เฮดโฟนของผมเชื่อมต่อกับอนาคตได้! My Headphones Can Connect to the Future - ตอนที่ 23

เมื่อได้ยินข่าวจากครูใหญ่ซูฟ่านก็กลายเป็นโง่ เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคังหมินฟูพบเขาได้อย่างไร

เขาไม่ได้ทิ้งข้อมูลใด ๆ ในตอนนั้นและแม้แต่รถก็ถูกเปลี่ยนระหว่างทาง คังหมินฟูคนนี้มีความเหนือธรรมชาติมากเกินไปแล้วมั้งถึงสามารถรู้ได้ว่าเขาเป็นนักนักศึกษาของมหาลัยธุรกิจมอร์ตู

แม้ว่าคังหมินฟูต้องการขอบคุณซูฟ่าน แต่ซูฟ่านก็ยังรู้สึกกังวลในใจ

มันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับคนที่ร่ำรวยและมีอำนาจเหล่านี้ในการค้นหาคนธรรมดา ดูเหมือนว่าเขาจะต้องคิดให้ดีกว่านี้ในอนาคต

“อาจารย์ใหญ่ผมก็แค่ช่วยแม่ของเขา…เรื่องขอบคุณนี่ไม่จำเป็นต้อง…”

ซูฟ่านพยายามกล่าวปฏิเสธ

“ไม่ ไม่ซูฟ่าน เธอไม่รู้หรือว่ามหาลัยของเราต้องการสร้างอาคารใหม่มาโดยตลอด แต่เงินทุนมีจำกัดและแผนก็ติดขัด แต่คังหมินฟูคนนี้เป็นคนใจบุญมาก”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้อาจารย์ใหญ่ก็เลียริมฝีปากของเขา ความสง่างามของเขาลดลงฮวบและเขาก็มองไปที่ซูฟ่านด้วยสายตาอ้อนวอน

“นี่…ฉันอยากติดต่อคังหมินฟูมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถเข้าถึงบุคคลที่มีอำนาจเช่นนี้ได้ แต่เธอช่วยแม่ของเขาไว้ ถ้าเธอสามารถพบเขาและพูดถึงสิ่งที่โรงเรียนของเรา…เฮ้ นักศึกษาซูฉันคิดว่าเธอเข้าใจที่ฉันพูดถึง”

ครูใหญ่มองไปที่ซูฟ่านด้วยรอยยิ้ม เขาเหมือนสุนัขจิ้งจอกแต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนกับนกอินทรีหัวโล้นด้วย

“นี่…ผมว่ามันน่าอายที่จะพูดแบบนั้นนะครูใหญ่…”

ซูฟ่านกลืนน้ำลาย ครูใหญ่คิดใช้ประโยชน์จากความโปรดปรานของซูฟ่านเพื่อทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อตัวเองงั้นหรือ? มันชั่วร้ายเกินไป!

เมื่อเห็นว่าซูฟ่านต้องการปฏิเสธครูใหญ่จึงขัดขวางสิ่งที่ซูฟ่านต้องการจะพูดทันที

“ไม่มีอะไรต้องอาย เธอเพียงแค่พูดถึงบางสิ่งที่โรงเรียนของเราต้องการสร้างในขณะสนทนากัน เธอก็รู้ว่าเธอได้ช่วยชีวิตคนในครั้งนี้ เธอเป็นคนชอบธรรมฉันจะจัดการประชุมชมเชยเธอทั้งมหาลัยเพื่อยกย่องคุณและฉันสัญญาว่าเธอจะสามารถไปสู่ระดับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในมหาลัยของเราได้โดยตรง เธอก็รู้ถึงข้อดีของการเป็ยนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในภาควิชาของเราใช่ไหม?”

ครูใหญ่เสนอข้อเสนอที่น่าสนใจมากออกมา

ในอนาคตตราบเท่าที่คุณสมัครงานด้วยประกาศนียบัตรระดับสูงกว่าปริญญาตรีของมหาลัยธุรกิจมอร์ตู โอกาสในการรับเข้างานของคุณจะดีขึ้นอย่างมากและค่าตอบแทนก็จะดีมาก

นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องยากมากสำหรับการสอบเข้าเป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาของมอร์ตู เกรดของซูฟ่านอาจถือเป็นนักเรียนชั้นนำในชั้นเรียนแต่ก็ยากมากที่จะเข้าเป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในภาควิชานี้และเขามั่นใจน้อยกว่า 50% เสียอีก

“เป็นยังไง ตอนนี้ให้ฉันโทรหามิสเตอร์คังเลยไหม?”

เมื่อเห็นซูฟ่านลังเลเล็กน้อยครูใหญ่ก็ไล่ตามชัยชนะทันที

ก่อนที่ซูฟ่านจะตอบ โทรศัพท์ของอาจารย์ใหญ่ได้ถูกโทรออกไปแล้ว

“เอาล่ะ มิสเตอร์คังบอกว่าจะมารับเธอที่มหาลัยตอนสี่โมงเย็นวันนี้ เธอไม่จำเป็นต้องไปเรียนตอนบ่ายแล้วกลับไปที่หอพักเพื่อแต่งตัวเถอะ และที่สำคัญคือเธอต้องไปพบมิสเตอร์คัง อย่าทำให้เสียหน้าโรงเรียนของเรา”

บ่ายสี่โมงคังหมินฟูก็มาถึงประตูมหาลัยธุรกิจมอร์ตูตรงเวลา รถโรลส์ – รอยซ์จอดอยู่ที่ประตูโรงเรียทำให้มันดึงดูดสายตาที่อยากรู้อยากเห็นและอิจฉานับไม่ถ้วนไปโฟกัสที่รถคันนี้

อย่างไรก็ตามเมื่อซูฟ่านขึ้นรถทุกคนที่รู้จักซูฟ่านก็ต้องตกใจ ไม่มีใครคิดว่าเด็กยากจนจะได้ขึ้นรถคันนี้!

หลี่หนานและเฮต้าประหลาดใจมากจนขากรรไกรของพวกเขาแทบจะหลุด

“นายเห็นไหม? คน ๆ นั้นคือซูฟ่านใช่ไหม?”

หลี่หนานถามด้วยความประหลาดใจ

เฮต้าพยักหน้าชุดสูท ทรงผม และ หุ่นนั่นคือซูฟ่านแน่นอน

“เขา…เมื่อเร็ว ๆ นี้เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?””

หลี่หนานยังไม่ฟื้นสติ

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของรถโรลส์รอยซ์ เฮต้าก็มีสายตาซับซ้อนยิงกว่าสายตาของหลี่หนาน

เกิดอะไรขึ้น?

เขาไม่สามารถทนสงสัยได้อีกต่อไป เฮต้าต้องหาคำตอบ

ในรถโรลส์รอยซ์ซูฟานและคังหมิงฟูนั่งอยู่เบาะหลัง

ในตอนนี้ซูฟ่านรู้สึกประหม่ามากกว่าตอนที่ได้พบอาจารย์ใหญ่เสียอีก เขาไม่เพียงแต่นั่งตัวตรงแต่เขายังหายใจอย่างระมัดระวังอีกด้วย

“นักศึกษาซู เธอดูกังวลมาก”

คังหมินฟูกล่าว

“ครับ…ก็นิดหน่อยครับ”

เมื่อซูฟ่านได้ยินอีกฝ่ายพูดเขาก็หันหน้ากลับไปตอบคังหมินฟูอย่างสุภาพ

คังหมินฟูคนนี้ดูเหมือนอายุสี่สิบหรือห้าสิบปี เขาไม่ได้ดูเจ้าเล่ห์เหมือนนักธุรกิจคนอื่น ๆ เขาดูซื่อสัตย์และใจดีซึ่งสอดคล้องกับสภาพแวดล้อมส่วนตัวของเขาที่แพร่กระจายให้โลกภายนอกรับรู้

แม้ว่าเขาจะดูซื่อสัตย์แต่ดวงตาของเขาก็หนักแน่นกว่าคนทั่วไป นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขากล้าเปิดโปงนักธุรกิจใจดำมากมายขนาดนี้

“ไม่เป็นไรนักศึกษาซูฉันเชิญเธอวันนี้เพื่อขอบคุณที่เธอช่วยแม่ของฉัน”

หลังจากพูดคังหมินฟูก็ยื่นมือออกมา

ซูฟ่านรีบเอื้อมมือไปจับมือคังหมินฟู

“แค่ทำเรื่องเล็กน้อยเองครับ”

ซูฟ่านกล่าวอย่างสุภาพ

แต่ในสายตาของคังหมินฟูแล้วนี่จะนับเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ?

เด็กชายอายุ 19 ปีล้มนักเลงสามคนด้วยมือเปล่าและส่งแม่ของเขาไปโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยและหลังจากทำสิ่งต่าง ๆ เช่นนี้แล้วเขาก็จากไปโดยไม่ทิ้งชื่อเอาไว้

ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเขาที่จำหมายเลขป้ายทะเบียนและพบว่าเส้นทางของรถในวันนั้นถูกจอดไว้ที่มหาลัยธุรกิจมอร์ตู คังหมินฟูกลัวคงไม่ได้เจอผู้มีพระคุณคนนี้ไปตลอดชีวิต

“นักศึกษาซูนี่คือรางวัลของเธอ”

หลังจากพูดจบเจ้าตัวก็หยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าของเขาซึ่งเขียนไว้ 10 ล้านหยวน

เมื่อมองไปที่เช็คแม้ว่าจะมีจำนวนมากและน่าดึงดูด แต่ซูฟ่านก็ไม่กล้าที่จะจับมัน

“ประธานคังคุณสุภาพเกินไป เงินจำนวนนี้มากเกินไปผมไม่สามารถรับได้”

ซูฟ่านไม่ได้ช่วยคนเพื่อเงินตั้งแต่แรกและระบบก็ได้ให้รางวัล GTR แก่เขาแล้วและเขาก็พอใจแล้ว

เมื่อเห็นว่าซูฟ่านไม่ยอมรับคังหมินฟูก็ไม่ทำอะไร

เขาถอนหายใจและชื่นชมตัวตนของซูฟ่านมากยิ่งขึ้น

“พ่อหนุ่ม แม่ของฉันเจอคนที่ดีจริง ๆ ถ้าเธอไม่ได้พบคุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้คังหมินฟูก็แทบจะร้องไห้และนั่นทำให้เห็นได้ว่าเขาเป็นลูกที่กตัญญูแค่ไหน

ซูฟ่านไม่รู้จะปลอบคังหมินฟูได้อย่างไรและรีบเปลี่ยนเรื่องและถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของศัตรู

ท้ายที่สุดคนเหล่านั้นก็ได้เห็นทักษะการเคลื่อนย้ายของซูฟ่านแล้ว และเขาก็รู้สึกกังวล

คังหมินฟูเช็ดน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมา

“พวกนั้นถูกจัดการแล้ว”

“ถูกจัดการ…คุณจัดการกับพวกเขาแล้วเหรอ?”

“ใช่ คังหมินฟูจะไม่คดโกงคนดีแต่จะไม่ไว้หน้าคนเลว”

คังหมินฟูพูดด้วยความเกลียดชัง

“พวกเขาพูดอะไรไหม?”

“พูดว่าอะไรงั้นเหรอ?”

คังหมินฟูมองไปที่ซูฟ่านด้วยความงงงวย

ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นคงไม่มีโอกาสได้พูดเกี่ยวกับการได้เห็นซูฟ่านเทเลพอร์ตก่อนที่พวกนั้นจะถูกจัดการ

เรื่องนี้ทำให้ซูฟ่านรู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์

คังหมินฟูยังคงต้องการมอบเช็คนี้ให้ซูฟ่านแต่ซูฟ่านก็ยังคงปฏิเสธ

“ถ้าเธอไม่ต้องการฉันก็จะไม่บังคับเธอ แต่ถ้าคุณต้องการมันในอนาคตเธอสามารถไปหาฉันได้ ฉันจะสั่งเรื่องนี้ไว้ที่บริษัทภายใต้ชื่อของฉัน ประตูของ บริษัทเราจะเปิดอยู่เสมอ ตราบเท่าที่เธอไปที่บริษัทแล้วแจ้งชื่อของเธอ เธอจะได้รับการดูแลระดับวีไอพีทันทีและเข้าถึงบริการและผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของ บริษัทได้ฟรี นอกจากนี้หากเธอต้องการเธอสามารถมาทำงานที่บริษัทของเราได้โดยตรงหลังจากสำเร็จการศึกษา! ฉันจะจัดตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเธอพร้อมเงินเดือนประจำปีหนึ่งล้านหยวน!”

คังหมินฟูพูดอย่างใจกว้าง