๋ยวก่อน อวัยวะภายในของฮารุอาจจะพิเศษก็ได้」
「อะっ……」
【คุสะ】
【เอมิโอก้าซังเก็บเห็ดจากรุรุจังผู้ไร้เดียงสา】
【หม๊าม๊า……】
【ฮารุจังค่อนข้างจะ、ยังไงดีรุรุจังไม่ลังเลที่จะเก็บเห็ดจากดันเจี้ยน เพียงเพราะโดนบอกว่ามันอร่อย คุสะ】
【ก็แบบรุรุจังน่ะ……】
【อ้าอืม、ก่อนเหตุฮารุจังช็อต รุรุจังก็เป็นเด็กแบบนั้นอยู่แล้วเน๊……】
「คุณจะไม่มีทางรู้จนกว่าคุณจะได้ลองจริงไหมครับ？」
「ใช่ใช่、มาลองดูกันเถอะ เอมิจัง」
「จะแย่มากเลยนะคะ ถ้าโดนอาหารเป็นพิษอันเป็นผลมาจากการกินเข้าไป」
「ผมสบายดีล่ะครับ？」
「ฮารุจังไม่เป็นไรล่ะ？」
「……โปรดจำไว้ว่าฮารุอาจเป็นคนเดียวที่ไม่เป็นไรค่ะ」
「มู๊ว、อร่อยมากนะคับ」
「ดูน่าอร่อยล่ะ……」
เอมิซังเป็นคนใจแข็งในเวลาแบบนี้
【บวมอีกแล้ว คุสะ】
【รุรุจังเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน คุสะ】
【ฮารุจัง、เริ่มดูเหมือนมนุษย์มากขึ้นเรื่อย ๆ เน๊ะ】
【มีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เน๊ะ】
【น่ารักเน๊】
【สาวน้อยล่ะเน๊】
【จริงด้วย、เด็ก ๆ ก่อนเอาทุกอย่างเข้าปาก……】
【โอ๊ย、นั่นมันไม่ดีต่อการศึกษาของโนเนมจัง？】
【จริงด้วยสิ、ขอโทษที】
【คุสะ】
【อะ、ฮารุจัง、เก็บเห็ดไว้ในถุงสกปรก】
【จะกินมันทีหลังเหรอ……】
【เอ๋……】
【เป็นงานฉลองของฮารุจังเน๊ะ……】
【อะ、อืม、เยี่ยมมากเพราะมีเด็กมากมายที่ไม่ชอบเห็ด……】
【สาวน้อยที่เก็บเห็ดมากินนั้นน่าทึ่งมากสินะ？】
【อันไหนแย่กว่ากัน】
【คุสะ】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 85
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/85/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
โลลินีทที่เบื่อโลกจริง
พอฝนหยุดตกนี่โคตรร้อนเลยน้อ ทำเอาอยากขี้กียจไปขายของเลย แดดก็แรงจนทะลุชุดร้อนระอุแสบไปหมด เท้านี่ร้อนหนักกว่าเพื่อนเลย ฮา
