เฮดโฟนของผมเชื่อมต่อกับอนาคตได้! My Headphones Can Connect to the Future - ตอนที่ 44

ชูหยุนซีผงะ

 

ถ้าไม่ใช่ซูฟ่านพูดเตือนความจำ เธอก็เกือบจะมีภาพลวงตาว่าเธอคบกับซูฟ่านอยู่

 

เหมือนมีหมอกควันปกคลุมใบหน้าของเธอ

 

ในความเป็นจริงถ้าเป็นไปได้เธอก็ต้องการสร้างความสัมพันธ์กับซูฟ่าน

 

แต่ตอนนี้เธอยังคงอยู่ในแวดวงบันเทิง วงการนี้ยุ่งยากเกินไปเธอกลัวว่าซูฟ่านจะหึงจนบ้าคลั่งหลังจากคบกัน

 

นอกจากนี้แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการใส่ใจกับชูเทียนฉี แต่ความ ‘ดูแล’ ของชูเทียนฉีก็ยังคงรบกวนชีวิตของเธอ

 

เธอไม่ต้องการให้ซูฟ่านเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

ซูฟ่านสังเกตเห็นว่าชูหยุนซีไม่มีความสุข เขาจ้องไปที่ใบหน้าของชูหยุนซีและถามเธอว่ามีอะไรหรือเปล่า

 

ชูหยุนซีส่ายหัวและมองดูเวลา

 

มันดึกมากแล้ว เธอควรจะกลับบ้านและไปพบกับชูเทียนฉีในวันพรุ่งนี้จากนั้นเธอจะเข้าร่วมกองถ่ายเพื่อถ่ายทำ

 

ซูฟ่านรู้ว่าคำพูดของเขาเองที่ทำให้ชูหยุนซีไม่พอใจ แต่เขาไม่รู้ว่าชูหยุนซีโกรธเพราะเขาไม่ได้สร้างความสัมพันธ์หรือเพราะอย่างอื่น

 

บรรยากาศระหว่างทางกลับค่อนข้างหดหู่

 

ในความเป็นจริงซูฟ่านไม่ได้ต่อต้านเรื่องการคบกัน

 

ท้ายที่สุดแล้วความโชคดีของการได้คบกับชูหยุนซีเปรียบได้กับการถูกลอตเตอรี่

 

แต่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขายังไม่เพียงพอ

 

วันรุ่งขึ้นซูฟ่านมารับชูหยุนซีตามเวลาที่ตกลงกัน

 

แม้ว่าอารมณ์ของชูหยุนซีจะยังคงดีมาก แต่เขาก็รู้สึกว่าชูหยุนซีมีความรู้สึกห่างเหินจากเขา

 

สิ่งนี้ทำให้ซูฟ่านรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

 

เขาได้พูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ควรทำให้ชูหยุนซีไม่พอใจหรือเปล่า?

 

นอกจากนี้เพื่อนกันก็ควรไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างหรือการรักษาระยะห่างระหว่างเพื่อนที่เป็นเพศตรงข้ามของเขาไม่ถูกต้องหรือ?

 

เขารู้สึกอึดอัดใจตลอดทางและในที่สุดก็มาถึงสถานที่นัดพบ ซูฟ่านรู้สึกว่าเขาได้รับการช่วยเหลือ

 

ชูเทียนฉีเชิญทั้งสองไปพบกันที่บ้านพักของเขา

 

เมื่ออยู่ที่ประตูแถวคนรับใช้ก็ทักทายพวกเขา

 

คนรับใช้ข้างในอายุไม่มากและพวกเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากหลังจากได้เห็นชูหยุนซี

 

ชูหยุนซีปฏิบัติต่อคนรับใช้ทุกคนอย่างสุภาพและยิ้มแย้มเสมอ

 

ซูฟ่านตกตะลึงเมื่อเขามองไปที่ใบหน้าของชูหยุนซี มันสวยงามและน่าหลงใหลจริง ๆ

 

อย่างไรก็ตามรอยยิ้มของเธอเริ่มหยุดนิ่งทันทีที่เธอเห็นชูเทียนฉี

 

มุมปากที่เชิดขึ้นค่อย ๆ เรียบเสมอกันและความอ่อนโยนในดวงตาของเธอก็หายไป

 

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

 

ชูเทียนฉียืนอยู่ในห้องโถงโดยใช้มือไพล่หลังส่วนจ้าวเมื่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

 

“อืม”

 

ชูหยุนซีไม่มีเรื่องไร้สาระอื่นใด เธอพูดอย่างเย็นชาจากนั้นเดินไปที่ชูเทียนฉีและหยุดหลังจากห่างจากอีกฝ่ายไปประมาณสามเมตร

 

“วันนี้มีอะไรกับฉันล่ะ?”

 

“มันเป็นแค่การทานอาหารเท่านั้น”

 

ชูเทียนฉีกล่าว

 

ชูหยุนซียิ้มอย่างเย็นชา

 

“มื้ออาหารหมูวันนี้เป็นวันเกิดของนายใช่ไหม?”

 

ชูเทียนฉีสั่นสะท้านไปทั่วใบหน้า

 

ลูกสาวที่ไม่ให้อภัยเขามานานขนาดนี้แต่ก็ยังจำวันเกิดเขาได้!

 

ชูหยุนซีมอบของขวัญที่เธอเตรียมไว้ให้ชูเทียนฉีเมื่อนานมาแล้วซึ่งเป็นเข็มขัดหนังของแบรนด์หรู

 

ชูเทียนฉีถือเข็มขัดไว้ในมือและไม่ขยับไปชั่วขณะและไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

 

“เธอจำได้จริงหยุนซี ขอบคุณ…”

 

ก่อนที่เขาจะกล่าวขอบคุณจบชูหยุนซีก็ขัดจังหวะเขา

 

“ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณ เหตุผลที่ฉันจำวันเกิดของนายได้อย่างชัดเจนก็เพราะว่าฉันจำวันนั้นตอนที่ฉันอายุหกขวบได้”

 

“สำหรับเข็มขัดเส้นนี้เป็นของขวัญที่แม่เตรียมไว้ให้ตอนนั้น แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อนายกลับถึงบ้านฉันก็ตื่นขึ้นมาและวิ่งออกไปเล่นแล้วเห็นแม่ที่เต็มไปด้วยความโกรธ เธอโยนเข็มขัดเส้นนี้ลงในถังขยะ”

 

“โอ้แน่นอนเข็มขัดเส้นนี้ไม่ใช่ของเมื่อก่อนฉันเพิ่งเจอแบบที่คล้ายกันมาก”

 

ชูหยุนซีหวังที่จะลงโทษหัวใจของอีกฝ่ายด้วยทุกคำพูดทำให้ชูเทียนฉีซึ่งสงบเยือกเย็นมาโดยตลอดมีร่องรอยของความอับอายและความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา

 

“เอาล่ะไปกินข้าวกันเถอะ ท่านประธานชูน่าจะพร้อมแล้วใช่ไหม?”

 

ซูฟ่านเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

 

ชูเทียนฉีไม่พูดอะไรและเดินไปข้างหน้าโดยใช้มือไพล่หลัง

 

แต่คนรับใช้กลับเดินไปคุยกับชูหยุนซีอย่างกระตือรือร้น

 

“คุณหนูแม้ว่าท่านประธานชูจะไม่ได้บอกคุณ แต่อาหารที่เขาจัดในวันนี้ล้วนเป็นอาหารโปรดของคุณตั้งแต่เด็กเลย!”

 

คนรับใช้มองไปที่ชูเทียนฉีด้วยความชื่นชม

 

ในสายตาของเธอ ชูเทียนฉีเป็นเทพเจ้าที่ร่ำรวยมากและลูกสาวของเขาก็เก่งมาก

 

แม้ว่าพ่อและลูกสาวจะมีความขัดแย้งกัน แต่ชูเทียนฉีก็รู้ตัวที่จะกลับใจ นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

 

“จริงเหรอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันชอบกินอะไร”

 

ชูหยุนซีกล่าวอย่างเย็นชา

 

เมื่อเธอเดินไปที่โต๊ะอาหาร ชูเทียนฉีก็ได้เตรียมอาหารที่เหมาะกับความชอบของชูหยุนซี

 

เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชูเทียนฉีจะจำสิ่งที่เธอชอบกินเมื่อหลายปีก่อนได้

 

“นั่งลงสิ”

 

หลังจากความไม่พอใจในตอนนี้ ชูเทียนฉีก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อยและเสียงของเขาก็เล็กลงเช่นกัน

 

ต่อหน้าชูหยุนซี เขาจะไม่มีวันใช้อำนาจ

 

“ไม่คิดเลยว่าคุณชูจะจำได้ว่าฉันชอบกินอะไร ถ้าคุณทำเร็วกว่านี้ฉันคิดว่าครอบครัวคงจะมีความสุขกว่านี้และมันจะไม่เป็นเหมือนในวันนี้”

 

ก่อนที่ชูเทียนฉีจะเริ่มอะไร ชูหยุนซีได้โจมตีอีกครั้ง

 

“ใช่ หยุนซีฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน กับสิ่งที่ฉันทำผิดในอดีต…”

 

“คุณรู้จักคำขอโทษด้วยหรือ? ชูเทียนฉีผู้ยิ่งใหญ่ยังรู้จักคำขอโทษอยู่งั้ยหรือ?”

 

บทสนทนาระหว่างทั้งสองทำให้บรรยากาศกลับมาอึดอัดอีกครั้ง

 

แต่ซูฟ่านไม่ได้หยุดเธออีกต่อไป เขารู้ว่าถ้าชูหยุนซีไม่ปล่อยความโกรธออกไปเธอก็จะไม่มีสันให้อภัยชูเทียนฉี

 

“ฉันหิวมากแล้วประธานชู ฉันขอกินอาหารเลยได้ไหม?”

 

“กินเถอะ..”

 

ชูเทียนฉีอ่อนแอเหมือนเสือป่วย

 

เหงื่อบนหน้าผากของจ้าวเมิ่งไหลออกมา

 

ชูเทียนฉีคือใคร?

 

หากมีคนอื่นทำตัวแบบนี้ต่อหน้าชูเทียนฉีหัวของเขาคงจะมีรูบานไปแล้วในเวลานี้

 

แต่วันนี้ชูเทียนฉีไม่แสดงอาการโกรธเลย

 

แน่นอนว่าไม่ว่าผู้คนจะมีอำนาจมากแค่ไหนพวกเขาก็มีจุดอ่อน

 

และชูหยุนซีเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของชูเทียนฉี

 

หลังจากกินไม่กี่คำชูหยุนซีก็อิ่ม

 

ชูเทียนฉีต้องการพูดสักสองสามคำแต่เขาก็แทบขาดอากาศหายใจด้วยสายตาเย็นชาของชูหยุนซี

 

ชูหยุนซีมองไปรอบ ๆ อย่างเหม่อลอยจากนั้นก็จับจ้องไปที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังด้านข้างของห้องนั่งเล่น

 

เธอลุกขึ้นยืนและเดินไปที่รูปภาพบนผนัง

 

มันเป็นภาพครอบครัวของพวกเธอ

 

ตอนนั้นพี่สาวของเธอยังมีชีวิตอยู่

 

เห็นภาพพี่สาวและรอยยิ้มที่มีความสุขของแม่ในปีนั้น

 

ไฟในใจของชูหยุนซียิ่งลุกใหญ่ขึ้น

 

เธอตะคอกอย่างเย็นชา

 

“โอ้ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่คุณไม่ได้ทะนุถนอมมันเลยเพื่อเงิน เพื่ออำนาจและผู้หญิงคนอื่น แล้วทิ้งเราสามคนไว้นายคิดว่ามันคุ้มค่าไหม?”

 

“ดูรูปพี่สาวของฉันสิ เธอหัวเราะอย่างมีความสุขถ้าไม่ใช่เพราะนาย เธอก็น่าจะเป็นเหมือนฉันตอนนี้ มีสุขภาพแข็งแรงมีอนาคตที่รอคอยแต่ทั้งหมดนี้พังพินาศเพราะนาย! นายมีคุณสมบัติอะไรที่ต้องได้รับการยกโทษและนายมีคุณสมบัติอะไรที่จะให้ฉันให้อภัยนาย!”

 

“รู้ไหม? ฉันเห็นพี่สาวของฉันตายต่อหน้าฉันและฉันยังเห็นฝันหัวของเธอที่ขาดออกมา! และทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาย!”

 

ชูเทียนฉีรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

 

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของชูหยุนซีการแสดงออกของชูเทียนฉีก็ค่อย ๆ ดูเจ็บปวด

 

การตายของลูกสาวคนโตเป็นสิ่งที่เขาโทษตัวเองมากที่สุด

 

ถ้าเขาไม่โลภที่จะหาเงิน ครอบครัวของเขาจะไม่แตกสลายและลูกสาวคนโตของเขาจะไม่ตาย

 

ถึงแม้ว่าชูหยุนซีจะไม่ได้พูดออกมา ชูเทียนฉีก็จะไม่มีวันให้อภัยตัวเองในชีวิตนี้

 

เขายืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ และมองไปที่ชูหยุนซี

 

จากนั้นก็งอเข่าและกลายเป็นคุกเข่า!