เสี่ยวเชี่ยนถอดแว่นกันแดดออกด้วยท่าทางชิลด์ๆแล้วรับเบียร์มาจากฉิวฉิว จากนั้นก็ชนขวดกับเบียร์ในมือของเขา แล้วพูดขึ้น
“อยากถามฉันว่าจะสารภาพกับไป๋จิ่นยังไงดีใช่ไหม? อยากสร้างความทรงจำโรแมนติคให้เขา?”
ฉิวฉิวยิ้มฮี่ๆ สมกับเป็นประธานเชี่ยน ประหนึ่งมีญาณนิมิต!
“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาชอบแบบไหน อยากให้เขาเซอร์ไพร้ส์ ประธานเชี่ยนว่าทำไงดีถึงจะเหมาะ?”
เขากับไป๋จิ่นไม่ใช่รักแรกพบ เรียกได้ว่านานวันเข้าถึงก่อเกิดความรู้สึกดีๆให้กัน เพราะค่อยๆทำความรู้จักกันถึงได้รู้สึกว่าต่างฝ่ายต่างเหมาะสม
เพาะแคร์ถึงได้อยากสร้างความประทับใจ ช่วงหลายวันมานี้ฉิวฉิวอัดอั้นตันใจอยากสารภาพรักมาตลอด อยากให้ไป๋จิ่นที่ชีวิตก่อนหน้านี้เจอแต่ความลำบากได้มีความทรงจำที่สวยงาม
แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องมาถามประธานเชี่ยนแล้ว ถ้าพูดเรื่องวิเคราะห์คนไม่มีใครเก่งเท่าประธานเชี่ยนอีกแล้ว
เสี่ยวเชี่ยนดื่มเบียร์เย็นๆไปหลายอึกแล้วพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“นายจะพูดไงก็ได้ เท่าที่ฉันสังเกตดู ตอนนี้นายพูดอะไรไปเขาก็ตอบตกลงหมดแหละ”
ความรู้สึกที่สองคนนี้มีให้กันคนโง่ยังดูออก ตอนนี้ปัญหาอยู่แค่ว่าใครจะสารภาพก่อนก็เท่านั้น
ฉิวฉิวยิ้มกว้างออกมามีอาการเขินเล็กน้อย
“พูดยังไงก็ได้จริงเหรอ?”
“แน่นอน คำแนะนำเดียวที่ฉันจะให้นายก็คือ รีบบอกไปดีกว่าอย่ามัวแต่ช้า นายคงไม่อยากให้เขาสารภาพก่อนใช่ไหมล่ะ? เท่าที่ฉันวิเคราะห์นิสัยของไป๋จิ่น ถ้านายไม่พูด เขาต้องชิงพูดก่อนแน่”
คนนิสัยแบบนี้ไม่ใช่คนมารยาลีลาเยอะ เมื่อความรู้สึกมันเอ่อล้นย่อมเก็บกักไว้ไม่อยู่
ฉิวฉิวไม่มีทางที่จะปล่อยให้ไป๋จิ่นเป็นฝ่ายสารภาพเรื่องแบบนี้ก่อน ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย
ผู้ชายก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน!
“งั้นเดี๋ยวฉันจะไปสารภาพรักกับเขา!” เพื่อสร้างความกล้าให้กับตัวเอง ฉิวฉิวจึงกระดกเบียร์หมดขวด แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์แค่นี้ดูเหมือนจะยังมอบความกล้าให้เขาได้ไม่เท่าไร ครั้นแล้วเขาจึงดื่มอีก ขวดแล้วขวดเล่า
ในทะเล ถึงแม้ไป๋จิ่นจะกำลังว่ายน้ำอยู่ แต่สายตาก็จับจ้องไปยังคนที่อยู่บนฝั่ง สืออวี้ว่ายเข้าไปหาก็เห็นสายตาของไป๋จิ่น จึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
“ไป๋จิ่น เธออยากมีความทรงจำพิเศษไหม?”
“อะไรนะ?” ไป๋จิ่นได้สติ เธอมองสืออวี้ด้วยสายตาสงสัย
“ชอบก็บอกไปสิ ผู้หญิงจีบผู้ชายก่อนไม่เห็นแปลก สโลแกนของพวกเราก็คือชิงสารภาพก่อนที่เขาจะสารภาพ!”
บังอาจมาถีบเธอตกทะเล ก็ต้องป่วนแผนสารภาพรักของฉิวฉิวซะ ภูตจิ๋วในใจสืออวี้เอามือเท้าสะเอวหัวเราะร่า
คบกับประธานเชี่ยนมานานขนาดนี้ เธอย่อมฉลาดขึ้นมาบ้าง ฉิวฉิวไปถามอะไรประธานเชี่ยนเธอไม่รู้ แต่พอประธานเชี่ยนตอบกลับฉิวฉิวก็ดื่มเบียร์อย่างบ้าคลั่ง สืออวี้เดาว่าฉิวฉิวเตรียมจะสารภาพรักแล้ว
“ฉัน…ถ้าเขาปฏิเสธจะทำไงล่ะ?” ไป๋จิ่นนึกไม่ถึงว่าจะมีคนรู้ทันเธอ ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น
เธอไปสารภาพรักได้เหรอ?
ถึงฉิวฉิวจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายมาตลอด รสนิยมทางเพศของไป๋จิ่นก็ไม่เหมือนคนอื่นอยู่แล้ว แต่เธอกลับรู้สึกว่าเพศของฉิวฉิวไม่ใช่เรื่องสำคัญ เขาจะเป็นชายหรือหญิงก็ยังคงเป็นเขาอยู่ดี เห็นแล้วก็ชอบ ชอบจนถึงขนาดที่ว่าปิดบังไม่ได้แล้ว แค่เห็นเขาก็มีความสุขมาก
“ถ้าเขาปฏิเสธฉันให้กระเป๋าเธอใบนึงเลย! จริงๆนะ ไม่เชื่องั้นพวกเรามาพนันกัน!” เมื่อกี้สืออวี้เพิ่งแพ้พนันกระเป๋าให้ประธานเชี่ยน ตอนนี้ยังไม่ยอมแพ้
“ของที่พวกเธอพนันกันเงินเดือนอย่างฉันให้ไม่ได้หรอก” ไป๋จิ่นพูดไปตามตรง พวกเสี่ยวเชี่ยนเอะอะก็พนันกันด้วยกระเป๋าราคาแพง นั่นมันเงินเดือนเธอทั้งปีเลยด้วยซ้ำ
“ถ้าเธอถูกปฏิเสธนะฉันให้กระเป๋าเธอ แต่ถ้าเธอทำสำเร็จ ขอภาพถ่ายสุดสวีทของพวกเธอเป็นของแลกเปลี่ยนแล้วกัน ถึงตอนนี้ฉันจะไม่ได้เป็นนักวาดการ์ตูนอาชีพแล้ว แต่ถ้ามีเวลาฉันก็ชอบวาดเล่นๆ ฉันชอบเวลาเธอกับฉิวฉิวอยู่ด้วยกัน ขอรูปพวกเธอมาเป็นไอเดียหน่อย อีกหน่อยมีโอกาสฉันจะตีพิมพ์เรื่องราวความรักของพวกเธอออกมาเป็นการ์ตูนให้ดีไหม?”
ข้อเสนอนี้ดีมาก ไป๋จิ่นดวงตาเป็นประกาย
“งั้นให้ฉันเขียนบทได้ไหม?”
“ได้สิ ได้แน่นอน! ฉันวาดให้ เธอเป็นทั้งแม่แบบและก็คนเขียนบท ถ้าตีพิมพ์ในประเทศไม่ได้ฉันจะส่งไปเมืองนอก จะต้องขายดีถล่มทลายแน่นอน! ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ฉันยังอยากใส่ตัวการ์ตูนของพวกเราลงบนกล่องยาตัวใหม่ของที่บ้านฉันเลย ร้านน้ำของฉันก็เอารูปการ์ตูนพวกเธอไปแปะด้วยก็ได้นะ!”
ทั้งสองคนเห็นดีเห็นงามกัน แต่กลับไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด
ฉิวฉิวดื่มเบียร์ขวดแล้วขวดเล่า เบียร์มีระดับแอลกอฮอล์ต่ำปลุกความกล้าให้เขาไม่ขึ้น กลับทำให้อยากเข้าห้องน้ำด้วยซ้ำ
“ไม่ไหวละ ฉันต้องไปห้องน้ำ ดื่มเยอะไป…” ฉิวฉิวเอามือกุมท้องพลางมองหาห้องน้ำรอบๆ “ประธานเชี่ยน พวกเธออย่าเพิ่งฉวยโอกาสหนีไปตอนที่ฉันไม่อยู่นะ ฉันยังมีเรื่องต้องพูดกับลิลลี่!”
เสี่ยวเชี่ยนโบกมือเป็นการบอกว่าไปเข้าห้องน้ำให้สบายใจเถอะ
ผู้ที่มีภาวะบกพร่องในกระบวนการรับรู้เรื่องเพศเป็นตายก็ไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้หญิง ซึ่งก็แสดงออกได้จากรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ
อย่างเช่น ไปทะเลก็ยืนยันจะไม่ลงน้ำ เพราะไม่อยากใส่ชุดว่ายน้ำของผู้หญิง แต่ก็ไม่ยอมเผยให้เห็นเรือนร่างของตัวเอง
ไปเข้าห้องน้ำก็จะไม่เลือกห้องน้ำที่แยกหญิงแยกชายอย่างชัดเจน ส่วนใหญ่จะเลือกห้องเดี่ยวที่ปิดมิดชิด ซึ่งก็คือห้องแบบที่ใช้ได้ทั้งชายและหญิง นั่นก็หมายความว่าฉิวฉิวไปเข้าห้องน้ำต้องขับรถออกไปไกลมาก
พอนึกถึงว่าอีกเดี๋ยวจะได้สารภาพรัก ฉิวฉิวก็อารมณ์ดีสุดๆ
ก่อนหน้านี้เส้นทางรักมีแต่อุปสรรคขวากหนาม ในที่สุดก็ได้พบคนที่ฟ้าลิขิต ฟังจากที่ประธานเชี่ยนพูด ลิลลี่ก็ดูมีใจให้เขาอยู่ งั้นต่อไปจะได้ลงเอยกันจริงจังหรือเปล่านะ…
ฉิวฉิวถึงขนาดคิดไปว่า ถ้ามีโอกาสจะไปจดทะเบียนสมรสกันที่ต่างประเทศ จากนั้นทั้งสองคนก็จะช่วยกันเก็บเงินซื้อบ้าน ตอนนี้กิจการของเขาเพิ่งเริ่มต้น ทุกอย่างกำลังไปได้สวย ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยเป็นเศรษฐี แต่ก็ให้ชีวิตที่สงบสุขกับลิลลี่ได้ ถ้าชีวิตลงตัวไปรับเด็กมาเลี้ยงก็ไม่เลวเหมือนกัน
อนาคตช่างสวยงามอะไรแบบนี้
เขาไม่ไปห้องน้ำสาธารณะที่อยู่ริมชายหาด ช่วงหลายวันมานี้เขามาแถวนี้บ่อยจึงชินกับเส้นทางแล้ว ขับรถไปห้านาทีก็จะไปถึงโรงพยาบาลริมหาด ห้องน้ำของที่นั่นไม่แบ่งแยกชายหญิง
หลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้วฉิวฉิวก็ใส่กางเกงเรียบร้อย ตอนที่กำลังจะผลักประตูออกไปเขาก็ได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากด้านนอก ทำให้เขาหยุดชะงัก
เสียงนี้ทำไมมันเหมือนเสียงพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา?
พี่คนนี้ก็คือผู้ช่วยพ่อ พ่ออยู่ไหนพี่ก็อยู่ที่นั่น แต่คนพวกนี้ไม่อยู่ที่บ้านเกิดมาทำอะไรที่เมืองหลิน?
“พี่ว่าเรื่องของลุงจะปิดฉิวฉิวอยู่เหรอ? อยู่เมืองเดียวกันเลยนะจะไม่เจอกันเหรอ?”
บทสนทนาด้านนอกทำให้มือฉิวฉิวคาอยู่ที่ประตู มีเรื่องอะไรปิดบังเขาอยู่?
“ช่วยไม่ได้ รักษาโรคนี้ต้องมาที่นี่เท่านั้น ไม่งั้นก็ต้องไปเมืองนอก แต่แกก็รู้นี่หว่าว่าฉิวฉิวอยู่นี่ ลุงไม่วางใจเรื่องฉิวฉิว”
โรคอะไร? ฉิวฉิวอึ้ง
ในสมองเหมือนมีภาพตอนที่พ่อมาไล่ตามจับเขาพร้อมรำพึงรำพันบางอย่าง
ฉิวฉิว พ่อป่วย พ่อเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว หรือว่า…?!
ไม่ ไม่ มันไม่ใช่เรื่องจริง ตาแก่นั่นเล่ห์เหลี่ยมเยอะจะตาย นี่คงเป็นแผนที่คิดมาแล้วอย่างดี จงใจมาพูดให้เขาได้ยินสินะ?
อืม จะต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!
