ตอนที่ 971 กลอุบายให้ตกหลุมพราง
ตอนที่ 971 กลอุบายให้ตกหลุมพราง
ไถฮุ่ย? คืออะไรกัน หลินม่ายไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
เธอถามด้วยความสงสัย “กองทุนไถฮุ่ยคืออะไร?”
อู่เจิ้นหัวเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม เขาอธิบายไปว่า “กองทุนไถฮุ่ยคือกลุ่มออมทรัพย์หมุนเวียน”
หลินม่ายถามด้วยความฉงน “กลุ่มออมทรัพย์หมุนเวียนคืออะไร?”
อู่เจิ้นหัวแอบดีใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย ซึ่งเข้าทางเขาพอดี
เขากล่าวอย่างอดทน “พูดตรง ๆ คือมันเป็นองค์กรช่วยเหลือซึ่งกันและกันที่ไม่ใช่ภาครัฐ ตราบใดที่คุณร่วมกองทุน ไม่ว่าคุณจะไปที่ใดภายในประเทศ หากคุณต้องการความช่วยเหลือทางการเงิน คนในกลุ่มจะให้ความช่วยเหลือกับคุณ”
หลินม่ายพยักหน้า “นั่นฟังดูดีเลยค่ะ”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อู่เจิ้นหัวรู้สึกฮึกเหิมมากยิ่งขึ้น พร้อมอธิบายแนวคิดของกองทุนอย่างกระตือรือร้น
หลินม่ายถามด้วยความสนใจ “จะให้ความช่วยเหลือทางการเงินได้อย่างไรคะ?”
“ยกตัวอย่างเมื่อธุรกิจของคุณมีเงินทุนไม่เพียงพอ คุณสามารถกู้ยืมจากกองทุนได้”
หลินม่านถามอย่างสงสัย “มีของดีแบบนี้ด้วยเหรอ? เงินในกลุ่มมาจากไหน? มีดอกเบี้ยเกี่ยวข้องบ้างไหม?”
อู่เจิ้นหัวพึงพอใจเล็กน้อย “แน่นอนว่ามีของดีแบบนี้อยู่จริง น่าแปลกใจใช่ไหมล่ะครับ? สำหรับเงินภายในกลุ่ม แน่นอนว่าสมาชิกมีส่วนร่วม แม้ว่าจะมีดอกเบี้ยเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ก็สามารถเป็นประโยชน์ได้ในยามจำเป็น”
ทันใดนั้นหลินม่ายก็ตระหนักได้ว่า “เป็นการเก็บขนแกะมาจากตัวแกะนี่เอง”
เมื่อเห็นว่าเธอหมดความสนใจแล้ว อู่เจิ้นหัวจึงรีบพูดว่า “แม้ว่าสมาชิกแต่ละคนจะต้องบริจาคเงินจำนวนหนึ่ง แต่เงินก็ถูกเก็บไว้ในกองทุน และมันยังคงเป็นเงินส่วนตัว หลังจากเข้าร่วมกองทุนครบ 3 เดือน ก็จะสามารถได้รับดอกเบี้ยสูงในทุกเดือน”
หลินม่ายยิ้มโดยไม่แสดงออกว่าตกลงหรือไม่เห็นด้วย
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการหลอกลวง อู่เจิ้นหัวอาจคิดว่าเธอยังเด็กและถูกหลอกได้ง่าย ซึ่งเป็นสาเหตุที่เขาพยายามหลอกลวงเธอ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ภรรยาของอู่เจิ้นหัวจะหัวเราะด้วยความยินดีในตอนนี้ ปรากฏว่าหล่อนกำลังหัวเราะเพราะคิดว่าหลินม่ายกำลังจะกลายเป็นลูกแกะให้สามีหล่อนเชือด
เมื่อเห็นว่าเหยื่อกำลังหลุดมือ อู่เจิ้นหัวกล่าวต่อ “คุณจ่ายเพียง 10,000 หยวนเพื่อเข้าร่วมกองทุน เริ่มตั้งแต่เดือนที่ 2 คุณสามารถรับเงินคืน 9,000 หยวนทุกเดือน และได้รับตลอดทั้งปี กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากคุณนำเงินลงทุน 10,000 หยวน คุณสามารถทำกำไรสุทธิได้ 108,000 หยวน นอกเหนือจากเงินต้น หลังจากหมดระยะเวลาหนึ่งปีแรก คุณจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมสมาชิกรายเดือน 3,000 หยวนเท่านั้น และคุณยังคงได้รับเงินปันผลเก้าพันหยวนทุกเดือน นั่นเป็นกำไรจำนวนมากเลยไม่ใช่หรือครับ?”
หลินม่ายพยักหน้า “เป็นข้อตกลงที่ดีจริง ๆ คุณไม่จำเป็นต้องใช้สมองก็สามารถมีเงิน 100,000 หยวนได้อย่างง่ายดาย แม้แต่คนรวยยุคใหม่ก็ไม่สามารถทำเงินได้เร็วขนาดนี้ น่าเสียดายจริง ๆที่พวกหัวหน้ากองทุนจะไม่ได้รับประโยชน์เลย และจบลงด้วยการสูญเสียเงิน ซึ่งไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เช่นกัน”
ดวงตาของอู่เจิ้นหัวกระตุก
ทำไมเด็กคนนี้ถึงเห็นสิ่งต่าง ๆ แตกต่างจากคนอื่น?
ทันทีที่คนอื่นได้ยินว่าอัตราการคืนเงินสูงมาก พวกเขาจะตกหลุมพรางทันที ใครจะสนใจว่าเจ้าของจะทำเงินหรือไม่ตราบใดที่พวกเขาทำเงินเอง
ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ฉลาดเกินไปก็คงจะโง่เขลาเป็นอย่างมาก
เธอมีแนวโน้มที่จะเป็นสิ่งแรกมากกว่า มันคงไม่ง่ายเลยที่คนแบบนี้จะถูกหลอก น่าเสียดายจริง ๆ
อู่เจิ้นหัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณอาจจะคิดว่าหัวหน้ากองทุนไม่ได้ทำเงินเลย แต่เขาทำเงินได้มากกว่าทุกคน พวกเขาเอาเงินของเราไปให้ยืม โดยหักเงิน 20% จากเงินของพวกเขาเอง และมีเพียงเงินที่เหลือเท่านั้นที่จะถูกแบ่งให้กับพวกเรา นี่เป็นธุรกิจที่ร่ำรวยสำหรับเขา”
หลินม่ายแอบเยาะเย้ยอยู่ในใจ
สมาชิกต้องลงทุนเพียง 10,000 หยวน และจะมีรายได้ 9,000 หยวนทุกเดือน สิ่งสำคัญคือรายได้ 90 ล้านหยวนที่เหลือจากกำไร 20% ของเจ้าของกองทุน
ด้วยอัตราดอกเบี้ยที่สูงเกินไปสำหรับเงินกู้ที่ผู้นำกลุ่มกำหนด แล้วใครจะอยากกู้ยืมล่ะ! นี่เป็นการหลอกลวงอย่างชัดเจน ซึ่งออกแบบมาเพื่อดึงเงินจากผู้คนได้อย่างง่ายดาย
เธอหมดความสนใจและพูดว่า “ฉันไม่ได้ขาดแคลนเงิน และไม่ได้อยากเข้าร่วมกองทุนด้วยค่ะ”
อู่เจิ้นหัวหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ใครบ้างจะไม่รู้ว่าคุณหลินเป็นผู้ประกอบการเอกชนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ แน่นอนว่าคุณจะไม่ขาดแคลนเงิน แต่คุณสามารถนำเงินเข้ากองทุน เพื่อรับสิทธิประโยชน์ซึ่งเทียบเท่ากับการลงทุน”
หลินม่ายโบกมือ “ไม่สนใจค่ะ”
ทันทีที่เธอยืนกรานแบบนี้ อู่เจิ้นหัวก็หมดความสนใจในตัวเธอทันที และขอตัวกลับบ้านหลังจากดื่มต้มถั่วเขียว
เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน หยางฉินภรรยาของเขาก็ถามว่า “คุณหลอกพวกโง่สำเร็จแล้วเหรอ?”
อู่เจิ้นหัวนั่งลงบนโซฟา “อย่าเรียกพวกเขาว่าโง่เลย พวกเราต่างหากที่เป็นคนโง่ พวกเขาไม่ได้โง่อย่างที่คิด ไม่โดนหลอกง่ายๆ หรอก”
หลังจากที่อู่เจิ้นหัวจากไป หลินม่ายก็เห็นว่าเหลือฟางจั๋วหรานคนเดียวในห้องนั่งเล่น
เธอถามด้วยความประหลาดใจ “ทุกคนล่ะ พวกเขาหายไปไหน?”
ฟางจั๋วหรานชี้ไปด้านบน “ผมขอให้คุณปู่กับคุณย่าขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน ตอนนี้บ้านสะอาดแล้ว ผมเลยให้น้าหวงกลับบ้าน”
“เด็กทั้งสามคนล่ะ?”
“โต้วโต้วอยากกินลูกชิ้นปลากับมะเขือเทศและกะหล่ำปลีดอง แต่ที่บ้านเราไม่มีปลา เสี่ยวเหวินจึงพาไปซื้อปลาที่ตลาดสดฝูตัวตัว”
หลินม่ายพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปที่สวนหลังบ้านพร้อมกับฟางจั๋วหรานเพื่อเลือกผักสำหรับมื้อกลางวัน
ตอนนี้เข้าสู่ช่วงต้นฤดูร้อน ผักนานาพรรณจึงเริ่มออกผลผลิต
หลินม่ายเก็บมะเขือเทศสีแดงสดหลายลูก ผักชีเขียวหนึ่งกำมือ และผักใบหลายชนิด เช่น ผักโขม
หลังจากเก็บผักแล้ว ทั้งคู่ก็มานั่งใต้ร่มไม้และเลือกผัก
ฟางจั๋วหรานกล่าว่า “คุณช่วยให้คำอธิบายตอนนี้ได้ไหม”
หลินม่ายงุนงง “คุณจะให้ฉันอธิบายเรื่องอะไร?”
เมื่อเห็นเธอให้สัญญา แต่กลับลืมมันไปในเวลาไม่นาน ฟางจั๋วหรานแทบพูดไม่ออก เกือบจะสงสัยว่าเธอเป็นโรคความจำเสื่อม
“สามเรื่องที่สหายอู่เจิ้นหัวข้างบ้านพูดถึง” ฟางจั๋วหรานกล่าวเตือน
หลินม่ายเพิ่งนึกออก “สามเรื่องนั้นนั่นเอง”
จากนั้นก็ตอบสั้น ๆ “สามเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ ว่านเสียนกับหมิงเฉิงเลิกกัน หล่อนโทษว่าเป็นความผิดของฉัน ที่หล่อนมาที่ประตูบ้านก็เพื่ออยากให้ฉันชักชวนหมิงเฉิงให้กลับมาคืนดีกับหล่อน แล้วฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง! หล่อนโกรธมากจนทะเลาะกับฉันที่ประตูลานบ้าน อู่เจิ้นหัวมาเห็นเข้าและตะโกนไล่จนหล่อนวิ่งหนี ว่านเสียนเก็บงำความขุ่นเคืองและต้องการแก้แค้น ฉันเตะหล่อนออกไปจากประตูลานบ้าน และอู่เจิ้นหัวเข้ามาเตะหล่อนซ้ำ ทำให้หล่อนลุกไม่ขึ้น แม่ของว่านเสียนเห็นว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนกำลังทนทุกข์ทรมาน หล่อนจึงมาด่าทอฉัน”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินม่ายหัวเราะ “เรื่องดราม่าเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้นเหมือนกับบทละครเลย”
ฟางจั๋วหรานมุ่งเน้นไปที่ประเด็นสำคัญ “ว่านเสียนแก้แค้นคุณยังไง?”
หลินม่ายพูดอย่างเหยียดหยาม “หล่อนจะแก้แค้นยังไงได้อีก? หล่อนแอบย่องมาและตีฉันด้วยไม้จากด้านหลัง”
เธอไม่กล้าพูดว่าว่านเสียนชักมีดสั้นเตรียมจะทำร้าย เพราะเกรงว่าฟางจั๋วหรานจะกังวลเกินไป
ฟางจั๋วหรานเอื้อมมือออกไปลูบศีรษะของเธอ “ตั้งแต่นี้ไปคุณต้องหยุดยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนก็ตาม ความปลอดภัยของคุณเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับผมและครอบครัวของเรา”
หลินม่ายพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
ในเวลาเดียวกันเธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดชายหนุ่มก็เชื่อคำพูดผสมระหว่างเรื่องจริงและเรื่องเท็จ
หลังจากที่ทั้งคู่เลือกผักและนำไปทำความสะอาด พวกเขาก็นำพวกมันไปปรุงอาหารด้วยกัน
ทั้งสองพูดคุยกันขณะทำอาหาร
ฟางจั๋วหรานถามว่า “เมื่อครู่อู่เจิ้นหัวพูดอะไรกับคุณ?”
หลินม่ายเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง และพูดอย่างเหยียดหยาม “ฉันไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนั้นตั้งใจเข้าหาเพื่อจะโกงเงินฉัน”
เธอเอียงใบหน้าเล็กอันบอบบางพลางถามฟางจั๋วหรานว่า “ฉันดูเหมือนคนปัญญาอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่เหมือน” ฟางจั๋วหรานมองใบหน้าที่บอบบางตรงหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะจูบเธอ
หลินม่ายจูบตอบเขา
การจูบอย่างกะทันหันนั้นหอมหวานที่สุด ทำให้ทั้งสองจูบกันอยู่เนิ่นนาน
ทันใดนั้นกลิ่นไหม้ก็พุ่งเข้ามาในจมูกของหลินม่าย เธอตะโกนขึ้น “โอ้ ไม่นะ กับข้าวไหม้แล้ว”
เธอรีบผลักฟางจั๋วหรานออก หยิบไม้พายขึ้นมา และเริ่มกวนผักด้วยความตื่นตระหนกพร้อมเติมน้ำลงในหม้อ
โชคดีที่เธอเห็นทันเวลา ทำให้ซี่โครงหมูกับมันฝรั่งก็เละเล็กน้อยเท่านั้น
ขณะที่กวนผักในหม้อ หลินม่ายพูดว่า “คุณบอกว่าฉันไม่เหมือนคนปัญญาอ่อน แต่อู่เจิ้นหัวกล้าปฏิบัติต่อฉันเหมือนคนปัญญาอ่อน ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!”
เธอวางไม้พายลงด้วยความหงุดหงิด และหันไปพูดกับฟางจั๋วหรานว่า “คุณคอยดูอาหารก่อน ฉันจะโทรหาเจิ้งซวี่ตง”
ฟางจั๋วหรานกำลังทำอาหาร ขณะที่ฟังหลินม่ายพูดคุยกับเจิ้งซวี่ตงผ่านโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่น
เธอบอกเจิ้งซวี่ตงเกี่ยวกับความจริงที่ว่ามีคนพยายามหลอกลวงเงินของคนอื่น ให้เขาแจ้งให้พนักงานทุกคน โดยเฉพาะพนักงานระดับรากหญ้าว่า ถ้ามีคนมาชักชวนพวกเขาเข้าเป็นสมาชิก ไม่ว่ากองทุนนั้นจะเป็นอย่างไร ตราบใดที่เกี่ยวกับเงิน ขอให้พวกเขาอย่าเข้าร่วมเด็ดขาด
เหตุผลที่เธอเน้นย้ำพนักงานระดับรากหญ้า นั่นเพราะพนักงานระดับรากหญ้ามีความสามารถต่ำในการรู้ทันกลโกง และเนื่องจากเศรษฐกิจไม่ดี พวกเขาจึงอยากรวยในชั่วข้ามคืนและมักถูกหลอกได้ง่าย
เจิ้งซวี่ตงถอนหายใจ “มีพนักงานระดับรากหญ้าในบริษัทตกหลุมพรางไปบ้างแล้ว ไม่ว่าผมจะพยายามหยุดพวกเขาหนักแค่ไหน ผมก็ไม่สามารถป้องกันได้”
หลินม่ายรีบถาม “มีคนถูกหลอกไปมากแค่ไหนแล้ว?”
“เกือบร้อยคนครับ”
หลินม่ายพึมพำ “นั่นเยอะมากเลย!”
เจิ้งซวี่ตงกล่าว “นี่เป็นเพราะผมปล่อยให้ผู้บริหารจำนวนมากลงไปดูแลพนักงานทุกระดับ จึงทำให้มีพนักงานเพียงร้อยคนเท่านั้นที่ถูกคำลวงหลอกให้เสียเงิน ไม่อย่างนั้นคงมีเหยื่อมากกว่านี้”
เขาพูดอย่างเป็นกังวล “ในช่วงสองปีที่ผ่านมา คุณไม่ได้อยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ดังนั้นคุณคงไม่รู้ว่ากองทุนไถฮุ่ยได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในเมืองเจียงเฉิง คนธรรมดาทั่วไปที่มีเงินสำรองมักไม่เก็บเงินไว้ในธนาคาร แต่พวกเขาเลือกเก็บไว้ในกองทุนไถฮุ่ย ค่าสมาชิกอยู่ที่ 10,000 หยวน คนธรรมดาจำนวนมากไม่สามารถหาเงินได้มากขนาดนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงรวบรวมมันจากแหล่งต่าง ๆ ผมค่อนข้างกังวลว่าหากวันหนึ่งหัวหน้ากลุ่มหมดเงินไป คนธรรมดาเหล่านี้อาจสูญเสียเงินทั้งหมด ซึ่งอาจนำไปสู่ความไม่สงบในสังคมได้”
ใบหน้าหลินม่ายปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น
เธอไม่คาดคิดว่ากองทุนไถฮุ่ยจะแพร่กระจายไปทั่วเมืองเจียงเฉิง เธอนึกว่ามันแค่กำลังแตกหน่อเท่านั้น
เรื่องนี้ต้องแจ้งให้หน่วยงานระดับสูงทราบ อาชญากรรมนี้ควรถูกปราบปรามอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาเงินในกระเป๋าของประชาชน ไม่เช่นนั้นคนเหล่านี้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอนาถเกินไป
เธอกลับเข้าไปในครัวและเริ่มทำอาหาร
อาหารทุกจานถูกปรุงเรียบร้อยแล้ว คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางลงมายังชั้นล่างเพื่อเตรียมอาหารกลางวัน แต่เด็กน้อยทั้งสามออกยังไม่กลับมาจากการซื้อปลา
หลินม่ายพึมพำขณะล้างมือใต้ก๊อกน้ำ “เจ้าตัวเล็กทั้งสามกำลังเล่นสนุกอยู่ข้างนอกแน่ ๆ พวกเขาจึงยังไม่กลับมา”
ฟางจั๋วหรานกล่าว “ผมจะออกไปตามหาเอง”
ทันทีที่ทั้งคู่เดินออกจากครัว พวกเขาก็ได้ยินเสียงลูกน้อยทั้งสามคนตะโกนจากข้างนอกประตู “หม่าม้า/คุณอา เรากลับมาแล้ว!”
ฟางจั๋วหรานกล่าว “ผมไปเปิดประตูเอง”
ไม่กี่นาทีต่อมา ฟางจั๋วหรานก็เดินเข้ามาพร้อมกับลูกทั้งสามคน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจากตลาดสดฝูตัวตัว และผู้หญิงที่ดูเหมือนชาวชนบท
ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เผ้าผมมันเยิ้ม ใครจะรู้ว่าหล่อนไม่ได้สระผมมานานแค่ไหนแล้ว
หลินม่ายและคุณย่าฟางรู้สึกประหลาดใจมาก
เด็กน้อยทั้งสามเพิ่งไปตลาดสดฝูตัวตัวเพื่อซื้อปลา แล้วทำไมพวกเขาถึงกลับมาพร้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและผู้หญิงชนบท?
หลินม่ายถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่าเกิดอะไรขึ้น
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวว่า “เสี่ยวเหวินพาโต้วโต้วและตงตงไปยังสำนักงานของเรา เขาขอพบกับผู้จัดการจ้าวและบอกว่ามีคนติดตามพวกเขาอยู่ ผู้จัดการจ้าวถามเขาว่าคนที่ติดตามพวกเขาเป็นชายและหญิง หน้าตาเป็นอย่างไร และสวมชุดอะไร และจากคำอธิบายของเสี่ยวเหวิน เราจึงพบสตอล์กเกอร์อย่างรวดเร็ว”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชี้ไปที่หญิงชนบทและพูดว่า “ผู้จัดการจ้าวถามหล่อนว่าทำไมติดตามพี่น้องของเสี่ยวเหวิน ผู้หญิงคนนั้นยืนยันว่าหล่อนเป็นแม่ที่แท้จริงของโต้วโต้ว และโต้วโต้วเองก็ยังบอกว่าหล่อนคือแม่ผู้ให้กำเนิดจริง
ผู้จัดการจ้าวขอให้ผมมาส่งพวกเขาที่นี่ และขอให้คุณหลินตัดสินใจ”
หลินม่ายขอบคุณเขาสำหรับการทำงานหนัก และขอให้เขากลับไป จากนั้นบอกเด็กน้อยทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าและหญิงสาวชนบทเข้าไปในห้องนั่งเล่น
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
แชร์ลูกโซ่ชัดๆ อย่าได้หลงกลเข้าไปเล่นเชียว เงินที่เราได้ก็คือเงินจากสมาชิกคนอื่นๆ ที่มาเป็นฐานให้เราเหยียบนั่นแหละ
แม่จริงๆ ของโต้วโต้วใช่ไหมเนี่ย ทำไมสถาพซอมซ่อขนาดนั้น
ไหหม่า(海馬)
