เสี่ยวเชี่ยนไม่เพียงแต่จะเขียนชื่อโรงเรียนของเขา แม้แต่กลิ่นหอมของดอกยี่สุ่นที่เขาชอบก็เขียนลงไปด้วย
“แกรู้ได้ยังไง?!” คนร้ายตกใจ
ถ้าเสี่ยวเชี่ยนไม่ถามเขาเกือบลืมเรื่องแปลงดอกไม้แสนสวยนั่นแล้วด้วยซ้ำ
เสี่ยวเชี่ยนประสบความสำเร็จในการหยั่งเชิงคนร้าย ตอนนี้คนร้ายจิตใจสับสนเป็นอย่างมาก
“แกตอบถูก คำถามข้อนี้แจกแต้มให้แกอีก ยินดีด้วยนะแกตอบถูกติดกันสองข้อแล้ว
เสี่ยวเชี่ยนยังคงยิ้มแบบที่ยากจะคาดเดาให้อีกฝ่าย แต่คนร้ายกลับรู้สึกว่าตรงหน้ามีภูเขาลูกใหญ่มหึมาตั้งอยู่ คุณพระช่วย ผู้หญิงคนนี้อ่านเขาออกทั้งหมด
นี่คือจุดที่ร้ายกาจของเสี่ยวเชี่ยน
ถึงเธอจะแจกแต้มให้อีกฝ่าย ถามเกี่ยวกับอีกฝ่ายทั้งนั้น แต่กลับเดาได้ถึงรายละเอียดเล็กๆน้อย เธอปล่อยให้อีกฝ่ายชนะแต่กลับไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไร
ต่อไปเป็นคำถามข้อที่สาม คนร้ายถามเกี่ยวกับปรัชญาอีกแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็ตอบเรื่อยเปื่อยเหมือนเดิม ซึ่งแน่นอนว่าผิด
แต่ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนถามข้อที่สามคนร้ายก็เก็บอาการไม่อยู่
เสี่ยวเชี่ยนถามว่าเวลาทำเรื่องเลวรู้สึกยังไง
หลังคนร้ายตอบเสร็จอวี๋หมิงหลางก็ยกเฉลยที่เสี่ยวเชี่ยนเขียน ซึ่งก็เหมือนกันอย่างกับลอกกันมา
“แกไม่มีความหวาดกลัวใดๆทั้งนั้น ถึงกับชอบมากด้วยซ้ำ บางทีแกอาจจะเคยเสียใจที่หมาแมวจรจัดตาย แต่กลับไม่เคยรู้สึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ถึงขนาดที่อาจจะกลับไปยังจุดเกิดเหตุ จุดบุหรี่สูบพลางนึกย้อนเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง คนอื่นยังเกิดความกลัวที่จะถูกกรรมตามสนอง แต่แกไม่ใช่ แกถึงกับเอารูปถ่ายของเหยื่อแขวนไว้ที่หัวเตียง ชื่นชมมันทุกวัน นึกย้อนถึงสิ่งที่ตัวเองทำ ใช่ไหมล่ะ?”
คำตอบของเสี่ยวเชี่ยนไม่ต่างอะไรกับที่คนร้ายตอบ
คนร้ายเหงื่อแตก สบตากับเสี่ยวเชี่ยน เกิดความรู้สึกสับสน
“แก แก แกรู้ได้ยังไง?”
เขาตอบถูกทั้งหมดเห็นๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขากลัวก็คือ คนที่กุมพาสเวิร์ดความลับในจิตใจเขาไม่ใช่ตัวเขาเอง
ถูกต้อง เสี่ยวเชี่ยนพูดในสิ่งที่เขาคิดทั้งหมด ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนกับตัวเขาเอง
“มา ถามคำถามข้อที่สี่กัน ครั้งนี้ขอฉันถามก่อน ทำไมแกถึงได้กลายเป็นคนนิสัยอย่างทุกวันนี้?”
“ฉันไม่อยากตอบคำถามนี้?” คนร้ายจิตใจสับสนเพราะคำถามของเสี่ยวเชี่ยนไม่กี่ข้อนี้ เขาไม่อยากตอบคำถามนี้
และที่คาดไม่ถึงก็คือ อวี๋หมิงหลางยกคำเฉลยด้วยสีหน้าที่เหมือนอยากขำ ซึ่งมันเป็นลายมือที่เสี่ยวเชี่ยนเขียน
วิปริต ไม่อยากตอบ ไม่อยากเผชิญหน้ากับตัวเอง
แม้แต่คำตอบแบบนี้เธอก็เดาออกมาถูก? คนร้ายเริ่มลนลาน
“ฉันตอบ! เพราะฉันสัมผัสไม่ได้ถึงความเจ็บปวดของเหยื่อ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของพวกมันทำให้ฉันสะใจ อันนี้แกเดาไม่ถูกใช่ไหมล่ะ?!”
เดิมหวังว่าจะเดาถูกหมด แต่ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนเดาถูกจริงๆ ซึ่งทำให้อีกฝ่ายยิ่งผวาหนักเข้าไปใหญ่ คนที่ไม่มีความลับจะต่างอะไรกับปลาเค็ม
คนร้ายจิตใจโหดเหี้ยมรายนี้ในสายตาของเสี่ยวเชี่ยนก็เป็นแค่ปลาเค็มที่ตายแล้วดิ้นไปไหนไม่ได้
“ที่รัก พลิกด้านหลังสิ” เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม
อวี๋หมิงหลางพลิกกระดาษเฉลยใบเดิม โวะ!
“เมียจ๋า เรื่องนี้ก็เดาถูกด้วยเหรอเนี่ย?”
“อ่านให้มันฟัง!”
“เพราะบุคลิกตัวตนที่บกพร่องของแกทำให้แกสัมผัสถึงความเจ็บปวดของเหยื่อไม่ได้ ถึงได้กลายเป็นบุคคลที่เป็นพิษภัยทำตัวเหิมเกริมได้ขนาดนี้ ถึงขนาดที่ว่าแกรู้สึกดื่มด่ำไปกับเสียงโหยหวนอันเจ็บปวดของเหยื่อ หลังจากที่แกตอบคำถามนี้แกยังจะพูดด้วยความภูมิใจอีกด้วยว่า อันนี้แกเดาไม่ถูกใช่ไหมล่ะ?”
ตอนที่อวี๋หมิงหลางอ่านแอบสงสารหมอนี่อยู่ในใจ
เป็นคนเลวดีๆไม่ชอบ ริอาจจะมาเล่นเกมรัสเซี่ยนรูเล็ตกับเมียเขา นี่ไม่เท่ากับติดกับดักของเสี่ยวเชี่ยนแล้วเหรอ?
เสี่ยวเชี่ยนทำมาหากินอะไร?
เป็นนักจิตวิทยาอาชีพไงเล่า!
ช่วงที่เธอไปเป็นผู้ช่วยทีมจิตวิทยานั้นได้ศึกษาวิจัยเกี่ยวกับคนๆนี้ร่วมกับพวกอาเพียว และคงศึกษากระบวนการคิดของคนๆนี้จนหมด คำตอบของเธอล้วนเป็นการวิเคราะห์เชิงลึกเกี่ยวกับคนๆนี้
แน่นอนว่า ตอนที่คนจากศูนย์วิจัยที่คอยเป็นตัวถ่วงทำการวิเคราะห์ปัจจัยที่ทำให้คนๆนี้กลายเป็นคนแบบนี้ก็ได้สร้างแรงบันดาลใจให้เสี่ยวเชี่ยนไม่น้อย แต่ที่เธอกล้าเล่นแบบนี้นั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานความมั่นใจในวิชาความรู้ที่ตัวเองมี
ในสายตาของอวี๋หมิงหลาง ตอนนี้เมียของเขาเหมือนมีเทพมาประทับร่าง แต่คนร้ายที่โดนเสี่ยวเชี่ยนหลอกยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว ลนลานใหญ่
สามคำถามนี้เหมือนแจกแต้ม แท้จริงแล้วเป็นการโจมตีจิตใจ
เสี่ยวเชี่ยนค่อยๆทำตามแผน แล้วก็ทำให้อีกฝ่ายสับสนกระวนกระวายได้
และเกมนี้ยังคงไม่หยุด
อีกฝ่ายถามต่อหลายคำถาม เสี่ยวเชี่ยนตอบถูกบ้างผิดบ้าง แต่นั่นก็ไม่สำคัญแล้ว
สิ่งสำคัญคือ คำถามที่เสี่ยวเชี่ยนถาม เจ๋งมากขึ้นเรื่อยๆ ล้วนเป็นคำถามเกี่ยวกับตัวคนร้ายทั้งนั้น ซึ่งแต่ละคำถามล้วนเดาทางอีกฝ่ายถูก เมื่อไปถึงข้อที่เก้าคนร้ายก็สติแตก เอามือกุมหัว แล้วถามด้วยความทรมาน
“แกเป็นใคร แกเป็นใครกันแน่! ทำไมแกรู้จักฉันดีกว่าตัวฉัน?”
มีคำถามก่อนหน้าปูทางมา ตอนนี้คนร้ายควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว
เสี่ยวเชี่ยนใช้คำถามเก้าข้อ โจมตีจิตใจอีกฝ่ายก่อน ตามด้วยเล่นงานเอาให้สุด ตอนนี้ถึงคำถามข้อที่เก้าแล้ว ในที่สุดเธอก็งัดไม้เด็ดของตัวเองออกมา
“มา เงยหน้าขึ้น มองฉันนี่ มองฉันสิ ดูซิว่าฉันเป็นใคร?”
พอน้ำเสียงแบบนี้ออกมาในสมองของอวี๋หมิงหลางก็ปรากฏคำขึ้นมาหนึ่งคำ
สะกดจิต!
ความสามารถพิเศษของเมียเขา!
“แกเป็นใคร?” อีกฝ่ายมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยสายตาล่องลอย
“พูดตามฉัน ฉันดูเหมือนจะเป็นผู้หญิง”
“แกดูเหมือนจะเป็นผู้หญิง”
“แต่ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิง จริงๆแล้วฉันคือจิตใจของแก ฉันถึงได้เดาใจแกออกทั้งหมด ฉันก็คือแก แกก็คือฉัน ดูอีกทีซิว่าฉันเป็นใคร?!”
คนร้ายที่ถูกเสี่ยวเชี่ยนทรมานชนิดที่ไม่ไหวแล้วเงยหน้ามองเสี่ยวเชี่ยน อยู่ๆเขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างตรงหน้าหมุนติ้ว
เงาของเสี่ยวเชี่ยนจากที่เป็นรูปร่างผู้หญิงก็เลือนราง
“ฉันคือแก แกก็คือฉัน ความว่างเปล่าก็คือการมีอยู่ การมีอยู่ก็คือความว่างเปล่า สิ่งที่แกเห็นทั้งหมดคือความจริง แต่ทั้งหมดมันก็ล้วนไม่ได้มีอยู่จริงเหมือนกัน…”
เสี่ยวเชี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงสะกดจิต การสะกดจิตคนที่สติปัญญาสูงอีกทั้งยังมีบุคลิกตัวตนที่บกพร่องไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ทั้งหมดนี้ล้วนตั้งอยู่บนคำถามที่เทพมากในข้อที่เก้า
ใช้คำถามข้อที่เก้าทำลายกำแพงสุดท้ายในใจคนร้าย จากนั้นก็โจมตีเต็มกำลัง!
“แกก็คือฉัน แกก็คือฉัน…” คนร้ายพูดตามเสี่ยวเชี่ยน
อวี๋หมิงหลางไม่กล้าส่งเสียง เขากลัวว่าถ้าพูดอะไรไปตอนนี้จะเป็นการขัดจังหวะสะกดจิตของเสี่ยวเชี่ยน
“ใช่ ฉันก็คือแก ฉันเป็นคนที่ไม่แคร์ใครทั้งนั้น ทุกคนในสายตาฉันก็แค่เศษหญ้า ฉันไม่เชื่อว่าโลกนี้มีผีสางเทวดา ถ้ามีจริงทำไมคนพวกนั้นที่ถูกฉันทำร้ายถึงไม่มาเอาชีวิตฉันล่ะ?”
“ใช่ แกก็คือฉัน”
คนร้ายพูดเหมือนหุ่นยนต์ สายตาล่องลอย
