ทันทีที่บริษัทยาเกิดปัญหา ค่าชดเชยที่ต้องเจอจะน่ากลัวมาก!
ก่อนหน้านี้ไฟเซอร ์เคยชดเชยด้วยยอดสูงถึงสองพันหนึ่งร ้อย ล้านดอลลาร ์
ต่อมาจอห์นสันแอนด์จอห์นสันที่ไม่ยอมน้อยหน้าก็โดนไปพร ้อม กัน มิหนาซ้ายังโดนค่าปรับแปดพันล้านดอลลาร ์!
บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันถูกดาเนินคดีถึงหนึ่งหมื่นสาม พันคดี ตั้งแต่ผลิตภัณฑ์แป้ งที่รวมถึงแป้ งเด็กทาให้ผู้ป่ วยเป็ นมะเร็ง ถูกปรับยี่สิบล้านดอลลาร ์มาจนครั้งที่โดนปรับมากที่สุดคือแปด พันล้านในช่วงไม่กี่ปีนี้
สิ่งที่บริษัทยากลัวที่สุดมีสองเรื่อง!
เรื่องหนึ่งคือวิจัยล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง ทาให้บริษัทถูกฉุดรั้ง!
อีกเรื่องหนึ่งก็คือยาเกิดมีผลข้างเคียงกะทันหัน ทาให้บริษัทต้อง ชดใช ้อย่างหนัก!
และตอนนี้ หลังจากบริษัท VOLB ถูกประเทศจีนระงับการขายยา แก้ไอกะทันหันทั้งบริษัทก็ยุ่งเหยิงในทันที!
บริษัทเรียกผู้ถือหุ้นมาประชุมใหญ่เพื่อคิดหามาตรการโต้ตอบ โดยพลัน
แต่ตอนนี้ความเคลื่อนไหวในประเทศรวดเร็วเด็ดขาด หลังจาก ประชุมข้ามคืนเสร็จ หน่วยงานรัฐบาลด้านสาธารณสุขระดับต่างๆ ก็ เริ่มแจ้งโรงพยาบาลและร ้านขายยา
ส่วนบทความของเฉินชางฉบับนั้นไม่ได้ตีพิมพ์ในจุลสารเภสัช วิทยาแห่งประเทศจีน
แน่นอนว่าบทความฉบับนี้ตีพิมพ์ในประเทศก็ไม่แย่ แต่ไม่มาก พอที่จะให้คนทั้งโลกตื่นตัว!
เพราะบริษัท VOLB มีฐานะเป็ นบริษัทยาระดับนานาชาติบริษัท หนึ่ง ย่อมต้องวางขายอยู่ทั่วโลก ถ้าเกิดยาแก้ไอมีปัญหา ประชาชน ทั้งโลกก็จะมีปัญหากันหมด!
หลังจากหลี่ไคจี้ไตร่ตรองดู ก็ติดต่อเพื่อนตนที่อยู่ในเดอะแลน ซิตเพื่อถามว่าตีพิมพ์บทความนี้ได้เลยหรือไม่ทันที
เดอะแลนซิตเป็ นพวกชอบเปิดศึก!
แต่ไหนแต่ไรวารสารนี้ ‘อาละวาด’ ในแวดวงนี้ด้วยความแหวก แนวและไม่ฝักใฝ่ ฝ่ ายใด ไม่ว่าจะเป็ นคดี ‘ซุปเปอร ์บั๊ค[1]อินเดีย’ หรือ คดี ‘สนับสนุนแนวคิดว่าอาราฟัดเสียชีวิตเพราะถูกวางยา’ เดอะแลน ซิตไม่เคยหลบเลี่ยงโอกาสทางการเมืองของตัวเอง
ถ้าเปรียบเป็ นคนก็คือ เดอะแลนซิตเป็ นวารสารที่มีเอกลักษณ์ เฉพาะตัว กล้ารักกล้าเกลียด กล้าชนกล้าต่อต้านทุกคน!
นอกจากนี้สิ่งที่เดอะแลนซิตไม่กลัวที่สุดก็คือเรื่องลุกลามใหญ่โต เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีหลักฐาน มีข้อมูล ใช ้วิธีการทาง วิทยาศาสตร ์เล่นงานคุณจนไม่มีแรงสู้กลับ
นี่ก็เพราะเดอะแลนซิตกับวารสารเซลล์เป็ นเหมือนพี่น้องหัวโจก แห่งวงการวารสารแพทย์
แต่สิ่งนี้เหมือนจะไม่ละเมิดความตั้งใจเดิมของเดอะแลนซิตที่จะ เป็ น ‘หน้าต่างใสสว่างฉายโลกการแพทย์’
หลังจากโทรติด พอหลี่ไคจี้เล่าให้ฟังว่ายาแก้ไอบริษัท VOLB มี ปัญหาภาวะแทรกซ ้อนร ้ายแรง แต่ไม่ได้ระบุไว้ในคู่มือใช ้ยา แดเนียล ผู้เป็ นบรรณาธิการก็เกรี้ยวกราดในทันใด!
เขาไปหาบรรณาธิการใหญ่เพื่อเพิ่มข่าวนี้ในวารสารที่ตีพิมพ์ ล่าสุดทันที
ทางด้านนี้ ข้อมูลการทดลองของบริษัทยาอันซวี่ออกมาหมดแล้ว
หลี่ไคจี้เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น “หัวหน้าเฉิน เขียนบทความนี้ให้ดีๆ หน่อย ผมติดต่อแดเนียลแล้ว หวังว่าจะทันลงฉบับเดียวกันได้ จะได้ ช่วยส่งเสริมกัน”
เฉินชางพยักหน้า เขาตั้งใจมาก!
เขาเองก็รู ้สึกว่าถ้าส่งบทความสองฉบับนี้ไปพร ้อมกัน เมื่อ เชื่อมโยงกับการทดลองในมนุษย์และการทดลองในสัตว์จากมุมมองที่ ต่างกันจะให้ผลลัพธ ์ที่ดีกว่าอย่างแน่นอน
ตอนเที่ยง ขณะที่หลี่ไคจี้เรียกเฉินชางมากินข้าว เฉินชางก็พิมพ์ บทความออกมาส่งให้หลี่ไคจี้ “หัวหน้าหลี่ คุณช่วยผมอ่านทีสิครับ ถ้าโอเค พวกเราติดต่อให้ส่งไปหาเดอะแลนซิตเลย!”
หลี่ไคจี้อึ้งไปทันที!
“หัวหน้าเฉิน นี่…คุณอยากลองตั้งใจไตร่ตรองหน่อยไหม ถึงยังไง ก็เป็ นเดอะแลนซิต ไม่ใช่วารสารไก่กาที่ไหน”
ถูกต้อง!
ตั้งแต่เฉินชางเริ่มเขียนบทความจนเขียนเสร็จ เหมือนจะใช้เวลา ไม่ถึงสามชั่วโมงเองมั้ง
สามชั่วโมงเขียนบทความส่งเดอะแลนซิตฉบับหนึ่ง ถ้านายไม่ หยอกฉันเล่น ก็ต้องแหย่บรรณาธิการเดอะแลนซิตอยู่แหงๆ!
แต่…ไม่ว่าจะแหย่ใครเล่นก็ไม่สนุกทั้งนั้น!
เฉินชางลังเลครู่หนึ่ง “หัวหน้าหลี่ ผมคิดว่าผมตั้งใจเขียนแล้ว ข้อมูลก็มีอยู่แล้วทั้งนั้น หนังสืออ้างอิงผมก็หามาก่อนเยอะมาก ดังนั้น ผมว่าไม่ยากมากนะครับ!”
หลี่ไคจี้อดถอนใจไม่ได้
หัวหน้าเฉินคนนี้นี่นะ!
แต่เขาก็ยังรับมาอ่านอยู่ดี เขารู ้สึกว่าตัวเองควรพูดคุย แลกเปลี่ยนกับเขาดีๆ ไม่ว่าเรื่องไหนก็ต้องตั้งใจทาและระมัดระวังสัก หน่อย เร็วแล้วจะมีประโยชน์อะไร เร็วแล้วแก้ปัญหาได้หรือไง!
หลี่ไคจี้จึงไม่กินข้าวแล้ว เขาคิดว่าต้องตั้งใจขัดเกลาต้นกล้าชั้น ดีอย่างเฉินชางเสียหน่อย จึงเข้าไปนั่งในห้องทางานของเฉินชาง
เขาคิดดีแล้วว่าอีกเดี๋ยวตอนวิจารณ์เฉินชางจะพูดแรงเกินไป ไม่ได้!
ถึงอย่างไรเขาก็เป็ นหัวหน้า ควรให้เกียรติเท่าที่ให้ได้อยู่ดี!
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ไคจี้ก็พลิกอ่านบทความ เวลาผ่านไปทีละนิด!
…… ……
พอเฮ่อเฉิงเจ๋อเปิดประตูห้องท างานก็พบภาพอันแปลกประหลาด “หัวหน้าเฉิน? คานามนี่คุณใช ้ได้เชี่ยวชาญจังเลย!” “ตรงนี้ด้วย เขียนดีจริงๆ!”
“จุ๊ๆ โครงสร ้างการเขียนนี่ การเลือกคาแต่งประโยคนี่ การอ้างอิง ข้อมูลนี่ นี่…มันคลาสสิคเกินไปแล้ว!” เฮ่อเฉิงเจ๋อผงะไปทันที “พวกคุณท าอะไรอยู่น่ะ” หลี่ไคจี้หน้าแดง พลันกระแอมไอแล้วลุกขึ้นมา ใครจะรู ้ว่าตนที่เดิมอยากวิจารณ์จะกลายเป็ นขอคาแนะนาได้ อย่างไรก็ไม่รู ้ แต่…เฉินชางเขียนดีมากจริงๆ!
เห็นชัดเลยว่าบทความนี้ก็มีทักษะลึกล้า ค่อยๆ สั่งสมความรู ้ ความสามารถภาษาอังกฤษสูงมาก ภาษาอังกฤษเฉพาะทาง น่าเชื่อถือเป็ นอย่างยิ่ง!
หลี่ไคจี้ยิ่งคิดก็ยิ่งทอดถอนใจอย่างหนัก
ใครจะคิดว่านี่คือบทความที่เขียนเสร็จในเวลาสามชั่วโมง
พอใคร่ครวญถึงบทความที่ตนใช ้เวลาเตรียมเขียนสามสัปดาห์ คิดไปคิดมาก็ยังไม่เอาออกมาอยู่ดี
แต่ยิ่งเป็ นเช่นนี้ หลี่ไคจี้ก็ยิ่งตื่นเต้น
โรงพยาบาลอันดับสองแห่งมณฑลตงหยางมีอันดับดีมากไหม
รองหัวหน้าคนหนึ่งก็เก่งขนาดนี้แล้ว โรงพยาบาลนี้ต้อง แข็งแกร่งขนาดไหน
ทันใดนั้นในใจหลี่ไคจี้ก็สับสนนัก
อดเริ่มเปรียบเทียบวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนกับ โรงพยาบาลอันดับสองไม่ได้
หัวหน้าแผนกอายุรกรรมโรคหัวใจ VS รองหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน ความสามารถในการเขียนบทความ แพ้ราบคาบ! ความสามารถในการอ่านคลื่นไฟฟ้ าหัวใจ แพ้ราบคาบ!
ยิ่งคิดหลี่ไคจี้ก็ยิ่งสงสัยว่าตกลงโรงพยาบาลอันดับสองเป็ นแดน ศักดิ์สิทธิ์แบบไหนกันแน่! รองหัวหน้าที่บ่มเพาะขึ้นมาถึงไวขนาดนี้!
เร็วเกินไปแล้วๆ แหยมด้วยไม่ได้จริงๆ! เฮ้อ!
…… ……
บ่ายวันนั้นเฉินชางกลับมาอันหยาง เขาส่งร่างบทความให้เดอะ แลนซิตตั้งแต่ก่อนเดินทาง อีกสามวันจะตีพิมพ์อย่างเป็ นทางการ!
เพราะบทความนี้ เดอะแลนซิตจึงตั้งใจเปลี่ยนเนื้อหากับประเด็น เด่นของปกวารสารเดิมย้ายไปเดือนหน้า
บรรณาธิการใหญ่วู้ดตัดสินใจแล้ว!
เดือนนี้ต้องด่า FDA!
ส่วน VOLB ต้องด่าแน่อยู่แล้ว
แ ต่ว่า กัน ถึง แ ก่น ก็ ยัง เ ป็ น ปั ญ ห า ข อ ง FDA อ ยู่ ดี ไ ม่ มี ความสามารถสักนิด คุณมีฐานะเป็ นส านักงานควบคุมอาหารและยา ที่ไม่รู ้กี่ประเทศบนโลกเชื่อถือ ดันความสามารถต่าขนาดนี้!
เครื่องด่าเดอะแลนซิต เขากาลังบ่มความรู ้สึก! แต่ฝั่งกู้ซินกลับตื่นเต้นมาก! แม้จะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ทุกอย่างนี้คุ้มค่าแล้ว
เพราะการงดจ าหน่ายยาแก้ไอบริษัท VOLB หลังจากกลับไป บริษัทยังต้องจัดการให้ดี เตรียมพร ้อมรับศึกต่อไป!
มิหนาซ้าการเดินทางเที่ยวนี้ยังได้ผลเก็บเกี่ยวมหาศาล! และทั้งหมดนี้หนีไม่พ้นความช่วยเหลือของเฉินชาง เดิมทีกู้ซินแค่ซาบซึ้งใจที่เฉินชางช่วยกอบกู้บริษัทยาอันซวี่ แต่ …ตอนนี้ดูท่าตอนนี้บริษัทยาอันซวี่ต้องขยับไปก้าวใหญ่เลย!
[1] ภาวะที่เชื้อแบคทีเรียดื้อยาปฏิชีวนะ ทาให้ยาทาลายเชื้อ แบคทีเรียชนิดนั้นๆ ไม่ได้
