การกลับมาของเฉินชางได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี!
คนที่ดีใจที่สุดคือกลุ่มเศรษฐินีพวกนั้น
ช่วงบ่ายวันนั้น พอรู้ว่าเฉินชางกลับโรงพยาบาล พวกเธอก็เร่งรีบมาที่โรงพยาบาล ในมือถือธง
ถึงอย่างไรทุกคนล้วนรู้ว่า หมอเฉินในตอนนี้เป็นศัลยแพทย์ตกแต่งชั้นนำของโลก เป็นผู้ชายที่ได้รับฉายาสุดยอดแพทย์ศัลยกรรมตกแต่งแห่งปี!
ไม่ไปตอนนี้ ไม่แน่ว่าจะไม่ได้คิวแล้ว!
ถึงอย่างไรก่อนเข้าร่วมการแข่งขันก็เป็นแพทย์ศัลยกรรมตกแต่งที่ค่าตัวเป็นล้าน หาตัวจับยากทีเดียว!
ไปตอนนี้เสียเงินเท่าไรยังไม่ต้องพูดถึง ถ้าไม่ได้คิวจะทำอย่างไร
อีกอย่าง! สามีของพวกเธอก็พูดแล้วว่าให้พวกเธอตีสนิทกับหมอเฉินได้
แม้เห็นสามีผลักตนไปให้เฉินชางจะรู้สึกแปลกๆ.. .ทว่าเห็นแก่หลุยส์วิตตองที่เพิ่งซื้อใหม่ก็ช่างมันเถอะ
ตอนเฉินชางเพิ่งกลับมาแรกๆ ยังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน แต่ถูกโทรศัพท์สายหนึ่งของพ่อตาตามตัวมาที่โรงพยาบาล
ฉินเสี้ยวยวนเองก็จนปัญญา ถึงอย่างไรเศรษฐินีเหล่านี้ก็บริจาคเงินให้ ตอนนี้จะไล่พวกเธอไปก็ไม่ใช่
จึงต้องตามตัวเฉินชางมา!
เฉินชางเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล พลันเห็นผู้คนมากมายถือธงแสดงความขอบคุณต่อตนอยู่
เขามีความรู้สึกเหมือนตนเป็นหมอเทวดาเกิดใหม่อย่างไรอย่างนั้น!
เฉินชางมึนงงขึ้นมาทันที เพราะ…เขามั่นใจมากว่านี่ไม่ใช่คนไข้ของตนเอง
ตอนนี้เองฉินเสี้ยวยวนจึงบอกเฉินชางว่า พวกนี้เป็นแม่ยกที่บริจาคเงิน!
เฉินชางอึ้ง เข้าใจขึ้นมาทันที เขาไปสามวัน ผู้คนไม่รู้เท่าไรบริจาคเงินเข้ามา คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ลำบากใจเล็กน้อย
ถึงอย่างไรเงินบริจาคล้วนมาจากช่องทางของตนเอง ล้วนเป็นหนี้บุญคุณ เมื่อถึงเวลาที่ควรตอบแทน ตนก็บ่ายเบี่ยงไม่ได้
เถียนเซียงหลานเห็นเฉินชางแล้วเรียกหัวหน้าเฉินไม่ขาดปาก เรียกถนัดมากกว่าที่เรียกหลี่เป่าซานเสียอีก
นี่ทำให้หลี่เป่าซานโกรธมาก ผู้หญิงนี่เห็นเงินแล้วตาเป็นประกายนี่มัน…
เฉินชางอดถามไม่ได้ “หัวหน้าพยาบาล ตอนนี้…ได้เงินบริจาคเท่าไรแล้ว มีรายชื่อไหมครับ”
เถียนเซียงหลานพยักหน้า ยื่นเอกสารที่พิมพ์เสร็จยื่นให้เฉินชางพร้อมพูดว่า “มีค่ะ เราเตรียมทำเป็นรายชื่อการบริจาคของมูลนิธิในแผนกฉุกเฉิน เขียนพวกนี้ลงไป”
ตอนที่เฉินชางเห็นยอดเงินรวม เขาก็สูดหายใจเข้าด้วยความตกใจทันที!
“แปดล้านแปดแสนเหรอครับ”
เถียนเซียงหลานพยักหน้า!
ฉินเสี้ยวยวนเองก็อดถอนหายใจไม่ได้ ตอนนี้เขาตระหนักได้แล้วว่าลูกเขยของตนไม่ใช่คนธรรมดา เขาโพสต์วีแชทไม่กี่ครั้ง ก็เรียกเงินทุนได้เกือบสิบล้านแล้ว
เส้นสายเช่นนี้ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว
ฉินเสี้ยวยวนต่อสู้ในสังคมมานานขนาดนี้ รู้หลักความเป็นจริงของสังคมนี้ดี
อย่าคิดว่ามีคนรวยเยอะแยะ และอย่าคิดว่าพวกเขาไม่เห็นคุณค่าของเงิน
ความจริง พวกเขาเห็นคุณค่าของเงินกว่าใคร
ไม่มีเศรษฐีคนไหนเป็นคนโง่ พวกเขาคิดคำนวณอย่างละเอียดรอบคอบเป็นที่สุด
แต่ก็เพราะเหตุผลนี้ คนที่ยอมบริจาคเงินมากมายขนาดนี้ให้ เป็นเพราะเห็นในความสามารถบางอย่างของเฉินชาง
ฉินเสี้ยวยวนลองถามตัวเองว่าตัวเขาเองเรี่ยไรเงินบริจาคได้เท่าไร
มองเฉินชางแวบหนึ่ง ฉินเสี้ยวยวนอยากบอกเรื่องพวกนี้กับเขา แต่เห็นสายตาเคร่งขรึมของเฉินชางก็อดถอนหายใจไม่ได้
บางทีเฉินชางคงรู้อยู่บ้าง
กลุ่มบริษัทตระกูลเจิ้ง คู่สามีภรรยาเจิ้งกั๋วถานจางอ้ายเซียง: สองล้าน!
บริษัทเถียนฮวา เสี้ยวเถียนฮวา: หนึ่งล้านห้าแสน!
……
……
ข้างหลังยังมี สองแสน สามแสน ของบุคคลนิรนามนับไม่ถ้วน คงจะเป็นเศรษฐินีเหล่านี้แหละ
เฉินชางพอจะเดาออกบ้างแล้ว
ฉินเสี้ยวยวนมองเฉินชางพร้อมพูดว่า “เสี่ยวเฉิน ตอนนี้มูลนิธิเวชบำบัดวิกฤตของแผนกฉุกเฉินได้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว คุณเป็นประธานมูลนิธิและเป็นหัวหน้าทีม เพราะฉะนั้นทิศทางของเงินทุนนี้ คุณมีสิทธิ์ออกเสียงอย่างแน่นอน”
หลังจากเฉินชางได้ยินแล้วก็พยักหน้า “ผู้อำนวยการฉิน ผมจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด”
จากนั้นเฉินชางจึงไปหากลุ่มเศรษฐินีที่ต้องการให้ตนทำศัลยกรรมตกแต่งให้แล้วกล่าวว่า “ผมขอบคุณการบริจาคของทุกคนจากใจจริง ในวันอาทิตย์ผมจะดำเนินการผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งของทั้งสัปดาห์นี้ ทุกคนไปลงทะเบียนล่วงหน้าและเตรียมความพร้อมที่คลินิกศัลยกรรมจื้อซินได้เลยครับ
การผ่าตัดครั้งนี้เป็นการผ่าตัดการกุศล ค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะบริจาคให้กับมูลนิธิเวชบำบัดวิกฤตของแผนกฉุกเฉิน โดยไม่หักค่าใช้จ่ายให้กับคลินิกศัลยกรรม บริจาคเท่าไร ขึ้นอยู่กับจิตศรัทธา ขอบคุณครับ!”
หลังจากพูดจบ เฉินชางมองเถียนเซียงหลานพร้อมพูดว่า “หัวหน้าพยาบาลครับ คุณช่วยติดต่อกับหน่วยงานรัฐบาลให้ทำหลักฐานการบริจาค มอบให้เพื่อนๆ ทุกคนที่ร่วมบริจาคเงิน!”
เฉินชางคิดรอบคอบมาก ตนเป็นคนเรียกเงินบริจาค ถ้าตนไม่เคลื่อนไหว ทั้งหมดนี้จะเปล่าประโยชน์
และตอนนี้ การทำศัลยกรรมตกแต่งการกุศลคือวิธีที่ดีมาก
อีกอย่างนี่จะเป็นเงินทุนที่มหาศาลมาก!
หลังจากพูดจบ เฉินชางติดต่อสวีโหรว ให้เธอช่วยลงทะเบียน
จากนั้นก็ให้ทุกคนสลายตัว
หลังจากเศรษฐินีทุกคนได้ยินว่าเฉินชางจะทำศัลยกรรมตกแต่งการกุศลก็ตาเป็นประกายทันที หมอเฉินนี่สุดยอดจริงๆ!
ทุกคนไม่ได้โง่!
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป ทำให้แผนกฉุกเฉินกลับสู่ความสงบอีกครั้ง
ฉินเสี้ยวยวนเห็นการกระทำที่มีขั้นมีตอนของเฉินชางแล้วพึงพอใจมาก! เขาเผยรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นจากไป!
หลังจากเฉินชางกลับมา ทำให้ทีมกู้ชีพโล่งอก มีเฉินชางอยู่ ทีมกู้ชีพของพวกเขาจึงจะเก่งกาจอย่างแท้จริง
ทั้งแผนกฉุกเฉินโห่ร้องด้วยความดีใจกับการกลับมาของเฉินชาง ราวกับว่าทุกความภาคภูมิใจของเขา ก็คือความภาคภูมิใจของแผนกฉุกเฉิน
นอกจากนี้ยังทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและเป็นครอบครัว
เฉินชางมอบของขวัญที่เอากลับมาให้กับทุกคน ของพวกนี้เฉินชางไม่ได้ซื้อเองทั้งหมด แต่ผู้เชี่ยวชาญประเทศเกาหลีพวกนั้นให้เฉินชางตอนไปเที่ยว เฉินชางจึงซื้อผลิตภัณฑ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นมาให้หมอและพยาบาลแผนกฉุกเฉินด้วย
แน่นอนว่าทุกคนก็ตะโกนด้วยความดีใจว่า “ขอบคุณหัวหน้าเฉิน!”
เฉินชางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ!
[ติ๊ง! มูลนิธิเวชบำบัดวิกฤตดำเนินการอย่างเป็นทางการแล้ว ถือว่าส่งผลกระทบในทางที่ดีต่อการพัฒนาของแผนก ผ่านการทดสอบ!]
[ติ๊ง! กระตุ้นระบบแผนกอย่างเป็นทางการ!]
เสียงใสกังวานดังขึ้นระลอกหนึ่ง จู่ๆ เฉินชางก็เห็นบนหน้าจอเสมือนปรากฏขอบเขตของแผนก!
หลังจากเปิดแผนกออกก็ปรากฏชื่อ ระดับและตำแหน่งของทุกคน
เฉินชางมองของตัวเอง
เฉินชาง: ระดับสี่สิบเอ็ด ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนก!
เฉินชางรู้สึกเหมือนเดจาวู เพราะนี่ก็เหมือนตัวช่วยในเกมที่เคยเล่น
เขาคลิกคนอื่น มีให้ตรวจดูข้อมูล แต่…
[ติ๊ง สิทธิ์เข้าถึงไม่เพียงพอ ต้องเป็นหัวหน้าแผนกจึงจะดูได้]
เฉินชางจนปัญญา
ดูได้แค่ระดับ แต่ดูรายละเอียดไม่ได้
ระบบแผนกมีสองส่วน หนึ่งคือการวินิจฉัยโรค สองคือการวิจัย
หลังจากเฉินชางเลือกการวินิจฉัยโรคก็ปรากฏขอบเขตหนึ่ง
[การวินิจฉัยโรค: คะแนน 23 คะแนน]
[ทักษะแผนก: วิธีการเย็บเส้นเอ็นของเฉิน การผ่าตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็ก วิธีการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบบาดเจ็บน้อยฉบับปรับปรุง
คำอธิบายเพิ่มเติม: หลังจากเปิดระบบแผนก ตอนที่สมาชิกในแผนกเรียนรู้ทักษะที่เกี่ยวข้อง สามารถเพิ่มพัฒนาการในการเรียนรู้ได้]
[การวิจัย: คะแนน: 3 คะแนน]
[โครงการวิจัย: ยังไม่มี!]
[คะแนนรวม: 26 คะแนน]
[อันดับ:
ระดับประเทศ: 319
ระดับมณฑล: อันดับ 6!]
ในที่สุดตอนนี้เฉินชางก็มีความเข้าใจโดยตรงต่อแผนกฉุกเฉินของพวกเขาแล้ว
ที่แท้พวกเราก็แย่จริงๆ!
โรงพยาบาลระดับตติยะภูมิเจ็ดแปดร้อยแห่งทั่วประเทศ เราจัดอยู่อันดับที่สามร้อยสิบเก้า น่าอึดอัดจริงๆ
