แม่ปากร้ายยุค 80 - ตอนที่ 676 ให้กำลังใจลวี่กั๋วต้ง
ตอนที่ 676 ให้กำลังใจลวี่กั๋วต้ง
คู่หนุ่มสาวไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของขวัญ จากนั้นกลับไปยังบ้านของพ่อไป๋
ซึ่งที่นี่ไม่มีแม่ไป๋และไป๋ซวง
มีเพียงพ่อไป๋ สองพี่น้องไป๋เซี่ยและไป๋ลู่ ครอบครัวของไป๋เหยียน และคู่สามีภรรยาอาวุโสอย่างปู่ไป๋ บรรยากาศโดยรวมค่อนข้างกลมกลืนและสมานฉันท์
ไป๋เหยียนลงมือทำอาหาร หยางจิ้นจึงลุกไปช่วยเหลือ ทั้งสองทำอาหารแสนอร่อยสำหรับหลินม่ายและฟางจั๋วหราน
ผู้ที่แม่ไป๋ควรเอาเป็นแบบอย่างมากที่สุดคือไป๋เหยียนพี่สาวคนโตของตระกูล
ทุกคนรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างมีความสุข
พ่อไป๋บอกว่าหลินม่ายมีอายุในทะเบียนบ้านเกือบยี่สิบปีแล้ว ซึ่งบรรลุนิติภาวะที่จะจดทะเบียนสมรส
เขาเตือนฟางจั๋วหรานว่าอย่าลืมขอรับใบรับรองกับหลินม่าย
การขอทะเบียนสมรสในยุคนี้เข้มงวดน้อยกว่าในทศวรรษต่อมามาก
ตราบใดที่บรรลุนิติภาวะสำหรับการแต่งงาน ย่อมเป็นไปได้ที่จะไว้วางใจให้คนอื่นดำเนินการแทน
ฟางจั๋วหรานกล่าว “ผมได้ขอให้หัวหน้าคนก่อนช่วยเหลือผมและหลินม่านยื่นขอทะเบียนสมรสแล้ว หลังจากวันที่เก้า หัวหน้าจะส่งทะเบียนสมรสมาให้เรา”
ได้ยินแบบนั้นพ่อไป๋ก็โล่งใจ
หลังรับประทานอาหารกลางวันและพูดคุยกันสักพัก หลินม่ายและฟางจั๋วหรานก็ขับรถกลับบ้าน
ตั้งแต่ที่แม่ไป๋และพ่อไป๋หย่ากัน แม่ไป๋เลี้ยงดูคนสองคนด้วยเงินเดือนของตนคนเดียวและต้องจ่ายค่าเช่าบ้านอีกด้วย ส่งผลให้ชีวิตของไป๋ซวงไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งทำให้หล่อนหดหู่ใจอย่างมาก
ลวี่กั๋วต้งแฟนของหล่อนที่คบหากันมาตั้งแต่ยังเด็ก ขอให้ออกไปซื้อของด้วยกัน หล่อนจึงออกไป
พูดตามตรงก็คือ ทุกวันนี้ลวี่กั๋วต้งยังเต็มใจที่จะคบหากับหล่อน ไม่ว่ามันจะเป็นรูปแบบไหน ไป๋ซวงก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก
ตั้งแต่เรื่องอื้อฉาวของหล่อนแพร่ออกไป เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเริ่มไม่พูดคุยกับหล่อนอีก
บางครั้งที่บังเอิญเจอกันบนถนน ไม่เพียงไม่ทักทายหล่อนเท่านั้น แต่ยังชี้นิ้วมาทางหล่อนพร้อมกระซิบกระซาบ การถูกจ้องมองอย่างเหยียดหยามเช่นนี้ทำให้หล่อนลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต
ไป๋ซวงรู้สึกเสียศูนย์อย่างมาก
ทำไมเพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ถึงดูถูกหล่อน ถ้าพบเจอสิ่งเดียวกันกับที่เธอเผชิญหน้า พวกเขาอาจทำยิ่งกว่าหล่อนก็ได้!
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามถนนหนทาง ไป๋ซวงถาม “คุณป้ายังให้นายไปไหนมาไหนกับฉันด้วยเหรอ?”
ลวี่กั๋วต้งลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เปล่าหรอก แต่ฉันไม่ฟังหล่อนอยู่แล้ว”
ไป๋ซวงรีบผลักเขาและพูดว่า “นายแอบมาหาฉันเป็นการส่วนตัว รีบกลับไปเลยนะ อย่าทำให้คุณป้าโกรธ คุณป้าเป็นคนดี เพียงแต่หล่อนเข้มงวดกับนายไปหน่อย แต่นี่ก็แสดงว่าหล่อนรักนายจริงๆ ถ้าหล่อนไม่รักนาย หล่อนคงไม่ตีสั่งสอนนายโดยไม่สนใจว่าจะถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย อีกอย่างหล่อนเอาเวลามากมายเหล่านี้ไปสั่งสอนลูกชายตัวเองดีกว่าไม่ใช่เหรอ? นั่นหมายความว่าหล่อนให้ความสำคัญกับนายเหมือนกับลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง นายควรจะขอบคุณหล่อนนะ”
แม่ของลวี่กั๋วต้งเป็นแม่เลี้ยง หล่อนเป็นคนติดดินและไม่สนใจสิ่งใดมาก
หล่อนต้องการเลี้ยงดูสั่งสอนลูกทั้งสองให้มีความสามารถอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นลูกของตัวเองหรือลูกติดจากภรรยาเก่าของสามีที่ทิ้งไป
ลูกชายของแม่เลี้ยงลวี่กั๋วต้งเชื่อฟังมากกว่า หล่อนจึงให้ความสนใจเขาน้อยลง
ส่วนลวี่กั๋วต้งเป็นคนดื้อรั้นมาก ดังนั้นแม่เลี้ยงจึงมักทุบตีสั่งสอนเขาบ่อยครั้ง
ลวี่กั๋วต้งคิดว่าแม่เลี้ยงรักพวกเขาไม่เท่ากัน และรู้สึกไม่ชอบหน้าแม่เลี้ยง
เมื่อไป๋ซวงดุเขาเรื่องนี้ ลวี่กั๋วต้งก็ยิ่งไม่พอใจแม่เลี้ยงของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาตะคอกด้วยความเย็นชา “ขอบคุณเหรอ เหอะๆ!”
ไป๋ซวงอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากด้วยความภูมิใจ
หล่อนรู้สึกว่าตัวเองมีทักษะในการพูดอย่างมาก พูดไปเพียงไม่กี่คำก็สามารถกระตุ้นความเกลียดชังของลวี่กั๋วต้งที่มีต่อแม่เลี้ยงได้แล้ว
นังผู้หญิงแก่นั่นเป็นใครถึงมาสั่งห้ามไม่ให้ลวี่กั๋วต้งคบหากับหล่อน!
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันก้าวไปข้างหน้า จู่ๆ ลวี่กั๋วต้งก็ยกมือขึ้นชี้นิ้ว “ดูสิ ลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่เธอนี่”
พ่อของลวี่กั๋วต้งและพ่อไป๋เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ซึ่งเป็นความสัมพันธ์แบบหัวหน้าและลูกน้อง
มิตรภาพระหว่างทั้งสองถือว่าไม่เลวร้าย ดังนั้นพ่อไป๋จึงเชิญพ่อลวี่มางานแต่งงานของลูกสาวตัวเอง
ดังนั้นลวี่กั๋วต้งจึงตามพ่อแม่มางานแต่งงานของหลินม่ายและฟางจั๋วหรานด้วย และเคยได้เห็นหลินม่ายมาก่อน
ครั้งแรกที่เขาได้เห็นหลินม่าย มันทำให้เขาตกใจไม่น้อย
ในวันแต่งงาน หลินม่ายแต่งหน้าอย่างประณีตดูมีเสน่ห์ดึงดูดมาก
แม้วันนี้หลินม่ายจะไม่ได้แต่งหน้า แต่เธอยังคงดูสวยเหมือนเดิม
ไป๋ซวงหันมองตามนิ้วของลวี่กั๋วต้ง แล้วก็เห็นหลินม่ายและฟางจั๋วหรานจอดรถและลงมาซื้อผลไม้ที่ร้านค้าข้างถนน
เมื่อดูเสื้อผ้าที่หลินม่ายสวมใส่ และสิ่งที่ตัวเองสวมใส่ จากนั้นก็ไล่ดูเครื่องประดับพลางเปรียบเทียบระหว่างหลินม่ายและตัวเอง ไป๋ซวงพลันรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย
หล่อนลอบกัดฟันด้วยความโกรธ หากไม่ใช่เพราะหลินม่าย หล่อนจะตกต่ำได้ถึงขนาดนี้หรือ?
หล่อนอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง “ไร้ยางอาย ไร้ยางอายจริงๆ อย่างหล่อนก็รู้แค่วิธีใช้เงินของผู้ชาย!”
ลวี่กั๋วต้งมองหล่อนด้วยความประหลาดใจ
หลินม่ายและฟางจั๋วหรานเป็นสามีภรรยากัน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ภรรยาจะใช้จ่ายด้วยเงินสามี
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาแค่ซื้อผลไม้ ผลไม้พวกนั้นคงไม่ได้มีราคาแพง อย่างน้อยก็ไม่แพงเท่ากล่องแป้งเค้กที่เขาซื้อให้ไป๋ซวง
แต่ไป๋ซวงกลับใช้เหตุการณ์นี้โจมตีหลินม่ายอย่างไร้เหตุผล
เมื่อนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับไป๋ซวงที่พยายามขัดขวางหลินม่ายไม่ให้เจอกับตระกูลไป๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลวี่กั๋วต้งอดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อม “ซวงเอ๋อร์ ฉันรู้ว่าการกลับมายังตระกูลไป๋ของหลินม่ายมีอิทธิพลกับเธอมาก แต่นี่มันก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน”
ไป๋ซวงสังเกตเห็นเล่ห์เหลี่ยมของเขาได้ทันที
เธอกลอกตาและจงใจกล่าวคำด้วยความลังเล “ฉันไม่ได้ไม่มีความสุขที่หล่อนกลับมายังตระกูลไป๋ แต่เพราะว่า… เพราะ…”
“เพราะอะไร?” ลวี่กั๋วต้งถามขึ้นด้วยความสงสัย
ไป๋ซงถามกลับด้วยความลังเล “นายจำช่วงสองถึงสามเดือนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม ที่ฉันขอให้นายจัดการกับคนเลว”
“จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ” ลวี่กั๋วต้งพยักหน้ารับ “เธอบอกฉันว่าจะพาคนเลวคนนั้นไปที่โรงแรมเพื่อมอมเหล้า ให้ฉันพาพี่น้องสักสองถึงสามคนลากไอ้เลวนั่นไปนอกเมืองเพื่อสั่งสอนให้หนัก เพื่อที่มันจะได้ไม่กล้ามายุ่งเกี่ยวกับเธออีกในอนาคต แต่เธอกลับออกไปก่อนโดยไม่ได้กินข้าวกับไอ้เลวคนนั้นจนเสร็จ ต่อมาพอฉันถามเธอ เธอบอกว่าถูกไอ้เลวคนนั้นลักพาตัวไป และเธอหนีออกมาได้ระหว่างทาง”
ไป๋ซวงเริ่มบีบน้ำตาออกมา “ฉันไม่ได้หนี ฉันโกหกนาย เพราะเกรงว่านายจะเป็นกังวล~”
ลวี่กั๋วต้งรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แล้วเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับคนเลวนั่น?”
ไป๋ซวงยิ่งร้องไห้หนักขึ้น “ฉันถูกแอบถ่ายภาพอนาจาร และคนเลวนั่นก็คือหลินม่าย ตอนนี้นายเข้าใจแล้วหรือยังว่าทำไมฉันถึงได้เกลียดชังหล่อนนัก”
ลวี่กั๋วต้งกัดฟันกรอด “ไม่คาดคิดเลยว่าหลินม่ายที่ดูสวยงามภายนอก แต่กลับมีจิตใจเลวทรามถึงขนาดนี้!”
ไป๋ซวงลอบกัดฟันด้วยความโกรธเมื่อได้ยินลวี่กั๋วต้งชมว่าอีกฝ่ายสวย
หล่อนกล่าวออกมาด้วยท่าทางน่าเวทนา “กั๋วต้ง นายต้องช่วยฉันแก้แค้นนะ”
ลวี่กั๋วต้งพยักหน้ารับคำ “อย่าห่วงเลย ฉันจะช่วยเธอเอง!”
ในพริบตาก็เป็นวันหยุดสุดท้ายของวันชาติ วันนี้ฟางเว่ยกั๋วและคนอื่นๆ เดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อกลับไปยังเมืองเจียงเฉิน
หลังจากรับประทานอาหารเช้า ฟางจั๋วหรานและภรรยาออกมาส่งฟางเว่ยกั๋วและคนอื่นๆ กลับเมืองเจียงเฉิงที่สนามบิน
จู่ๆ ฟางจั๋วหรานก็กระซิบกับฟางเว่ยกั๋วว่า “ขอบคุณนะครับพ่อ”
ฟางเว่ยกั๋วรู้สึกสับสนเล็กน้อย “ขอบคุณพ่อเรื่องอะไร?”
“ที่ช่วยรับน้ำโค้กแทนผมในวันแต่งงาน”
หากกู้ม่านซือสาดน้ำกรดแทนน้ำโค้กในวันนั้น ผลที่ตามมาคงเป็นหายนะ
จนถึงทุกวันนี้ ฟางจั๋วหรานยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวคราวนั้น
ไม่ใช่ว่าเขากลัวที่น้ำโค้กกระเด็นใส่หลังของฟางเว่ยกั๋ว แต่ถ้ามันเป็นน้ำกรดขึ้นมาจริงๆ ฟางเว่ยกั๋วจะได้รับบาดเจ็บสาหัส
ฟางเว่ยกั๋วเผยยิ้มและตบไหล่ฟางจั๋วหราน “พ่อเป็นพ่อของลูก เพราะงั้นไม่ต้องขอบคุณสิ่งที่พ่อทำให้ลูกหรอก”
จากนั้น เขาเดินเข้าไปยังช่องรักษาความปลอดภัยของสนามบินพร้อมกับฟางเว่ยหมินและคนอื่นๆ
หลินม่ายและฟางจั๋วหรานรอกระทั่งพวกฟางเว่ยกั๋วและคนอื่นๆ เดินห่างออกไปจนลับสายตา
เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้าน ทันทีที่เดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่น ปู่ฟาง ย่าฟาง และโต้วโต้วก็ร่วมร้องเพลงวันเกิดให้หลินม่าย “สุขสันต์วันเกิดแด่คุณ สุขสันต์วันเกิดแด่คุณ…”
หลินม่ายรู้สึกสับสนเล็กน้อย “วันเกิดของฉันยังอีกสองวัน ทำไมถึงรีบฉลองวันเกิดตั้งแต่วันนี้ล่ะ?”
คุณย่าฟางพูดด้วยรอยยิ้ม “วันเกิดของเธอไม่ตรงกับวันหยุด และเธอจะต้องไปเรียน เราจึงฉลองวันเกิดให้เธอวันนั้นไม่ได้ ย่าและปู่จึงตัดสินใจว่าจะฉลองวันเกิดล่วงหน้าให้เธอล่วงหน้า นี่เป็นวันเกิดปีแรกตั้งแต่เธอแต่งงานเข้ามาอยู่ในครอบครัวฟางของเรา”
หลินม่ายรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้รับฟัง
ทุกคนกินเค้กวันเกิดด้วยกันอย่างมีความสุข และจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ในครอบครัว
หลินม่ายกินจนอิ่มและรู้สึกหนังตาที่หนักอึ้ง
ในช่วงสองถึงสามคืนที่ผ่านมา เธอใช้พลังงานมากเกินไป
เธอจึงเดินกลับไปนอนที่ห้อง แต่หลังจากนอนได้ไม่นาน ฟางจั๋วหรานก็เข้ามาหาและปลุกเธอให้ตื่น
หลินม่ายยังคงหลับตาและยกมือปัดป้องเขาออกไป “จั๋วหราน อย่ากวนได้ไหม ให้ฉันได้นอนหลับเถอะ”
ฟางจั๋วหรานมองท่าทางแสนขี้เกียจของภรรยา เธอช่างมีเสน่ห์อย่างมาก ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูน่ารักน่าทะนุถนอม
เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะมากวน แต่ผมมีของขวัญวันเกิดมาให้คุณ”
หลินม่ายลืมตาขึ้นทันที “ของขวัญวันเกิดอะไรหรือ?”
ใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ
มันเป็นใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกง
หลินม่ายรับใบรับรองอสังหาริมทรัพย์มาด้วยความสนใจและนั่งอ่านรายละเอียด
หลังจากนั้นเธอก็ต้องสะดุ้งตกใจ
ใบรับรองอสังหาริมทรัพย์นี้เป็นระดับกลางของฮ่องกง เป็นใบรับรองวิลล่าขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่มากกว่า 600 ตารางเมตร
หน่วยที่คนฮ่องกงใช้ในการคำนวณพื้นที่ของบ้านคือตารางเมตรของฮ่องกง หลินม่ายต้องทำการแปลงหน่วยในใจ ซึ่งคำนวณผลลัพธ์ได้มากกว่า 600 ตารางเมตรจีน
ในฐานะคนในพื้นที่ เธอจึงไม่คุ้นเคยกับหน่วยการคำนวณของฮ่องกง
นี่คือบ้านในละแวกคนรวย และมีทัศนียภาพที่งดงามอย่างไร้ขีดจำกัด
หลินม่ายถามด้วยความประหลาดใจ “คุณซื้อวิลล่าหลังนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”
ฟางจั๋วหรานลูบศีรษะของเธอแผ่วเบา “ถ้าผมบอกก่อน แล้วจะทำให้คุณประหลาดใจได้ยังไงล่ะ คราวก่อนที่ไปฮ่องกงเพื่อซื้ออุปกรณ์จัดงานแต่งงาน ผมแอบซื้อมันไว้ตอนที่คุณไปประมูลบริษัทรับเหมาก่อสร้าง คุณชอบมันไหม?”
หลินม่ายกอดใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ไว้ที่หน้าอกและพยักหน้าอย่างแรง “ชอบสิ ชอบมากเลย!”
ฟางจั๋วหรานโน้มตัวกระซิบข้างหูหญิงสาว “แล้วคืนนี้คุณจะตอบแทนผมอย่างไรดี?”
หลินม่ายยัดใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ไว้ในอ้อมแขนของชายหนุ่มและพูดว่า “ฉันไม่ต้องการบ้านหลังนี้” จากนั้นเธอล้มตัวนอนอีกครั้ง
ฟางจั๋วหรานถามด้วยความขบขัน “คุณไม่ต้องการวิลล่าราคาแพงหลังนี้แล้วจริงหรือ?”
หลินม่ายคลุมโปงด้วยผ้านวมและตอบไปว่า “ฉันไม่ต้องการบ้านหลังใหญ่ราคาแพง การนอนคือสิ่งสำคัญที่สุด”
ฟางจั๋วหรานยัดใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ไว้ใต้ผ้านวม “บ้านนี้เป็นของคุณ ไม่ว่าคุณจะตอบแทนผมหรือไม่ มันก็ยังเป็นของคุณ”
หลินม่ายหลับตาพริ้ม กอดใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ไว้ในอ้อมอกและผล็อยหลับไป
วันแรกหลังจากวันหยุด ฟางจั๋วหรานขับรถมาส่งหลินม่ายไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง
พอผ่านร้านซาลาเปาหน้ามหาวิทยาลัย หลินม่ายก็เข้าไปข้างในและพบว่ามันเปิดไฟสว่างไปทั้งร้าน
ลูกจ้างทั้งสองคนทำงานอย่างขะมักเขม้น
หลินม่ายขอให้ฟางจั๋วหรานหยุดรถ เธอต้องการเข้าร้านไปเตรียมหมูสับ หลังเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เธอก็เดินกลับมาที่รถ
ฟางจั๋วหรานขับรถต่อไป “คุณลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นเถ้าแก่ของร้าน? แม้จะเปิดร้านขนาดเล็ก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำด้วยตัวเอง ปล่อยให้ลูกน้องของคุณรับผิดชอบงานของร้านทั้งหมดเถอะ ส่วนคุณตั้งใจเล่าเรียนก็พอ”
หลินม่ายพยักหน้า “ฉันแค่เป็นห่วงเล็กน้อย จึงรอจนกว่าพี่ฉายอวิ๋นจัดการทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นนำไปใส่ให้เครื่องบรรจุ แล้วจึงปล่อยให้พวกเขาจัดการส่วนที่เหลือ”
ฟางจั๋วหรานไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลินม่ายลงจากรถที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยและต้องการยกจักรยานออกจากท้ายรถ
ฟางจั๋วหรานดึงเธอไปด้านข้างพร้อมพูดว่า “ผมทำให้เอง”
จากนั้นเขายกจักรยานออกมาวางลงบนพื้น
หลินม่ายคร่อมจักรยานและกำลังจะปั่นเข้าไปในมหาวิทยาลัย
ฟางจั๋วหรานหยุดเธอไว้ก่อนและชี้นิ้วไปยังแก้มของตัวเอง
หลินม่ายเข้าใจความหมายได้ทันที
หลังมองไปรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีใครอื่น จากนั้นจึงหอมแก้มฟางจั๋วหรานอย่างรวดเร็วและรีบขี่จักรยานออกไป
ฟางจั๋วหรานมองร่างบางที่ขี่จักรยานต้านสายลมและคิดว่าช่างงดงามยิ่งนัก เขาอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มอย่างอารมณ์ดี
หลินม่ายมาถึงมหาวิทยาลัยราวหกนาฬิกาสามสิบนาที มันยังเช้าเกินไป เธอจึงตรงไปที่หอพักก่อน
ในเวลานี้นักเรียนหลายคนในหอพักตื่นแล้ว และบางคนกำลังเดินอยู่ตามทางเดิน
เมื่อทุกคนเห็นหลินม่าย ก็โบกมือทักทายอย่างอารมณ์ดี “เจ้าสาวมาแล้ว เจ้าสาวมาแล้ว!”
หลินม่ายไม่ได้สนใจว่าจะรู้จักคนเหล่านี้หรือไม่ แต่ด้วยลูกอมเต็มกำมือ ในที่สุดเธอก็ฝ่าวงล้อมของทุกคนจนมาถึงห้องพักตัวเอง
แม้ว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งหกคนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งงานจะได้รับซองแดงซองหนาและขนมงานแต่งจำนวนมากหลังจากงานแต่งงานสิ้นสุดลงในวันนั้น แต่หลินม่ายยังคงนำขนมมาแจกจ่ายให้พวกเธอเพิ่มเติมอีก
เมื่อให้ขนมงานแต่งงานกับสวีชิงหยา ไม่เพียงอีกฝ่ายจะปฏิเสธน้ำใจ แต่ยังถามทั้งน้ำตาว่า “หลินม่าย เธอไม่พอใจอะไรในตัวฉันหรือเปล่า?”
มาแนวนี้อีกแล้ว!
ใบหน้าของหลินม่ายบูดบึ้งทันใด “ฉันมีตารางเรียนที่หนักหนาและยังต้องคอยดูแลสามี ฉันไม่มีเวลามาจับผิดหรือหาเรื่องเธอหรอก แต่เธอเอาแต่หาเรื่องใส่ตัวเองแบบนี้ตลอด!”
“เธอดูมีปัญหากับฉันจริงๆ ในห้องมีรูมเมทเจ็ดคน เธอเชิญทุกคนไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว แต่ยกเว้นฉันคนเดียว”
หลินม่ายไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป “ก็ได้ ฉันมีปัญหากับเธอ งั้นก็อย่ามาคุยกับฉันอีก ฉันเหนื่อย”
และเธอก็ไม่คิดให้ขนมงานแต่งงานกับสวีชิงหยาด้วยเช่นกัน
เธอโยนขนมที่เหลือเข้าไปในตู้และปิดล็อก จากนั้นเดินออกจากห้องพร้อมกับรูมเมทคนอื่นเพื่อเตรียมตัวไปยังห้องเรียนคาบเช้า แต่ก่อนหน้านั้นพวกเธอจะไปที่โรงอาหารเพื่อกินอาหารเช้าก่อน
สวีชิงหยาถามขึ้นด้วยความไม่พอใจจากด้านหลัง “ทำไมต้องล็อกประตูตู้ด้วย เธอกลัวว่าฉันจะขโมยของของเธองั้นเหรอ?”
หลินม่ายแทบระเบิดโทสะทันที
เธอหันกลับไปพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เธออยากคิดยังไงก็เชิญ แต่อย่ามาพูดกับฉันอีก ฉันรังเกียจที่จะได้ยินเสียงของเธอ”
สวีชิงหยาโกรธเคืองมากจนกลั้นน้ำตาไม่ได้ รีบวิ่งออกจากห้องนอนทันที
เถียนเฟินมองตามหลังหญิงสาวพลางโคลงศีรษะ “หล่อนต้องไปหาคุณป้าเพื่อฟ้องว่าถูกเธอกลั่นแกล้งแน่ๆ”
หลินม่ายไม่สนใจ “อยากฟ้องก็ฟ้องสิ! ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมคนอื่นถึงปฏิบัติกับหล่อนไม่ดีนัก ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว”
กัวเซี่ยงหงหันมองเธอด้วยดวงตาสดใส “ดูเธอสิ เจ้าเล่ห์ชะมัด เธอมีบ้านอยู่ในเมืองหลวง เลยหนีกลับบ้านในวันหยุดได้ เราทุกคนล้วนมาจากต่างจังหวัด เดินทางกลับบ้านไม่ได้ช่วงวันหยุด ดังนั้นจึงจำใจต้องอยู่ในหอพัก ทนทุกข์ทรมานกับความประสาทเสียของสวีชิงหยา ไม่ว่าเราจะทำอะไร ถ้าเราไม่ใส่ใจหล่อนหรือไม่ให้ความสำคัญกับหล่อนเป็นอันดับแรก หล่อนจะร้องห่มร้องไห้เหมือนเราไปข่มเหง ทำให้พวกเราปวดประสาทแทบเป็นบ้า!”
เสิ่นอวิ้นถาม “พวกเธอว่าสวีชิงหยามีอาการป่วยทางจิตหรือเปล่า?”
หลินม่ายพูดด้วยความเหยียดหยามอยู่ในใจ “หล่อนเป็นคนโรคจิตของแท้เลยแหละ ชอบเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางให้คนอื่นคอยวนเวียนอยู่รอบๆ”
แต่เธอไม่ได้พูดคำนั้นออกไป
เธอเป็นเหมือนป้าแก่ๆ ที่สามารถมองทะลุผ่านหัวใจของผู้คนได้ แต่เด็กสาวเหล่านี้แตกต่างจากเธอ
หากเธอพูดสิ่งที่อยู่ในใจ เพื่อนร่วมห้องเหล่านี้ไม่เพียงไม่เห็นด้วย แต่อาจคิดว่าตัวเธอนั้นเลือดเย็นที่กล้าพูดคำพวกนั้นออกมา
เมื่อกลุ่มพวกเธอเดินลงไปชั้นล่าง เห็นป้าแม่บ้านดุด่าสวีชิงหยาที่มีท่าทีกระวนกระวาย
“นักเรียนที่รับเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยนี้ล้วนเป็นเยาวชนที่ยอดเยี่ยม แต่คงจะยกเว้นเธอสินะ? ไม่ยอมตั้งใจเรียน แล้วมัวแต่มาฟ้องได้ทุกวี่ทุกวัน เธอมาฟ้องเรื่องรูมเมทคนนั้นในวันนี้ วันพรุ่งนี้ก็คงมาฟ้องเรื่องรูมเมทอีกคน ทุกครั้งที่ฉันไปตรวจสอบ ฉันพบว่าเธอสร้างปัญหาโดยไม่มีเหตุผลตลอด ครั้งนี้เธอมาฟ้องว่าเพื่อนร่วมห้องปฏิบัติกับเธอเหมือนขโมยและจงใจล็อกประตูตู้ เด็กคนนั้นไม่มีสิทธิ์ล็อกประตูหรือยังไง? ถ้าเธอสงสัยว่าเด็กคนนั้นเป็นขโมย เธอจะไม่ล็อกประตูเหรอ? แล้วเพื่อนร่วมห้องของเธอยังมีอีกตั้งหกคน ทำไมพวกเขาถึงไม่คิดแบบเดียวกันนี้ล่ะ?”
สวีชิงหยาสะอื้นไห้ “สภาพครอบครัวของพวกหล่อนทั้งหกคนไม่ได้เลวร้าย มีเพียงครอบครัวหนูเท่านั้นที่ยากจน และหลินม่ายจงใจล็อกประตูตู้เพราะคิดว่าหนูเป็นขโมย”
ใบหน้าของป้าผู้ดูแลหอพักบิดเบี้ยวน่าเกลียด “ถ้าใจเธอสกปรก ก็อย่าเหมารวมว่าคนอื่นจะมีจิตใจสกปรกไปด้วย เข้าใจไหม?”
เมื่อหลินม่ายและคนอื่นๆ เดินออกจากหอพัก ทุกคนต่างก็โล่งใจและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ป้าแม่บ้านพูดได้ดีมาก!”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ไอ้หนุ่ม อย่าไปหลงเชื่อนังงูพิษนี่ ทิ้งแล้วหาคนใหม่เถอะ ขอเตือนด้วยความหวังดี
ชิงหยานี่ควรพบจิตแพทย์ด่วนๆ ค่ะ แค่อ่านบทนางก็ปวดประสาทแล้ว
ไหหม่า(海馬)
MY READING HISTORY
POPULAR MANGA
กระบี่จงมา
ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ
เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god)
เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ
Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
