ตอนที่ 83『ไลฟ์สด RTA５００ ชั้น：ชั้นต้น』２
「ทุกคนค่ะ โปรดตรวจสอบตารางสำหรับ２สัปดาห์ข้างหน้าให้ดีด้วยนะคะ กรุณาจัดฟอร์เมชั่นและการพักผ่อนให้ละเอียดถี่ถ้วน ครั้งนี้จะลึกถึง ５００ ชั้น……เป็นระดับความลึกอย่างไม่น่าเชื่อ ดังนั้นหากรู้สึกไม่สบายเพียงเล็กน้อยหรือมีความเหนื่อยล้าสะสมอาจถึงแก่ชีวิตได้ง่าย ๆ ค่ะ นอกจากนี้ยังมียาต่าง ๆ และทีมกู้ภัยสแตนด์บายรออยู่แล้ว หากคุณต้องการอะไร โปรดแจ้งให้เราทราบทันทีนะคะ」
【การพิชิตที่ไม่น่าเชื่ออีกครั้ง】
【เอมิจังเข้าโหมดจิตวิญญาณนักสู้】
【ฉันก็อยากได้รับคำแนะนำจากเอมิจัง】
【อ้า、ถ้าเพียงแต่ข้ามีความสามารถในการเข้าดันเจี้ยน……！】
【ให้ตายเถอะ……ข้า、ถึงจะมีร่างกายที่แข็งแรง แต่ก็ไม่เหมาะที่จะเข้าดันเจี้ยน ……！】
【ไม่สำคัญว่าจะเป็นถั่วงอกหรืออะไรก็ตาม มีคนที่เหมาะกับมัน 、ดังนั้นฉันจึงไม่เข้าใจมันจริง ๆ、เจ้าดันเจี้ยน】
【ม๊า มันเป็นพื้นที่ลึกลับที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงเมื่อ１０ปีที่แล้วเอง】
ทีละคนทีละคน คนที่กำลังถูกดูดเข้าไปในทางเข้าดันเจี้ยน
１０คนแรกหรือประมาณนั้นเข้าไปตัวเปล่าโดยมีเพียงอุปกรณ์สวมใส่เท่านั้น、ประมาณ２０ถัดไปมีอุปกรณ์และสัมภาระมากมาย
ด้านหลังมีคนลากและดันรถเข็นบรรทุกสินค้า、และกล้อง
【ว่าไปแล้ว、ในนั้นมีปฐมกาลอยู่ด้วยไหมนะ？】
【อะ、ว่าไปก็นั่นสินะ】
【ใช่ใช่、ดูเหมือนว่าบางคนในปฐมกาลจะเป็นแร้งเกอร์อันดับต้น ๆ】
【อ้า……นั่นเป็นเหตุผลที่สต๊อกกิ้งตามมาตั้งแต่ยุคที่ไม่มีใครรู้จัก เพราะฮารุจังมีสกิลที่แปลกนิดหน่อยเน๊ะ……】
【ถึงกระนั้น เราก็เข้มงวดมากเกี่ยวกับการไม่สัมผัส、ไม่ติดต่อ、และไม่แม้แต่จะเผชิญหน้า】
【เป็นภาพสะท้อนของแฟนล่ะน๊า】
【อ้า……！】
【ปฐมกาล、ภูมิใจ】
ถ้ามองดีๆ จะเห็นว่ามีคนหนุ่มสาวอยู่มาก……ไม่สิ、ตอนนี้ผมอาจจะอายุน้อยที่สุดแล้ว แต่ยังไงก็ตามรู้สึกว่ามีแม้แต่เด็กผู้หญิงช่วงมัธยมต้นด้วยซ้ำ
ไม่สิ、ไม่ใช่แค่รู้สึกแบบนั้น แต่อยู่ที่นั่นเลยต่างหาก……การที่มาถึงที่นี่ได้ แปลว่าจะต้องมีความสามารถบางอย่าง、ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
「จ๊า ฮารุจัง」
「ครับ」
ผู้คนส่วนใหญ่เข้าไปแล้ว……รุรุซังยื่นมือของเธอออกมาช้า ๆ
「หืม！」
【อะ〝っ（ขึ้นสู่สวรรค์】
【รุรุจังจับมือทั้งสองข้าง……ฟู๊วววว……】
【คำขอกอดที่เต็มไปด้วยพลังของหญิงสาวที่กระตือรือร้นได้ผลสำหรับฉัน】
「ไม่สิครับ、ขี่หลัง คุณพูดอย่างนั้นใช่ไหมเน๊ะ？」
「หืม！！」
「ไม่สิครับ、แบบนี้ตอนอุ้มผมจะเดินลำบากใช่ไหมล่ะครับ？」
「หืม！！！」
【อ้า……อ้า……（ขึ้นสู่สวรรค์และตกสวรรค์】
【ยูริ……】
【โอเน๊โชตะ……】
【โอ้ ลอร์ด】
【โนเนมจังเงียบซะ】
【คุสะ】
【ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว、ตราบที่เคารพ】
อย่างน้อยใน１สัปดาห์แรก ผมจะถูกใครบางคนอุ้มเสมอ
อย่างแรกก็คือ รุรุซังไม่เคยยอมแพ้
……ถ้าไม่ทำจนถึงที่นั่นก็คงดี……ก็อยากจะพูดแบบนั้น、แต่ด้วยร่างกายที่เป็นแบบนี้、การเดินทาง ２ สัปดาห์ต้องทำให้ง่วงนอนมากแน่นอน
นี่เป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนไม่ยอมแพ้、ช่วยไม่ได้เน๊ะ
「……ตั้งแต่ครั้งที่สองให้เป็นการขี่หลังเน๊ะ」
「หืม！！！！」
【กอด】
【กอด】
【หน้าฮารุจังอยู่บนไหล่รุรุจัง】
【ก้นฮารุจังอยู่ในฝ่ามือของรุรุจัง】
【อ้าっ……（ตายอย่างสงบ】
【รุรุจังโอบกอดฮารุจัง】
【ฮารุจังไม่สามารถฝังหน้า……ไว้ที่หน้าอกของรุรุจังได้】
【เพราะมันเป็นหน้าผาาาาาาาาาาาาาาาาาาา】
【ก็ーบอกว๊าหยู๊ดーเถอะ】
【ล้ำค่าไม่ว่าจะมองจากด้านหน้าหรือด้านหลัง】
【ข้า、เกิดมาเพื่อดูสิ่งนี้แหละน๊า……】
【คุณช่วยคิดเพิ่มเติมอีกหน่อยเกี่ยวกับความหมายของคำว่าเกิดได้ไหม？】
【คุสะ】
ถึงจะน่าอายนิดหน่อย、แต่ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกอุ้มอยู่หน้ารุรุซัง
……นี่มันสภาพสาวน้อยชัด ๆ……。
แต่ว่าก็รู้สึกดีที่ได้รายล้อมไปด้วยกลิ่น และอุณหภูมิร่างกายอันอบอุ่นของรุรุซัง
เพราะ เธอเป็นสาวน้อยเน๊ะ、ดังนั้นผมจึงทำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้เน๊ะ
「……ไปกันเลยไหมคะ」
「……ค่ะ」
ด้วยเหตุผลบางอย่าง คุชิมะซังและลิลี่ซังซึ่งคอยปกป้องอยู่ด้านหลังก็ลดเสียงลงเล็กน้อย
ผมแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่เรียกว่าฟอร์เมชั่นล่ะเน๊ะ
ว่าไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเอมิซังจะเป็นหัวหน้าขบวนรบอยู่ด้านหน้า、เลยได้เห็นหน้ากันชัด ๆ แค่ตอนเข้านอนเท่านั้น
ผมอยากจะตอบแทนเธอสำหรับการทำงานอย่างหนัก、แต่ว่าหากผมเอาใจเด็กคนนี้แม้แต่น้อย เธอก็จะกลายเป็นสาวเฮนไตซังล่ะน๊าー
และด้วยเหตุนี้เอง ผมก็ดำดิ่งเข้าไปในดันเจี้ยนทั้งที่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน……เหมือนถูกลักพาตัวไป
【ความสุข】
【เข้าใจด้วยเหรอ？ โนเนมจัง】
【นั่นคือ อารมณ์แหละ】
【โนเนมจังศึกษาอารมณ์สมาชิกทั้งหมด คุสะ】
【หากสิ่งนี้ทำให้ง่ายขึ้นอีกนิด คุณก็สามารถทำเงินได้？】
【แต่ความรู้สึกพวกนั้น、เอาพื้นฐานจากพวกเราจะดีเร้อ】
【ม๊า โดยพื้นฐานแล้วเราไม่สัมผัสและไม่เป็นอันตราย】
【ในตอนแรกดูเหมือนว่าจะมีเจตนาร้ายเพราะทางต้นสังกัดและโนเนมจังกำลังเล่นกันอยู่】
【นอกจากนี้ไม่รู้ว่าโนเนมจังกำลังทำอะไรอยู่】
【น่าทึ่งอีกแล้วน๊า โนเนมจัง】
◇
「ซู่……ซู่……」
「……ฮารุจัง、เผลอหลับไปแล้ว……」
【คุสะ】
【สาวน้อยที่เผลอหลับไปอย่างรวดเร็วระหว่างดำดิ่งดันเจี้ยน】
【ก็แบบสาวน้อยนี่หน่า】
【อ้า……ขาแทบลอยหน้ากล้อง……！】
จากรายงานสถานการณ์ที่เข้ามาเป็นระยะ ๆ บอกเราว่ามีเพียงมอนสเตอร์เลเวลต่ำและคลาสระดับต่ำของดันเจี้ยนเท่านั้นที่ปรากฏตัว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ทุกอย่างจะดำเนินไปด้วยดี
「ก่อนอื่นเลย กลยุทธ์ครั้งนี้、เป้าหมายคือการชะลอการออกตัวของฮารุซังให้มากที่สุดค่ะ」
「อืม、เข้าใจแล้วครับ แต่ว่า……」
「ฮารุซามะ……อ้าม……♥」
【นี่ปลอดภัยจริงเหรอกับโนเนมจังน่ะ？】
【โอ๊ย หยุดโง่ได้แล้ว】
【ความพยายามทั้งหมดทำเพื่อลดภาระของฮารุจัง】
【อย่าพูดที่นี่เน๊ะ！】
【ไม่สิ、ตรงกันข้ามเลย หากทำไม่ได้ โปรดแจ้งให้เราทราบตั้งแต่เนิ่น ๆ】
【อะ、จริงด้วย จะรังเกียจไหมถ้าฉันขอถามสักหน่อยว่าห้ามตอนอุ้มฮารุจังที่ง่วงนอนเหรอ】
【เกิดอะไรขึ้นกับระเบียบโนเนมจัง？】
【อยู่ระหว่างการพิจารณา】
【หน้าหลับ】
【นอนหลับ】
【กอด】
【โอ้ ลอร์ด】
【อนุญาต】
【คุสะ】
【กระบวนการคิดของโนเนมจังเข้าใจง่ายเกินไป คุสะ】
【อ้าอืม……โนเนมจัง、แค่อยากชื่นชมฮารุจัง……】
【ม๊า หากพิจารณาถึงความสามารถของฮารุจัง、ฉันคิดว่าคุณจะเริ่มเห็นผลการยิงที่ดีบริเวณชั้นที่１５０ อย่างเร็วที่สุด……】
「ซู่ー……ซู่ー……」
「ควรจะทำยังไงดี ลิลี่จัง……」
「รุรุซามะ、มีปัญหาอะไรงั้นรึคะ？」
「ทำยังไงดี……ลมหายใจยามหลับใหลของฮารุจังรดตัวฉันอยู่ …………ของสุดยอดสุด ๆ เลย……！！」
【คุสะ】
【●REC】
【จริงด้วยล่ะ！！ ไลฟ์สดของฮารุจัง ไลฟ์สดของรุรุจัง、หากฟังด้วยหูฟังก็คือ ASMRล่ะ！！！】
【เอาจริงดิ、จะช้าไม่ได้！】
【หูมีความสุข】
【หูละลายแย้ว】
【ลมหายใจของฮารุจังที่ทะลุสมอง……】
「……กะแล้วถ้าให้ขี่หลังตั้งแต่แรกล่ะก็……ไม่สิ、ถึงอย่างงั้นลมหายใจตอนหลับ……」
「……ฉันไม่คิดว่าฉันจะจัดการมันได้เช่นกัน น่าเสียดายนัก、แต่ฉันคิดว่าเราควรอุ้มเขาต่อไปโดยใช้เปลหาม」
【เดี๋ยวสิ、ลิลี่จัง！？】
【หยุดน๊า、ASMRจะหายไป】
【หยุด】
【ฉันรู้สึกเหมือนฉันไม่มีเป้าหมายในชีวิต】
【คุสะ】
【พวกนายเฉย ๆ ไปเหอะ คุสะ】
『――รุรุ ถ้าให้ทางนี้――เป็นไง？』
「ไม่ได้」
『รุรุ！？』
「เอมิซัง、ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่จำเป็นต้องหันกลับมาหรอกค่ะ」
『แต่ว่า รุรุ……ฮารุ……！』
「สะ……เสียงของฮารุจัง……っ」
【เกิดความวุ่นวายทันที คุสะ】
【เอมิจังงก็บ้าไปแล้ว】
【จะว่าไปเสียงของรุรุจัง、ค่อนข้าง……】
【อืม、เอโร่ย……】
【รุรุจัง เสียงเป็นแบบนี้……】
【นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลาเพียง１นาทีหลังการหลับของฮารุจัง ……】
【ฮารุจัง、เด็กบาป……！】
「สถานการณ์จะอธิบายในภายหลังค่ะ……ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ……ค่ะ、ใช่ค่ะ เป็นปกติของรุรุซัง……」
【คุสะ】
【รู้สึกสงสารทีมกู้ภัยซังที่ปกติเลย】
【ฉันกังวลเกินไปที่เธอลงท้ายปิด้วย「เป็นปกติ」】
【ไม่หรอก、มีเพียงจริงจังและจริงจังกับรุรุจังกับฮารุจัง！】
【เอ๊ะ、ว่าไปแล้วลิลี่จังล่ะ？】
【อะ、หมอบอยู่ข้างหลัง】
【คุสะ】
【อ้า……】
【อืม……บอกได้ว่ากำลังแข่งกับรุรุจังเน๊……】
【ฮารุจัง、ท้ายที่สุด ก็ทำให้เกิดความปรารถนาที่จะปกป้อง……】
「……ฟู๊ว ที่ฉันอธิบายไปตอนนี้ให้เอมิซังคิดว่าคงจะไม่มีปัญหา……รุรุซัง？」
「……หืม มาแทนที่……ขอร้อง」
【ข่าวร้าย・รุรุจังพ่ายแพ้ใน５นาที】
【ไม่เร็วเกินไปเหรอ？？？】
【หรือว่าบางที：แผนจะอุ้มฮารุจังไว้ในอ้อมแขนหรือบนหลังมันพังตั้งแต่แรกแล้ว】
【เอ๋……】
【นี่มันอาร๊ายก๊าน……（ยินดีอย่างยิ่ง】
【นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมีความสุขน่ะ、จะทำยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ】
【ฮารุจัง、ไม่ว่าจะนอนหรือตื่นก็จะสร้างเรื่องอะไรสักอย่างเน๊ะ……】
【นี่คือฮารุจังไงล่ะ？】
【ใช่เลยล่ะ】
【สาวน้อยที่สร้างผลกระทบเพียงแค่มีตัวตนอยู่……】
【จริงเลย ฮารุจัง、เป็นสาวน้อยที่น่าสนใจจริง ๆ】
【แต่จริง ๆ แล้วเราจะทำยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ……？】
【ฉะ、ฉันเดาว่าเด็กจากทีมกู้ภัยที่ดูเหมือนจะอดทนไว้ได้น่าจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอุ้มไว้เองเน๊ะ……？】
「ซู่ぅ……ซู่ぅ……」
【●REC●REC●REC●REC●REC】
【โนเนมจังที่เริ่มมีความรู้สึกเช่นนี้、ก่อนอื่นปล่อยไว้ก่อน……】
【ไงดีไม่เป็นไรหรอก……น่ารักดีออก……】
【ฮารุจังเผลอหลับไป、รุรุจังลิลี่จังกลายเป็นศพกองมากมาย】
【อะโน๊ะ……หลังจากเข้าสู่ดันเจี้ยนแล้วเพียง １００ เมตรประมาณนั้นแหละ
【จะได้ผลสักทางหนึ่ง บางที】
【หวังว่าอย่างนั้นเน๊ะ】
【มะ、ม๊า、ถ้าฮารุจังเกิดตื่นขึ้น ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ก็ยังสามารถประหยัดเวลาไปกับหลุมพรางได้……】
【ถ้าฉันทำแบบนั้น ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องอุ้มไว้เลยสิ】
【ยากจังเน๊】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 83
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/83/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
