ตอนที่ 733 คุยกับเฉินเฟิง (2)
สามีและภรรยาพูดคุยกันทางโทรศัพท์
เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ
หลินม่ายรู้สึกราวกับเพิ่งคุยกับฟางจั๋วหรานไปเพียงสองถึงสามนาที แต่ตอนนี้กลับเป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว
เธอวางสายอย่างไม่เต็มใจและนั่งแท็กซี่ไปยังสำนักงานที่ดิน
ทันทีที่เข้าประตู เธอพบผู้อำนวยการหวังของสำนักงานที่ดิน
ในช่วงปีใหม่ปีที่แล้ว ฟางจั๋วหรานพาเธอไปอวยพรปีใหม่กับผู้อำนวยการหวังเพื่อขยายเครือข่ายของเธอ
ดังนั้นหลินม่ายจึงรู้จักผู้อำนวยการหวังและทักทายเขาอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม
ผู้อำนวยการหวังยังคงประทับใจหลินม่าย
เธอสวยจนใครเห็นก็ต้องประทับใจ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีสถานะที่โดดเด่น นั่นคือผู้เสียภาษีรายใหญ่ที่สุดในเจียงเฉิง
ผู้อำนวยการหวังถามอย่างเป็นมิตร “คุณมาที่สำนักงานที่ดินเพื่อซื้อที่ดินเหรอครับ?”
หลินม่ายพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
ผู้อำนวยการหวังพาเธอไปยังห้องทำงานของเขาและถาม “คุณต้องการซื้อที่ดินไปทำอะไรครับ?”
หลินม่ายบอกความจริง
ผู้อำนวยการหวังกล่าว “ผมมีที่ดินสามผืนที่นี่ มาดูกันว่าคุณชอบไหม”
ท้ายที่สุด เขาหยิบเอกสารสามฉบับออกมาจากลิ้นชักแล้วยื่นให้เธอ
หลินม่ายมองดูเอกสารของที่ดินทั้งสามผืน
ที่ดินสองแปลงตั้งอยู่ในเขตเมือง และอีกแปลงหนึ่งตั้งอยู่บนถนนกู่เถียน
แม้ว่าถนนกู่เถียนจะเป็นเขตเมือง แต่ก็ดูรกร้างเมื่อเทียบกับพื้นที่อื่น ๆ
ในสายตาของคนฮั่นโข่วเก่าหลายคน ที่นั่นเป็นชานเมืองหรือเรียกง่าย ๆ ว่าชนบท
ในความเป็นจริง หากไม่มีรถติดก็ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงโดยรถประจำทางจากถนนกู่เถียนไปยังถนนซินหัว
นี่เป็นระยะทางที่สั้นมากในเจียงเฉิง
แม้ว่าที่ดินในกู่เถียนจะดี แต่ก็มีที่ดีกว่า
หลินม่ายเลือกที่ดินใกล้กับถนนซินหัวโดยไม่ลังเล
ที่ดินผืนนี้อยู่ใกล้โรงงานและสะดวกสำหรับพนักงานในการเดินทางไป-กลับจากที่ทำงาน ดีกว่าที่ดินบนถนนกู่เถียน
ราคาของที่ดินทั้งสามผืนเท่ากัน ดังนั้นทำเลจึงเป็นสิ่งสำคัญในการเลือก
หลังจากที่เธอเลือกที่ดินแล้ว ผู้อำนวยการหวังก็ยิ้มพลางกล่าว “ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็คือ CEO ของว่านถงกรุ๊ป ซึ่งร่ำรวยและมีอำนาจ คุณซื้อที่ดินที่แพงที่สุดเพื่อสร้างบ้านสำหรับพนักงาน”
หลินม่ายรู้สึกตกตะลึง “ราคาที่ดินทั้งหมดไม่เท่ากันเหรอคะ? ทำไมถึงบอกว่าฉันเลือกที่แพงที่สุด?”
ผู้อำนวยการหวังยิ้มและอธิบายให้เธอฟัง “เมื่อเราขายที่ดินครั้งแรก เราข้ามแม่น้ำโดยคลำหินและไม่รู้อะไรมากนัก ราคาที่ดินในเขตเมืองมีราคาเท่ากัน ส่วนราคาในเขตชานเมืองและชนบทเป็นอีกราคาหนึ่ง ตอนนี้ผมมีประสบการณ์มาบ้างแล้ว ผมรู้ว่าที่ดินควรแบ่งออกเป็นหลายแปลง ดังนั้นราคาที่ดินในทำเลต่าง ๆ จึงมีความแตกต่างจากเมื่อก่อน”
หลินม่ายพยักหน้าด้วยความเข้าใจ และดูเอกสารถือครองที่ดินทั้งสามผืนอีกครั้ง
เธอซื้อที่ดินสองผืน ผืนหนึ่งอยู่ในกู่เถียนและอีกผืนใกล้กับถนนซินหัวที่เธอเลือกไว้ตั้งแต่แรก
หลังจากซื้อที่ดินแล้ว เธอเดินทางไปยังโรงงานเสื้อผ้าจินซิ่วและโรงงานอาหารเพื่อบอกฝ่ายบุคคลว่าเธอซื้อที่ดินสองผืน
หนึ่งผืนในกู่เถียนและอีกหนึ่งผืนในซินหัว
เธอสอบถามความคิดเห็นจากคนงานว่าควรสร้างชุมชนครอบครัวในกู่เถียนหรือซินหัว
หากสร้างที่กู่เถียน ที่ดินมีราคาถูก ต้นทุนจะถูกลง และคนงานจะจ่ายเงินน้อยลงสำหรับการระดมทุน
หากสร้างบนถนนซินหัวก็จะมีราคาแพงมาก ดังนั้นต้นทุนจะสูงขึ้น และคนงานจะต้องจ่ายเงินมากขึ้นเพื่อระดมทุน
เมื่อกลับถึงบ้านในตอนบ่าย เกาเหยียนจงได้โทรหาและบอกเธอว่าสถานีตำรวจได้นำค่ารักษาพยาบาลของพนักงานจากโรงงานอุตสาหกรรมเบามาคืนให้แล้ว
นอกจากนี้เขายังส่งคนงานสองสามคนไปยังบ้านของผู้อำนวยการหู
ภรรยาและลูก ๆ ของผู้อำนวยการหูรู้สึกรำคาญอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
หลินม่ายพูดอย่างเย็นชา “ปล่อยให้ภรรยาและลูก ๆ ของผู้อำนวยการหูบ้าคลั่งไปเลย”
ตราบใดที่เธอยังไม่ได้เงินในการลงทุนโครงการนี้คือ เธอก็จะไม่อนุญาตให้ผู้เกี่ยวข้องคนใดได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
วันต่อมา ฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้ตอบกลับความคิดเห็นของคนงานไปยังหลินม่าย โดยบอกว่าคนงานส่วนใหญ่ตกลงที่จะสร้างชุมชนครอบครัวบนถนนกู่เถียน เพราะพวกเขาสามารถประหยัดค่าธรรมเนียมการระดมทุนได้หลายร้อยหยวน
นอกจากนี้ ถนนกู่เถียนก็อยู่ไม่ไกลจากโรงงานมากนัก ใช้เวลาขี่จักรยานไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงโรงงาน
การได้กินข้าวฟรีที่โรงงานในตอนเที่ยงช่วยประหยัดเวลาในการทำงานที่ต้องกลับบ้านไปทำอาหารกลางวัน ใคร ๆ ก็มองว่าที่ดินแห่งนั้นไม่ได้เลวร้าย
ดังนั้นการสร้างชุมชนครอบครัวของพนักงานจึงได้รับการตัดสินใจเช่นนี้
หลินม่ายพิจารณาเป็นพิเศษเกี่ยวกับความต้องการที่อยู่อาศัยที่กรอกโดยพนักงาน
เกือบทั้งหมดร้องขอบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น มีส่วนน้อยที่ร้องขอหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น
บ้านขนาดเล็กที่พวกเขาต้องการมีห้องนอนหนึ่งห้องและห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง ห้องนอนมีขนาดเพียงสิบตารางเมตร สามารถเสริมเตียงได้ แต่ไม่เกินสามฟุต
มีพนักงานเพียงไม่กี่คนที่ต้องการบ้านขนาดใหญ่ที่มีสามห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่น
ทุกวันนี้ด้วยผลจากนโยบายวางแผนครอบครัว โดยทั่วไปแล้วหนึ่งครอบครัวจะมีสมาชิกไม่ถึงสามคน
ไม่ต้องพูดถึงบ้านสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น เพราะบ้านขนาดเล็กที่มีเพียงหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่นก็เพียงพอสำหรับครอบครัวที่มีสมาชิกสามคน
แต่หลินม่ายรู้สึกสงสารพนักงาน
หากพวกเขาไม่เข้าใจโอกาสในการระดมทุนสร้างบ้านหลังใหญ่ในราคาต่ำ พวกเขาจะไม่มีโอกาสนี้อีกในอนาคต
หลังจากความนิยมของที่อยู่อาศัยเพื่อการพาณิชย์เพิ่มขึ้น ราคาที่อยู่อาศัยที่สูงขึ้นก็จะทำให้ผู้คนไม่อาจเอื้อมถึงได้
ดังนั้นที่ดินอีกผืนหนึ่งบนถนนซินหัว หลินม่ายจึงวางแผนที่จะสร้างที่อยู่อาศัยเพื่อทำการพาณิชย์
แม้เกาเหยียนจงจากกระทำผิดพลาดในการสร้างชุมชนครอบครัวของพนักงานโรงงานอุตสาหกรรมเบา
แต่โรงงานอุตสาหกรรมเบาที่เฉินเฟิงเป็นคนซื้อและบ้านพักอาศัยเชิงพาณิชย์ที่สร้างขึ้นบนที่ดินว่างเปล่านั้น เกาเหยียนจงก็ทำการจัดการได้อย่างดี
ตลาดที่ดีคือเหตุผลหนึ่ง และแผนการตลาดที่เกาเหยียนจงวางแผนก็เป็นเหตุผลหนึ่งเช่นกัน
จะเห็นได้ว่าในช่วงทศวรรษที่ 1980 ยังคงมีตลาดอสังหาริมทรัพย์บางแห่งในเจียงเฉิงอยู่ โดยเฉพาะในฮั่นโข่ว
อู่ชางมีชื่อเสียงในด้านอุตสาหกรรม วัฒนธรรม และการศึกษา ส่วนฮั่นหยางมีชื่อเสียงในด้านอุตสาหกรรม ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานของรัฐหรือโรงเรียน ล้วนถูกจัดสรรให้มีที่อยู่อาศัยร่วมด้วย
ผู้คนในสองเมืองนี้อาจไม่ค่อยเต็มใจที่จะซื้อบ้าน และพวกเขาทั้งหมดกำลังรอหน่วยที่จะแจกจ่ายบ้านพักสวัสดิการโดยไม่ต้องเสียเงิน
แต่สถานการณ์ในฮั่นโข่วแตกต่างออกไป
ฮั่นโข่วเป็นศูนย์กลางการค้าของเจียงเฉิง
มีหน่วยงานของรัฐไม่มากนัก และหลังจากการปฏิรูปและเปิดกิจการ มีธุรกิจอิสระจำนวนมาก และมีครัวเรือนจำนวนมากที่มีเงินหนึ่งหมื่นหยวน
ไม่มีใครแจกจ่ายที่อยู่อาศัยสวัสดิการให้กับผู้ประกอบอาชีพอิสระเหล่านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถซื้อได้ด้วยเงินของพวกเขาเองเท่านั้น
นั่นเป็นเหตุผลที่บ้านในเครือว่านถงกรุ๊ปขายดี ดังนั้นหลินม่ายจึงกล้าที่จะซื้อที่ดินในฮั่นโข่วเพื่อสร้างอาคารพาณิชย์และที่อยู่อาศัยเพื่อขาย
หลินม่ายจัดการมอบที่ดินสองผืนให้กับเกาเหยียนจงและรองผู้จัดการโม่ โดยขอให้เขาจัดกำลังคนเพื่อเริ่มการก่อสร้างทันที
หลังจากที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นบนที่ดินโรงงานที่เฉินเฟิงซื้อไว้นั้นขายหมดแล้ว ซึ่งบังเอิญเชื่อมต่อกับเขตที่อยู่อาศัยเชิงพาณิชย์บนถนนซินหัว จึงไม่มีบ้านสำหรับขายอีกต่อไป
หลังจากจัดการที่ดินสองผืนแล้ว หลินม่ายก็ไปยังศาลากลางอีกครั้ง
เธอต้องการเงินโครงการกลับคืน ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยเรื่องนี้ไป
นายกเทศมนตรีเมืองยังคงต้องการหลีกเลี่ยงเธออยู่อย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้ที่จะทำแบบนั้นหรอก
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ซื้อที่ใหญ่เลย ยุคนั้นคือโอกาสทองของการซื้อที่ดินจริงๆ
ไหหม่า(海馬)
