เฮดโฟนของผมเชื่อมต่อกับอนาคตได้! My Headphones Can Connect to the Future - ตอนที่ 28

ซูฟ่านเป็นคนที่มีความสามารถในการรับมือกับน้ำตาของหญิงสาวน้อยมาก

 

เขารีบหยิบทิชชู่ออกมาและยื่นให้ชูหยุนซี

 

“คุณ…อย่าร้องไห้เลย!”

 

แปะ…แปะ…

 

คำปลอบของซูฟ่านไร้ประโยชน์สุด ๆ และชูหยุนซีก็ร้องไห้มากขึ้นเรื่อย ๆ

 

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ในวงการบันเทิงเหรอ?”

 

“ฉันชอบร้องเพลงน่ะ ดนตรีก็เหมือนกับชีวิตของฉัน ฉันยังอยากมีส่วนร่วมในผลงานเพลงดี ๆ ซักสองสามเพลงเพื่อให้ผู้คนจดจำฉันได้ตลอดไป”

 

เมื่อพูดถึงความฝันชูหยุนซีก็ร้องไห้น้อยกว่าตอนแรก

 

เธอเช็ดน้ำตา

 

“ถูกต้องนี่คือเหตุผลที่คุณอยู่ในวงการบันเทิงไง! บางทีคุณอาจจะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย เชื่อมั่นในความตั้งใจเดิมของคุณและเลิกสนเรื่องสิ่งที่คุณคิดว่ายุ่งเหยิง ผมเชื่อว่าคุณจะประสบความสำเร็จแน่นอน!”

 

“จริงเหรอ…แวดวงนี้จะประสบความสำเร็จได้ด้วยการทำงานหนักจริงเหรอ”

 

“ทำไมล่ะ! คุณเคยประสบความสำเร็จมาก่อนนี่! มันแค่เพราะจุดเริ่มต้นของคุณมันสูงเกินไป เพราะงั้นตอนนี้ความสำเร็จใด ๆ ก็ไม่ได้อยู่ตรงหน้าคุณไง! คุณมักจะคิดถึงโอกาสที่เสียไป ผมขอแนะนำให้คุณนึกถึงด้านดี ๆ ของมัน! ไม่ต้องห่วงนะ มาเถอะผมจะปกป้องคุณเอง!”

 

ซูฟ่านยิ้ม

 

คำพูดของเขาทำให้ชูหยุนซีรู้สึกอบอุ่น

 

เธอมีความรู้สึกปลอดภัยอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อนเพราะขาดความรักจากพ่อมาตั้งแต่เธอยังเด็ก

 

หลังจากตอบรับต่อคำขอของชูหยุนซีและเพื่อปลอบโยนเธอ ซูฟ่านก็พาเธอไปที่ร้านบาร์บีคิวอีกครั้ง

 

พวกเขาสองคนรู้สึกแน่นมากหลังจากกินอาหารตอนดึก

 

มันดึกแล้วเขาจึงไปส่งชูหยุนซีที่บ้านแต่ตัวเขาไม่สามารถกลับไปที่หอพักได้แล้วในตอนนี้

 

แม้ว่าวันนี้หวังฟู่กุยจะมาทำให้เรื่องมันวุ่นวาย แต่ก็ยังมีเรื่องดี ๆ จากเรื่องร้าย ๆ เหมือนกัน

 

เพราะเรื่องหวังฟู่กุยวันนี้ทำให้ชูหยุนซีและเขาได้เปิดใจกันมากขึ้น

 

“ภารกิจเปลี่ยนอนาคต ‘จับกุมหวังฟู่กุย’ เสร็จสิ้นแล้วและโฮสต์ได้รับรางวัล: การรักษาระดับเทพ”

 

ดูเหมือนว่าคังหมินฟูจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเรียบร้อย แต่การรักษาระดับเทพนี้หมายความว่าไง?

 

คราวนี้ระบบไม่ได้ให้คำแนะนำทักษะใด ๆ เลยเหรอ?

 

ไม่กี่วินาทีต่อมาซูฟ่านก็รู้สึกคันเล็กน้อยที่แขนของเขา เขายกแขนขึ้นก็เห็นว่าแขนของเขาที่มีรอยขีดข่วนและรอยฟกช้ำในบางแห่งระหว่างการต่อสู้ในตอนนี้มีอาการคันและกำลังรักษาตัวเอง

 

เพียงไม่กี่วินาทีแผลที่แขนของเขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์

 

มันวิเศษมาก!

 

ทักษะนี้ทำให้ซูฟ่านนึกถึงฮีโร่ที่สามารถรักษาตัวเองได้

 

ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในจินตนาการของเขาร่างหนึ่งก็ดึงประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ปืนจ่อเข้าที่ขมับของซูฟ่าน

 

“ใคร?!”

 

ซูฟ่านไม่กล้าขยับและถามอย่างระมัดระวัง

 

ชายคนดังกล่าวขึ้นมาบนรถ

 

“ขับรถออกไป! ขับไปข้างหน้า!”

 

น้ำเสียงทุ้มต่ำไร้ความเมตตา

 

ปืนจ่ออยู่บนหัวของเขา ซูฟ่านจึงไม่ได้ขัดขืน

 

เขาสตาร์ทรถและขับไปข้างหน้าตามคำสั่งของอีกฝ่าย

 

รถขับออกจากชุมชนบ้านของชูหยุนซีและไปถึงสถานที่ที่มีประชากรเบาบางอย่างช้า ๆ

 

ซูฟ่านมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาของเขา

 

“อย่าขยับไม่งั้นไอนี่จะระเบิดหัวนายแน่!”

 

ทันทีที่เสียงของบุคคลนั้นลดลงซูฟ่านที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับก็หายไปทันที!

 

ชายคนนี้ตกตะลึงอยู่สองสามวินาที แต่โชคดีที่เขาไหวตัวทันแล้วรีบไปที่ที่นั่งคนขับเพื่อหยุดรถและลงจากรถทันที

 

เขาเพิ่งเปิดประตูรถก็มีร่างสีดำปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในพริบตา

 

เขาถูกชกเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรง

 

เลือดไหลออกจากจมูก

 

“นายเป็นใคร?”

 

ซูฟ่านถามอย่างรวดเร็ว

 

“บอสของเราต้องการพบคุณ ตามฉันไปสิ”

 

“บอส?”

 

“ไปเดี๋ยวก็รู้เอง”

 

ชายคนนั้นเช็ดเลือดออกจากจมูกของเขาและพูดตอบ

 

ซูฟ่านสบถอย่างเย็นชา

 

อย่าคิดว่าจะสามารถคุกคามซูฟ่านคนนี้ได้ด้วยแค่การใช้ปืน

 

ตอนนี้ซูฟ่านมีทักษะกังฟูที่ยอดเยี่ยมและความสามารถในการรักษาตัวเอง สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือซูฟ่านสามารถเทเลพอร์ตได้ทันทีด้วย

 

ปืนน่ะไม่น่ากลัวสำหรับเขาเลย

 

เหตุผลที่เขาไม่ทำอะไรในตอนแรกเพราะเขากลัวว่าจะทำเสียงเอะอะในย่านที่อยู่อาศัยมากเกินไปและกลัวว่าชูหยุนซีจะเข้ามาเกี่ยวข้อง

 

ปากกระบอกปืนชี้ไปที่ซูฟ่านอีกครั้ง

 

ระหว่างเสียงสนั่นเหมือนสายฟ้าและกระสุนพุ่งออกไป ซูฟ่านก็ได้เคลื่อนย้ายไปข้างหลังบุคคลนั้น

 

เขาตีที่หลังคออีกฝ่ายเพื่อกะให้อีกฝ่ายสลบ

 

อย่างไรก็ตามซูฟ่านก็ต้องตกใจเพราะคน ๆ นี้ จู่ ๆ ก็หลบในจังหวะที่เขากำลังจะถูกตี

 

ความเร็วในการตอบสนองสุดยอด! ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนกัน!

 

ชายคนนั้นหันกลับมาเผชิญหน้ากับซูฟ่านด้วยหมัด

 

อีกฝ่ายเอื้อมมือไปรับฝ่ามือของซูฟ่าน

 

แต่ซูฟ่านไม่ได้แสดงความอ่อนแอเมื่อถูกรับหมัดไว้ เขาก็ชกท้องของคู่ต่อสู้ด้วยอีกหมัดหนึ่ง

 

อีกฝ่ายรับหมัดของซูฟ่านได้แต่ใบหน้าของเขากระตุกสองสามครั้งโดยไม่รู้ตัว

 

“คุณซู มากับฉันสิ”

 

“ไปเลยไป ไอลุงบ้า!”

 

เมื่อเห็นว่าพวกเขาทั้งคู่หยุดชะงัก ซูฟ่านก็เอียงศีรษะไปข้างหลังและกระแทกเข้าที่ใบหน้าของฝ่ายตรงข้าม

 

ปึง!

 

ทั้งสองถอยห่างออกไปและทั้งคู่ก็ปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด

 

การโจมตีของซูฟ่านไม่เบาเลย จมูกของชายคนนั้นถูกกระแทกโดยตรงกับกระดูกใบหน้าของเขาจนเปลี่ยนเป็นสีแดงและเลือดก็ค่อย ๆ ไหลออกมา

 

อย่างไรก็ตามหน้าผากของซูฟ่านก็บวมแดงแต่ก็กลับมาเป็นปกติหลังจากนั้นไม่กี่วินาที

 

รูม่านตาของอีกฝ่ายก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นก็รู้ว่าซูฟ่านนั้นผิดปกติจริง ๆ

 

ในความเป็นจริงเขาวางแผนที่จะเชิญซูฟ่านไปพบบอสของเขาอย่างสุภาพ

 

แต่บอสขอให้เขาทดสอบทักษะของซูฟ่านไว้ล่วงหน้า

 

ซูฟ่านยังต้องการใช้ประโยชน์จากการตกตะลึงของคู่ต่อสู้และทันทีที่เขากำลังจะขยับไหล่ของเขาก็ถูกรั้งเอาไว้

 

เมื่อมองกลับไปด้านหลัง เขาก็เห็นชายที่แข็งแกร่งสูงกว่าสองเมตรกำลังยืนอยู่ด้านหลัง

 

“คุณซูวุ่นวายจริง ๆ”

 

ก่อนที่ซูฟ่านจะตอบสนองชายร่างแข็งแกร่งคนนั้นก็หยิบผ้าออกมาและเอาไปปิดไว้บนใบหน้าของซูฟ่าน

 

หลังจากดิ้นรนอยู่พักหนึ่งซูฟ่านก็สลบไป

 

ชายร่างสูงคนนั้นไม่กล้าที่จะผ่อนคลายและเอาเชือกออกเพื่อรัดซูฟ่านอย่างแน่นหนา

 

“ฉันไม่ได้บอกนายเหรอว่าอย่าแทรกแซงงานของฉัน?”

 

ชายที่กำลังต่อสู้กับซูฟ่านพูดกับชายร่างใหญ่ด้วยความไม่พอใจ

 

“ฉูหมิงยุน ฉันหวังว่านายจะเข้าใจว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานและเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่จำเป็นต้องแข็งกระด้างใส่กันหรอก”

 

“โอ้ เมื่อไหร่กันที่ฉันให้นายเรียกชื่อฉันได้”

 

เมื่อเห็นการยั่วยุของฉูหมิงยุน ชายร่างใหญ่ก็ไม่คิดทะเลาะกับเขา

 

เขาโยนซูฟ่านไปที่เบาะหลังของรถจากนั้นก็หยิบผ้าทำความสะอาดเปียกออกมาสองสามผืนแล้วส่งให้ฉูหมิงยุนเช็ดใบหน้าของเขา

 

ชายร่างใหญ่ดึงประตูกลับเข้าไปในรถ

 

“ฉันมาที่นี่ตามคำสั่งของประธานชู เขาบอกว่านายไม่สามารถเอาชนะคุณซูได้”

 

หลังจากนั้นชายร่างใหญ่ก็ขับรถออกไปเอง

 

ประโยคนี้ดูเหมือนธรรมดา แต่มันเป็นการดูถูกฉูหมิงยุนอย่างมาก!

 

ฉูหมิงยุนจะไม่รู้สึกโกรธเลยหากคนอื่นเป็นคนพูด แต่ถ้ามาจากปากของจ้าวเมิ่ง ฉูหมิงยุนแทบจะระเบิด!

 

“ไอ้เชี่ยเอ้ย บ้าอะไรของแกวะ!”

 

ฉูหมิงยุนเช็ดเลือดออกจากใบหน้า เขาโยนผ้าทำความสะอาดเปียกลงไปที่พื้นแล้วเหยียบด้วยเท้าของเขาอย่างแรง

 

ในรถซูฟ่านมี่ควรจะสลบเป็นเวลาสองหรือสามชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาหลังจากถูกโปะยาเพียงห้านาทีเพราะความสามารถในการฟื้นตัวของเขา

 

ในขณะนี้เขาจ้องมองไปที่ด้านหลังศีรษะของจ้าวเมิ่งและคิดว่าจะเอาชนะผู้ชายคนนี้และหลบหนีได้อย่างไร

 

“คุณซู คุณตื่นเร็วไปไหม?”

 

น้ำเสียงของจ้าวเมิ่งประหลาดใจมาก

 

อย่างไรก็ตามซูฟ่านก็รู้สึกประหลาดใจมากเพราะจ้าวเมิ่งรู้ตัวว่าเขาตื่นขึ้นมาโดยไม่ต้องหันหลังกลับมามอง

 

คนนี้น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญของแท้