ตอนที่ 55『หลบหนีดันเจี้ยน ２５０F RTA』５
“ก่อนอื่น คุณไก่”
【ค็อกคาไทรซ์น๊า】
【ตอนนี้เป็นคุณไก่ก็ได้】
【「ค็อกー！！」】
【เป็นนกค็อกคาไทซ์ที่ใหญ่มาก แต่ฉันคิดว่าเป็นคุณไก่ก็ได้】
【ฮารุจัง คุณไก่ที่กลายเป็นไก่ปรุงสุกดูเพียงพอสำหรับหลาย ๆ คนเน๊ะ】
◇
“จู๊วー！！”
“จะว่าไปแล้ว……ผมเลี้ยงแฮมสเตอร์มาได้สักพักแล้วล่ะครับ”
【คุสะ】
【อาโน、สิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับสัตว์เลี้ยงที่เลี้ยง……】
【โฮะ、โฮร่า、มอนสเตอร์ตอนนี้……ใหญ่มาก……】
【สาวน้อยคนนี้พูดอย่างใจเย็นเกี่ยวกับแฮมจังสัตว์เลี้ยงของเธอในขณะที่กำลังเฮดช็อต……】
【เด็กคนนี้ยังไงกัน、ทำไมถึงพูดถึงความทรงจำของตัวเอง ในตอนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องแห่งความตายของสายพันธุ์เดียวกันกับหนูที่เหมือนกับสัตว์เลี้ยง……】
【เอ๊ะ、น่ากลัว……】
【เอ๋……】
◇
“แปลก พื้นเป็นน้ำเหรอ”
【สิ่งที่คล้ายงูตัวใหญ่นั่น……คืออะไร？】
【เลวีอาธานล่ะ】
【เลวีอาธาน】
【น่าจะเป็นFOEเฉย ๆ เพราะไม่ใช่ชั้นบอส】
【FOE】
ปัง
“อุตส่าห์โผล่ขึ้นมาจากน้ำโดยตั้งใจ ช่างเป็นคุณงูที่ใจดีจังเลยเน๊ะ”
【คุณงูใจดี】
【น่าสงสาร】
【ถ้ายอมกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำไปเรื่อย ๆ ก็หลีกเลี่ยงได้แล้ว……】
【คนดีมักตายก่อน ถึงเป็นมอนสเตอร์ก็เหมือนกันสิน๊า……】
【คำ――ไม่สิ、ปรากฎการณ์ซังที่ไม่ควรเอ่ยนามคงยุ่งยากกับการเตรียมการ】
【น่าสงสาร】
【ปรากฎการณ์ซังที่ไม่ควรเอ่ยนามน่าสงสาร】
【นอกจากนี้ รู้สึกเสียใจกับคุณงูใจดีด้วย】
【ไม่มีความรู้สึกเศร้าสักนิด คุสะ】
◇
“อะ ก็อบลินซัง”
【ฮารุจังรู้จักชื่อมอนสเตอร์งั้นเรอะ！？】
【ผิดแล้ว、นั่นคืออร์คต่างหาก……ความสูง、มองยังไงก็มากกว่า 5 เมตร】
【กระบองใหญ่ยักษ์！】
【กุเฮะๆๆๆๆ】
【ออร์ค……สาวน้อยโซโล่……ไม่มีอะไรที่ไม่ควรเกิดขึ้น】
” ประเภทฮิวแมนนอยด์นั้นต้านทานได้นิดหน่อยตามที่คาดเน๊ะ”
ปัง
【ต้านทาน】
【แม้แต่ต้านทาน】
【คิดว่ามีเรอะ？】
【ไม่น๊า】
【คุสะ】
【ฮารุจัง、หากสถานการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น คิดว่าเธอน่าจะยังโดยไม่ลังเล……】
【แต่ว่านั่นสิเน๊、ออร์คก็โดนโจมตีเช่นกันเน๊ะ】
【แกนกลางของออร์คคือหัวใจจริง ๆ สินะ……】
【ทั้งออร์คทั้งก็อบลินต่างก็เป็นมอนสเตอร์ที่ถูกเกลียดชังมากที่สุดน๊า】
【ถึงยังไง เรื่องพวกนั้นก็ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับฮารุจัง】
【อ้า】
【รู้สึกสงสารพวกออร์คที่โดนจัดการทั้งที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นก็อบลินเลย】
【คิดว่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่ก็น่าสงสารหมดแหละน๊า】
◇
“อุเกะ、กระดูก……”
【คุสะ】
【ฮารุจังเกลียดมันจริง ๆ ล่ะ】
【ฉันอยากให้เธอสาปฉันด้วยเสียงนี้】
【ฉันอยากให้เธอพูดว่า「น่าขยะแขยงจังค่ะ」】
【ต้องการ】
“ก็แบบน่าขยะแขยงล่ะครับ เพราะพวกนี้เวลาพูดจะดังกักๆๆเหมือนคุยอะไรกันไม่รู้……อะ แกนกลางอยู่ที่คอครับ”
【¥ 50000】
【¥ 35000】
【มีประโยชน์】
【ว่าไปแกนกลางของสเกเลตันเหรอ……ก็คงแถวนั่นแหละ……】
【ถึงแม้มันจะโดนซัดกระจุยเกลื่อนพิ้นก็ตาม พวกมันก็ยังเข้าโจมตีด้วยแค่คอ】
【แล้วก็จะกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง……】
【อ้า……】
【แม้ว่าจะแยกออกจากกันน กระดูกก็จะกลับมาเกาะติดกันอีกครั้งและโจมตีต่อ？】
【ส่งพี่สาวนายมาให้ฉันก่อน】
【บ้าอาร๊าย！？】
【คุสะ】
◇
“หีบสมบัตินั้นเป็นมิมิคครับ ดังนั้นอย่าเข้าไปใกล้”
【คร๊าบ】
【ค๊า】
【มองแวบแรกก็ไม่ต่างกันเลย……จริงไหม？】
【ถึงคุณภาพของภาพจะดี แต่ก็บอกไม่ได้จริง ๆ น๊า】
【ไม่เป็นไรหรอก、แม้แต่เรนเจอร์ที่เก่งที่สุดก็ยังผิดพลาดได้ในบางครั้ง】
【สายพันธุ์ระดับสูงจะแยกเยอะได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก】
【ใช่แล้วล่ะน๊า、ความรู้สึกของตูข้ายังปกติน๊า】
“อะ มีหีบสมบัติดรอปจากมิมิคล่ะครับ……ทำไมเป็นกางเกงในล่ะ？”
【●REC】
【กางเกงใน！】
【ถอดสดที่นี่เลย】
【ใส่ซ๊า】
【พวกแก、ชีวิตจองฮารุจังกำลังตกอยู่ในอันตรายไม่ใช่รึไง？】
【ก็แบบ ฮารุจังเป็นแบบที่เห็น……】
【ใส่กางเกงในเด็กด้วยมือทั้งสองข้าง……แฮ่กๆๆๆ】
【ผู้ที่ไม่ควรเอ่ยนามซามะ、ไนซ์】
【ไนซ์】
【ตั้งแต่วันนี้ไปจะขอเป็นแฟนคลับติดตามผู้ที่ไม่ควรเอ่ยนามซามะตลอดไป】
【เปลี่ยนสีกันได้อย่างรวดเร็ว คุสะ】
【「มาลองสวมเมื่อตอบกลับถึงบ้านกันเถอะ」】
【กล้าเกินไปแล้ว คุสะ】
【โฮะ、โฮร่า、เธออาจจะไม่มีเงินซื้อข้าวปั้นด้วยซ้ำเพราะค่ารักษาพยาบาลของคุณพ่อ……】
【ไม่มีทาง ตลอดมาคือไม่ได้สวมกางเกงใน……】
【ขอซื้อในราคาที่ต้องการ】
◇
“อะ ผมจะเว้นหินกองนี้ไปครับ”
【ข้าวร้าย・โกเลมซังถูกฮารุจังมองข้าม】
【ม๊า ก็ใหญ่จนมองไม่เห็นฮารุจัง】
【สู๊ดยอด、เดินไปมาบนเท้าของโกเลมที่กำลังเดินอยู่、ได้ยังกับปกติ……】
【ยักษ์และสาวน้อย】
【แต่นั่นสิเน๊、ข้อเสียเปรียบเพียงอย่างเดียวของสไตล์ฮารุจังคือ มันยากเกินไปเน๊ะ】
【เข้าใจล่ะ】
【ไม่มีวี่แววของการใช้เวทมนตร์ด้วย】
【ฮารุจัง……ยังเป็นมนุษย์ใช่ไหม……】
【แล้วนายคิดว่าเป็นอะไรล่ะ？】
【เอ๊ะ？ นางฟ้า】
【สิ่งอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์】
【ม๊านะ】
◇
“อะ เจ้าตัวใส”
【ห๊ะ？】
【เอ๊ะ？】
【อาโน๊、ไม่มีอะไรแสดงบนจอเลย】
【น่าจะเป็นประเภทผีที่ดูเหมือนแก็สหนาแน่นล่ะนะ】
“เจ้าพวกนี้มีแกนกลางเหมือนกับพวกคุณผีล่ะครับ”
【งั้นเหรอー】
【สุดยอดเลยน๊าー】
【อาโน、ผีล่องหนเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดเลย】
【แต่ว่าก็ไม่อยู่แล้ว】
【อ้า……】
【ฉันอยากถามเรื่องนี้ในการไลฟ์สดครั้งต่อไป】
【อ้า、เหตุผลที่อยู่ในสภาพวิกฤติก็เนื่องมาจากวิธีการซ่อนตัวจากปัญหาแหละน๊า】
◇
“พวกซอมบี้ต้องฆ่าจากระยะไกลเท่านั้นครับ”
【น่าขยะแขยง】
【แถมกลิ่นยังเหม็น】
【คิดไม่ถึงเลยว่าฮารุจังเองก็ไม่ชอบกลิ่นเหม็นสินะ】
【ก็น่าจะเป็นอย่างงั้นอยู่แล้วสิ】
【โล่งอกไปที、แม้แต่ฮารุจังก็ยังมีบางอย่างที่ไม่ชอบ……】
【แต่ก็ยังเป็นการฆ่าทันทีจากระยะไกล】
【ความสามารถในการมองเห็นทั้งพื้นที่นั้นดีที่สุดอย่างแน่นอน】
【แม้ว่าจะตั้งเป้าหมายไว้ แต่ก็ไม่มีทางเติบโตไกลขนาดนี้、ถ้าเป็นปกติล่ะนะ】
◇
◇
◇
“……สุนัขตัวนั้นมีความคิดในแต่ล่ะหัวเน๊ะ การยิงแบบสะท้อนจะทำให้จัดการได้ง่ายขึ้นครับ”
“กรรรรรร”
ฟู๊ว
ผมหายใจได้ดีขึ้นแล้ว
ถึงอย่างงั้น ผมก็ยังพยายามจำกัดจำนวนครั้งในการเข้าต่อสู้ และรักษาระยะห่างกับเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุดในการต่อสู้กับมอนสเตอร์……ยังไงก็เป็นสาวน้อยล่ะน๊า
【เป็นอย่างงั้นเหรอー】
【สุดยอดเลยเน๊ー】
【ยังกับนรกเลยที่ศัตรูอย่างเซอร์เบอรัสที่แสดงความแข็งแกร่งอย่างยิ่งใหญ่บนชั้น 80 แต่ใต้ชั้น 200 ลงมากลับกลายเป็นศัตรูทั่วไป】
【แต่จู่ ๆ ก็มีสาวน้อยตัวเล็ก ๆ ปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรปีศาจแห่งนี้】
【นอกจากนี้ยังมีสีที่แตกต่างกับตัวที่ใหญ่กว่ามาก】
【แต่สาวน้อยก็ยังอธิบายอย่างใจเย็น และวันช็อตวันคิลต่อไป】
【วันช็อตสำหรับน้องหมา】
【วังっ！】
【เอ๋งๆๆๆ】
【แย่แล้วล่ะ……สมองคนคอมเมนต์ส่วนใหญ่ละลายหมดแล้ว】
【ก็สมแล้ว、ตอนที่ฉันได้ยินว่าฮารุจังตกอยู่ในอันตราย ฉันก็อุตส่าห์รีบเข้ามา และมันก็เป็นเช่นเคยนั่นแหละ】
【ขอบคุณชื่อซามะ ช่างเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม】
【คุสะ】
เนื่องจากเป็นการทำRTAดังนั้นการทำให้เร็วที่สุดคือดีที่สุดจึงเหมาะสมแล้ว
ยังไงก็ตาม การพิชิตดันเจี้ยนนั้นเกี่ยวกับการจัดการสิ่งต่าง ๆ เช่น ของดรอป
ดังนั้นแม้ว่าผมจะไม่สามารถเก็บหินได้ แต่เมิ่อเดินไปข้างหน้า ผมก็ยังสามารถเก็บดรอปจากมอนสเตอร์ที่ผมเอาชนะในทิศทางที่ผมกำลังไปได้
แต่ว่า
“……เหลือกระสุน 13 นัดล่ะ”
【ตอนนี้ชั้นไหนแล้ว？】
【ชั้น ２０９ล่ะ】
【ช่วยได้มาก】
【แต่ว่าใช้เวลาแค่ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งในการขึ้นจากชั้น 250 ถึงชั้น 209】
【กะแล้วเด็กคนนี้】
【แปลกนิดหน่อย】
【แค่นิดหน่อย？】
【ยังมีอีกหลายอย่างเน๊】
【คุสะ】
ผมโชคไม่ดีกับของดรอปนัก และไม่สามารถเติมกระสุนที่พอดีกับปืนไรเฟิลซุ่มยิงนี้ได้
ทั้จริงก็ยังมีรุ่นอื่นอยู่อีก แต่ก็เป็นของสำหรับระยะใกล้
ม๊า บางครั้งก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ้างแหละ
【จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อกระสุนหมด？】
【ไม่มีวิธีโจมตีอื่น？】
【ไม่หรอก、น่าจะยังมีลูกธนูอยู่】
【เธอเก็บเอาไว้มากมายล่ะ】
【คันธนูกับลูกธนูสามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องลำกล้องและใช้งานได้หลากหลาย、อะไรทำนองนั้น】
【ถ้าหมดอีกล่ะ？】
【ก็หินล่ะน๊า】
【ก็หินล่ะเน๊】
【ไม่มีอะไรนอกจากหินน๊า】
【หินล่ะ……】
【อาวุธชิ้นแรกและชิ้นสุดท้ายที่มนุษย์เข้าถึงได้ นั่นคือหิน】
ปืนกระบอกนี้หนักนิดหน่อย แต่ควบคุมง่ายและเล็งได้รวดเร็ว
ในทางกลับกัน ถ้าใช้ธนู จะต้องแน่ใจว่าสายไม่ติดขัดอะไร ต้องยกขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมให้มั่นคงก่อน แล้วจึงดึงสาย――ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายนี้――แค่ถ้าตั้งเป้าไม่ดีก็ถือว่าพลาดแล้ว
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมปืนถึงดีเมื่อคุณรีบ……แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะ
นอกจากนี้ หากใช้ธนูก็จะไม่ต้องกังวลว่าจะไปเรียกมอนสเตอร์ที่อยู่ห่างออกไปให้เข้ามาเพราะ การโจมตีของตัวเอง ดังนั้นในแง่หนึ่งก็สะดวกดี
【แต่ว่าก็น่าทึ่งจริง ๆ น๊า】
【อ้า、ปีนอาณาจักรปีศาจที่อยู่ต่ำกว่าชั้น 200 ขึ้นมาได้ประมาณ 40 ชั้นยังกับเป็นเรื่องง่ายเลยน๊า】
【แถมยังเฮดช็อตเหมือนปกติด้วย】
【ประสาทสัมผัสของฉันชาจนคิดอะไรไม่ออก】
【ข้าด้วย】
【ระวังไว้ล่ะ、ความรู้สึกนั้นจะทำให้รู้สึกอยากตายขึ้นมาจากความแตกต่าง เมื่อไปดูไลฟ์สดคนอื่น หรือระหว่างดำดิ่งด้วยตัวเอง】
【ไม่ต้องห่วง、เป็นไปแล้ว】
【เป็นแล้วล่ะ】
【ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะผ่านมันไปได้】
【คุสะ】
“ด้วยความเร็วระดับนี้ ผมคิดว่ากระสุนจะหมดลงในอีกประมาณ 3 ชั้นครับ ดังนั้นมาพักกันก่อนดีกว่าครับ”
【ทราบ】
【แบบว่าตอนนี้ดูแล้วน่าจะถึงเวลาเตรียมตัวแล้วล่ะ】
【ฉันกังวลเกี่ยวกับการใช้ธนูที่ต้องใช้ความแข็งแกร่งทางกายภาพไม่เหมือนกับปืนมากกว่า、แล้วก็จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นเมื่อต้องใช้สลิงช็อต……จะได้ผลไหม】
【ไม่มีใครกังวลอีกแล้วล่ะ คุสะ】
【ก็แบบ ฮารุจังไง】
【บรรยากาศแตกต่างจากไลฟ์สดของรุรุเอมิอย่างมาก คุสะ】
【ก็มันจริงนิ】
◇
【……ไม่เป็นไร เพราะว่าไม่มีความมั่นคงจริง ๆ ที่ฮารุจังรู้สึก to สำนักงาน】
“……ขอบคุณมากครับ”
ระหว่างที่หยุดผมก็เปิดระบบอ่านออกเสียงคอมเมนต์ อาจเป็นเพราะเป็นจังหวะที่ผู้ชมทั้งสองฝั่งจึงแสดงคอมเมนตร์เกี่ยวกับสถานการณ์ด้วยแท็ก「to สำนักงาน」
ดูเหมือนว่าสตาฟจะเลือกพิคอัพในรูปแบบหมุนเวียนเงินได้ของเอมิมาระยะหนึ่งแล้ว
มิคาสุกิ เอมิ และฟุคายะ รุรุ――ลงมาถึงชั้นที่ 70 ด้วยความเร็วที่ไม่ธรรมดาสำหรับคนทั่วไป ซึ่งถือเป็นสถิติสำหรับปาร์ตี้ระดับสูง
【แต่น่าทึ่งมากที่เอมิจริงจังขนาดนี้】
【รุรุจังก็ด้วย……แต่ก็น่ากลัวนิดหน่อย】
【ทั้งสองคนฆ่าศัตรูที่เห็นได้อย่างทันทีขณะสวิตซ์】
【หากเพิ่มการค้นหาศัตรูของฮารุจังที่นี่ จะกลายเป็นอยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริงเน๊ะ】
“ฮารุจัง ฮารุจัง ฮารุจัง ฮารุจัง……”
รุรุจัง ยังคงพึมพำเรื่องชื่อของ「เขา」อย่างจริงจัง
――ไม่เพียงแค่นั้นเธอยังสามารถต่อสู้ได้เป็นอย่างดีด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่า「คำสาปซามะ」ไปยุ่งเกี่ยวกับฮารุจังด้วยไหม……แต่เธอสามารถต่อสู้ได้โดยไม่ล้มแม้แต่ครั้งเดียวนับตั้งแต่เข้าร่วมทีม
นั่นก็……อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอจริงจังขนาดนี้
เอมิมีความเป็นโปร ส่วนรุรุจังเองก็เป็นเซมิโปรที่มีเลเวลและสกิลเป็นอย่างดี
ทว่า ในการไลฟ์สดดันเจี้ยนที่ผ่านมา เอมิซึ่งมีไหวพริบในการต่อสู้เป็นอย่างดี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าปาร์ตี้ที่ตั้งขึ้นโดยเอเจนซี่――นี่เป็นวิธีที่มีไว้เพื่อสนับสนุนรุรุจังที่โชคร้ายจะเข้ามาหาอย่างแน่นอน
ไม่ว่าจะเป็นสะดุดกลางทาง หรือลื่นล้มกลางทาง
ด้วยเหตุผลบางประการ การโจมตีของเธอจะเบี่ยงเบนไป เธอจะติดกับดักแน่นอน แม้ว่าจะระวังแค่ไหน และเศษเล็กเศษน้อยก็จะตกลงมาจากเพดานแม้ว่าเธอจะยืนอยู่เฉย ๆ ก็ตาม
――ตอนนี้คิดดูแล้ว มันเป็นการกลั่นแกล้งของ คำสาปซามะ หรืออะไรสักอย่างจริง ๆ
เอมิสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่ประเมินสถานการณ์ นั่นคือสิ่งที่เธอคิดว่าขณะที่มองไปยังรุรุซึ่งไม่มีสมาธิ
――แต่ทำไม
กะแล้ว ระยะห่างระหว่างฮารุซังกับรุรุจัง――。
“เอมิจัง”
“……เอ๊”
【ฮี่っ……】
【นั่นไม่ใช่เสียงของรุรุจัง……】
【รุรุจังน่ากลัวっ】
【ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง แต่มันน่ากลัวนะ、รุรุจัง】
【ยังไงก็ตามแต่รุรุจัง、ที่ผ่านมาแข็งแกร่งมาก……】
【ฉันเดาว่าเธอสามารถมาได้ไกลขนาดนี้หากไม่มีโชคร้ายเลย……】
【ก็แบบ ไปเป็นผู้ที่สร้างดันเจี้ยนขนาดใหญ่ใต้ดันเจี้ยนอยู่นินะ】
【แต่ฉันไม่เข้าใจฮารุจังเลนจริง ๆ เน๊】
【คุสะ】
【ตอนที่พูดแบบนั้น……ฉันรู้สึกสงสารโนเนมซามะเลย】
【โนเนมซามะ คุสะ】
【โนเนมซามะ……ดีล่ะ、จากนี้ไปเน็ตจะไม่ล่มทันทีแน่นอน】
“ถ้าพวกเราไม่รีบไปช่วยฮารุจังเร็ว ๆ เขาจะต้องเผชิญความคายเหมือนที่ฉันเจอในตอนนั้น ดังนั้นพวกเราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้”
“ใช่ นั่นสินะ”
【รุรุจังแย่แล้วไม่ใช่รึไง……？】
【แต่ก็ยังฟังคำพูดของเอมิจังอยู่】
【ตอนที่จะพุ่งทะลวง พอเอมิจังบอกว่าอย่า เธอก็ยังฟังอยู่】
【อย่างน้อยถ้าสามารถถ่ายทอดจิตวิญญาณอันไร้ความกังวลของฮารุจังได้สัก 1 มิลลิให้กับทั้ง 2 คนได้……】
【อ้า……】
【ทำไมถึงคิดว่าการลุยเดี่ยวเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า……ทั้งที่เป็นเรื่องที่ยากกว่า……แถมชีวิตยังตกอยู่ในอันตรายได้ด้ง่าย ๆ、นอกจากนี้ปาร์ตี้ยังเป็นหลักประกันที่มั่นคง、ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือวิธีการช่วยเหลือด้วยโบนัสของการเป็นทีมกู้ภัย……】
【เข้าใจกันใช่ไหม？】
【ก็แบบว่าฮารุจังไง】
【สาวน้อยที่มีบุคลิคเลื่อนลอยอยู่แล้ว……รีบขึ้นมาเร็ว ๆ น๊า……】
【คุณสมบัติของรุรุจังความโชคร้ายดังนั้นจึงเป็นเรื่องสุขภาพจิต……】
【สายไปแล้วเหรอ？】
【เป็นอย่างงั้นแหละ】
【ม๊า ก็เป็นอย่างงั้นแหละ】
【คงจะพูดว่า「ก็เป็นเรื่องแบบนั้นล่ะครับ」ทำนองนั้น】
【เหมือนจะพูดจริงเลย คุสะ】
【ฮารุจังอยู่ยงคงกระพัน】
【แต่ไม่ชอบซอมบี้เพราะมันมีกลิ่นเหม็น】
【ไม่ยอมโจมตีโกเลมด้วย】
【อาโน、แม้แต่คนทั่วไปก็ไม่ไหวเหมือนกันแหละ……】
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
ขอบคุณมากสำหรับการอ่านตอนที่ 55
งานนี้เดิมตั้งใจโพสต์หลายเรื่องพร้อมกัน จากนี้ไปจะโพสต์ประมาณ 3,000 ตัวอักษรวันละครั้ง
ฉันเริ่มเขียนเรื่องนี้เพราะต้องการอ่านเรื่องเด็ก TSไลฟ์สดในดันเจี้ยน（อิทธิพล）
“การไลฟ์สดในดันเจี้ยนควรจะได้รับความนิยมมากกว่านี้”
“อะไรก็ได้ อยากเห็นโลลิ TS”
หากคุณคิดเช่นนั้น เราจะยินดีอย่างยิ่งหากคุณสามารถเปลี่ยนการให้คะแนนด้านล่างจาก [☆☆☆☆☆] เป็น [★★★★★] และเปิดการแจ้งเตือนสำหรับบทล่าสุดโดยการบุ๊กมาร์ก ฉันยังขอขอบคุณความคิดเห็นที่สนับสนุนและติดตามของคุณ
https://ncode.syosetu.com/n1479ik/55/
แปลโลลิคลั่ง 2-3 ตอน ต่อ 1 โลลิเฮดช็อต
ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー
คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ
{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}
ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ
ขอบคุณงับ
