ตอนที่ 954 เหยาชุ่ยฮวาแจ้งความ
ตอนที่ 954 เหยาชุ่ยฮวาแจ้งความ
ลูกๆ ในบ้านหายตัวไปในชั่วข้ามคืน ทำให้เวลานี้เหยาชุ่ยฮวาและสามีไม่มีอารมณ์จะฉลองวันปีใหม่
แต่จู่ ๆ ลูกชายคนโตของพวกเขาทั้งสองกลับมาพร้อมกับหลินเพ่ย แล้วยังบอกว่าน้อง ๆ ไปทำงานที่กวางโจวหมดแล้ว เขากลับมาที่นี่เพื่อจะฉลองปีใหม่กับครอบครัว
แต่ที่บ้านไม่มีอะไรเลย
เหยาชุ่ยฮวาคิดจะฆ่าไก่ในครอบครัว ก่อนจะบอกกล่าวให้อู๋จินกุ้ยออกไปตลาดเพื่อหาซื้อหมูสามชั้น ปลาหลี่และน้ำมันถั่วเหลืองเพื่อทำอาหารมื้อเย็นเลี้ยงฉลองส่งท้ายปีเก่า
อู๋จินกุ้ยถือตะกร้าออกไปจ่ายตลาดอย่างมีความสุข
เมื่อมาถึงตลาดก็พบว่าวันนี้ไม่มีใครขายของสักคน ทุกคนกลับบ้านในช่วงวันหยุดปีใหม่กันหมด
อู๋จินกุ้ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตรงไปซื้อเนื้อสัตว์ที่บ้านของคนขายเนื้อ
แต่คนขายเนื้อบอกว่าเนื้อหมูหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เครื่องในเท่านั้น จึงถามว่าเขายังต้องการอยู่ไหม
อู๋จินกุ้ยพยักหน้ารับ “ตกลง ฉันเอาเครื่องในก็ได้”
ไม่ว่าจะเป็นเครื่องในหมูหรือเครื่องในไก่ ทั้งหมดล้วนนับว่าเป็นเนื้อ
คนขายหมูจัดแจงเครื่องในให้กับเขา ก่อนจะกล่าวกระซิบกับเขาว่า “เมื่อครู่มีคนมาล้วงกระเป๋าของคุณด้วย ลองตรวจดูซิว่าเงินยังอยู่ไหม?”
อู๋จินกุ้ยตื่นตระหนกทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขารีบเอามือล้วงกระเป๋าคลำหาบางอย่าง และตอนนี้เขาเห็นว่ามีซองประหลาดอยู่ในนี้
ด้วยความอยากรู้ เขาก็เปิดซองจดหมายก่อนจะหยิบบางสิ่งในนั้นออกมาดู ก็พบว่าเป็นภาพถ่ายพร้อมกับกระดาษโน๊ต
หลังจากมองรูปถ่ายและอ่านข้อความปริศนาแล้ว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนชัดเจน
คนขายหมูร้องถามทันที “เงินถูกขโมยเหรอ? แล้วยังต้องการเครื่องในอยู่ไหม?”
อู๋จินกุ้ยส่ายศีรษะ “ไม่เอาแล้วล่ะ” หลังพูดจบก็รีบกลับบ้านพร้อมตะกร้าเปล่าในมือ
เหมาฉงเดินออกมาจากใต้ต้นไม้ เขาหันมองร่างของอู๋จินกุ้ยที่กำลังวิ่งกลับด้วยพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า
เห็นอู๋จินกุ้ยกลับบ้านมือเปล่า เหยาชุ่ยฮวาโกรธจัด “ทำไมแกไม่ซื้ออะไรกลับมาเลยล่ะ?”
อู๋จินกุ้ยไม่สนใจนาง ก่อนจะปิดประตูพร้อมเผยสีหน้าเคร่งขรึม เขาหันมาถามอู๋เสี่ยวเจี๋ยนด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน “บอกฉันมา ว่าแกทำอะไรกับน้องๆ ของตัวเอง!”
ได้ยินคำถามจากปากอู๋จินกุ้ย อู๋เสี่ยวเจี๋ยนก็ทำตัวไม่ถูกชั่วขณะ
แต่เขายังเก็บกลั้นความกังวลไว้พร้อมกล่าวหน้าตาเฉย “ก่อนหน้านี้ผมก็บอกไปแล้วนี่ว่าน้อง ๆ เข้าไปทำงานในกว่างโจว แล้วยังมาถามอีกเหรอว่าพวกเขาไปไหนทำอะไร? ผมพิการอย่างนี้จะไปทำอะไรพวกเขาได้?”
เวลานี้สีหน้าของอู๋จินกุ้ยเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองปนโศกเศร้า เขาหยิบรูปถ่ายทั้งหมดที่ได้รับรวมถึงกระดาษโน้ตปาใส่หน้าของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนอย่างรุนแรง
ชายชราถึงกับหลั่งน้ำตาออก “น้องๆ ของแกถูกแกกับนังหญิงแพศยาหลินเพ่ยนี่ขายทิ้งไปแล้ว ทำไมแกกล้าโกหกพวกเรา!”
เหยาชุ่ยฮวาได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับปล่อยไก่ที่เพิ่งฆ่าในมือหล่นลงพื้น
เวลานี้นางหันมองหน้าหลินเพ่ย ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยโทสะเกรี้ยวกราด ก่อนจะหันไปถามสามีด้วยความตื่นตระหนก “แกพูดเรื่องอะไรนะ? เสี่ยวเถากับคนอื่นถูกเสี่ยวเจี๋ยนกับนังสารเลวนี่ขายไปแล้ว? คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”
อู๋จินกุ้ยร้องไห้ออกมาอย่างเศร้าโศก
เขาชี้ไปที่รูปถ่ายพร้อมข้อความบนพื้นแล้วพูดว่า “ดูรูปถ่ายพวกนั้นสิ แล้วเธอจะเข้าใจเอง”
เหยาชุ่ยฮวาหยิบรูปถ่ายขึ้นมา ยิ่งมองดูมากเท่าใด ใบหน้ายิ่งเผยความหวาดผวามากเท่านั้น
ภาพถ่ายทั้งหมดเชื่อมโยงกัน เห็นชัดว่าอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและหลินเพ่ยอยู่ด้วยกัน และเป็นคนผลักเสี่ยวเถาที่ถูกมัดมือไว้ให้กับชายแปลกหน้า
จากนั้นชายแปลกหน้าก็มอบเงินจำนวนหนึ่งให้กับอู๋เสี่ยวเจี๋ยน
หลังจากอู๋เสี่ยวเจี๋ยนนับเงินทั้งหมดแล้ว เขาจึงมอบมันให้กับหลินเพ่ย
ร่างกายของเหยาชุ่ยฮวาสั่นสะท้าน ก่อนจะชี้ไปที่รูปภาพทั้งหมดและถามอู๋เสี่ยวเจี๋ยนว่าเกิดอะไรขึ้น
อู๋เสี่ยวเจี๋ยนเงียบและไม่พูดอะไรตอบ
เหยาชุ่ยฮวาไม่รู้หนังสือ นางหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาพร้อมกับหันไปถามอู๋จินกุ้ย “มันเขียนว่าอะไร?”
อู๋จิงกุ้ยตอบกลับอย่างโศกเศร้า “เขียนว่าลูกชายคนโตผู้หลงผิดของเราขายน้อง ๆ ของตัวเองเพื่อให้นังแพศยาหลินเพ่ยนี่ไปทำศัลยกรรม”
เหยาชุ่ยฮวาได้ยินอย่างนั้นก็คล้ายกับจะเป็นบ้าในทันที เวลานี้นางพุ่งตัวเข้าทุบตีหลินเพ่ยอย่างบ้าคลั่ง “นังสารเลว อีงูพิษ แกหลอกให้เสี่ยวเจี๋ยนถึงกับขายน้องๆ ทุกคนเพื่อตัวเอง ฉันจะฆ่าแก”
อู๋เสี่ยวเจี๋ยนรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เขาขายน้องของตัวเอง
แต่หากเหยาชุ่ยฮวาจะทุบตีหลินเพ่ย เขาก็ไม่สามารถทนมองได้เช่นกัน
เวลานี้เขาจึงใช้ตัวบังหลินเพ่ยและรับแรงทุบตีของเหยาชุ่ยฮวาไว้ทั้งหมด
เหยาชุ่ยฮวาโกรธมากที่ไม่สามารถทำอะไรหลินเพ่ยได้ นางจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากอู๋จินกุ้ย
อู๋จินกุ้ยกระชากหลินเพ่ยออกมาจากด้านหลังอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและเริ่มทุบตีหล่อน
เวลานี้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่ยินดี เขาใช้ไม้เท้าในมือฟาดศีรษะพ่อตัวเองเต็มแรง
แน่นอนว่าอู๋จินกุ้ยหยุดไว้ได้และพยายามยื้อเอาไว้
ส่วนเหยาชุ่ยฮวารีบผลักร่างของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนทันที
เวลานี้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนเป็นชายพิการเหลือขาข้างเดียว เขาจะต่อสู้กับเรี่ยวแรงของเหยาชุ่ยฮวาได้ยังไง?
เขาไม่สามารถทรงตัวต่อไปได้ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง
ไม้เท้าที่คิดทุบตีศีรษะของอู๋จินกุ้ยกลับย้อนมาฟาดแผ่นหลังของเขาเองจนปวดระบม
อู๋จินกุ้ยเริ่มทุบตีอู๋เสี่ยวเจี๋ยนที่ล้มลงบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง
หลินเพ่ยหวาดกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้ามาก หล่อนหาจังหวะลอบหลบหนีในทันที
แต่เหยาชุ่ยฮวาคว้าเส้นผมของหล่อนไว้ได้และลงมือทุบตีหล่อนด้วยเช่นกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะนังผู้หญิงโสโครกคนนี้ ลูกชายคนโตที่เป็นคนดีมาตลอดจะเสียสติถึงขั้นขายน้องๆ ของตัวเองได้อย่างไร
หกโมงเย็น ครอบครัวอื่น ๆ กำลังฉลองวันส่งท้ายปีเก่าอย่างมีความสุข ส่วนบ้านตระกูลอู๋กลับทะเลาะวิวาทกันอย่างบ้าคลั่ง
และพวกเขาต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายด้วย
แม้เหยาชุ่ยฮวาและสามีจะเป็นพ่อแม่คนแล้ว แต่พวกเขาก็มีอายุยังไม่ถึงห้าสิบปี นับว่ายังแข็งแรงอยู่มาก
ส่วนหลินเพ่ยและอู๋เสี่ยวเจี๋ยนเป็นคนหนุ่มสาวที่เกียจคร้านมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาจึงค่อนข้างอ่อนแอ
อีกทั้งตอนนี้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่มีขาและต้องอาศัยไม้เท้าในการยืนหยัด เขาจะเอาชนะใครได้? เช่นนี้เขาจึงถูกพ่อทุบตีอย่างไม่ปรานี
ทั้งสองสามีภรรยาทุบตีหลินเพ่ยกับอู๋เสี่ยวเจี๋ยนจนปางตาย ก่อนที่จะหยุดมือลงกระทันหัน
เวลานี้เหยาชุ่ยฮวานั่งหอบอยู่บนเก้าอี้ หล่อนเห็นจิตสังหารรุนแรงในแววตาของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนโดยบังเอิญ จึงอดไม่ได้ที่จะลอบหวาดหวั่นอยู่ในใจ
อู๋เสี่ยวเจี๋ยนถึงกับยอมเนรคุณพ่อแม่ตัวเองเพื่อปกป้องหญิงสารเลวคนนั้น
และพวกเขาสองสามีภรรยายังทุบตีหลินเพ่ยอย่างหนัก จึงไม่มีอะไรรับประกันว่าลูกชายของพวกเขาจะไม่ลงมือสังหารเขาในเวลานี้
เหยาชุ่ยฮวาไม่คิดลงมือต่อ นางกับสามีช่วยกันมัดอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและหลินเพ่ยเอาไว้ด้วยกัน
จากนั้นหล่อนเดินไปตามแสงจันทร์นำทาง ร้องไห้ดังระงมตลอดเส้นทาง เวลานี้เป้าหมายของนางคือสถานีตำรวจ
ช่วงเย็นของวันส่งท้ายปีเก่า ทุกครอบครัวกำลังรับประทานอาหารเพื่อเฉลิมฉลอง และรับชมงานกาลาฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ
รถตำรวจแล่นเข้ามาภายในหมู่บ้าน เสียงไซเรนโหยหวนทำให้ชาวบ้านทั้งหมดตื่นตระหนก
ทุกคนวิ่งออกมาเพื่อรับชมว่ามีอะไรเกิดขึ้น เวลานี้ทุกคนก็เห็นว่าอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและหลินเพ่ยถูกตำรวจจับ พวกเขามองดูด้วยความตื่นตระหนกและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ถึงแม้จะอยากรู้อยากเห็น พวกเขาก็ไม่คิดถามในตอนนี้
ในวันส่งท้ายปีเก่า ไม่มีใครอยากเกี่ยวข้องกับสิ่งอัปมงคล!
ไม่นานก็มาถึงวันที่เจ็ดของปีใหม่ ไม่ว่าจะในเมืองหรือชนบทก็ตาม ตอนนี้วันหยุดหมดสิ้นลงแล้ว และถึงเวลาที่ทุกคนต้องกลับมาทำงานอีกครั้ง
ตอนนี้ชาวบ้านเข้ามาถามอู๋จินกุ้ยและภรรยาของเขาว่าทำไมตำรวจถึงจับตัวอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและหลินเพ่ยในคืนวันส่งท้ายปีเก่า
เหยาชุ่ยฮวาบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยน้ำตา
ชาวบ้านกลายเป็นตื่นตระหนกทันทีเมื่อรู้ว่าหลินเพ่ยยุยงให้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนขายน้องชายน้องสาวของตนเองเพื่อให้หล่อนไปทำศัลยกรรมแปลงโฉม
ผู้หญิงคนนี้เป็นนางมารร้ายที่แท้จริง รูปร่างหน้าตาก็ธรรมดา ไม่มีการศึกษา และยังไม่มีอะไรพิเศษ แต่กลับทำให้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนหลงใหลจนไม่ลืมหูลืมตา ไม่ว่าใครก็ทำอย่างหล่อนไม่ได้
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
มีลูกเลวๆ แบบนี้ไม่มียังจะดีกว่า จับตัดหางปล่อยวัดโลด
ไหหม่า(海馬)
