เฮดโฟนของผมเชื่อมต่อกับอนาคตได้! My Headphones Can Connect to the Future - ตอนที่ 30

หลังจากอารมณ์ของชูเทียนฉีผันผวนไปชั่วขณะมันก็กลับมาปกติอีกครั้ง

 

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของซูฟ่าน ชูเทียนฉีก็ยิ้มเล็กน้อย

 

“ใช่ ถ้าฉันเชื่อใจเธอโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ลูกสาวของฉันก็อาจโดนหลอกให้คบกับคนแปลก ๆ ก็ได้”

 

“โอ้ แล้วฉันก็พลาดเรื่องหนึ่งไป เธอรู้ได้อย่างไรว่าชูหยุนซีเป็นลูกสาวของฉัน ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้นะ”

 

ชูเทียนฉีถามซูฟ่าน

 

ซูฟ่านที่ยังคงโกรธอยู่ตอนนี้ก็ถูกชูเทียนฉีดักอีกครั้ง

 

“ขออภัยด้วยนี่เป็นธุระส่วนตัวของฉัน ขอไม่ออกความเห็น”

 

ซูฟ่านไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับชูเทียนฉีอีกต่อไป เขาต้องการออกไปหลังจากพูดจบ

 

ซูฟ่านที่ดูน่าสงสัยกลายเป็นบุคคลอันตรายในสายตาของชูเทียนฉี

 

สิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนี้มันแปลกเกินไป

 

แม้แต่ชูเทียนฉีก็ไม่สามารถเชื่อได้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นในความเป็นจริง

 

ทันทีที่ซูฟ่านเดินไปที่ประตู ประตูก็ถูกผลักให้เปิดออก

 

ฉูหมิงยุนยืนอยู่ที่ประตูด้วยใบหน้าที่จริงจัง

 

“หยุดเขา”

 

ชูเทียนฉีพูดเสียงแหบ

 

ตอนที่ “เชิญ” ซูฟ่านมา ชูหมิงยุนได้รับคำสั่งให้ทดสอบว่ากังฟูของซูฟ่านมีประสิทธิภาพเพียงใดและเขายังไม่ได้เอาจริง

 

เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่สนใจซูฟ่านแล้ว ฉูหมิงยุนก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพอีกต่อไป

 

แม้ว่าซูฟ่านจะเป็นคนที่มีศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังมีเวทมนตร์แปลก ๆ อยู่ด้วย

 

แต่เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำของประเทศ

 

แน่นอนว่าจ้าวเมิ่งซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ชูเทียนฉีในตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

 

อีกทั้งทักษะของเขาก็ยังดีกว่าฉูหมิงยุนและเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปด้วย

 

แต่ฉูหมิงยุนปฏิเสธเรื่องนั้น

 

ด้วยอายุที่เท่ากันมีเจ้านายคนเดียวกันและเจ้านายคนเดียวกันนี้ก็ให้จ้าวเมิ่งอยู่เหนือกว่าตัวเองทั้งในแง่ของชื่อเสียงและเงินเดือนประจำปี?

 

แม้แต่ชูเทียนฉีก็อยู่ข้างจ้าวเมิ่งมากกว่า

 

ถ้าเขาสามารถจัดการซูฟ่านต่อหน้าเจ้านายได้ ฉูหมิงยุนก็จะเป็นคนที่ทำงานได้ดีมากกว่า!

 

ในไม่ช้าฉูหมิงยุนก็เริ่มโจมตีซูฟ่าน

 

ซูฟ่านค่อย ๆ หันหลบการโจมตีของอีกฝ่าย

 

“ฉันไม่อยากสู้อีกแล้ว ออกไปให้พ้น”

 

ซูฟ่านพูดอย่างหงุดหงิด

 

เขาแค่ต้องการออกไปโดยเร็วที่สุด เขาไม่ต้องการให้ชูเทียนฉีสังเกตตัวเองอีกแม้แต่น้อย

 

แต่ฉูหมิงยุนผู้เก็บกดก็ไม่ให้โอกาสซูฟ่านหลบหนี

 

ตอนแรกซูฟ่านเพียงแค่หลบ แต่เมื่อเห็นฉูหมิงยุนไร้ยางอายซูฟ่านก็โกรธเป็นเช่นกัน

 

ฉูหมิงยุนต่อยที่หน้าอกของซูฟ่านด้วยกำปั้นหนัก ซูฟ่านยื่นมือข้างหนึ่งออกไปเพื่อป้องกันจากนั้นใช้มืออีกข้างทุบอย่างไร้ความปราณี

 

แคร่ก!

 

แขนของฉูหมิงยุนหักทันที งอไป 45 องศาโดยซูฟ่าน

 

ด้วยความตกใจฉูหมิงยุนขมวดคิ้วและถอยหลังไปสองก้าวรักษาระยะห่างจากซูฟ่าน

 

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาเจ็บแบบนี้คงต้องกรีดร้องแล้ว

 

แต่ฉูหมิงยุนเพียงแค่สบถและเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผากของเขา

 

“ออกไปซะ ฉันบอกแล้วว่าไม่อยากสู้อีกแล้ว”

 

“หยุดเขา”

 

เมื่อเห็นว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาได้รับบาดเจ็บ ชูเทียนฉีก็ไม่ได้รู้สึกกังวลแต่อย่างใด แต่กลับออกคำสั่งจากด้านข้าง

 

ฉูหมิงยุนบ้าคลั่งลากแขนที่หักและกระดูกที่โผล่ออกมาเพื่อโจมตีซูฟ่านต่อไป

 

เขาต้องยอมรับว่านี่คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ซูฟ่านเคยพบมา

 

แม้ว่าเขาจะหักแขนของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็สามารถเล่นกับซูฟ่านได้อีกหลายรอบ

 

แต่สถานการณ์โดยรวมได้รับการตัดสินไปแล้ว ฉูหมิงยุนทำได้แค่กำลังดิ้นรน

 

ซูฟ่านพบโอกาสเหมาะ ๆ และเขาก็เหยียดขาออกไปหักขาของฉูหมิงยุนอย่างแรง

 

แขนข้างหนึ่งและขาข้างหนึ่งถูกหัก แต่ซูฟ่านกลับได้รับบาดเจ็บที่ผิวหนังเพียงเล็กน้อย

 

และอาการบาดเจ็บที่ผิวหนังเหล่านี้ก็หายในทันที

 

รูม่านตาของชูเทียนฉีหดตัวลงอย่างรวดเร็ว

 

ทุกคนในตอนนี้นึกไม่ออกเลยว่านี่คือสัตว์ประหลาดชนิดไหน?

 

ฉูหมิงยุนต้องการต่อสู้กับซูฟ่านต่อ

 

แต่ขาของเขาและสูญเสียกำลังที่จะต่อสู้และล้มลงกับพื้น

 

ฉูหมิงยุนรู้ว่าเขาจบแล้ว อีกฝ่ายหักแขนและขาของเขาแม้ว่าเขาจะหายดีแต่มันก็จะมีผลกระทบ

 

นี่เป็นการโจมตีที่ร้ายแรงสำหรับเขาและที่แย่กว่านั้นคือเขาพยายามอย่างเต็มที่แล้วแต่ก็ยังล้มเหลวในการทำร้ายซูฟ่าน

 

ซูฟ่านมองไปที่ฉูหมิงยุนที่ล้มลงบนพื้นและเดินไปที่ประตู

 

แม้ว่าฉูหมิงยุนจะล้มลงกับพื้นแต่เขาก็ยังพยายามหยิบปืนพกออกมาจากกระเป๋ากางเกง

 

ตราบใดที่เขาสามารถยิงผู้ชายคนนี้ได้…

 

แต่จากนั้นซูฟ่านก็เคลื่อนตัวไปข้างหลังฉูหมิงยุน

 

เขาเตะฉูหมิงยุนที่หัวและฉูหมิงยุนก็ตกอยู่ในอาการโคม่าทันที

 

หลังจากคว้าปืนซูฟ่านก็ชี้ปากกระบอกปืนไปที่ชูเทียนฉี

 

จ้าวเมิ่งตอบสนองอย่างรวดเร็วและมายืนอยู่ตรงหน้าชูเทียนฉีโดยถือปืนไว้ในมือ

 

ปกป้องเจ้านายของแม้ว่าจะต้องตายก็ตาม!

 

นี่เป็นหลักเกณฑ์พื้นฐานที่สุดสำหรับเขาในฐานะผู้คุ้มกัน

 

“ฉันบอกว่าปล่อยฉันไป ฉันไม่อยากทำร้ายใคร!”

 

“ยิงเขา”

 

ชูเทียนฉีออกคำสั่งและจ้าวเมิ่งก็เหนี่ยวไก

 

กระสุนพุ่งตรงไปที่ซูฟ่าน

 

หากปืนนี้โดนหัวของซูฟ่านก็จบ ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถในการรักษาที่แข็งแกร่งแค่ไหนเขาก็ต้องตายอยู่ดี

 

อย่างไรก็ตามเมื่อกระสุนบินออกไปในอากาศก็ปะทะกำแพงด้านหลังซูฟ่าน

 

ส่วนซูฟ่านก็หายตัวไปแล้ว

 

“ฉันบอกว่าฉันไม่ต้องการทำร้ายพวกคุณ ทำไมต้องบังคับฉันอีก!”

 

ซูฟ่านได้ย้ายไปที่ด้านข้างของชูเทียนฉีในทันทีและเล็งปืนไปที่หัวของชูเทียนฉี

 

ด้วยดวงตาสีแดงเหมือนสัตว์ร้ายเขาส่งเสียงคำรามและตั้งคำถามกับชูเทียนฉี

 

อะไรเนี่ย?!

 

ชูเทียนฉีและจ้าวเมิ่งต่างก็โง่งม

 

ชายหนุ่มคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า? ทำไมถึงมีความเร็วแบบนี้!?

 

การแสดงออกของจ้าวเมิ่งนั้นยอดเยี่ยม ใบหน้าของเขากระตุกอย่างผิดธรรมชาติเหมือนเป็นตะคริว

 

นี่เป็นครั้งเดียวในรอบหลายปีที่ศัตรูถึงตัวชูเทียนฉีได้อย่างง่ายดาย

 

เขาได้สู้กับปรมาจารย์มาหลายคนซึ่งอีกฝ่ายมีพลังมากกว่าซูฟ่านแต่ในท้ายที่สุดเขาก็ชนะการต่อสู้ได้

 

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซูฟ่านที่สามารถเคลื่อนไหวได้ในทันทีแบบนี้ จ้าวเมิ่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเฝ้าดูเจ้านายของเขาถูกจับ

 

“เธอเยี่ยมมาก”

 

ชูเทียนฉีพูดอย่างใจเย็น

 

แม้ว่าเขาจะถูกซูฟ่านจับเป็นตัวประกัน แต่เขาก็รู้สึกว่าซูฟ่านจะไม่ฆ่าคนอย่างผลีผลาม

 

นอกจากนี้การฆ่าเขาจะไม่ส่งผลดีต่อซูฟ่านด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวในสถานการณ์นี้

 

“หยุดพล่ามไร้สาระแล้วปล่อยฉันไป!”

 

ซูฟ่านพยายามสงบสติอารมณ์ แต่เสียงของเขายังคงแหบและสั่น

 

ปืนของจ้าวเมิ่งเล็งไปที่ซูฟ่านแม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ก็ตาม

 

แต่เขาไม่มีทางอื่น

 

“ใจเย็น ๆ แล้วมาคุยกันเถอะ”

 

ชูเทียนฉีกล่าว

 

ซูฟ่านหัวเราะด้วยความโกรธ

 

แม่งบ้ามาก ตอนนี้พอหมดหวังที่จะให้ลูกน้องหยุดฉันก็อยากจะพูดดี ๆ กับฉันเรอะ

 

คนอย่างชูหยุนซียังเกลียดเขา นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

 

ซูฟ่านรู้ดีว่าถ้าเขาไม่พูดกับชูเทียนฉีในวันนี้ แม้ว่าเขาจะจากไปตอนนี้แต่ก็จะมีปัญหามากมายในอนาคต

 

ยิ่งกว่านั้นปืนของจ้าวเมิ่งไม่เร็วเท่าการเทเลพอร์ตของเขาและซูฟ่านก็ไม่ได้กังวลอะไรเลย

 

เขาหัวเราะสองสามครั้งและโยนปืนในมือให้ไกลจากเขา

 

“ตามที่คุณต้องการ มาเริ่มการสนทนาสุดแสนจะดีกันเถอะ”

 

ซูฟ่านมองไปที่ชูเทียนฉีโดยไร้ความเกรงกลัว