ตอนที่ 981 ให้การศึกษากับโต้วโต้ว
ตอนที่ 981 ให้การศึกษากับโต้วโต้ว
ระหว่างรับประทานอาหารในตอนเย็น หลินม่ายได้หยิบยกเรื่องที่ต้องการแจกจ่ายค่าครองชีพให้กับบุคคลที่ไม่มีความสามารถในการทำงาน ผู้สูงอายุ คนป่วย และทุพพลภาพ ในพื้นที่ภูเขาของหมู่บ้านหวังเจีย
คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางชอบทำการกุศลมาก ทุกคนต่างก็ชื่นชมเธอว่าทำถูกแล้ว
คุณย่าฟางหวังว่าเธอจะสามารถช่วยเหลือผู้สูงอายุที่ยากจนผู้อาศัยอยู่รอบ ๆ เมืองซื่อเหม่ย
นางเล่าว่าในช่วงสองถึงสามวันที่ผ่านมา ชาวบ้านที่มาเยี่ยมบ้านบอกว่า ผู้สูงอายุในหมู่บ้านจำนวนมากมีลูกชายที่ไม่เลี้ยงดูพวกเขา ผู้สูงอายุเหล่านี้ซึ่งมีอายุในวัยเจ็ดสิบเศษยังคงต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพด้วยการทำการเกษตร
ผู้สูงอายุบางคนเลี้ยงดูลูกชายหลายคน ลูกชายเหล่านี้ผลัดกันทำอาหารให้พ่อแม่
แต่เมื่อถึงเวลาอาหาร ไม่ว่าเขาจะไปประตูบ้านของลูกชายคนไหนก็ตาม ลูกชายก็ไม่เปิดประตู และชายชราก็มักจะต้องหิวโหย
หลินม่ายคีบลูกชิ้นไข่มุกให้ลูกทั้งสามคนตั้งแต่คนเล็กไปถึงคนโต จากนั้นถามคู่สามีภรรยาว่า “ไม่ใช่ว่าผู้ใหญ่บ้านต้องดูแลเรื่องนี้เหรอคะ?”
คุณปู่ฟางส่ายหัวพลางถอนหายใจ “จะมาดูแลอะไร? ชาวบ้านทั่วไปจะกล้าไปพูดกับผู้ใหญ่บ้านเรื่องเงินทองได้อย่างไร?”
พูดตามตรงแล้ว แม้ว่าชายชราคนดังกล่าวจะน่าสงสาร แต่หลินม่ายก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากช่วยเหลือ
ในสถานการณ์เช่นนี้ โดยทั่วไปเป็นผลมาจากทัศนคติแบบดั้งเดิมที่ชอบลูกชายมากกว่าลูกสาวและตามใจลูกชายมากเกินไป และพวกเขาก็ได้รับผลอันขมขื่นจากการกระทำของพวกเขาเอง
แต่หลังจากครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เธอรับปากว่าจะช่วยเหลือคนแก่ที่น่าสงสารเหล่านั้น
ถึงอย่างนั้นความช่วยเหลือนี้ก็ไม่เกี่ยวกับด้านการเงิน ผู้สูงอายุเหล่านี้มีลูกหลานของตัวเอง ดังนั้นลูกหลานก็ควรรับผิดชอบในการสนับสนุนพวกเขา
หลินม่ายวางแผนให้การสนับสนุนด้านกฎหมายแก่ผู้สูงอายุ
คุณปู่ฟางยังกล่าวถึงความยากลำบากที่ผู้สูงอายุอีกหลายคนต้องเผชิญ
ผู้สูงอายุเหล่านี้ต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ดังกล่าว มันไม่ใช่เพราะลูกของพวกเขาอกตัญญู แต่บางคนสูญเสียลูกชายด้วยการกระทำที่กล้าหาญ ขณะที่บางคนไม่มีลูกหลานและมีชีวิตที่ยากลำบากอย่างยิ่ง
หลินม่ายยินดีช่วยเหลือเป็นอย่างดีสำหรับผู้สูงอายุประเภทนี้
หลังจากได้รับเงินจำนวนมากจากการซื้อขายหุ้นฮ่องกงก่อนหน้านี้ เธอตั้งใจที่จะจัดสรรเงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อจัดตั้งบ้านพักสวัสดิการขนาดใหญ่เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของผู้สูงอายุเหล่านี้
คุณปู่ฟางรู้เพียงว่าหลานสะใภ้เขารวย แต่เขาไม่รู้ว่าเธอรวยแค่ไหน และเขาก็ไม่ได้ถาม
เมื่อเห็นว่าหลินม่ายจะใช้เงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อสร้างบ้านพักสวัสดิการ แม้ว่าเขาจะมีความสุข แต่ก็กลัวว่ามันจะส่งผลกระทบต่อรากฐานของธุรกิจของเธอ
เขาแนะนำให้เธอทำเท่าที่ทำไหว และอย่าต้องล้มบริษัทเพื่อทำการกุศล
นี่อาจเป็นกรณีของการฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำ บริษัทของเธอสามารถจ่ายชดเชยให้คนทั้งหมดได้อย่างไร
หลินม่ายตอบด้วยรอยยิ้ม “ฉันเข้าใจดีค่ะ”
หลังอาหารเย็น เมื่อหลินม่ายช่วยเสี่ยวเหวินล้างจาน เธอเห็นลูกชิ้นไข่มุกเหลืออยู่ในจานของโต้วโต้ว เห็นชัดว่าเด็กน้อยไม่ได้กินมันเลย
“น่าเสียดายจริงๆ” เสี่ยวเหวินหยิบลูกชิ้นไข่มุกที่เย็นชืดขึ้นมาแล้วใส่เข้าปาก
หลินม่ายเรียกโต้วโต้วไปที่ห้อง “ระหว่างรับประทานอาหารเย็น แม่ทำลูกชิ้นไข่มุกให้ลูกทั้งสาม พี่ชายและน้องชายลูกกินจนหมด ทำไมลูกไม่กินล่ะ?”
โต้วโต้วก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร
หลินม่ายถาม “ลูกคิดว่าแม่ควรจะยกมาให้หนูคนแรกเหรอ?”
โต้วโต้วยังคงไม่พูด
หลินม่ายถาม “งั้นบอกแม่มาสิ ทำไมแม่ต้องยกอาหารมาให้หนูก่อน?”
โต้วโต้วส่งเสียงพึมพำ ก่อนพูดว่า “หนูเป็นโรคหัวใจ และหนูสมควรได้รับความรักจากแม่มากกว่านี้~”
หลินม่ายตกตะลึง เธอไม่เคยคิดเลยว่าโต้วโต้วจะมีความคิดเช่นนี้
เธอพูดอย่างอดทน “ลูกสุขภาพไม่ค่อยดี แต่น้องชายของลูกก็ยังเด็กมากเช่นกัน”
“แต่เขาเป็นเด็กผู้ชาย และเด็กผู้ชายควรอดทนต่อความยากลำบาก”
แม้ว่าเธอจะรู้ว่าโต้วโต้วกำลังให้เหตุผลที่บิดเบือน แต่เธอก็ไม่สามารถหาทางโต้แย้งกลับได้
หลินม่ายถอนหายใจ “เมื่อก่อนลูกเคยน่ารักและมีเหตุผลมาก ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปล่ะ”
โต้วโต้ววิ่งเข้าไปสวมกอดหลินม่าย “ทำไมพ่อกับแม่ถึงมีน้องชายล่ะคะ? มันคงจะดีกว่านี้ถ้าหนูไม่มีน้องชาย หนูจะประพฤติตัวดีและมีเหตุผลเหมือนเมื่อก่อน”
“การมีน้องชายย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาก็เป็นอีกคนที่รักหนู ดูสิว่าน้องชายทำดีกับลูกมากแค่ไหน!”
“หนูไม่ต้องการให้น้องรักหนู หนูแค่ต้องการพ่อกับแม่ ปู่และย่า และพี่ชายเสี่ยวเหวินรักหนูเท่านั้น”
หลินม่ายต้องการผลักเด็กน้อยออกไป แต่เธอกลัวว่าการกดดันจะทำให้อีกฝ่ายดื้อรั้นมากยิ่งขึ้น
เธอรู้สึกหมดหนทางอยู่ข้างใน ไม่แน่ใจว่าจะสั่งสอนโต้วโต้วได้อย่างไร
ปัจจุบันแม้แต่ในชนบทก็สามารถติดตั้งโทรศัพท์ส่วนตัวได้ วันรุ่งขึ้นหลินม่ายไปยังสำนักงานโทรคมนาคมเพื่อสอบถามเรื่องการติดตั้งโทรศัพท์
เจ้าหน้าที่บอกว่าจะต้องใช้เวลาติดตั้งสามวัน
หลินม่ายรู้สึกหงุดหงิดที่การดำเนินงานช้าเกินไป เธอจึงโทรไปที่สำนักงานผู้พิพากษาประจำเทศมณฑล
ผู้พิพากษามณฑลสั่งให้สำนักงานโทรคมนาคมเมืองซื่อเหม่ยติดตั้งโทรศัพท์ให้หลินม่ายทันที
ผู้ประกอบการรายใหญ่จะทำงานโดยไม่มีโทรศัพท์ได้อย่างไร?
ก่อนสิบโมงเช้า โทรศัพท์ก็ถูกติดตั้งเรียบร้อย
หลินม่ายโทรหาเจิ้งซวี่ตง บอกเขาว่าเธอวางแผนที่จะเริ่มทำฟาร์มและปศุสัตว์ในชนบท
เธอได้จัดเตรียมการวางแผนเบื้องต้นไว้แล้ว และกำลังรอให้เขาส่งกลุ่มผู้ปฏิบัติงานสำรองไปรับช่วงต่อ
จากนั้นเธอโทรหาโม่เจี้ยนกั๋วและขอให้เขามาที่เมืองซื่อเหม่ยเพื่อซื้อที่ดินและสร้างบ้านพักสวัสดิการ
เรื่องนี้ถูกส่งมอบหมายให้แก่ลูกน้องแล้ว หลินม่ายจึงพาเด็ก ๆ ไปเยี่ยมเด็กหญิงอายุหกขวบป่วยเป็นลูคีเมียในบริเวณใกล้เคียง
อย่างไรก็ตามอาการเจ็บป่วยของเด็กอยู่ภายใต้การควบคุมได้ชั่วคราว ดังนั้นหล่อนจึงช่วยผู้ใหญ่ที่บ้านทำงานให้มากที่สุดเท่าที่จะจัดการได้ เช่น การเลือกผัก การล้างจาน
หลินม่ายถามหล่อนอย่างจงใจ “ในเมื่อหนูไม่ค่อยสบาย ทำไมถึงยังอยากช่วยที่บ้านอยู่ล่ะ?”
เด็กหญิงตัวเล็กตอบกลับว่า ครอบครัวของหล่อนจ่ายค่ารักษาให้เธอมากมายเกินไป
เมื่อถึงมื้อเที่ยง หลินม่ายให้เด็กทั้งสามรับประทานอาหารที่บ้านของเด็กหญิงผู้ป่วยเป็นลูคีเมีย
ในครัวเรือนทั่วไปย่อมมีความเสี่ยงที่จะถูกโรคร้ายโจมตีไม่ทันตั้งตัว เมื่อสมาชิกในครอบครัวป่วยหนักเพียงคนเดียว ก็สามารถลากทั้งครอบครัวเข้าสู่หนองน้ำแห่งความยากจนได้
อาหารกลางวันของครอบครัวเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวนั้นเรียบง่ายมาก โดยส่วนใหญ่ประกอบด้วยผัก พวกเขายังทำไข่ตุ๋นและวางไว้ตรงหน้าเสี่ยวมู่ตง
หลินม่ายวางชามไข่ตุ๋นไว้ด้านหน้าเด็กหญิงที่ป่วย
สหายตัวน้อยดูผอมแห้งมาก ใครจะทนกินไข่ตุ๋นชามนั้นต่อหน้าหล่อนได้เล่า?
แต่เด็กหญิงมีไหวพริบดี หล่อนผลักชามไข่ตุ๋นไปตรงหน้าเสี่ยวมู่ตรงพร้อมพูดด้วยความอาย “อาหารอร่อย ให้แขกกินเถอะค่ะ”
เสี่ยวมู่ตงค่อย ๆ ดันชามไข่ตุ๋นกลับ “ครอบครัวเรามีไข่เยอะแยะ พี่สาวกินเถอะครับ”
เด็กหญิงผลักชามไข่ตุ๋นไปให้ผู้สูงอายุในบ้านเพื่อให้พวกเขากิน
ผู้สูงอายุเหล่านั้นไม่ยอมตักไข่ตุ๋นขึ้นมากิน และยืนกรานให้เด็กหญิงเป็นคนกิน
ในท้ายที่สุด เด็กหญิงตัวเล็กแบ่งชามไข่ตุ๋นกับพี่ชายของเธอครึ่งหนึ่ง
หลินม่ายจงใจถามเด็กหญิงว่า “หนูสุขภาพไม่ดี จึงสมควรได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่มากขึ้น ทำไมถึงยังแบ่งอาหารกับพี่น้องตัวเองอีกล่ะ?”
เด็กหญิงเงยหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณครูบอกหนูว่า ของดีควรแบ่งปันให้ทุกคนค่ะ”
ก่อนออกเดินทาง หลินม่ายนำเงินทั้งหมดที่ติดตัวมามอบให้แก่พ่อแม่ของเด็กที่ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว โดยขอให้พวกเขาใช้เพื่อรักษาเด็ก
เธอยังทิ้งนามบัตรไว้ให้พวกเขา โดยบอกว่าหากค่ารักษาไม่เพียงพอ พวกเขาสามารถติดต่อเธอเพื่อขอความช่วยเหลือเพิ่มเติมได้
ถ้าไม่เห็นมันก็คงเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เมื่อเห็นแล้ว หลินม่ายจึงอยากให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นเด็กตัวเล็กต้องเผชิญหน้ากับการป่วยไข้ตั้งแต่เด็ก
ในขณะนั้น มีผู้หญิงใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งอยู่นอกประตู ซึ่งมาพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็กที่มอมแมมไม่แพ้กัน พวกเขามองดูข้างในด้วยความอาย
หลังรวบรวมความกล้าเป็นเวลานานจึงพูดขึ้นว่า “คุณหลิน โปรดช่วยลูกสาวของฉันด้วย!” สิ้นเสียง หล่อนก็ทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมน้ำตาไหลอาบใบหน้า
หลินม่ายรีบเข้าไปช่วยพยุงให้ลุกขึ้น และมองไปทางเด็กหญิงอีกครั้ง
เด็กหญิงคนนี้มีร่างอวบอ้วนและผิวขาวเมื่อมองแวบแรก แต่เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิดจึงพบว่า สีผิวขาวซีด และรูปร่างอวบอ้วนผิดปกติ ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นสัญญาณของอาการเจ็บป่วย
หลินม่ายพูด “สหาย หากมีอะไรก็ค่อย ๆ พูดเถอะ”
ผู้หญิงคนนั้นบอกหลินม่ายว่าลูกสาวของหล่อนเป็นโรคไต พ่อแม่สามีต่างก็ชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว และปฏิเสธที่จะให้เด็กน้อยรับการรักษา ส่งผลให้ร่างกายของลูกสาวไม่สามารถขับของเหลวออกมาได้อย่างเหมาะสม ทำให้เด็กน้อยตัวบวมมากขึ้นทุกวัน ซึ่งหล่อนกลัวอย่างยิ่งที่จะสูญเสียลูกสาวของตนไป
เพื่อช่วยลูกสาว หล่อนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกลืนศักดิ์ศรีและร้องขอความช่วยเหลือจากหลินม่าย
หลินม่ายไม่มีเงินสดในมืออีกต่อไป เธอจึงเขียนเช็คมูลค่า 1,000 หยวนและมอบให้อีกฝ่าย
โดยบอกให้ไปขึ้นเงินที่ธนาคาร จากนั้นหล่อนก็สามารถพาลูกสาวไปรักษาที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดได้
ลูกสาวของเธอยังเด็กมาก ไม่ว่าโรคไตจะร้ายแรงแค่ไหน ตราบใดที่ไม่พัฒนาถึงขั้นภาวะไตเป็นพิษ เด็กน้อยก็ยังสามารถฟื้นตัวได้
เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังดูเช็คด้วยความสงสัย หลินม่ายจึงยื่นนามบัตรให้เธอและบอกให้มาเมืองซื่อเหม่ยในวันพรุ่งนี้ แล้วเธอจะพาพวกเขาไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินสด
ผู้หญิงคนนั้นขอบคุณหลินม่ายนับพันครั้งและพาลูกสาวไป
หลินม่ายพาเด็กน้อยทั้งสามคนมาเยี่ยมเด็กที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวคนนี้ โดยจุดประสงค์หลักก็เพื่อให้ความรู้แก่โต้วโต้ว
หลังจากนี้อีกไม่กี่วัน ไม่ว่าโต้วโต้วจะอยู่กับเธอหรือไม่ หลินม่ายไม่ต้องการให้หล่อนกลายเป็นคนคดโกง
เธอถือโอกาสให้ความรู้โต้วโต้ว “ดูสิ เด็กที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวคนนั้นอายุน้อยกว่าหนูอีก แต่หล่อนไม่ได้ขอให้ดูแลเป็นพิเศษเพราะอาการป่วยเลย”
โต้วโต้วไม่ได้พูดอะไร
ในตอนเย็น หลินม่ายเล่าเรื่องเกี่ยวกับโต้วโต้วให้ฟางจั๋วหรานฟังพลางถอนหายใจ ฟางจั๋วหรานเพียงปลอบใจเธอและบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร
วันรุ่งขึ้น หลินม่ายไม่มีแผนการจะไปไหนและอยู่ที่บ้าน เพื่อรอให้หญิงสาวที่มีลูกเป็นโรคไตมาหาและจะหาไปขึ้นเงินสด
ประมาณแปดโมงเช้า ผู้หญิงคนนั้นก็มาพร้อมกับลูกสาวของเธอ
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มามือเปล่า แต่จับไก่สองตัวและมาพร้อมกับตะกร้าไข่
หล่อนพูดด้วยความอาย “เช้านี้เราไปบ้านพ่อแม่ของฉันเพื่อซื้อสิ่งนี้ หวังว่ามันจะไม่น้อยไปนะคะ”
เมื่อเห็นความหวังในดวงตาของผู้หญิงคนนั้น หลินม่ายเข้าใจว่าถ้าเธอปฏิเสธ ผู้หญิงคนนั้นจะต้องผิดหวังอย่างมาก
เธอยิ้มกว้างพร้อมรับไก่สองตัวและตะกร้าไข่มา ก่อนพาแม่ลูกไปยังธนาคารเพื่อแลกเช็คเป็นเงินสดหนึ่งพันหยวน
ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองด้วยความว่างเปล่า “กระดาษของคุณมีค่ามาก มันแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้จริงด้วย!”
หลินม่ายไม่สามารถอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ ดังนั้นจึงเพียงแค่ยิ้ม ก่อนที่ทั้งสามจะเดินออกจากประตูธนาคารด้วยกัน
หญิงชราคนหนึ่งกระโดดออกมาจากที่ไหนก็ไม่ทราบ เข้ามาขวางทางสองแม่ลูกนั้น
หญิงชราชาวบ้านยื่นมือตบผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดอย่างเดือดดาลว่า “เอาเงินมาให้ฉัน!”
หญิงสาวตกใจ “แม่คะ หนูไม่มีเงินติดตัว”
“นี่หล่อนเริ่มคิดจะโกหกแล้วงั้นรึ ฉันเห็นมันเต็มสองตาว่าผู้หญิงคนนั้นให้เงินหล่อนมากมาย!” หญิงชราชี้ไปทางหลินม่าย
หลินม่ายพูด “คุณก็รู้ว่ามันเป็นเงินที่ฉันให้เธอ ในเมื่อไม่ใช่เงินของคุณ ทำไมถึงกล้ามาขอแบบนี้ล่ะ!”
หญิงชราเถียงกลับ “นางนี่เป็นลูกสะใภ้ของฉัน ทำไมฉันจะขอเงินมันไม่ได้? ในเมื่อคุณให้เงินมันไปแล้ว และเงินนี่อยู่ในมือของลูกสะใภ้ฉัน ซึ่งก็หมายความว่าเป็นเงินของฉัน”
หญิงสาวโพล่งคำด้วยใบหน้าแดงก่ำ “แม่ เงินพวกนี้คุณหลินให้มาเป็นค่ารักษาพยาบาลของฮวาฮวา แม่จะเอามันไปได้ยังไง?”
หญิงชรากลอกตา “ทำไมฉันจะเอาไปไม่ได้ เด็กตัวแค่นี้จะเอาเงินมากมายไปรักษาทำไม? ถ้าหล่อนจะตาย ก็แค่ปล่อยให้ตาย แกควรเก็บเงินนี้ไว้และนำไปใช้กับลูกชายสองคนตอนที่แต่งงานกับภรรยาจะดีกว่า ฉันไม่ได้จะใช้เงินพวกนี้ แต่เก็บไว้ให้ลูกชายของแกต่างหาก แล้วจะมาไม่พอใจอะไรอีก?”
หญิงสาวปฏิเสธที่จะให้ หญิงชราจึงพยายามแย่งเงินก้อนนั้นมา
หลินม่ายแยกแม่สามีและลูกสะใภ้ออกจากกัน จากนั้นหันไปพูดกับแม่ฮวาฮวาว่า “ขอเงินหนึ่งพันหยวนคืนให้ฉันเถอะค่ะ”
แม้ว่าแม่ฮวาฮวาจะไม่เต็มใจแยกจากมัน แต่หลินม่ายเป็นคนมอบเงินก้อนนี้ หล่อนจึงส่งคืนให้กับหลินม่าย
หลินม่ายพูดกับเธอว่า “อีกห้าวันข้างหน้าให้คุณมาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อตามหาฉัน แล้วฉันจะจัดการให้ลูกสาวของคุณเข้ารักษาในโรงพยาบาลและจ่ายค่ารักษาให้ด้วย จะไม่มีใครนำเงินสำหรับค่ารักษาพยาบาลก้อนนี้ไปใช้ในเรื่องอื่นได้”
แม้ว่าจะเป็นโรคไตเฉียบพลัน แต่การเลื่อนการรักษาออกไปเล็กน้อยไม่เป็นปัญหาสำคัญ
แม่ฮวาฮวาตอบตกลงทันที นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด
แต่แม่สามีไม่พอใจและพ่นคำสาปแช่งมากมาย
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
อาการป่วยมันไม่ใช่ว่าจะเป็นข้ออ้างให้ได้สิทธิพิเศษเหนือคนอื่นเสมอไปนะน้องถั่ว
เออ เก็บเงินไว้กับตัวเองเลยดีที่สุด ขืนให้ไปคงเสียเปล่าแน่
ไหหม่า(海馬)
