ตอนที่ 56『หลบหนีดันเจี้ยน ２５０F RTA』５
【……รู้สึกว่ารุรุจังเริ่มแย่ลงมาก เพราะ……ไม่เห็นฮารุจังสิเน๊ะ、แน่นอน】
【นั่นคือความเชื่อมั่นเน๊ะ】
【ฮารุจังได้รับความเชื่อมั่นด้านลบจากผู้ชม】
【ก็แบบฮารุจังไง……】
【ก็ฮารุจังไง？】
【อ้า……】
【ข้อเสียของฮารุจังที่ไม่ยอมอ่านบรรยากาศไม่ว่าจะดีหรือไม่ดีน๊า】
【คุสะ】
【แต่ปืนขึ้นมาได้กี่ชั้นแล้ว？】
【ตามที่ทีมนับบอกก็ได้ 99 ชั้นแล้ว】
【ใช้เวลาราว 2 ชั่วโมง ม๊า……ทั้งโซโล่、ทั้งใช้ธนู】
【และเป็นนางฟ้าจอมระเบิดเหมือนเดิม】
“……ฟู๊ว……ฮา ฟู๊ว”
เสียงกรอบแกรบจากของที่แบกไว้บนหลังกำลังสั่น
ธนูกับลูกธนู
อาวุธที่ประสิทธิภาพด้อยกว่า และใช้งานยากกว่า แต่ก็ราคาถูกกว่าปืน
ถึงอย่างงั้น ตอนนี้ก็เหลือลูกธนูเพียงไม่กี่ดอกเท่านั้น
“……ค่อนข้าง……เหนื่อยเลยล่ะครับ……”
ผมนั่งฝั่งในจุดที่คิดว่าไม่มีมอนสเตอร์อยู่โดยรอบ
“ฟู๊――……”
【ฮารุจังเหนื่อย……ไม่สิ จริงจัง】
【ไม่สามารถใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงสารพัดประโยชน์ได้อีกต่อไป จำเป็นต้องใช้ธนูแล้วน๊า】
【ธนูกับหน้าไม้มันเหนื่อยมากเลยเหรอ？】
【อ้า、คุณต้องแข็งแกร่งมาก ๆ เพราะต้องใช้พลังอย่างมากในการดึงสายถึงจะสามารถยิงธนูได้ล่ะน๊า】
【นอกจากนี้ฮารุจังยังยิงไปได้ไกลมาก……ถ้าอยากเข้าใจง่าย ๆ ก็ลองสายเอ๊ยมหนักสัก 20 กิโลดู】
【เอ๊ะ、ขนาดนั้นเลย】
【อ้า、อาจจะ】
【สาวน้อยที่สามารถทำ……อ้า、เธอสามารถทำได้เพราะเลเวล สกิล และก็พลังเวทมนตร์สินะ】
【แต่ไม่ว่าจะเสริมพลังเวทมนตร์มากแค่ไหน มันก็เหนื่อยอยู่ดี】
“……………………………………”
มือของผมกำลังสั่น
แขนเองก็สั่น
……เหนื่อยมากขนาดนั้นเลยสิน๊า ตัวผม
【มือล่ะ】
【มือล่ะ】
【สั่นสั้น】
【ฮารุจัง、พักสักหน่อยไหม？】
【ใช่แล้ว、ไม่มีอะไรเหลือแล้ว】
“……นานมากแล้ว……ที่ผมต้องใช้พลังกายมากถึงขนาดนี้”
ผมหายใจเข้าลึก ๆ
【นั่น ฮารุจัง……！】
【ดูเหนื่อยมากจริง ๆ น๊า】
【แน่นอนล่ะ เธอเล่นถูกบังคับให้ทำRTAแปลก ๆ ที่ให้หนีขึ้นมาจากชั้นที่ลึกที่สุดที่มนุษยชาติเคยพิชิตมา……】
【นี่น่ะ、โคตรตจะอันตรายเลย ถ้าไม่ใช่ฮารุจังเน๊ะ】
【ม๊า ก็ปกติ……น่ะ】
【พวกเราสามารถดูได้อย่างสบายใจก็เพราะว่าเป็นฮารุจังหรอก、แต่ถ้าลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างใจเย็น】
【อย่างแรกเลย ต้องโซโล่ในจุดลึกกว่า 100 ชั้นโดยไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย】
“……………………………………”
อาวุธระยะไกลเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่คือลูกธนูไม่กี่ลูก จากนั้นก็เหลือแต่ก้อนหิน
“ท้ายที่สุดแล้ว การขว้างก้อนหินก็เหมาะสมกับผมที่สุดล่ะเน๊ะ”
【คุสะ】
【ฮารุจัง ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดลบได้ขนาดนั้นกัน】
【ให้กำลังใจ】
【นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเสมอเมื่อคุณเหนื่อย】
【พยายามเข้า】
【หรือก็คือควรพักผ่อน？ จริงจัง】
รู้สึกเหมือนผ่านมาสักพักแล้วที่ผมถูกต้อนจนมุมแบบนี้
……ม๊า นั่นสิเน๊ ปกติผมจะกลับบ้านด้วยสายรัดข้อมือไปแล้ว
ในแง่นั้น การพิชิตดันเจี้ยนยุคใหม่ถือเป็นเกมที่ไร้ประโยชน์ล่ะ
จริง ๆ แล้วมันแค่กลายเป็นเกมแห่งความตายที่สามารถตายได้อย่างแท้จริง
【อยากให้ผุ้ชมสบายใจเลยไม่บ่นเรื่องจริงเลย】
【ก็แบบฮารุจังไง】
【ฮารุจัง、ถึงเวลาที่ต้องรู้ตัวว่าตัวเองเป็นสตรีมเมอร์ได้แล้ว……อะ、เป็นไปไม่ได้ล่ะน๊า】
【คุสะ】
【ตั้งแต่แรกแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นนอกจากการต่อสู้ล่ะน๊า】
【ฮารุจังต้องเจอกับปัญหามากมาย ช่างขมขื่น】
【รุรุเอมิ、มาถึงชั้นที่ 80 แล้ว。 ฮารุจังดูสิ……】
“อะ รุรุซังกับเอมิซังมาถึงแล้วสิเน๊ะ”
【ข่าวดี・ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น】
【อ้า……！】
【ฮารุจัง……ในที่สุดฮารุจัง、ก็ดูคอมเมนต์สำหรับฮารุจัง……！】
【ปาฏิหาริย์……ปาฏิหาริย์……！】
【คุสะ】
【แค่การอ่านคอมเมนต์จากผู้ชมตามปกติ、ทั้งที่เป็นสิ่งที่ธรรมดามากก็ยังสร้างความรู้สึกประทับใจได้สุด ๆ ฮารุจัง】
【ก็แบบฮารุจังไง……】
【ก็สาวน้อยล่ะเน๊、ช่วยไม่ได้】
ผมเป็นห่วงทั้ง 2 คนล่ะมั้ง……แล้วก็คุชิมะซังด้วย
แต่ด้วยสิ่งที่เหมือนคำสาปนี้ ถ้าไม่รีบไป ลิลี่ซังอาจจะประสบปัญหาได้
……อาเร๊ะ？
“……เป็นไปได้ไหมครับว่า ลิลี่ซังปลอดภัยดีแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นรีบเร่งอะไรเป็นพิเศษ？ ก็แบบ คำสาปซามะกำลังหมกมุ่นอยู่กับแค่ผม……”
เป็นการเสียเปล่า เพราะรีบไปโดยเปล่าประโยชน์？
เอ๊ะ？
ล้อเล่นกันใช่ไหม？
“ผมสงสัยจังว่าทำไมตัวเองต้องรีบขนาดนี้ด้วยครับ”
【คุสะ】
【ฮารุจังสู้ ๆ】
【ทำไมถึงคิดแง่ลบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ คุสะ】
【แม้แต่ฮารุจังก็ยังรู้สึกหดหู่ใจบ้างในบางครั้ง……】
【พวกนายกำลังพูดถึงฮารุจัง……อ้า อืม、ก็นั่นสินะ】
【คุสะ】
ทำไมน่ะ
ปัญหาเป็นแบบนั้นในประเด็นของลิลี่ซัง
นอกจากนี้ ลิลี่ซังเองก็ไม่ได้มีปัญหามากนัก แค่สุนัขดูเหมือนสัตว์เลี้ยงของเธอมากเกินไปจนเธอไม่กล้าที่จะโจมตี
ผมลืมถามว่าเธอซ่อนอยู่ตรงไหน แต่อย่างน้อยก็รอดมาได้ตั้งแต่ที่ผมเริ่มดำดิ่งจนกระทั่งผมมาถึงโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เลย……นั่นหมายความว่าเธอต้องอยู่บนที่สูงที่สุนัขไม่สามารถปีนขึ้นไปได้
ดูเหมือนเป็นเด็กทั่วไปที่มั่นใจในความสามารถของตัวเองพอสมควร ดังนั้นไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจริง ๆ
……ผมรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องของรุรุซังล่ะน๊า
“อาーอ้า ก็อย่างที่พูดครับ ผมมักเป็นแบบนี้เสมอ คิดสูญเปล่า เคลื่อนไหวสูญเปล่า……อีกแล้ว”
พอรู้สึกเหนื่อยมาก ๆ ก็ทำให้รู้สึกแย่ ๆ ได้
ผมตอนนี้ก็รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ
【ฮารุจังรู้สึกเคืองใจ？】
【ฮารุจัง、ก็ยังมีความรู้สึกเน๊ะ……】
【ความรู้สึกที่ถ่ายทอดมาจากเสียงโลลิ】
【เรื่องพวกนี้พอแค่นี้ก็ได้……】
【รอก่อน、กลับกันมาก่อน】
【ฮารุจังเป็นซัพพลายเออร์เพียงไม่กี่รายสำหรับสินค้าประเภทนี้】
【คุสะ】
【สาวน้อยหนีออกจากบ้านเฉพาะกลุ่มเกินไป】
【สาวน้อยหนีออกจากบ้าน……เจนใหม่ล่ะ……】
【บางทีคงมีแค่ฮารุจังเท่านั้นล่ะ】
【เดาว่าอย่างงั้นแหละ】
【แค่ฮารุจังเท่านั้น、นอกจากนี้ยังใช้ได้เฉพาะเมื่อเหนื่อยและไม่มีซัพพลายเออร์ คุสะ】
ผมเอาแต่ขว้างก้อนหินที่ไม่ให้ความรู้สึกดี
ผมอารมณ์ไม่ดี
……นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมรู้สึกหงุดหงิดตอนที่เหนื่อยแบบนี้
งั้นเหรอ อย่างงั้นสินะ
ก็แบบ ตอนนี้ผมยังเป็นแค่เด็กไงล่ะ
เด็กมักจจะหงุดหงิดเมื่อรู้สึกเหนื่อย
นอกจากนี้ เพราะว่าผมเป็นเด็กผู้หญิงทำให้อารมณ์ต่าง ๆ กลายเป็นอะไรที่สุดยอดมาก
“อาー ผมรู้สึกอยากกลับบ้านเร็ว ๆ จัง”
【คุสะ】
【ฮารุจังกลายเป็นสาวน้อยแล้ว】
【ไม่สิ、เดิมทีก็เป็นสาวน้อยอยู๋แล้วไม่ใช่รึไง？】
【แต่คำพูดกับการกระทำของเธอจนถึงตอนนี้ไม่ใช่สาวน้อยเลยสักนิด】
【ฮารุจัง、ดูเงียบ ๆ แต่ก็ยังเป็นเด็กอยู่ดีล่ะนะ……】
ผมมองไปรอบ ๆ
มอนสเตอร์ถูกกำจัดไปหมดแล้ว พอเก็บดรอปจนหมดก็สามารถขึ้นไปจากชั้นนี้ได้เลย
นอกจากนี้ยังมีพื้นที่เปิดโล่งที่ส่วนท้ายของโถงทางเดิน
หลุมที่ผมตกลงไป
ไม่สิ เป็นพวกผมมากกว่ามั้ง
“เพราะหลุมนั้น ผมถึงเจอเรื่องแบบนั้น”
【ม๊า นั่นสิเน๊ะ】
【คำสาป――โนเนมซามะ、ฉันสงสัยจังว่าท่านสร้างหลุมนั้นได้ยังไงกันน๊า】
【แต่ว่าน๊า、ชั้นที่มีทั้งมอนสเตอร์ทั้งหีบสมบัติรวมกันมักจะเป็นชั้นที่ต่ำสุดจริงไหม ？】
【ใช่เลยน๊า】
【อาโนซ๊า、คือมีเรื่องที่ฉันคิดระหว่างที่ดื่มดูไลฟ์สดของฮารุจังไปด้วย……】
【โอ้】
【อะ、ต้องใช้รีโมทเพื่อไม่ให้โดนจับได้】
【ไม่มีใครสนใจหรอกว่าคืออะไร】
【คุสะ】
【……อาโนซ้า。 ――ชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน。 ถ้าเกิดว่ามีหีบสมบัติ、ส่วนใหญ่ก็จะคิดว่าไม่มีชั้นที่อยู่ลึกลงไปกว่านั้นแล้วจริงไหม。 『ที่นั่น、มันลึกสุดแล้วจริงเหรอ』ล่ะ】
【เอ๊ะ？】
【ห๊ะ？】
【……อะっ】
【ทำไมล่ะ？ แม้แต่ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น ชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน――เพราะ「เคยเป็น」ดันเจี้ยนธรรมดา？ เพราะมีมอนสเตอร์？ เพราะมีบันไดกับกับดัก？】
【เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อน、พอแค่นั้นแหละ】
【――ดันเจี้ยนที่ได้รับการยืนยันจนถึงตอนนี้、ทั้งชั้นล่างสุดรวมถึงเลเวล。 ข้างล่างนั้น――――ไม่มีอะไรแล้วจริง ๆ งั้นรึ？】
【 】
【 】
【 】
【 】
【อะっอะっ】
【ยาเบ๊……】
【โทษที、ฉันต้องทำงานสักพัก……จะดูไลฟ์สดต่อ แต่……】
【ตูข้าจะติดต่อเจ้านายด้วย……】
【อะ、โทรศัพท์……ทั้งที่ฉันลาโดยได้รับค่าจ้าง……】
【เป็นหายนะแล้ว คุสะ】
【จินตนาการมากเกินไป คุสะ】
【หญ้า(คุสะ)ไม่เหี่ยว？】
【ฉีดพ่นยาฆ่าหญ้าแล้วเน๊ะ】
【อาโน、ถ้าไล่ตามฮารุจังก็จะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น แต่……】
【เชื่อมต่อกันอีกครั้งเน๊ะ】
【ฉันไม่ต้องการเชื่อมต่อเลยน๊า……】
【แต่ตอนนี้ก็รู้แล้ว】
【ต้องตรวจสอบ】
【อาโน、ดันเจี้ยนในประเทศ、มีมากกว่า 1000 แห่งที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี】
【จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีชั้นใต้ดันเจี้ยนเหล่านั้น？】
【อ้า……（ชัดแจ้ง】
【นี่ม๊านอาร๊ายกัน……（ชัดแจ้ง】
【……ถ้ารวมต่างประเทศ……ก็เกิน 100000 แห่งใช่ไหม？】
【อะっอะっ】
【อะไรก็เป็นไปได้♥】
【สิ่งดีที่ต้องรู้♥】
【แต่สายไปแล้ว♥】
【นี่มันอาร๊านก๊าน……（สิ้นหวัง】
“กลับกันเถอะครับ”
【คุสะ】
【ฮารุจังผู้ไร้กังวลที่ไม่รู้ถึงความสิ้นหวังของผู้ชม】
【ถึงจะอารมณ์ไม่ดี、แต่ตอนนี้ก็เหมือนจะมีความสุขมากกว่าใคร ๆ เลยเน๊】
อยากกลับแล้ว
มาก ๆ
ก็แบบผมเหนื่อยนิหน่า
ทำไมคำสาปซามะถึงอยากให้ผมรีบขนาดนี้กัน
“คำสาปซามะ บากะ”
【อะっ】
【ฮี่っ】
ผมเตะหินก้อนใหญ่ที่มีรูปร่างที่ไม่น่าจะบินได้ดีลอยออกไปไกล
【……เอ๊ะ？ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น？】
【สงสัยจะ OK กับคำที่ฮารุจังพูดล่ะมั้ง……】
【หรือว่าบางที:โนเนมซามะ、จะชอบฮารุจัง】
【อ้า、มีคนพูดไว้ว่า เด็กประถามจะชอบรังแกคนที่ตัวเองชอบ……】
【โนเนมซามะมีเลเวลเท่าเด็กประถท！？】
【เอ๋……】
“วันนี้มันยากลำบากมากเลยน๊า คำสาปซามะ บาก๊า”
【●REC】
【「บากะ」】
【ใจเต้นเลย……】
【ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน……】
【ทุกโค๊น、อย่าลืมไปโรงพยาบาลในภายหลังด้วยเน๊。 แน่นอนว่าต้องเป็นแผนกจิตเวช】
【คุสะ】
【มันช่วยไม่ได้เพราะพวกเราเป็นเพื่อนที่ดี】
ผมรู้สึกแปลก ๆ ภายในท้อง
นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกรำคาญเมื่อต้องมีความรู้เหมือนเด็ก
เรื่องจริงเลย ถ้ามีคนมาทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย คิดว่าจุดประสงค์ที่เป็นผมคืออะไร
“คำสาปซามะ บากะบากะ โฮ”
【อะっ……（เสด็จขึ้นสู่สวรรค์】
【¥50000】
【¥50000】
【¥50000】
【¥50000】
【¥50000】
【¥50000】
【เพื่อเป็นที่ระลึก ขอให้สำนักงานใหญ่ยกเลิกวงเงินค่าธรรมเนียม ¥999999】
【เอ๊ะっ】
【เอ๋……】
【คุสะ】
【โอ๊ย、ไลฟ์สดนี้、แม้แต่พนักงานของไซต์ไลฟ์สดก็ยังสับสน】
【เอ๊ะโตะ、สิบ……หนี่งล้านเยน……】
【เห้っ……】
มีรูโหว่อยู่……ข้างบันไดที่กำลังใกล้เข้ามา
หลุมในห้องโถง
หลุมที่พวกผมตกลงมาก
ด้วยสิ่งนี้ ถ้าผมสามารถใช้กับดักที่เป็นทางลัดอย่างรวดเร็วเหมือนกับตอนที่ผมใช้ลงมาที่ชั้น 80 หรือหากมีเส้นทางตรงเหมือนกับหลุมที่ผมตกลงไปเมื่อ――――。
“อะっ”
【เกิดอะไรขึ้นเหรอ！？】
【FOE！？】
【พูดถึงFOEอยู่เหรอฮารุจัง？】
【บ้าน๊า、เรื่องของมอนสเตอร์อยู่แล้ว】
【ใช่แล้วล่ะ】
【คุสะ】
【……เดี๋ยวก่อน、ฮารุจังในเวลาแบบนี้】
【ทุกครั้งที่เธอทำแบบนี้จะเป็นสิ่งแปลก ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำเอารู้สึกอยากจะเอามือกุมหัวได้ตลอดล่ะ】
【ไม่มีทาง……】
【แตกต่างใช่ไหมล่ะ？ จับตาดูอย่างระวังเน๊ะ？】
【จะทำอะไรอีกงั้นเหรอ？ ฮารุจัง……（ตกตะลึง】
【ฟู๊ววววววว……（ควบคุมไม่อยู่】
ผมคิดถึง「นั่น」และรีบคุ้ยเข้าไปในกระเป๋า
――ข้างในเต็มไปด้วยของเหลือล่าสุดที่ผมกินทิ้งไว้ อาหารที่กินไปครึ่งหนึ่ง เครื่องดื่มครึ่งขวด มันเต็มไปด้วยสิ่งเหล่านั้น และขวางทาง
ยังไงก็ตาม ถึงสิ่งที่อยู่ข้างในจะดูแปลก ๆ แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ มันก็ไม่เน่า และไม่แตกหักแม้จะยัดลงไปส่ง ๆ
แม้ว่าผมจะนั่งทับกระเป๋าด้วยก้น ของข้างในก็ไม่เป็นไร
พูดอีกอย่างคือ ภายในจะปลอดภัยไม่ว่าจะโดนแรงกระแทกแบบไหนก็ตาม
“――เจอแล้ว”
กระเป๋าเป้สะพายไหล่ทำมือ――พร้อมสายรัด 2 เส้นติดไว้
มันคือของที่บริษัทขนย้ายนำมาส่งให้ แต่พวกเขาบอกว่า「มันเป็นของอันตราย ดังนั้นกรุณาช่วยทำอะไรสักอย่างกับมันด้วย」เป็นสิ่งที่คนในอพาร์ทเมนต์ใหม่ต่างก็กลัว
【เกิดอะไรขึ้น ฮารุจัง……】
【กลัวแล้วนะ ฮารุจัง……】
【ทุกสิ่งล้วนน่าหวาดกลัว คุสะ】
【ก็แบบเพราะเป็นฮารุจังไง……？】
“ด้วยเจ้านี้ ผมจะกระโดดในครั้งเดียวครับ”
ผมแบกเป๋ที่หนักไว้บนหลัง และรัดเข็มขัดไว้ที่ท้อง
――ที่ผมทำเจ้านี้ขึ้นมาก็เพราะมันมีค่าใช้จ่ายที่ถูกกว่าการกลับด้วยสายรัดข้อมือ
ผมจำไม่ได้ว่าข้างในมีเชื้อเพลิงกับพลังเวทมนตร์เหลืออยู่มากแค่ไหน……แต่ด้วยเจ้านี้ผมน่าจะบินขึ้นไปได้ประมาณ 50 ชั้นล่ะ
【ฮารุจัง、ได้โปรดอธิบายก่อน】
【เป็นไปไม่ได้จริงไหม、ก็ฮารุจังไง？】
【อ้า……】
【ฉันมีความรู้สึกไม่ดีอย่างมาก】
【บังเอิญจังเลยน๊า、ข้าก็ด้วย】
【คิดว่าผู้ชมเกือบทั้งหมดก็เหมือนกันล่ะนะ】
ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำ
บางทีด้านบนน่าจะยังอยู่ในสภาพเดิมกับตอนที่พวกผมตกลงมา
พูดอีกอย่าง――หลุมน่าจะยังว่างเปล่า
มันเป็นโพรงโล่งนับตั้งแต่ที่พวกผมตกลงมา
ถ้าเป็นแบบนั้น？
“ผมจะกลับเดี่ยวนี้แหละครับ”
【ฮารุจัง、อธิบายหน่อยเถอะ】
ผมหลับตาและตรวจสอบพลังเวทมนตร์ภายในร่างกาย
――จากนั้นก็ทุ่มเทพลังเวทมนตร์ที่มีเหลือเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์ของปกติที่เหลือทั้งหมดของผมลงไป
ผมรู้สึกวิงเวียน
ง่วงนอนอย่างรุนแรง
แต่บนชั้น 80 นั้น สุนัขตัวนั่นถูกจัดการไปแล้ว
ดังนั้นปลอดภัย
นอกจานี้ ก็ยังมี――。
“รุรุซังกับเอมิซังอยู่ด้วย”
เสียงซู่ดังกระหึ่ม
“ไม่กลัว”
【เอ๊ะっ】
【เสียงนี้มาจากไหน……อะっ】
【เหมือนกับตอนที่ไปช่วยรุรุจัง ในมุมมองจากฝั่งฮารุจัง】
【ของที่ทำให้ทึ่ง――】
ปาซู่
ผมบินตรงขึ้นไป
ผมกำลังบิน
บินขึ้นไป
บินไปเรื่อย ๆ บินไปเรื่อย ๆ และเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย――。
“……ก็บอกแล้วไงรุรุ ฉันแน่ใจว่าฮารุซังปลอดภัยดี ผู้ชมก็ยืนยันแบบนั้น”
“แต่ว่าฉันทำให้ฮารุจังต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ฉันต้องช่วยเธอ ฮารุจังฮารุจังฮารุจั――――เอ๊ะっ”
“อะ”
ผมหลุดออกจากหลุมแล้ว
ที่อยู่ถัดไปคือเอมิซังกับรุรุซัง และก็คนอื่น ๆ อีกมากมาย
“ฮารุจัง？”
“รุรุซั――――”
……ปูซู๊ว
ผมได้ยินเสียงของแก๊สบนหลังที่หมดลง แล้วรู้สึกว่าสติสัมปชัญญะที่ผมพยายามประคองเอาไว้ก็ค่อย ๆ หายไป
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 56
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/56/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ไร้สาระ
ทั้งที่ฝนตก ลมเย็น ฟ้าเกือบใส แต่ไหงดันรู้สึกหงุดหงิด หดหู่ อารมณ์เสียรู้สึกทุกอย่างมันขัดหูขัดตาไปหมดก็ไม่รู้ แม้แต่ตอนแปลนิยายยังเอาหัวโขกโต๊ะ เก้าอี้ หมอนไปหลายทีกว่าจะแปลเสร็จ เอ้อ ตัวเองเป็นอะไรไม่รู้จริงๆ
