เสี่ยวเชี่ยนปลอบพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาอ่อนโยน “ฉันจะช่วยพี่ปลดปล่อยความเครียดออกมาเองค่ะ รับประกันเลยค่ะว่าจะแถมบรรยากาศครอบครัวที่ไร้ความกังวลให้ด้วย”
“เสี่ยวเชี่ยน ถ้าครั้งนี้ไม่ได้เธอพี่ไม่รู้จริงๆว่าควรทำไง”
พี่สะใภ้ใหญ่ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้อย่างไร
ปัญหาที่เดิมควรจะเป็นเรื่องที่ยากมาก ถึงขนาดที่ว่าอาจทำลายครอบครัวเธอเลยก็ว่าได้ แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับแก้ไขมันได้อย่างสบายๆ
เธอค่อยๆแก้ไขไปทีละเปราะ เริ่มจากทำให้เฝิงม่านม่านไว้ใจจนพบว่าจิตใจของเฝิงม่านม่านผิดปกติ ทั้งหมดนี้เสี่ยวเชี่ยนทำได้อย่างราบรื่นและง่ายดาย
นี่แหละเฉินเสี่ยวเชี่ยน
สะใภ้ลูกคนที่สี่ของตระกูลอวี๋เป็นซุปเปอร์จิตแพทย์ที่ถนัดเรื่องช่วยแก้ปัญหาให้คนรอบตัว
มีแค่ตอนเจอกับปัญหาเท่านั้นถึงจะพบว่าข้างกายมีคนแบบนี้อยู่ทำให้เบาใจไปได้มากแค่ไหน
“พี่ไม่ต้องพูดอะไรกับฉันทั้งนั้น ฉันเข้าใจดีค่ะ”
“แต่เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า จิตแพทย์รักษาคนใกล้ตัวไม่ได้?” อยู่ๆพี่สะใภ้ใหญ่ก็นึกถึงคำพูดที่เสี่ยวเชี่ยนเคยพูดไว้
“เมื่อก่อนเป็นแบบนั้นค่ะ แต่หลังจากที่ผ่านเรื่องนั้นมา ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพัฒนาขึ้น ปัญหาเล็กๆแค่นี้ฉันก็จัดการได้ค่ะ”
เรื่องพ่านพ่านซับซ้อนขนาดนั้นเสี่ยวเชี่ยนยังจัดการได้อย่างง่ายดาย เธอจึงรู้สึกว่าต่อไปความสามารถเธอก็ต้องพัฒนาขึ้น
แน่นอนว่านอกจากความพยายามของเธอเองแล้วสาเหตุส่วนนึงยังมาจากเอกสารลับสุดยอดที่ชีอวี่เซวียนให้เธอมาด้วย
เนื้อหาที่อยู่ในนั้นมีเรื่องการรักษาให้กับคนในครอบครัวด้วย เอกสารของชีอวี่เซวียนได้มาปรับเปลี่ยนทัศนคติของเธอ เมื่อก่อนเธอได้รับการศึกษาแบบเดิมๆ คิดว่าเรื่องบางอย่างควรเป็นแบบนั้นอยู่แล้วตามครรลองของมัน ไม่มีใครรักษาให้คนในครอบครัวตัวเองได้ แต่ชีอวี่เซวียนใช้เคสการรักษาที่เกิดขึ้นจริงบอกเธอว่ามันมีเคสที่ประสบความสำเร็จ
ดังนั้นเสี่ยวเชี่ยนจึงก้าวหน้าขึ้น
“เรื่องไหนเหรอ?” พี่สะใภ้ใหญ่ไม่เข้าใจสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนพูดจึงถามด้วยความสงสัย
เสี่ยวเชี่ยนยิ้มมุมปาก “พี่สะใภ้ใหญ่คะ เดี๋ยวฉันจะใช้วิธีรักษาแบบใช้สติลดความเครียดให้พี่ ทำตามฉันนะคะ”
เรื่องของพ่านพ่านเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้คิดจะบอกใคร เธอคิดว่าปัญหาแก้มาได้ถึงจุดนี้แล้ว เรื่องพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ ประวัติที่แท้จริงของพ่านพ่าน ควรจะเดินมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างกลับสู่สภาวะที่ดีแล้ว
กลับคิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเชี่ยนในฐานะที่เป็นคนกุมความลับเอาไว้ แต่เรื่องราวที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันนี้กลับดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน
เรื่องราวดำเนินไปตามที่เสี่ยวเชี่ยนคาดการณ์ไว้
เริ่มด้วยเรื่องเฝิงม่านม่าน ถูกเสี่ยวเชี่ยนเล่นงานอย่างมีลำดับ ติดกับดักเธอทีละขั้น
ได้ยินว่าวันต่อมาหลังจากที่ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลแล้วก็สติแตกทันที กลับบ้านทั้งน้ำตา คืนนั้นนอนไม่หลับ เอาแอลกอฮอล์เช็ดทั่วบ้านทุกซอกทุกมุม
บอดี้การ์ดถูกสั่งไม่ต้องเฝ้าแล้ว แม่บ้านก็ไม่เหลือสักคน เธออยู่ตัวคนเดียวเช็ดบ้านไปร้องไห้ไป
ส่วนเสี่ยวเชี่ยนในเวลานี้กลับไปบ้านที่เมืองQแล้ว เธอดื่มกาแฟนั่งกระดิกขาพลางดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่พี่ใหญ่ส่งมาให้
เธอกดเปิดลำโพงฟังเสียงพี่ใหญ่
“เสี่ยวเชี่ยน ทำไมปฏิกิริยาตอบสนองของเขาถึงได้รุนแรงแบบนี้ล่ะ? เหมือนที่เธอพูดจริงด้วย เธอนี่มันเทพจริงๆ”
“มันก็ไม่ได้ยากอะไร คนที่มีความรู้ด้านจิตวิทยาอยู่บ้างก็รู้ๆกัน อาการหวาดกลัวความตายกับเป็นโรคที่รักษาไม่ได้ใครๆก็มีกันทั้งนั้น เพียงแต่นิสัยเป็นตัวตัดสินว่าแต่ละคนจะอาการหนักหรือเบา อดีตของเฝิงม่านม่านรวมถึงลักษณะนิสัยได้กำหนดไว้แล้วว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะเป็นโรคกลัวเอดส์เมื่ออยู่ในช่วงที่สถานการณ์พาไป เดิมฉันคิดจะไปพูดล้างสมองให้เขาเข้าสู่บทบาทเร็วขึ้นด้วยซ้ำ แต่ฟังจากที่พี่เล่าอาการเขาตอนอยู่โรงพยาบาล ฉันว่าฉันไม่ต้องเหนื่อยแล้วล่ะค่ะ อาการมาเต็มขนาดนี้”
บนหน้าจอเฝิงม่านม่านเอาแอลกอฮอล์เช็ดเฟอร์นิเจอร์ครั้งที่ห้าแล้ว คล้ายกับว่าทำแบบนี้เชื้อเอชไอวีจะหายไปได้
อาการย้ำคิดย้ำทำที่เกิดขึ้นเป็นปกติ
เรื่องของเฝิงม่านม่านได้ตอกย้ำความจริงอยู่เรื่อง
อย่าได้มีเรื่องกับจิตแพทย์เด็ดขาด
เสี่ยวเชี่ยนอ่านนิสัยคนออก สามารถหาสาเหตุของโรคจิตเวชที่เกิดขึ้นจากรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ จากนั้นก็ทำการรักษา
หลักการนี้เมื่อมาใช้ในทางกลับกันก็สามารถเล่นงานคนถึงขั้นเอาชีวิตจากรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้เหมือนกัน เฝิงม่านม่านแค่คุยกับเสี่ยวเชี่ยนเพียงครู่เดียว เสี่ยวเชี่ยนก็อ่านใจออก หาจุดที่จะทำให้เฝิงม่านม่านเป็นโรคจิตเวชได้ง่ายที่สุดเจอ สร้างเรื่องกระตุ้นจุดนั้นแล้วก็ได้ผลลัพธ์อย่างในตอนนี้
“คนท้องอยู่กับของพวกนี้ไม่ดีหรือเปล่า? กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อตลบอบอวลขนาดนั้นฉันไม่รู้ว่าจะส่งผลต่อเด็กในครรภ์ไหม แต่วิธีการเช็ดของเขาคนทั่วไปได้กลิ่นก็ยังฉุนจมูก” เสี่ยวเชี่ยนพูด
พี่ใหญ่ หึ ออกมา “พี่ไม่สนหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นหรือตาย คนๆนี้หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ พี่จะทำตามที่เธอบอก พรุ่งนี้จะให้ทางโรงพยาบาลส่งผลตรวจปลอมจากห้องแลปไปให้ผู้หญิงคนนั้น”
“ดีมาก จากที่ฉันคาดการณ์ไว้ พรุ่งนี้จะเป็นวันที่เฝิงม่านม่านสติแตก หลังจากที่เขาได้ผลตรวจไปแล้ว มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้วรีบแจ้นไปหาคนสมรู้ร่วมคิด เพราะคนที่เห็นแก่ตัวแบบนี้มักจะเอาผลลัพธ์ที่ไม่ดีไปลงกับคนอื่น”
“งั้นพรุ่งนี้เธอจะมาไหม? พี่เอาข้อมูลการโทรของเฝิงม่านม่านมาได้แล้ว พบประวัติการโทรที่โทรมาจากเมืองหลิน บางทีคนสมรู้ร่วมคิดอาจอยู่เมืองหลิน”
“งั้นเดี๋ยวฉันตามไปค่ะ จะได้ติดรถกลับบ้านด้วย”
ออกมาหลายวันแล้ว เธอคิดถึงทหารป่าเถื่อนของเธอแล้ว
เสี่ยวเชี่ยนวางแผนไว้ให้ผ่านไปสองสามวันแล้วค่อยไปเอาผลตรวจจากห้องแลปของเฝิงม่านม่าน เพื่อใช้ช่วงเวลาที่รอนี้สร้างความเครียดให้กับอีกฝ่าย ทุกวินาทีจะผ่านไปอย่างทุกข์ทรมาน
ถึงแม้การทำแบบนี้จะโหดร้ายกับคนท้องไปหน่อย แต่เสี่ยวเชี่ยนไม่เคยสงสารคนที่วอนหาเรื่องตายอยู่แล้ว
ไม่มีใครให้เฝิงม่านม่านวางแผนมาจับพี่ใหญ่ อีกอย่างคนที่สมรู้ร่วมคิดก็ไม่ได้วางแผนจะให้เด็กเกิดมาตั้งแต่แรก ขนาดคนสมรู้ร่วมคิดยังใจโหดขนาดนี้ ก็อย่าโทษที่คนอื่นก็โหดร้ายเหมือนกัน
ผ่านพรุ่งนี้ไปเรื่องก็คงจบแล้วแหละมั้ง เธอก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตปกติเสียที เสี่ยวเชี่ยนวางสายจากพี่ใหญ่แล้วโทรหาอวี๋หมิงหลาง สายไม่ว่าง ไม่รู้คุยกับใครอยู่
“เชี่ยนเอ๋อ! มากินเก๋าลัด เพิ่งซื้อมารีบมากินตอนร้อนๆเร็ว!”
เจี่ยซิ่วฟางตะโกนจากด้านนอก เสี่ยวเชี่ยนขานรับแล้วออกไปกิน
ฤดูที่เกาลัดเพิ่งออกแบบนี้ของกินอย่างเกาลัดคั่วเป็นอะไรที่เข้ากับบรรยากาศมาก ในช่วงที่อากาศเย็นๆและยังไม่ถึงเวลาเปิดฮีทเตอร์แบบนี้ การได้กินเก๋าลัดร้อนๆก็ช่วยให้อบอุ่นขึ้น
เสี่ยวเชี่ยนตั้งใจแกะเก๋าลัด เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของแม่ที่จ้องมองมาอึกอักเหมือนมีเรื่องจะพูด
“มีอะไรเหรอแม่?”
หญิงสูงวัยคนนี้ปกติเก็บความลับไม่อยู่ วันนี้เกิดอะไรขึ้น?
เจี่ยซิ่วฟางถูมือ เม้มริมฝีปาก แต่ก็ยังไม่พูดอยู่ดี
เอ๋ ท่าทางจะมีเรื่องจริงๆ
เสี่ยวเชี่ยนยัดเก๋าลัดเข้าปาก กระพริบตาปริบๆ “คงไม่ได้รับงานการกุศลให้หนูอีกแล้วนะ? มีธุระก็รีบๆพูดตอนที่หนูยังอยู่บ้าน”
หลังจากที่คราวก่อนเธอคุยกับแม่ไป นับจากนั้นแม่เธอก็ไม่เที่ยวรับปากส่งเดชพวกญาติๆที่มาขอความช่วยเหลืออีกแล้ว
“ไม่ใช่ ไม่ได้มีอะไรจะให้แกทำหรอก มีหลายคนที่มาหาแต่ฉันก็บอกปัดไปหมดแล้ว” เจี่ยซิ่วฟังกำลังเรียบเรียงคำพูด เห็นลูกสาวนั่งกินอย่างสบายอกสบายใจเธอก็ร้อนใจ
ป้าวัยทองเก็บอาการไม่อยู่ ในที่สุดเจี่ยซิ่วฟางก็ทนไม่ไหวพูดออกมาตอนที่เสี่ยวเชี่ยนกินเก๋าลัดเม็ดที่สาม
