ตอนที่18 การรักษานาโอมิ
รูดี้กัดฟันลากขาขวาที่บาดเจ็บของเขา แบกนาโอมิกลับไปที่ ค็อกพิต
เมื่อไปถึง รถลากที่ขนโดรนทางการแพทย์มาก็บินผ่านหน้าต่างที่ไร้กระจกเข้ามาข้างใน
[มาสเตอร์ กรุณาวางเธอลงบนนี้]
“ไม่ต้องบอกก็รู้น่า”
ทำตามที่ฮาลบอก เขาวางเธอลงบนรถ แล้วรับเข็มฉีดยาห้ามเลือดจากโดรนทางการแพทย์มาฉีดเข้าที่ท้องของเธอผ่านรูของผ้าคลุมที่โดนเล็บของเดม่อนแทง
เขาเองก็ขึ้นไปนั่งบนรถแล้วรับยาแก้ปวดมาจากโดรนแล้วใช้มันกับขาตัวเอง
รถลากบินตัดผ่านอากาศกลับไปที่ท้องพยาบาลในฐานที่พัก หลังจากนั้นพวกเขาก็โดนจับแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วโยนเข้าไปในถังบำบัด
รูดี้ สักเกตุอาการของ นาโอมิ ที่อยู่ในถังบำบัด ใกล้ๆกัน ระหว่างที่เข้าเองก็แช่อยู่ในน้ำยาตัวนำการบำบัดเช่นกัน
การรักษาภายในถังบำบัดได้เริ่มขึ้นแล้ว
[การรักษานาโอมิจะเสร็จสมบูรณ์ใน4ชั่วโมง แต่ทว่ามาสเตอร์ การรักษาของคุณจะเสร็จสิ้นใน2ชั่วโมง ]
“ฉันเป็นของแถมเหรอเนี่ย?”
[มันเป็นผลลัพธ์ของการที่คุณทำอะไรเสี่ยงๆ แม้ว่าชุดของคุณจะถูกออกแบบให้ต้านทานการกระแทกแต่มันไม่ได้ป้องกันการกัดกร่อนของกรด มันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมคุณถึง ยื่นเท้าตัวเองเข้าไปในปากของมัน]
“ก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าน้ำลายของมันจะเป็นกรดแบบนั้น มันก็ช่วยไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”
[ผมแค่ต้องการเตือนว่าอย่าทำอะไรเสี่ยงๆ]
รูดี้ หน้ามุ่ยเมื่อได้ยิน ฮาล บ่น เขาฟังรายงานความคืบหน้าของการทำงานและการบ่นของ ฮาล ไปพลางระหว่างที่ขาขวาของเขากำลังฟื้นตัว
นาโอมิเริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยสติที่พร่ามัว เธอรู้สึกว่าร่างกายตัวเองเบาแบบแปลกๆ
“ที่นี่คือ…ฉันกำลังจมอยู่ในน้ำ?”
เธอตกใจเมื่อพบว่าตัวเองจมอยู่ในของแหลวสีฟ้าจางๆ แต่ก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปอีกเมื่อพบว่าเธอสามารถหายใจได้
ระหว่างที่เธอยังคงมีอาการง่วงงุน ของเหลวในถังบำบัดก็เริ่มที่จะถูกถ่ายแทออกไปตามท่อ แล้วฝาปิดของมันก็เปิดออก
เธอลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงงอยู่พักหนึ่ง และก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอโดนกรงเล็บของเจ้าเดม่อนแทงเข้าที่ท้อง
“แผลหายไปแล้ว…”
เธอรีบตรวจสอบดูที่ท้องของตัวเองแต่ก็พบว่าบาดแผลฉกรรจ์ที่ควรจะอยู่ตรงนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
นี่มันอะไรกันน่ะ… เดี๋ยวนะ ก่อนอื่นเลยที่นี่คือที่ไหนน่ะ? ไม่สิ…มันดูคุ้นๆ.. นี่มันฐานที่พักของรูดี้นี่นา ถึงจะไม่รู้ว่ามันเอาไว้ทำอะไรแต่ฉันเคยเข้ามาที่ห้องนี้มาก่อน
เมื่อสติของนาโอมิหายจากอาการง่วงงุน เธอก็รู้สึกตัวว่ากำลังโป๊อยู่จึงเริ่มที่จะมองหาเสื้อผ้าของตัวเอง
แม้ว่าจะหาเสื้อผ้าของเธอไม่เจอแต่เธอก็เห็นว่ามันมีชุดคลุมสีฟ้าพับอยู่บนโต๊ะข้างๆถังบำบัด ดูเหมือนว่ามันจะถูกเตรียมเอาไว้ให้เธอ
เธอจึงสวมมันแล้วเริ่มมองไปที่กระจกที่แขวนอยู่กับผนังห้อง
ตอนนั้นเองเธอก็พบว่าแผลไหม้บนใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“น่ะ!?!”
เธอเกือบจะจำไม่ได้ว่านั่นคือใครกัน แต่ก็รู้สึกตัวได้ว่านั่นมันเงาสะท้อนของตัวเอง เธอจึงรีบเข้าไปดูใกล้ๆ
เธอค่อยๆแตะไปที่ส่วนที่เคยมีรอยไหม้ แล้วน้ำตาของเธอก็ค่อยๆไหลออกมา
ในช่วงวัยเด็กของเธอ นาโอมิเคยเป็นลูกสาวของขุนนางที่หน้าตางดงามมาก่อน แต่เมื่อเธออายุได้14ปี จู่ๆประเทศข้างเคียงก็ก็ทำการรุกรานประเทศของเธอ และยึดครองมันไป ระหว่างการรุกรานนั้น คู่มั่นของเธอ เจ้าชาย และพ่อแม่ของเธอ ถูกสังหารไปจนหมดแม้แต่เธอเองก็ถูกจู่โจมโดยทหารของศัตรูในระหว่างการลี้ภัย
ในตอนที่เธอกำลังจะถูกข่มขืนโดยทหารพวกนั้น พลังเวทของเธอเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาระหว่างที่เธอกำลังดิ้นรน มันระเบิดออกมาแล้วฆ่าทหารที่อยู่ใกล้ๆไปหลายคน
แม้กระนั้นเธอเองก็ได้รับบาดแผลลึกจากหนึ่งในทหารพวกนั้น และแผลฉกรรจ์บนใบหน้า ที่ทำให้ มีแผลเป็นจากการโดนแผาปรกคลุมใบหน้าของเธอไปกว่าครึ่ง แม้ว่าเธอจะสามารถหนีเอาตัวรอดมาได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการที่ต้องแบกรับบาดแผลทั้งทางกายและทางใจไปตลอดชีวิต
“อะ….อ่อนเยาว์…”
เธอจดจ่อไปกับการที่แผลเป็นบนใบหน้าหายไปจึงไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงจากก่อนที่เธอจะได้รับบาดเจ็บ
เทียบกันแล้วสภาพผิวหนังของเธอในตอนนี้มันดูแปล่งปลั่งสุขภาพดีกว่าก่อนหน้านี้อย่างมาก
เมื่อเธอมองดูที่มือของตัวเอง ความหยาบกระด้างจากการใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในป่าได้หายไป เหลือไว้เพียงความเนียนนุ่มและงดงาม เธอจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่มัน
“ฮะ! นั่นมันไม่ใช่ประเด็นสำคัญนะ!!”
แม้ว่าเธอจะอยากจ้องมองดูตัวเองในกระจก แต่ตอนนี้การพูดคุยกับรูดี้สำคัญกว่า เธอจึงรีบออกไปจากห้อง
“รูดี้”
เธอพบว่ารูดี้กำลังอยู่ในห้องนั่งเล่น เขากำลังวุ่นอยู่กับการเย็บเสื้อผ้าของเธอ ด้วยเข็มกับด้ายในมือ
“อรุณสวัสดิ์ เดส มันเกือบจะเย็นแล้วแหละ”
“เกือบจะเย็นแล้ว? นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”
“ประมาณ4ชั่วโมงได้ เดส”
“แค่4ชั่วโมงเองเหรอ….”
ฉันนึกว่าหลับไปทั้งวันแล้วซะอีก ก็ตกใจมากเลยแหละที่เห็นว่าแผลของฉันหายไปหมดแล้วในเวลาแค่4ชั่วโมงเนี่ย
“ฮ่า…คือว่านะฉันมีเรื่องอื่นที่อยากจะถามอยู่”
เธอนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของรูดี้ เขาจึงหยุดเย็บผ้าแล้วหันมามองเธอ
“ก่อนอื่นเลย เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเดม่อนล่ะ?”
“อัดจนและตุ้มเปะแล้วฆ่าทิ้ง เดส”
แม้รูดี้จะพูดแบบนั้น แต่เขากลับแสดงใบหน้าเศร้าๆให้เห็น
“ถ้าผมปล่อยมันเอาไว้แบบนั้น ก็มีโอกาสที่มันจะฟื้นตัวกลับมาได้ ผมเลยลากมันมากองรวมกันแล้วเผาทิ้ง เพราะแบบนั้นผมคงให้วัสดุของมันกับนาโอมิไม่ได้แล้ว เดส”
“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นหรอก นอกจากนั้นมันยังเป็นศตรูที่คุณจัดการเองด้วย เพราะงั้นไม่ต้องใส่ใจนักก็ได้”
“งั้นเหรอ? งั้นก็ดีแล้วล่ะ เดส “
รูดี้โล่งใจจากคำตอบของนาโอมิ
“จะว่าไปแล้ว รูดี้เป็นคนรักษาแผลให้ฉันเหรอ?”
“อยากจะฟังผลของการรักษาไหม เดส?”
“จัดมาเลย!”
นาโอมิโน้มตัวมาข้างหน้า รูดี้จึงพยายามทำให้เธอใจเย็นลงก่อน จึงสั้งให้โดรนส่งถ้วยกาแฟให้เธอ เมื่อเธอพร้อมเขาจึงเริ่มอธิบาย
“ก่อนอื่นเลย ผมรักษาแผลจากการโดนเดม่อนแทงที่ท้องของเธอ…แล้วก็กำจัดปรสิตไปด้วยเลย เดส”
“ปรสิต?”
หน้าของนาโอมิกระตุกเมื่อได้ยินว่ามีปรสิตในตัวของเธอ เพราะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่การรักษาแผลเท่านั้น
“คุณใช้ชีวิตในขณะที่มีพยาธิตัวตืด ตัวเบอเริ่มอยู่ในท้อง เดส”
ว่าแล้วรูดี้ก็หันไปที่จอภาพบนกำแพง มันแสดงภาพของพยาธิตัวตืดให้เห็น
“ฮี้!!”
อยู่ๆก็ได้เห็นภาพอันน่าขนลุกของพยาธิตัวตืด นาโอมิจึงหลุดกรีดร้องออกมา
“แม้มันจะไม่เป็นอันตรายมากนักแต่ก็ต้องกำจัดมันให้หมด การดูรักษาความสะอาดเป็นเรื่องที่จำเป็น เดส”
“นะ..นั่นสินะ..”
“นอกจากนั้นคุณก็ยังมีมะเร็งเต้านม แค่ผมก็รักษามันไปแล้วเดส”
“มะเร็งเต้านม?”
“คุณรู้สึกใช่ไหมว่ามีก้อนแปลกๆระหว่างอกด้านขวากับรักแร้นะ เดส?”
“จะว่าไปก็ใช่นะ ฉันรู้สึกถึงมันได้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อน”
นาโอมิเริ่มกดไปที่บริเวณที่พูดถึงแล้วพบว่าก้อนที่ว่าเหล่านั้นหายไป
“มันยังเป็นแค่ระยะแรก เพราะงั้นโชคยังดีที่เจอซะก่อน ถ้าหากว่ามันรุกลามแล้วล่ะก็ ในป่าที่ไม่มีหมออยู่ใกล้ๆ คุณคงได้ทรมานจนตายแน่ๆ เดส”
“นี่ฉันป่วยเหรอ?”
“ผมรักษามันไปแล้ว เดส”
“งั้นเหรอ? ขอบคุณนะ”
“นั่นคือรายงานทั้งหมด เดส”
“เดี๋ยวนะ”
เรื่องสำคัญเกี่ยวกับบาดแผลไม่ได้รวมอยู่ในรายงาน นาโอมิจึงเริ่มร้อนรน
“อะไรเหรอ เดส?”
“ไม่เห็นว่ามีรายงานเกี่ยวกับรอยแผลเป็นบนใบหน้ากับรอยโดนฟันที่ลำตัวองฉันเลย!”
“อ่อ นั่นนะเหรอ? มันเป็นโบนัส….ผมหมายถึงผมรักษามันให้เป็นของแถมน่ะ..หรือว่าไม่รักษามันจะดีกว่าเหรอ เดส? “
“ของแถมเหรอ…ไม่หรอก แบบนี้แหละดีแล้ว ขอบคุณจริงๆนะ”
ว่าแบบนั้น นาโอมิก็วางมือลงบนโต๊ะแล้วก้มหัวให้
