เฮดโฟนของผมเชื่อมต่อกับอนาคตได้! My Headphones Can Connect to the Future - ตอนที่ 14

ตอนเที่ยงหลังจากซูฟ่านพาเฮต้าและหลี่หนานไปทานอาหาร เขาก็วางแผนที่จะเปิดบัญชีที่ตลาดหลักทรัพย์

เมื่อออกจากหอซูฟ่านก็เห็นรถของเขาจอดอยู่ข้างถนน เขาต้องการที่จะปลดล็อกรถเขาหยิบกุญแจออกมาแต่เขาก็กำลังเดินตามหลี่หนานและเฮต้า ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาขับรถหรู ๆ แบบนี้คงดูแย่ไปหน่อย

“รถคันนี้เป็นรถของใครกัน มันจอดอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว”

หลี่หนานมองไปที่ปอร์เช่ 911 และพูดด้วยความอิจฉา

เฮต้ายักไหล่ “ฉันเดาว่ามันเป็นของคนรวยรุ่นที่สองในมหาลัย พวกเขามีรถในมือมากจะตายและพวกเขาอาจลืมรถคันนี้ไปแล้ว”

หลี่หนานและเฮต้าถอนหายใจด้วยกัน ถ้าพวกเขาสามารถนั่งในรถคันนี้ด้วยกันได้ล่ะก็คงจะดี

ซูฟ่านต้องการเชิญเพื่อนที่ดีของเขามานั่งรถคันใหม่ของเขา แต่หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วซูฟ่านก็ไม่กล้าทำเช่นนั้น

เขาไม่อยากอวดเพื่อความไร้สาระแล้วสักพักการอวดก็นำไปสู่ผลลัพธิ์ที่เลวร้ายอะไรแบบนั้น ผลกำไรจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไป

“นายสามคนกำลังทำอะไรอยู่รอบ ๆ รถคันนี้?”

เสียงที่น่าเกลียดดังขึ้นข้างหลังพวกเขาทั้งสามคนและคน ๆ นั้นก็คือหยางเหวินปอนั่นเอง

หลังจากเรื่องลอตเตอรีหลี่หนานก็เกลียดหยางเหวินปอมากขึ้นและเขาไม่ได้พูดกับหยางเหวินปอมาสองวันแล้ว

เขาทำให้หยางเหวินปอไร้ตัวตนและมองอีกฝ่ายเหมือนอากาศ

“ไม่มีอะไรก็แค่รถคันนี้ดูสวยดี”

เฮต้าตอบ

หยางเหวินปอยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากและวางมือบนหน้าอกของเขา

“งั้นเหรอ ๆ รถคันนี้เป็นของเพื่อนฉันเอง”

“เพื่อนของนายเหรอ เพื่อนของนายคนไหนกัน?”

ซ.ูฟ่านอดไม่ได้ที่จะถามกลับหลังจากได้ยินเรื่องนี้

หยางเหวินปอมองไปที่ซูฟ่านด้วยความรู้สึกเหนือกว่า “นายไม่รู้จักหรอก เพื่อนของฉันหลายคนเป็นพวกคนรวยรุ่นสอง ฉันเคยเห็นเพื่อนของฉันขับรถคันนี้และฉันก็นั่งรถแบบนี้อยู่บ้าง”

ซูฟ่านเลิกคิ้วเขามองไปที่ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของหยางเหวินปอและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หัวเราะ

หลี่หนานและเฮต้าไม่เชื่อเรื่องไร้สาระของหยางเหวินปอมานานแล้วและไม่มีใครพูดอะไร

“ทำไมไม่เชื่อฉันเหรอ? วันหนึ่งถ้าเพื่อนของฉันว่างฉันจะขอยืมรถของเขามาขับเล่น”

หยางเหวินปอเห็นว่าทุกคนไม่สนใจเขา เขาก็รีบกล่าวเสริม

ซูฟ่านกระแอมในลำคอ “งั้นเหรอ พวกเรายังมีธุระอยู่เอาไว้เราค่อยคุยกันที่ห้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วกัน”

หลังจากนั้นซูฟ่านก็พาหลี่หนานและเฮต้าจากไปและโดยไม่หันกลับไปมอง

หยางเหวินปอมองไปที่ด้านหลังของพวกเขาทั้งสามคน เขารู้สึกเศร้าเพราะถูกผู้คนในหอพักเมินและความเกลียดของเขาที่มีต่อซูฟ่านก็รุนแรงขึ้น

เขาเพียงแค่หันศีรษะและต้องการไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อบุหรี่หนึ่งซองแต่เขาก็ชนเข้ากับแขนของใครบางคน

“เชี่ยนี่! ไม่มีตารึไงวะ! แม่งเจ็บนะเว้ย”

หยางเหวินปอแตะที่ดั้งจมูกของเขาและพูดอย่างโกรธ ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองไป ด้านหน้าก็เห็นชายร่างใหญ่รูปร่างอ้วนสูงกว่า 1.9 เมตรยืนอยู่ ด้านหลังชายร่างอ้วนก็มีคนยืนอยู่ห้าหรือหกคนที่มีลักษณะคล้ายนักเลงและคนที่อยู่ข้างหลังพวกนั้นคือถังเว่ยอดีตแฟนสาวของหยางเหวินปอ

หยางเหวินปอเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาหนีช้าเกินไปคนอ้วนตรงหน้าเขายื่นมือออกมาและคว้าผมของเขาไว้

“พี่ พี่ช่วยบอกทีว่ามีอะไรหรือเปล่า…”

หยางเหวินปอถามด้วยเสียงสั่น

“ให้พูดเหรอ? เอาคอมพิวเตอร์ของน้องสาวฉันคืนให้เธอซะ!”

ชายร่างอ้วนที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายถังเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

บอกว่าเป็นพี่ชายของถังเว่ยแต่จริง ๆ แล้วมันก็คือหมาที่แอบหลงรักถังเว่ยเท่านั้น

เมื่อเขาได้ยินว่าพวกนี้มาทวงโน้ตบุ๊ค หยางเหวินปอก็ตื่นตระหนกมากขึ้น ใบหน้าของเขาซีดด้วยความตกใจ

ถังเว่ยเดินไปหาหยางเหวินปอด้วยความโกรธและตบเขา

“หยางเหวินปอเงินหนึ่งหรือสองพันหยวนที่นายยืมจากฉันก่อนหน้านี้บวกกับเงินที่ฉันใช้ไปเมื่อเราคบกันฉันไม่สนใจอีกต่อไป แต่โน้ตบุ๊คนั่นรีบคืนมาให้ฉันมันมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับฉัน!”

ถังเว่ยจ้องไปที่หยางเหวินปอและพูด

ใบหน้าของหยางเหวินปอฝั่งซ้ายกลายเป็นสีแดงและบวม แถมผมของเขาถูกดึงโดย ‘พี่ชาย’ ของถังเว่ยนี่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดมาก

เขาขมวดคิ้วและไม่กล้ามองไปที่ถังเว่ยโดยตรง

“หมายถึงอะไรน่ะถังเว่ย อย่าทำแบบนี้หลังจากเราเลิกกันสิมันไม่ดีหรอกนะ”

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระกับฉัน ฉันไม่อยากพูดกับคุณจริง ๆ คืนโน้ตบุ๊คให้ฉันแล้วเราก็จะไม่มีอะไรยุ่งเกี่ยวกัน!”

ในตอนแรกถังเว่ยคิดว่าผู้ชายที่ขี้เหร่และเตี้ยอย่างหยางเหวินปอรู้จักกับคนรวยรุ่นที่สองจริง แต่หลังจากออกเดทกับเขาเธอก็รู้ว่าทุกอย่างเป็นของปลอมและแม้แต่เงินสำหรับเปิดห้องของทั้งคู่ก็มาจากถังเว่ย

เมื่อต้องเผชิญกับผู้เสแสร้งอย่างหยางเหวินปอ ถังเว่ยก็รู้สึกขยะแขยงอย่างมากเธอแค่ต้องการเอาโน้ตบุ๊คคืนพร้อมกับข้อมูลสำคัญของเธอ จากนั้นเธอก็จะขัดเส้นระหว่างเธอกับหยางเหวินปอให้ชัดเจน และไม่ยุ่งกับเขาอีกตลอดไป

“อย่าเพิ่งรีบสิวะ! เดี๋ยวฉันจะจ่ายคืนให้หลังจากนี้อีกครึ่งเดือน!”

แม้ว่าหยางเหวินปอจะมีความรู้สึกผิดแต่เขาก็ยังมีใบหน้าที่หนา

ทันทีที่คำพูดของเขาจบลงเขาก็ได้รับหมัดที่ใบหน้าของเขา หมัดนี้ทำให้จมูกของหยางเหวินปอแตกและเลือดก็ไหลออกมาจากจมูกของเขา

“ไอ้โง่สุภาพกับน้องสาวของฉันด้วย!”

พี่ชายของถังเว่ยบีบคางของหยางเหวินปอและพูด

“พี่ พี่ครับ ผมรู้ ผมรู้ว่าผมผิด ผมผิดเอง หยุดตีผมเถอะ”

หยางเหวินปอถูกทุบตีจนน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา

ถังเว่ยรู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อเห็นท่าทางของเขา เธอจ้องมองหยางเหวินปออย่างขยะแขยงจากนั้นก็ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

“คืนโน้ตบุ๊คให้ฉันเดี๋ยวนี้”

“ฉัน…ฉันทำมันหาย…”

ทันทีที่หยางเหวินปอพูดจบถังเว่ยก็เดินมาคว้าคอเสื้อหยางเหวินปออย่างรุนแรง

“หายไปไหน! หายไปไหนก็ไปหามาให้ฉันสิ! ไม่งั้นฉันจะถลกหนังนาย!”

เมื่อดูท่าทีของถังเว่ยแล้วมันคงมีสิ่งสำคัญอยู่ในโน้ตบุ๊คเครื่องนั้น ถ้าโน้คบุ๊คเครื่องนั้นเอากลับมาไม่ได้หยางเหวินปอก็คงซวยหนัก

หยางเหวินปอตกใจมากจนขาอ่อนแรงเมื่อถังเว่ยตะโกนว่ามีรูปถ่ายของพ่อของเธออยู่ในโน้ตบุ๊คก่อนที่เขาจะเสียชีวิต หยางเหวินปอตระหนักได้ว่าเขาสร้างภัยพิบัติเข้าแล้ว

“อย่าเพิ่งกังวล…จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ทำมันหาย ฉันขายมันไปแล้วโน้ตบุ๊คอยู่ที่ Electronic City ตอนนี้ข้อมูลในนั้นอาจจะยังอยู่ที่นั่น…”

หยางเหวินปอรีบบอกความจริงเพื่อชดเชยความผิด แต่ถังเว่ยกลับร้องไห้

เมื่อเห็นน้องสาวของเขาร้องไห้ ‘พี่ชาย’ ของถังเว่ยก็เริ่มกังวล

น้ำตาของถังเว่ยและความหึงหวงที่มีต่อหยางเหวินปออดีตแฟนของถังเว่ยนั่นก็พียงพอที่จะทำให้เขาต้องระบายความโกรธ

เขาจับหยางเหวินปอแล้วเหวี่ยงลงกับพื้นจากนั้นเตะเขาหลายครั้ง

พวกลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาก็รีบลงมือตาม

“ตีมัน ฆ่ามันให้ฉัน!”

เพื่อแสดงความเป็นลูกผู้ชายของเขาต่อถังเว่ย ‘พี่ชาย’ ของถังเว่ยก็ตะโกนออกมา

ความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดความสนใจของซูฟ่านและคนอื่น ๆ ตอนแรกพวกเขาไม่เห็นว่าหยางเหวินปอกำลังถูกทุบตีและพวกเขาก็ยังคงเฝ้าดูด้วยความตื่นเต้นจากในระยะไกล

หลังจากที่ได้เห็นถังเว่ยเฮต้าก็รู้สึกผิดปกติเป็นคนแรก

นั่นเป็นผลให้พวกเขาทั้งสามมาดูใกล้ ๆ และพบว่าเป็นหยางเหวินปอที่กำลังถูกทุบตีบนพื้น

แม้ว่าเขาจะเกลียดหยางเหวินปอแต่ซูฟ่านก็ไม่สามารถทนเห็นเพื่อนร่วมห้องของเขาถูกทำร้ายเช่นนี้ได้และหยางเหวินปออาจตายหรือพิการหากเขายังคงทุบตีแบบนี้

ทันทีที่เฮต้าและหลี่หนานมองหน้ากัน พวกเขาก็เห็นซูฟ่านพุ่งออกไป

ใช้เวลาเพียง 6 วินาที “พี่ชาย” ของถังเว่ยก็กุมท้องของเขาและล้มลงกับพื้น

คนอื่นเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ซูฟ่าน

“อย่าตีเขาอีกเลย หยางเหวินปอจะจ่ายเงินคืนในส่วนเสียไปแต่ถ้าพวกนายตีเขาอีก เขาจะตาย”

ซูฟ่านพูดอยู่ต่อหน้าหยางเหวินปอที่กำลังจะตาย

แก๊งอันธพาลเห็นว่าลูกพี่ของพวกเขาพ่ายแพ้ให้กับซูฟ่านไป แม้ว่าพวกเขาต้องการเอาชนะซูฟ่านแต่ซูฟ่านก็มีพลังมากเกินไปในตอนนี้ ตอนนี้ทุกคนดูเหมือนจะถูกแช่แข็งและไม่มีใครกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

แม้แต่ถังเว่ยที่ร้องไห้ก็ยังกลัวจนลืมร้องไห้จ้องมองไปที่ซูฟ่านอย่างว่างเปล่าแล้วรีบวิ่งหนีออกไป