ตอนที่ 772 จูต้าหลิงและลูกๆ อยู่ที่นี่
เป็นสายเรียกเข้าจากเฉินเฟิง
เขาบอกหลินม่ายทางโทรศัพท์อย่างมีความสุขว่าแก๊งอันธพาลทั้งสองที่มักจะมาสร้างปัญหาและรีดไถเงินยังไซต์ก่อสร้างของเธอล้วนถูกเขาจัดการแล้ว คนพวกนั้นจะไม่กล้ามาสร้างปัญหาที่ไซต์ก่อสร้างของเธออีก
ตำรวจฮ่องกงกำจัดพวกมันไม่ได้ก็จริง แต่เฉินเฟิงที่มาจากแผ่นดินใหญ่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น
หลินม่ายอยากรู้อยากเห็นมากว่าเฉินเฟิงจัดการทั้งสองแก๊งอันธพาลได้อย่างไร
เฉินเฟิงพูดอย่างผ่อนคลายทางโทรศัพท์ “ฉันขอให้ลูกพี่เฮยผู้สูงศักดิ์ออกมาจัดการให้”
หลินม่ายเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง และถามอย่างสบายใจ ว่าเขาจ้างลูกพี่เฮยราคาเท่าไหร่
เฉินเฟิงกล่าว “ค่อนข้างเยอะอยู่ เกือบหนึ่งล้าน”
หลินม่ายไม่สนใจเรื่องเงิน เธอสนใจแต่ความปลอดภัยของเฉินเฟิงและคนของเขางเท่านั้น
เป็นเรื่องดีที่จะใช้เงินหนึ่งล้านเพื่อจัดการทั้งสองแก๊งอันธพาล เพื่อที่เฉินเฟิงและคนของเขาจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน
หลังจากคุยกับเฉินเฟิงแล้ว หลินม่ายก็คุยโทรศัพท์กับเคอจื่อฉิง
เธอถามถึงหล่อนและทารกในครรภ์พร้อมสนทนาเรื่องอื่น
เคอจื่อฉิงพูดถึงการตั้งถิ่นฐานของสมาคมทั้งสองโดยไม่ได้ตั้งใจ เฉินเฟิงกล่าวว่าการจ้างลูกพี่เฮยมีค่าใช้จ่ายทั้งหมดสองถึงสามแสน
ตัวเลขที่ทั้งคู่กล่าวถึงนั้นแตกต่างกัน ซึ่งทำให้หลินม่ายมีความสงสัย
แต่เธอไม่สงสัยเลยว่าเฉินเฟิงรายงานจำนวนเงินเท็จเพื่อยักยอกเงินของบริษัทของเธอหรือไม่
เฉินเฟิงมีทรัพย์สินของครอบครัวจำนวนมหาศาลที่รอให้เขาได้รับมรดก ดังนั้นเขาจะไม่โกงกินเงินของเธออย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่เธอกังวลคือ เฉินเฟิงกำลังปิดบังสิ่งไม่ดีจากเธอ
หลินม่ายขอให้เคอจื่อฉิงส่งโทรศัพท์ให้เฉินเฟิงและขอให้เขาอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่าเขาปราบทั้งสองแก๊งอันธพาลได้อย่างไร มิฉะนั้น เธอจะบินไปฮ่องกงเพื่อสืบหาความจริงด้วยตัวเอง
เฉินเฟิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องบอกความจริงกับเธอ
ครั้งหนึ่งเขาเคยขอให้พี่หลง นักเลงใหญ่อันดับสองของฮ่องกงช่วยจัดการแก๊งอันธพาลทั้งสอง
แต่พี่หลงไม่ยอมมาพบหน้าเขาด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการยืนหยัดเพื่อเขา
เฉินเฟิงบังเอิญรู้ว่าพี่หลงกำลังจะต่อสู้กับศัตรู
เขาช่วยพี่หลงพร้อมกับพี่น้องอีกนับสิบ และคนของพี่หลงก็ออกไปทำลายล้างศัตรู
ดังนั้น พี่หลงจึงขอร้องให้เฉินเฟิงออกมาช่วยกำจัดสมาคมที่พยายามทำลายอสังหาริมทรัพย์ทั้งสองของเธอ
ปัญหาได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ ไซต์งานทั้งสองกลับมาทำงานอีกครั้ง และฝ่ายขายยังคงขายอาคารต่อไป
ไม่มีใครในฮ่องกงกล้าที่จะรุกรานที่ดินสองแห่งของหลินม่ายอีกเลย
เจ้านายของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่สร้างบ้านสำหรับอสังหาริมทรัพย์ทั้งสองแห่งของเธอเริ่มเชื่อฟังมากขึ้น และสร้างบ้านอย่างซื่อสัตย์
เฉินเฟิงยิ้มพลางกล่าว “หลักการของฉันคือ ฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว”
แม้ว่าเขาจะพูดเบา ๆ แต่หลินม่ายก็รู้ว่าเขาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยลูกพี่เฮย
ไม่น่าแปลกใจที่เฉินเฟิงโกหกเธอโดยบอกว่าเขาใช้เงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อจ้างลูกพี่เฮยคนนั้น
เธอไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะเสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อทำลายแก๊งอันธพาลทั้งสองนี้
แต่หากเขาบอกหลินม่ายว่าใช้เงินเพียงสองถึงสามแสนบาทเพื่อจ้างลูกพี่เฮย เธอจะต้องสงสัยอย่างแน่นอน
หลินม่ายเตือนเฉินเฟิงอย่างเคร่งขรึมว่าอย่าเสี่ยงชีวิตอีกในอนาคต
ไม่อย่างนั้นหากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก เธอจะสั่งให้เขาออกจากฮ่องกง
หลังพูดคุยกับเฉินเฟิงและภรรยาของเขา หลินม่ายได้โทรหารัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและการบัญชีของสำนักงานปักกิ่ง
เธอสั่งให้พวกเขาโอนเงินจำนวนหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเข้าบัญชีของเฉินเฟิง
เงินจำนวนหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเป็นรางวัลของสำหรับเฉินเฟิงและคนของเขา
เธอหวังว่าเฉินเฟิงจะเก็บเงินไว้หนึ่งล้านสำหรับตัวเขาเองและแบ่งอีกห้าแสนห้กับลูกน้องของเขา
แต่เมื่อเฉินเฟิงได้รับเงิน เขากลับเก็บไว้เพียงห้าแสนหยวนและแจกจ่ายส่วนที่เหลือให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา
เขามีทรัพย์สินของครอบครัวมากมายที่จะสืบทอด และเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินที่จะใช้จ่าย
แต่หากไม่เก็บเงินไว้ก็กลัวว่าหลินม่ายจะไม่มีความสุข
แม้เขาจะไม่ได้ชอบพอหลินม่ายแล้ว แต่ก็ยังถือว่าเธอเป็นเพื่อน และเขาควรใส่ใจความตั้งใจของเพื่อนด้วย
……
หลังจากที่หลินม่ายพูดคุยกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและการบัญชีเสร็จสิ้น ขณะกดวางสาย โต้วโต้วก็รีบเข้ามา “แม่คะ แม่คะ ป้าจูแม่ของโก่วต้านมาหาค่ะ!”
หลินม่ายรู้สึกประหลาดใจ
เธอคิดว่าจูต้าหลิงและลูก ๆ ได้กลับบ้านแล้ว
เธอยังคงคิดอยู่ในใจ สามแม่ลูกนั่งจะต้องนั่งรถไฟมาเปลี่ยนสถานีที่เมืองหลวงก่อนจะเดินทางกลับบ้าน
สาเหตุที่สามแม่ลูกเดินทางกลับมาช้ากว่ากำหนดอาจเป็นเพราะพายุหิมะ
เธอรีบจูงมือโต้วโต้วและไปที่ลานหน้าบ้าน
จูต้าหลิงและลูก ๆ กำลังนั่งคุยกับคุณปู่ฟางและคุณย่าฟางในห้องนั่งเล่น
เมื่อเห็นหลินม่ายเดินเข้ามา จูต้าหลิงก็ยืนขึ้นและเรียกเธอ “น้องม่ายจื่อ”
หลินม่ายยิ้มและขอให้หล่อนนั่งลง
โก่วต้านและชุนหลิงไม่ได้เจอหลินม่ายมาพักหนึ่งแล้ว พวกเขาจึงกล่าวทักทายเธอด้วยความเขินอาย
หลินม่ายตอบกลับพวกเขาและขอให้โต้วโต้วนำขนมของเธอไปแบ่งให้ทั้งสองคน
เด็กทั้งสองยังคงผอมโซ ทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกลำบากใจ
อาจเป็นเพราะลมที่ชายแดนแรงเกินไป ผิวของเด็กทั้งสองจึงหยาบกร้าน
จูต้าหลิงรีบพูดกับหลินม่าย “ไม่จำเป็นต้องนำของว่างมาให้หรอก เราทานอาหารเช้าแล้ว”
คุณย่าฟางจึงพูดด้วยความไม่พอใจ “แล้วเธอกินของว่างหลังอาหารเช้าไม่ได้เหรอ?”
จูต้าหลิงไม่กล้าที่จะหยุดอีกต่อไปพร้อมกับยิ้มเขินอาย
โต้วโต้วรีบเอาขนมยัดใส่มือของพี่น้องโก่วต้าน
สองพี่น้องไม่กล้ากิน พวกเขาทั้งหมดมองไปที่จูต้าหลิง
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินม่ายก็ขอให้โต้วโต้วพาเด็กทั้งสองไปเล่นที่ห้องของหล่อน
เด็กต้องอยู่กับเด็กเท่านั้นจึงจะผ่อนคลายได้
โก่วต้านและชุนหลิงจะได้ไม่ต้องรู้สึกเกร็ง
หลังจากที่เจ้าตัวน้อยทั้งสามจากไป หลินม่ายก็พูดกับจูต้าหลิงด้วยรอยยิ้ม “ฉันเฝ้ารอคุณกลับมาที่นี่พร้อมกับลูก ๆ เพื่อพักที่บ้านของเราสักสองสามวัน และในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว”
จูต้าหลิงตอบกลับอย่างจริงใจ “เราต้องเปลี่ยนสถานีรถไฟที่เมืองหลวงก่อนจะเดินทางกลับ ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะเดินทางมาพบคุณพร้อมปู่กับย่าก่อน แต่คงอยู่ได้เพียงวันนี้ เพราะในอีกไม่กี่วันข้างหน้าโรงเรียนของลูกสาวก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันมาที่บ้านของคุณครั้งนี้เพื่อมอบผลิตภัณฑ์พิเศษบางอย่างที่นำกลับมาจากทิเบตให้กับคุณ “
คุณย่าฟางกล่าว “อยู่บ้านเราก่อนสักสองวันสิ เราจะพาเธอกับลูกไปเที่ยวรอบเมืองหลวง ไม่ต้องห่วงเรื่องที่ชุนหลิวจะต้องขาดเรียนหรอก”
แต่จูต้าหลิงกลัวจะสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของหลินม่าย ดังนั้นหล่อนจึงปฏิเสธที่จะพูดอะไร และบอกว่าต้องการจะกลับในวันพรุ่งนี้
ไม่ว่าคุณย่าฟางจะพยายามเกลี้ยกล่อมมากเพียงใด หล่อนก็ยังยืนยันที่จะเดินทางกลับ
หลินม่ายรีบเตรียมอาหารกลางวันแสนอร่อยด้วยตัวเองเป็นมื้อใหญ่
ระหว่างมื้อกลางวัน จูต้าหลิงและลูก ๆ พูดคุยเกี่ยวกับประเพณีของชายแดน หลินม่ายและคนอื่น ๆ ฟังด้วยความสนใจอย่างมาก
วันต่อมาคือวันจันทร์ และหลินม่ายไม่สามารถไปส่งจูต้าหลิงและลูก ๆ ของหล่อนได้
แต่เธอได้ทำการห่อปลาและเนื้อใส่ถุงอย่างดีให้สามแม่ลูกนี้นำกลับ
การส่งอาหารเสริมนั้นไม่แพงเท่ากับการส่งปลาและเนื้อ
นอกจากนี้หลินม่ายยังมอบครีมบำรุงผิวให้จูต้าหลิงและลูก ๆ ของหล่อนสองสามกระปุก
โต้วโต้วมอบตุ๊กตาตัวใหม่ให้ชุนหลิวและมอบของเล่นให้โก่วต้าน เช่น รถยนต์และรถไฟที่เธอไม่ชอบเล่น
เด็กหญิงมีความสุขมาก
พวกเขาเติบโตมาโดยไม่มีของเล่นแม้แต่ชิ้นเดียว และนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามีของเล่น
คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางส่งจูต้าหลิงและลูก ๆ ขึ้นรถไฟด้วยตัวเอง
เมื่อกลับถึงบ้าน จูต้าหลิงหยิบปลาและเนื้อที่หมักแล้วในถุงออกมาตากแห้ง ก่อนจะพบม้วนเงินในถุงนั้น
เมื่อเปิดดูก็พบว่าเป็นเงินหลายพันหยวน
หล่อนรู้ว่าครอบครัวของหลินม่ายรักหล่อนเพราะสามีของตนเสียสละตัวเองรับใช้ชาติ และการเลี้ยงลูกสองคนไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาจึงช่วยหล่อน
หล่อนทั้งรู้สึกสะเทือนใจและละอายใจในเวลาเดียวกัน
บ้านคุณหลินช่วยเหลือหล่อนไว้มาก แต่หล่อนกลับไม่สามารถตอบแทนได้
……
เวลาเที่ยงของวันอังคาร หลังจากหลินม่ายรับประทานอาหารกลางวันในโรงอาหาร ผู้จัดการทั่วไปของสำนักงานปักกิ่งก็ได้ส่งคนมาส่งแฟกซ์จากเสิ่นเสี่ยวผิง
เนื้อหาของแฟกซ์เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ชมและผู้เข้ารอบสุดท้าย หลายคนโทรหาห้องเสื้อจิ่นซิ่วโดยตั้งคำถามถึงความยุติธรรมของการประกวดนางแบบ
ผู้เข้าประกวดหลายคนเก่งกว่าเหมาเซียงเอ๋อร์ แล้วหล่อนกลายเป็นผู้ชนะได้อย่างไร
คนที่ผู้จัดการทั่วไปซุนส่งมายังบอกหลินม่ายว่าผู้ชมจำนวนมากไปยังสำนักงานทุนโดยตรงเพื่อสอบถามเรื่องราวภายในของการแข่งขันและขอให้หลินม่ายออกมาชี้แจง
หลินม่ายแอบมีความสุขที่มีคนมากมายถามเหมาเซียงเอ๋อร์ ดังนั้นเธอจะมีชื่อเสียงหากเริ่มสอบสวนเรื่องนี้
เธอสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของสำนักงานใหญ่ของผู้จัดการทั่วไปซุนติดต่อสื่อทันทีเพื่อสัมภาษณ์ผู้ชมที่มารวมตัวกันในสำนักงานเพื่อขอคำอธิบายและพยายามทำให้สิ่งต่าง ๆ ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
หลังเลิกเรียนในช่วงบ่าย เธอจะแถลงข่าวเพื่อตอบคำถามของผู้ชม
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ยัยเหมาเซียงเอ๋อร์โดนถอดมงแน่ แถมถอดต่อหน้าสื่ออีกต่างหาก
ไหหม่า(海馬)
