ตอนที่ 67 การประชุมปฐมกาล Ⅲ
「ม๊า、เราจะพูดถึงเรื่องนั้นทีหลัง。 พูดตามตรง สิ่งนั่นเอง บางทีอาจมีอยู่จริง」
「ตราบใดที่คุณไม่ทิ้งฮารุจังไว้กับฟุคายะ รุรุซัง ก็ไม่น่าจะมีปัญหาใด ๆ เน๊ะ」
「……คำสาป……อะแฮ่ม、มีประเด็นอะไรเร่งด่วนยิ่งกว่าสิ่งนั้นกันล่ะ？」
「กองกำลังต่างชาติ 。 เราควบคุมสายลับได้มากกว่า ２３０ คน จาก １５ ประเทศได้ที่ชายแดน」
「สองร้อยยยยっ！？」
「แต่ภายในประเทศก็น่าจะมีมากกว่า １００ คนไปแล้วเน๊ะ。 มีงานเกิดขึ้นมากมายจากโลกการเมืองเช่นกัน」
「บริเวณรอบ ๆ ดันเจี้ยนมีอยู่หนาแน่นเลยล่ะ。 ขณะนี้เรากำลังอยู่ระหว่างการสอบสวน」
「แล้วยังมีคนธรรมดาอีกจำนวนหนึ่งที่โดนจ้างทำงานพาร์ทไทม์เบื้องหลังพวกนี้อีก。 แถมยังจัดการได้ยากอีก เพราะพวกนี้ทำแค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่าง『ฉันจะได้เงินเท่าไหร่ถ้าฉันเจอคนที่ดูเหมือนฮารุจัง』แค่นั้น」
「กรณีของสตีมเมอร์ที่โผล่มาจำนวนมากอีก……นั่นก็ลำบากไม่น้อยเน๊ぇ」
「มีการแฮ็กเกิดขึ้นมากมายเช่นกัน。 นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมข้อมูลสำคัญทั้งหมดจึงอยู่บนกระดาษ และจะได้รับการจัดการเฉพาะในสำนักงานของประธานเท่านั้น และอุปกรณ์ต่าง ๆ จะถูกเก็บไว้ด้านนอก」
「……ว่าไปแล้ว……นั่นก็เป็นเหตุผลที่เชิญพวกเรามาสินะ」
「ถูกต้อง」
「ประธาน、ถ้าคุณตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง คนจะไม่ชอบคุณนะครับ」
「อุมุ……แก้ไขไม่ไหวแล้วนี่สิ」
ทุกคนพยักหน้าอย่างหนักแน่น เอมินึกถึงการประชุมครั้งล่าสุด
「ฮารุจังน๊า、แย่แล้ว」
「เรื่องนั้นรู้แล้ว」
「รู้ใช่ไหมว่าเท่าไหร่？」
「เอ๊ะ、ค่ะ……ฉันแน่ใจว่าเลเวลคือประมาณ★」
เอมิจำสิ่งที่เธอได้ยินจากประธานก่อนหน้านั้นได้
「★……อาー、หมายถึงเหมือนในเกมสินะ」
「「กลับชาติมาเกิดใหม่」」
「……กลุ่มอัจฉริยะประสานเสียงได้ดีเลยเน๊ぇ」
「กลับชาติมาเกิดใหม่。 เริ่มต้นชีวิตใหม่」
「กลับชาติมาเกิดใหม่。 ทลายขีดจำกัดเหมือนในเกม」
「――นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฮารุจัง。 นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงสามารถเคลื่อนไหวแปลก ๆ แบบนั้นได้」
「ต่อให้จะบอกว่าใช้การเสริมพลังด้วยพลังเวทมนตร์、นั่นก็ผิดปกตินิดหน่อยอยู่ดี」
「ขโมย――ระหว่างการสอบสวน เราพบภาพ『ตอนที่ยังเป็นเขา』อยู่อีกด้วย แต่……เขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเน๊ะ」
「เอ๊ะっ」
「อะ、ไม่เป็นไร。 เราตั้งใจจะบอกฮารุจังอย่างไม่เป็นทางการอยู่」
「ไม่สิ、รูปแอบถ่าย……พอได้แล้ว」
――ฮารุจัง、ตัวจริงของคุณ、คนพวกนี้คอยจับตาดูคุณมาตั้งแต่ยังเป็นผู้ชายเลยเน๊ะ……。
ฉันประหลาดใจในความพากเพียรของพวกเขาเลย และแม้ว่าจะได้ยินเรื่องพวกนั้น แต่พอคิดถึง「เขา」แล้ว ทั้งหมดที่เขาจะพูดก็คงแป็น「อย่างงั้นเหรอครับ」ทำให้เอมิถอนหายใจอีกครั้ง
「ทำให้สงสัยจริง ๆ เลยว่าเลเวลที่แท้จริงตอนนี้อยู่ที่เท่าไหร่กันแน่เน๊ー」
「ยังไงก็เถอะ มาตรฐานของเลเวลในประเทศเป็นยังไงน่ะ？」
「ถ้าจำไม่ผิด、สำหรับผู้ไม่เคยดำดิ่งดันเจี้ยนจะกำหนดไว้ที่０。 สำหรับผู้เริ่มต้นและมือใหม่จะเป็น １０」
「หากเป็นระดับกลางที่สามารถทำงานระดับมืออาชีพได้ก็ ２０ เน๊ะ」
「แล้ว、พวกระดับสูงที่อยู่ในระดับท็อปที่เหนือยิ่งกว่าเลเวล ２０。 สูงสุดในประเทศอยู่ที่ประมาณเลเวล ３０และในต่างประเทศก็สูงถึง ３９ใช่ไหม？」
「ใช่。 แม้ว่าความสามารถแต่ล่ะคนจะแตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับสเตตัสและสกิลที่ซ่อนอยู่」
「ฉันแน่ใจว่าเครสเซินท์จังเป็นระดับกลางใช่ไหม？」
「เอ๊ะ、ค่ะ……」
「เอ๋ー、สุดยอดเลยไม่ใช่เหรอ？ คนทั่วไปส่วนใหญ่ไม่สามารถข้ามกำแพงเลเวล １０ ได้ด้วยซ้ำー！ ที่พูดเนี่ยเพราะฉันเอง เลเวล ６ ก็เป็นขีดจำกัดที่ฉันไปถึงแล้วー！」
「ใช่เลยน๊า。 ฉันเองก็เคยลองพยายามดูเมื่อปีที่แล้ว、แต่ ３ คือขีดจำกัดของฉันแล้วล่ะ。 ม๊า อาจเป็นเพราะฉันเป็นคุณพ่อวัยกลางคนด้วยล่ะนะ」
「โอจี่ซังอย่างที่คิดー！」
――อาโน、คนนั้นคือประธานบริษัทใหญ่นะคะ ลูกพี่หญิงซัง……
เอมิตัดสินใจแล้วว่า เมื่อกลับไปจะซู๊ดฮารุให้สุดปอด
――เมื่อฉันฝั่งหน้าไว้บนหัวของฮารุซังแล้วสูดหายใจเข้า จะมีบางสิ่งที่สวยงามมากจนรู้สึกเหมือนหัวจะละลายคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้……。
「……แต่ว่า、ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ยิ่งเป็นเรื่องน่ากังวลมากขึ้นไปอีกเน๊ะ กับเจ้า★１０」
「หืมー。 เป็นเรื่องของการสร้างสรรค์ล่ะนะ、แต่จากสิ่งที่เห็น การกลับชาติมาเกิดใหม่ที่เคยเป็นที่นิยมในอดีต ล้วนแล้วแต่ต้องมี『เคาน์เตอร์ สต๊อป(ค่าคะแนนสูงสุด)』เน๊ะ？」
「ถ้าอย่างงั้น、★ก็เป็น４０กำแพงที่อาจข้ามได้ของ３９แน่นอน……สินะ？」
「หรืออาจจะเป็น ５０ หรือไม่ก็６０」
「ถ้าเป็นฮารุจังก็เป็นไปได้น๊าぁ」
「แต่ว่า『อิซึมิ』ใช่ไหม？ ดังนั้นจะดีกว่าหากคิดว่า １００ น่ะ」
「ไม่หรอก、จาก１００มันก็……」
「เพราะว่ากำแพงแห่งมนุษยชาติ……ที่ทำนายกันไว้คือ ４０ ดังนั้นแล้ว……」
「……ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เน๊ะ ตั้งแต่แรกแล้วก็เป็นความผิดปกติภายในดันเจี้ยน การที่รูปร่างหน้าตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากชายวัยผู้ใหญ่ สู่เด็กสาว……และผมของเธอเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีบลอนด์」
「นอกจากนี้ยังเป็นที่ชื่นชอบของดันเจี้ยนอีกด้วยー。 อะไรนะ คำสาปซามะกับโนเนมซามะสินะ ฮ่าๆๆๆๆっ」
「อะ、ลูกพี่หญิงซัง……เชิญดื่มน้ำค่ะ……」
「อาーโม๊ーน่ารักจริงーน๊าーเครสเซินท์จังーอึกอึกー」
เอมิหรือที่ถูกเรียกว่า เครสเซินท์ กำลังสับสนกับกลิ่นน้ำหอมและแอลกอฮอล์ของหญิงที่อายุมากกว่าที่เมาเข้ามากอด
――ฉันจะดีใจมากถ้าเป็นฮารุซังที่กอดฉัน
「ม๊า、ฮารุจังก็แปลก ๆ นิดหน่อยน่ะ」
「เพราะแปลกนิดหน่อย อะไรก็เลยเกิดขึ้นได้」
「ถูกต้อง」
「นั่นคือสิ่งที่ทุกคนชอบพูดในไลฟ์สด、เหมาะเลยเน๊……」
「แต่、โม๊ว ทุกคนรั่วออกมากันหมดแล้ว ทุกคน、ใคร ๆ ก็อยากได้ฮารุจัง」
「เข้าใจเรื่องนั้นเลย แต่――」
เมื่อมีเสียงดีดนิ้วโดยใครบ้างคน ประตูบานอื่นที่ไม่ใช่บานที่เอมิและคนอื่น ๆ เข้ามาก็เปิดออก
「――และดังนั้นแล้ว、โอกาสที่หาได้ยากในครั้งนี้คือกุญแจสำคัญ」
「……คอนนิจิวะ」
คนที่เข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ คือสาวน้อยที่มีผมสีเงินยาวและดวงตาสีฟ้า――
「อะ、ลิลี่จัง」
「แม่สาวที่ได้กอดฮารุจังแบบขี้โกงนั้นเหรอー！」
「มาเปลี่ยนตัวกันเลยน๊าー！」
……ทันทีที่เธอเข้ามา เสียงโหวกเหวกก็ดังขึ้นทันที
『เอ๊ะっ……เอ๊ะっ……』
「อาー、กรุณาคุยเป็นภาษาอังกฤษกับเด็กคนนี้ เราไม่สามารถใช้ล่ามที่นี่ได้ ดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจที่คุณพูดหรอกน่ะ」
「……สำหรับปฐมกาลที่มาจากต่างประเทศ……ขอให้มั่นใจว่าหลังจากนี้จะเรียนภาษาด้วย」
「ดูเหมือนว่าจะแอบมาที่นี่อย่างลับ ๆ สิเน๊ะ ม๊า、เราจะพิจารณาการละเมิดข้อตกลงให้ละเอียดขึ้นในภายหลัง ดังนั้นตอนนี้ขอพักเรื่องนั้นไว้ก่อนน่ะ？」
ด้วยการจ้องมองและการสนทนาจากคนทั้ง ８ ที่อยู่ที่นี่
ทั้งหมดมุ่งตรงไปที่เธอ、ซึ่งยังคงเหนื่อยล้าจาก「ช่วงเวลาแห่งความสุขที่มีก่อนหน้านี้」――「ลิลี่」。
เธอมองไปรอบ ๆ……ไม่ว่าจะมองยังไง เธอก็ดูหวาดกลัวมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมากอย่างผิดปกติ、เมื่อมาเทอร์กวักมือเรียก เธอก็เข้ามาใกล้พร้อมเม้มริมฝีปาก
「เด็กคนนี้ก็เป็นปฐมกาลด้วยอย่างงั้นเหรอฮ้า？」
「อุมุ เป็น １ ในสมาชิกโพ้นทะเลของเราปฐมกาลล่ะน้อ」
「โค้ดเนมล่ะ？」
「『พรินเซส』เน๊」
――「พรินเซส」。
เอมิ、สามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงได้จากท่วงท่าและเครื่องประดับที่คล้องคอของเธอที่ชื่อว่าลิลี่――「ม๊า แต่เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับฮารุซัง」ทำให้เลิกคิดไปก่อน
『……ต้องขออภัยอีกครั้งค่ะ、ฉัน、สัญญา……』
『ก่อนอื่น กรุณาพูดช้า ๆ และใช้สำนวนง่าย ๆ ในภาษาอังกฤษ หากเป็นไปได้ก็ขอให้แม้แต่แม้แต่เด็กสาวมัธยมปลายก็สามารถเข้าใจได้ ใช่ไหม？ เดือนเสี้ยว(มิคาสุกิ)』
「เอ๊ะ、อะ、ค่ะ ฉันหมายถึงในภาษาอังกฤษ โค้ดเนมนั้นไม่สมเหตุสมผลเลยจริง ๆ ค่ะ……」
「โม๊ว จะยังไงก็เครสเซินท์เน๊ーอะฮ่าๆๆๆっ」
「อู้อぅ……」
――ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโค้ดเนมจะน่าอายได้ขนาดนี้
「อาー！ มันน่ารำคาญจริงที่เราไม่สามารถใช้การแปลอัตโนมัติได้ในยุคนี้ー！」
「ม๊าーก็นั่นมัน ต้องออนไลน์ไว้ล่ะนะ……มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเก็บความลับ」
เรื่องราวดำเนินต่อไปโดยที่เอมิรู้สึกหดหู่และเขินอายทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้น
「ฮ้าー……แต่เหมือนคุณจะเคยบอกมาก่อนสิเน๊ะ เรื่องที่มีชาวต่างชาติ２ คนน่ะ」
「ลูกพี่หญิง」ที่ดูค่อนข้างเมา จะมั่นใจตัวเองจนแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพฤติกรรมที่หดตัวของเอมิซึ่งมีสามัญสำนึกมากเกินไป เมื่อพูดถึงเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เด็กผู้หญิง
「เธอเป็น １ ในนั้นสินะ ชื่อ……ได้ยินจากในไลฟ์สดแล้ว และเหนือสิ่งอื่นใด ลิลี่ซังได้แนะนำตัวกับฮารุจังไปแล้ว」
『ค่ะ ลิลี่……โปรดเรียกฉันเช่นนั้น、เหล่าเพื่อนรักของฉัน』
「ม๊าー、เผื่อไว้ในกรณีเลวร้ายจะเรียกคุณว่า『พรินเซส』」
「ค๊าー」
「เอ๊ะ、เอ๋……」
◇
『จ๊า สรุปสั้น ๆ ――ถูกฮารุจังช่วยไว้สินะ』
『ฉันขอสาบานค่ะว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ผู้คนที่ฉันขอให้ช่วยพาไปสัมผัสประสบการณ์ดันเจี้ยนของประเทศนี้、เป็นผู้คนจัดเตรียมให้ฉันไปสัมผัสดันเจี้ยนแห่งนั้นค่ะ เป็นเรื่องเมื่อเช้านี่เองค่ะ』
『ในฐานะปฐมกาลจะเชื่อว่าไม่ได้โกหกแล้วกัน มาเชื่อกันเถอะ』
『นั่นหมายความว่า、เป็นเรื่องบังเอิญที่เกิดจากคำสาปซามะ？』
『ถ้าเขามุ่งเป้าไปที่ฮารุจังคั้งแค่แรก เขาอาจจะทำแบบเดียวกันในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน』
『แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นใครก็ได้ ขอแค่ทำให้ฮารุจังน่าจะมาช่วย……หมายความว่าอย่างงั้นสินะ』
「พรินเซส」……ลิลี่ติดอยู่ชั้นล่างสุดของดันเจี้ยนนั้นโดยบังเอิญ
ท้ายที่สุด ไม่ใช่สายรัดข้อมือของเธอที่พัง แต่เป็นสายรัดข้อมือของเพื่อนเธอ
จากการพูดคุยระหว่างเธอและเพื่อน ๆ มีการตัดสินใจว่าเธอจะอยู่ต่อ เพราะเธอมีโอกาสรอดชีวิตสูงสุด――เลเวลของเธอก็สูงมากเช่นกัน
ไม่ใช่เรื่องผิดธรรมชาติสำหรับเธอซึ่งเป็นนายจ้างที่จะอยู่ต่อหากชีวิตของใครบางคนตกอยู่ในความเสี่ยง――เหนือสิ่งอื่นใดเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวของปฐมกาล เธอจะไม่โกหก
『แต่ว่าซ้า、เป็นไปได้แค่ไหนที่สายรัดข้อมือจะพังน่ะ』
『พูดตรง ๆ เลยคือไม่มีทาง……นั่นเป็นวัตถุที่แม้แต่ขีปนาวุธก็ไม่สามารถทำลายได้』
『มันเกิดจากดัยเจี้ยน ม๊า ความทนทานขึ้นอยู่กับวัสดุ ดังนั้นจะต้องตรวจสอบเป็นประจำอยู่ดี』
『มีการตรวจสอบภาคบังคับ １ครั้งต่อปี……อย่างที่คิดเลย』
『มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเรื่องบังเอิญ……มีก็คือมี อุบัติเหตุแบบนี้เองก็เกิดขึ้นปีละหลายครั้งน๊า』
『แต่ถึงแม้จะไม่ใช่……พรินเซส แต่ขอให้แค่ใครสักคนลงไปติดอยู่ที่นั้นก็พอ』
『โดยสมมติว่าฮารุจังจะตอบสนองต่อคำร้องขอความช่วยเหลือ――แบบนั้นสินะ』
ทั้งห้องเงียบลง
อาจจะดูเหมือนพวกเขาพูดล้อเล่น แต่ทุกคนที่นี่ก็คิดถึงแค่เรื่องฮารุเท่านั้น
ในขณะเดียวกัน.
「ฟุเฮะๆๆๆ……」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
「！！！！！」
『！！！！！』
จากนั้นเสียงหัวเราะอันผ่อนคลายของ「เขา」ก็ดังก้องผ่านลำโพง ทำให้ทั้ง ９ คนหันกลับไป และติดหนึบกับวิดีโอ
ผู้ใหญ่ เด็กชายและเด็กหญิงทุกคน และแน่นอนว่าเอมิกับลูกพี่หญิง ต่างทุกข์ทรมานอยู่ครู่หนึ่ง
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 67
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/67/
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณ คุณวทัญญู กสิกรไทย X-9699 มาก ๆ ครับ
ขอบคุณ คุณพันธวงศ์ กสิกรไทย X-2186 มาก ๆ ครับ
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
