“โชคดีที่พี่สะใภ้ใหญ่หัวไว นี่ถ้าพ่อกับแม่เห็นได้เป็นเรื่องใหญ่แน่”
อวี๋หมิงหลางพูด แต่เขารู้สึกว่ามันแปลกๆชอบกล เบอร์โทรของแม่เขาถ้าจะสืบก็ไม่ยาก แต่เบอร์ส่วนตัวของพ่อเขาน่าจะอยู่ในระดับที่เป็นความลับมาก คนทั่วไปจะสืบเจอได้ไง?
เฝิงม่านม่านเป็นใครมาจากไหนกัน คนที่อยู่เบื้องหลังคือใครกันแน่?
“ห้ามให้พ่อกับแม่รู้เด็ดขาด ถ้ารู้ล่ะก็เรื่องนี้จบยากแน่ พอฉันเห็นสิ่งแรกที่นึกได้ก็คือมาปรึกษากับคุณเรื่องหาวิธีแก้ปัญหา และก็อยากฟังคุณอธิบายด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น”
ถึงในใจจะเจ็บปวด แต่พี่สะใภ้ใหญ่ก็ยังมีสติจัดการกับเรื่องนี้ ลบภาพพวกนั้นในโทรศัพท์ของพ่ออวี๋แม่อวี๋ทันที แสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกกับคนแก่ทั้งสองว่ามีธุระที่ที่ทำงาน หลังจากฝากเพื่อนเข้าเวรบ่ายแทนแล้วจึงรีบมาหาพี่ใหญ่
ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญเหมือนผู้หญิงทั่วไป ไม่ได้เอาเรื่องไปบอกพ่อแม่สามีเพื่อให้พวกท่านมาเข้าข้าง เธอเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งสามี ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนจำเป็นต้องใช้สติและการควบคุมอารมณ์เป็นอย่างมาก
“เจาเจา ขอบคุณที่คุณให้โอกาสผมได้อธิบาย!” พี่ใหญ่ซึ้งใจสุดๆ
“ก็แค่ให้โอกาส ไว้ฉันฟังเรื่องราวก่อนค่อยตัดสินใจ” พี่สะใภ้ใหญ่ขยับกรรไกรฉับๆ พี่ใหญ่รีบนั่งตัวตรงทันที
สายตาของพี่สะใภ้ใหญ่มองไปที่หน้าจอ แต่หูก็รอฟังพี่ใหญ่อธิบายอยู่
ความโกรธและความผิดหวังระหว่างเดินทางมาที่นี่จางหายลงไปมากหลังจากที่ได้เห็นเสี่ยวเชี่ยนกำลังจัดการเฝิงม่านม่านอยู่ น้องเล็กกับเสี่ยวเชี่ยนมาช่วยทั้งคู่ เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างให้ความสำคัญกับเรื่องนี้
เสี่ยวเชี่ยนถือเป็นคนที่พี่สะใภ้ใหญ่ค่อนข้างให้ความสำคัญ ดูจากการพูดคุยของเสี่ยวเชี่ยน เห็นได้ชัดเลยว่าเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่เชื่อว่าเฝิงม่านม่านจะท้องลูกของอวี๋หมิงลี่
แม้แต่คนฉลาดอย่างเสี่ยวเชี่ยนยังเลือกที่จะเชื่อพี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่จึงไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยว่าสามีเธอจะนอกใจ เธอเตรียมใจในกรณีที่เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดแล้ว พี่ใหญ่ถูกคนวางแผนให้ดูเหมือนเป็นการนอกใจ
พี่ใหญ่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ระหว่างที่เขาพูดนั้นทางด้านเสี่ยวเชี่ยนก็ดำเนินไปถึงช่วงสุดท้ายแล้ว เฝิงม่านม่านนอนหลับไปเรียบร้อย เสี่ยวเชี่ยนมีสีหน้าเคร่งเครียด บทสนทนาระหว่างเธอกับเฝิงม่านม่านคนนอกฟังแล้วดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เสี่ยวเชี่ยนวิเคราะห์ตามหลักการแล้วกลับพบปัญหา
สิบห้านาทีต่อมาเสี่ยวเชี่ยนก็มานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องทำงานของพี่ใหญ่ ทุกคนกำลังรอฟังบทสรุปจากเธอ เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ถามว่าพี่สะใภ้ใหญ่มาได้ยังไง เห็นได้ชัดว่าเธอเดาได้ว่าผู้สมรู้ร่วมคิดของเฝิงม่านม่านเป็นคนทำให้พี่สะใภ้มาถึงที่นี่ คนเจ้าเล่ห์พวกนี้วางแผนไว้หลายทาง ความรักของพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่ใหญ่เจอกับบททดสอบใหญ่เข้าแล้ว
เสี่ยวเชี่ยนรับกาแฟมาจากอวี๋หมิงหลาง บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดชนิดที่ถ้าเข็มตกก็ยังได้ยินเสียง สักพักเสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“ถึงแม้ความรู้สึกส่วนตัวของฉันจะไม่ค่อยเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง แต่จากข้อมูลที่ได้จากเฝิงม่านม่าน เรื่องตั้งท้องไม่ได้กุขึ้นมา อีกทั้งคืนนั้นก็…เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ”
พี่สะใภ้ใหญ่รู้สึกหน้ามืด เธอนั่งตัวแข็งอยู่ที่โซฟา
พี่ใหญ่เดือดจัด “จะเป็นไปได้ไง!?”
ถ้าเขาทำเรื่องอย่างว่าจริงๆทำไมจำอะไรไม่ได้เลย?
“คุณแน่ใจเหรอ?” อวี๋หมิงหลางเองก็รู้สึกว่ามันเหนือความคาดหมายไปหน่อย
“เมื่อกี้เขาถูกฉันพาเข้าสู่ห้วงกึ่งสะกดจิต คำพูดกับการแสดงออกทางสีหน้าของเขาเป็นเครื่องยืนยันว่าเขามั่นใจเรื่องเด็กในท้องมาก ถ้าคืนนั้นไม่เกิดเรื่องขึ้นจริงไม่มีทางมั่นใจขนาดนั้น”
“เขาอาจเป็นพวกแสดงละครเก่งหรือเปล่า?” เสี่ยวเฉียงไม่อยากยอมรับความจริง
“คนเราอาจพูดโกหกได้ แต่แววตาและน้ำเสียงไม่มีทางหลอกจิตใจข้างในได้หรอก จากประสบการณ์การรักษาของฉันที่มีมาหลายปี เขามั่นใจมากว่าคืนนั้นเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ และก็มั่นใจด้วยว่าเด็กคนนี้จะนำโชคดีมาให้เขา ถึงฉันจะรู้สึกว่ามันแปลกๆตรงไหนพิกล แต่ก็หาหลักฐานไม่ได้…”
เสี่ยวเชี่ยนพูดต่อไม่ไหว เธอรู้สึกว่ามันโหดร้ายเกินไป เวลานี้สีหน้าของพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ต่างแย่ด้วยกันทั้งคู่
บรรยากาศภายในห้องเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง สักพักพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน
“พาไปทำแท้ง” พี่ใหญ่พูด
“ให้เขาคลอดเด็กมาแล้วเอาไปตรวจ” พี่สะใภ้ใหญ่พูด
จากนั้นทั้งสองคนก็มองหน้ากัน พี่ใหญ่พูดด้วยความโมโห “เจาเจาคุณจะบ้าเหรอ? เขาวางแผนให้ผมติดกับขนาดนี้คุณยังจะให้เขาคลอดเด็กออกมาอีกเหรอ?! นอกจากอีจงกับอีกว้านผมไม่ยอมรับเด็กคนอื่นเป็นลูกหรอกนะ แบบนั้นมันเหมือนเสลดติดอยู่ที่คอ น่าขยะแขยงที่สุด”
เขายอมรับเฉพาะลูกที่เกิดจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น ผู้หญิงแบบนั้นมีอะไรเหมาะที่จะมีลูกให้เขา?
“คุณคิดว่าฉันไม่รู้สึกแย่ไม่ขยะแขยงเหรอ? ใครใช้ให้พวกเราเปิดโอกาสให้คนพวกนั้นเข้ามาฉวยได้ล่ะ? ตอนนี้ถ้าคุณพาเขาไปทำแท้ง เกิดทางนั้นเอามาเป็นจุดอ่อนเล่นงานคุณ คุณคิดว่าไม่เป็นไรแต่พ่อคุณล่ะจะทำไง? น้องชายทั้งสองคนของคุณอีก? ผู้ชายสามคนของครอบครัวเราใช่คนทั่วไปเหรอ? เคยนึกถึงอนาคตของพวกเขาทั้งสามคนไหม?”
พี่ใหญ่ฟังจบก็ทุบโต๊ะด้วยความโมโห เสี่ยวเชี่ยนกลับจับคำพูดบางคำของพี่สะใภ้ใหญ่ได้ พี่สะใภ้ใหญ่พูดว่า ‘พวกเราเปิดโอกาสให้คนพวกนั้นเข้ามาฉวย’ ไม่ใช่ ‘คุณ’ ก็แสดงว่าพี่สะใภ้ใหญ่เองก็เสียใจที่ตัวเองประมาท
“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนมาอย่างดี ต่อให้เราปล่อยให้เขาคลอดเด็กออกมา ยังไงก็มีผลกระทบอยู่ดี พวกเราต้องถ่วงเวลาหาทางแก้ไข” อวี๋หมิงหลางวิเคราะห์ตามความเป็นจริง เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า
“สิ่งที่ต้องรีบทำตอนนี้คือหาตัวการที่อยู่เบื้องหลัง พวกเราต้องรู้ให้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ต้องการเงินหรืออย่างอื่น เมื่อแน่ใจแล้วค่อยมาคุยเรื่องเด็กคนนี้ ถ้าอยากได้เงินก็ให้เงินไป แต่ถ้าเป็นอย่างอื่น—ค่อยว่ากัน”
เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้า เสี่ยวเฉียงพูดถูกอีกแล้ว
ทันใดนั้นพี่ใหญ่ก็หยิบกรรไกรบนโต๊ะขึ้นมาแล้วยื่นให้พี่สะใภ้ใหญ่
“ที่รัก ตัดเลยให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ผมจำไม่ได้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น และก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้—คุณอย่าเก็บความโกรธไว้ในใจ ถ้าไม่ไหวก็ตัดของผมเลยจะได้จบเรื่อง”
สีหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่ที่เหมือนจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกทำให้พี่ใหญ่ทำอะไรไม่ถูก สถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงเวลานี้น่าปวดหัวจริงๆ ถึงขั้นสติหลุดพูดเรื่องโง่ๆต่อหน้าน้องชายน้องสะใภ้ออกมา
พี่สะใภ้ใหญ่รับกรรไกรมาแล้วชูขึ้นด้วยความโมโห อวี๋หมิงหลางเห็นแบบนั้นก็รีบไปดึงเสี่ยวเชี่ยนออกมา
สถานการณ์ในตอนนี้ตึงเครียดมาก ทุกคนต่างต้องการระบายความเครียด พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ก็เช่นกัน
พี่สะใภ้ใหญ่ชูกรรไกรค้างในอากาศสักพัก อวี๋หมิงลี่ไม่หลบ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ขอยอมรับ เกิดในครอบครัวทหารต่อให้ไม่ได้เป็นทหารก็ต้องทำตามกฎของบ้าน กล้าทำกล้ารับ
ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องนี้ไปตอนมีสติหรือไม่ เขาก็ปัดความรับผิดชอบไม่ได้แล้ว หักหลังคู่ชีวิตตัวเองก็ต้องรับการลงโทษ
พี่สะใภ้ใหญ่ทิ้งกรรไกรแล้วร้องไห้ออกมา “ครอบครัวฉันถูกคนวางแผนทำลายขนาดนี้แล้ว ฉันตัดของคุณทิ้งมันเปลี่ยนแปลงความจริงได้เหรอ?”
พี่ใหญ่พอเห็นเธอร้องไห้ก็เข้าไปกอด ปากก็ขอโทษไม่หยุด
“เจาเจาอย่าเป็นแบบนี้สิ ผมผิดเองคนเดียว ถึงผมจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วผมพูดได้แค่ว่า ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากความประมาทของผม ในใจผมมีแค่คุณกับลูกนะ ผมไม่มีทางยอมรับเด็กคนอื่นเป็นลูกเด็ดขาด”
